Ingrijpender werken aan de eTangens

Dit wist ik bij de aanschaf: het zitje van de Tangens had een stevig onderhoud nodig. Niet alleen waren de riemen van de spanzitting na al die jaren aan een grondige wasbeurt toe, maar het frame toonde ook behoorlijk wat roest.

Bij de voorbereiding voor de fietsvakantie voor dit jaar hoort het zoeken naar een 'side mount': een systeem om een stuurtas naast het zitje van de trike te bevestigen. Daar horen illustraties bij, dus ik maakte een foto van het zitje om bij Icletta informatie te vragen. Zij verdelen namelijk Terracycle materiaal en Terracycle maakt heel wat side mount bars, voor zowat elke trike. Op die foto merkte ik dat het dringend werd om het frame van het zitje aan te pakken.

Aan de linkerkant zie je een flinke barst in de lak: roest is de oorzaak.

Het zitje werd dus van de trike geschroefd. Dat is het makkelijkste deel van de taak.

Daarna moesten alle riemen eraf. Dat heb ik goed gedocumenteerd, want nadien moeten die er weer op en dat is niet zo evident. Een spanzitting zoals bij ICE trikes is veel eenvoudiger.

De sluitingen zijn los: nu moet alles uit elkaar. De zitting is gevlochten, dus het duurt even.

Tijdens het uiteenhalen was al duidelijk dat er veel roest onder zat. Héél veel roest.

Dit ziet er niet goed uit.

Op het eind had ik een stapel vuile riemen en een roestig frame.

Het frame zonder riemen

Riemen zonder het frame

Alles moet dus dringend aangepakt worden. De riemen zitten ondertussen in de wasmachine. Hopelijk komen ze er als nieuw uit.

Het frame moet afgeschuurd worden, ontroest en opnieuw gespoten.

Dit vraagt een grondige aanpak

Dat moet op zo'n manier dat het er weer voor heel wat jaren tegen kan: een roestwerende grondlaag en dan een harde, zwarte laklaag. Misschien is het wel beter om dit te laten behandelen. Dat moet even bekeken worden.

Spring is in the air

Fietsen naar het werk

'Het kan verkeren,' zijn gevleugelde woorden van Bredero. Dat geldt zeker voor de weersomstandigheden.

28 februari 2018, Zevergem

Waar het vorige week nog -5° C was, halen we nu vlotjes 10° C. Dat voelt op slag aan als lente en zeker als de zon daarbij ook nog hard haar best doet.

Tijd om te genieten. De dagen dat er veel zon aangekondigd wordt, rij ik nu met de trike naar het werk.

5 maart 2018, De Pinte

Dat duurt wat langer, want die rijdt niet zo snel, maar dan kan ik ook weer langer genieten van de omstandigheden. Lekker lui achterover in de rijdende strandzetel... De banden roffelen over het asfalt, de elektromotor zoemt zachtjes achter mijn rug en het ondertussen door en door gekende landschap ontvouwt zich rondom mij. Achter elke bocht in de Schelde is het weer anders.

5 maart 2018, Zwijnaarde (zicht op Merelbeke)

Het enige is dat de talloze konijnen duidelijk minder ontzag hebben voor de trike dan voor de Orca. Dat zal de naam zijn misschien? Een Orca is tenslotte een jager... Het gevolg: opvallend vaak gaat één van de voorwielen over een konijn, dat net de verkeerde kant uitloopt of van richting verandert op het allerlaatste moment. Suicide rabbit in real life! Tot nu toe liepen ze daarna altijd verder: een tik van een goed afgeveerde band is toch van een ander kaliber dan een klap van een velomobielromp. De snelheid is ook verschillend, net als de totale massa.

In elk geval: de lente hangt in de lucht. De belofte van ontluikend groen, leven dat overal openbloeit en de heerlijke geuren van gras en ontbottende bomen.

Als er dan weer regen dreigt, stap ik met evenveel plezier weer in de E-Orca, met of zonder dak. Maar het gaat wel altijd mee. Maartse buien, weet je wel.

Minder leuk: dodenwakes

Dat het hier een tijdje stil was, had een andere reden. Totaal onverwacht en om een heel foute reden was er geen tijd voor de blog. Amper had ik, als actief lid van Fietsersbond Gent, twee dodenwakes georganiseerd, of er werd alweer een dodelijk fietsslachtoffer gemeld. Een 16-jarig meisje deze keer, op een kruispunt dat al ruim 15 jaar op de planning stond voor heraanleg. 15 jaar...

Een dodenwake dus. Dat vraagt heel wat voorbereiding, zeker indien er massale belangstelling is. Met een klein team moet alles bekeken worden, alles gepland, zoveel mogelijk voorzien. Er volgen coördinatievergaderingen met andere organisaties, met de politie... Dat alles moest rond zijn op iets meer dan een week tijd. En dan is er geen tijd om nog te bloggen. De gedachten zijn ook op wat anders gericht.

Eigenlijk is het schandalig: 15 jaar wordt de heraanleg voor zich uitgeschoven, terwijl iedereen wist hoe levensgevaarlijk dit kruispunt was (net als vele andere). 'An accident waiting to happen,' is de juist uitdrukking hier. En als het dan gebeurt, kan plots een aanpassing gebeuren binnen enkele weken. Geen excuses van de wegbeheerder, o, neen. Dat er een dode gevallen is, een jong meisje met een heel leven voor zich, daar rept de verantwoordelijke dienst met geen woord over .Geen verantwoordelijkheid nemen, maar de zwarte piet doorschuiven.

Zo'n dodenwake, met ongeveer 850 deelnemers, doet je wat. Op het moment zelf is het coördineren, zorgen dat alles goed en veilig verloopt. Niet alleen, natuurlijk: samen met de politie en enkele collega's van de Fietsersbond. Het was mijn taak om het verloop in het oog te houden, de mensen op de juiste plek te krijgen in de juiste volgorde.

Ghostbike als nagedachtenis voor Nikita, 5 maart 2018, Oostakker

Maar de indrukken stromen binnen en nadien moet je dat allemaal verwerken. Je staat op een podium, instructies te geven aan iedereen. Voor je, op de eerste rij, staan de ouders, jonge zussen en broer van het omgekomen meisje. In tranen, steun zoekend bij elkaar. Daarachter, rijen diep: vrienden, familie, klasgenoten, ook in tranen. Da's even slikken. Flink slikken. Daarom lag de blog dus stil.

We kunnen slechts hopen dat het nog lang duurt eer weer zoiets nodig is. En ondertussen voeren we de druk op, zodat de overheid eindelijk iets doet aan die 'zwarte punten'. Niet zoals in het verleden: zwarte punten schrappen van de lijst zonder de kruispunten aan te pakken, maar ze effectief veilig en conflictvrij maken.
Hoe is het mogelijk; naar Nederland is het amper 30 km. Zoals collega Yves het stelde: hier is de kennis aanwezig, maar in Nederland wordt ze toegepast. Niet altijd en overal, maar veel meer dan hier.

Winterdagen

'polar vortex' is de term dezer dagen. In gewoon Nederlands betekent dit: het is koud.

Als ik naar het werk rij, ziet het er normaal winters uit.

Als ik de informatie op mijn weerstation zie, is de temperatuur toch net wat lager dan normaal.

De ijskoude noordooster maakt het nog net wat frisser.

Al bij al valt het goed mee. Het windbreaker loopjasje is door een gewone 'hardshell' vervangen, de muts is een warmer exemplaar en 's morgens komt er een neopreen mondmasker bij.

Het aantal fietsen op het werk is flink geslonken met dit weer.

Typisch Belgisch

Wij Belgen, wij kijken altijd op naar Nederland als het om fietsinfrastructuur gaat. Ongetwijfeld is het daar ook niet altijd rozengeur en maneschijn, maar het blijft voor ons de referentie.

Onlangs had in Gent (Flanders Expo) een fiets- en wandelbeurs plaats. Als rechtgeaarde fietser rij je daar natuurlijk per fiets naartoe, zeker als de afstand slechts een luttele 10 km bedraagt.

Nu is Flanders Expo gesitueerd op 'The Loop' en dat stukje Gent heeft bij de fietsers en voetgangers een abominabele reputatie opgebouwd.

De eerste uitdaging daar is het fietspad vinden.
De volgende uitdaging is om niet te verdwalen waar het fietspad plots verdwijnt.
Automobilisten gooien hun auto's aan de kant waar ze maar een plekje vinden. Who cares of het toegelaten is of niet.
Er zijn verschillende bedrijven daar waar je met de fiets onmogelijk op een legale manier naartoe kunt rijden.

Is dit nu een fietspad?

Een brede, rode strook, met beton afgezet. Dit is een fietspad. Aan de sporen te zien, trekken automobilisten zich daar niets van aan. Hoeft het te verwonderen dat er overal ten lande kwistig met paaltjes gestrooid wordt?

De uitbater van de expohallen heeft zich toch ingespannen: er staan blinkende, stoere fietsenrekken.

Enkele puntjes ter verbetering:

• dit noemen we 'wielplooiers' - dit hoeft geen uitleg
• geen mogelijkheid om je fiets vast te leggen (wel je voorwiel, maar je kunt er niet meer bij indien links en rechts ook een fiets staat)
• de buizen zitten te ver uit elkaar: onmogelijk om een fiets recht te laten staan, tenzij met banden van 60 mm of meer
• let op de schijfrem - dit is niet enkel een 'wielplooier', maar ook een 'remschijfplooier'

Om het kort samen te vatten: waardeloos. Mijn fiets heeft er net lang genoeg gestaan om de foto te maken, daarna kreeg hij een beter plekje.

Buiten gebruik

Het gebeurt uiterst zelden, maar vandaag was de Orca niet bruikbaar.

Als ik de klok even een dag terugzet, is het weer zondag; een schitterende winterdag, met een heldere zon onder een staalblauwe hemel. Geen wolkje aan de lucht, amper wind en een voor februari heel aangename 9° C. De voorbije week was hectisch, zowel op het werk als erbuiten, met o.a. (jammer genoeg) de laatste voorbereidingen voor twee dodenwakes.

Het weekend was dus welgekomen: het moment om wat te bekomen van de drukte. Van die aangename winterdag maakte ik gebruik om wat fietsen buiten te zetten en met een sopje van de laag modder en aanverwante te verlossen. Als meest gebruikte was de Orca ook één van die drie (samen met de Birdy en de Heinzmann pedelec).
Een gewone fiets is erg makkelijk te reinigen met een spons en een emmer water. Bij een velomobiel lukt dat wat minder goed: er zitten namelijk wielkasten aan en daar kun je niet zomaar bij. Daarom haalde ik er de tuinslang bij en zo kon ik alle aangekoekte smurrie in die wielkasten losweken en wegspoelen. Reken maar dat er wat kilootjes zand en aarde uit kwamen!

Fast forward naar vandaag, maandag. Rond 7u opende ik de poort en draaide de contactsleutel in de Orca om. Die dient om de boordspanning in te schakelen. Probleem: het achterlicht en de lichtvin weigerden dienst. Met een fiets met gedeeltelijk werkende verlichting ga ik de baan niet op en het was te laat om een andere te nemen. De Orca is namelijk de snelste, waardoor ik met elke andere fiets gegarandeerd te laat zou komen. De enige oplossing was iets wat ik echt al maanden niet meer gedaan heb: met het busje naar het werk rijden.

Rekening houdend met wat ik voordien gedaan had, leek het me logisch dat waterinsijpeling aan de bron van de ellende zou liggen. Vanavond bleek algauw dat dit niet klopte: een draadje dat de stroom naar de achterkant leidt, was door. Dat is niet de fout van Flevobike, maar het gevolg van de aanpassingen die ik deed om de lichtvin te installeren. Met wat eenvoudig soldeer- en isoleerwerk was het gauw weer opgelost.

De volgende klus is de motor eraf halen: van daar ergens hoor ik verdachte geluiden. Vermoedelijk is een lager drooggelopen. Daarna moet de rechter voorkant een onderhoudsbeurt krijgen, want de veerpoot piept en de rem doet het ook niet meer zoals het hoort. Ik ben de tel kwijtgeraakt, maar de Orca heeft er vermoedelijk zowat 45.000 km op zitten en dan kan wat liefdevol onderhoud wel nodig worden.

Binnenkort volgt nog een post over 'vier jaar E-Orca'.

Trikeverlichting

De lichtjes voor de trike zijn vorige maand uit China aangekomen; de beugels die ik bedacht heb, kreeg ik onlangs ook in handen.

Gisteren was het moment om de nieuwe configuratie eens grondig in de praktijk te testen. Fris, droog weer is prima om eTangens uit te laten, dus reed ik met de trike naar het werk.

eTangens, De Pinte, 14 februari 2018

Tijdens een eerste, korte testrit vorige week bleek het aluminium te glad. Door trillingen draaiden alle vier de lampen om de as. Er moest dus meer wrijvingsweerstand komen. De inspiratie kwam van Joop: zelfvulcaniserende tape rond de buisjes loste dit op.

Geef toe: nu kun je onmogelijk zeggen dat de breedte niet meer in te schatten is.

Details

Ik ben echt niet de enige die over meer dan één fiets beschikt. Voor sommigen is dat moeilijk te geloven, maar het is echt zo.
Elk van die fietsen heeft een eigen doel. Dat houdt in dat ook de onderdelen op elke fiets dat specifieke doel dienen.

Vorig jaar was de Heinzmann pedelec een nieuwe in de stal. Naast het herstelwerk (falende remmen en ondersteuning) waren er nog wat zaken die aandacht en eventueel vervanging nodig hadden.

Zo zaten er pedalen op die niet echt pasten: links en rechts verschillend en op de rechter pedaal zat een irritante bult. Dit is echt een ontwerpfout!

Hoe onopvallend het ook mag lijken: elke keer als ik op de fiets stapte, stoorde dit me. Het zorgde ervoor dat mijn rechtervoet telkens wat meer naar buiten moest staan, waardoor ik niet met de hele breedte van mijn voet op de pedaal kon duwen. Zoiets beïnvloedt de Q-factor (breedte tussen de pedalen) en dus het rijcomfort. Weg ermee!
Voor sommigen is dit overdreven, maar mij stoorde het elke keer.

Het aanbod aan pedalen is enorm. De Heinzmann is bedoeld als stads- en toerfiets. Niet voor echt lange afstanden - een bukker is eerder een marteltuig voor wie een ligfiets gewoon is -, maar dagtochtjes of toeren in gezelschap horen bij de mogeljikheden. Dat betekent dat op deze fiets geen klikpedalen moeten komen. Het is ook geen terreinfiets, dus pedalen die vol modder nog grip moeten bieden, zijn niet nodig. MTB-pedalen gebruik je met schoenen met dikke zolen, waardoor je geen last hebt van het kleine contacoppervlak: niet geschikt voor een toerfiets.

Toerpedalen dus. Daarop heb je een groot vlak, waardoor de druk op de voetzool verminderd wordt. Liefst wil ik pedalen die degelijk zijn: goede dichtingen, stevig gelagerd en comfortabel.

De korte zoektocht eindigde bij een setje van Contec. Nylon body, CroMo as, industrielagers en RVS antislip toplaag: dit zou heel lang mee moeten gaan.

Het resultaat is zoals zo vaak: het gaat maar om pedalen.

Je merkt niet dat ze er zijn, dus ze storen niet, in tegenstelling tot wat er voordien op zat.