Alles gaat stuk

De Heinzmann pedelec is al een hele poos buiten gebruik. Over de vorderingen daarmee volgt binnenkort nog een post. Als ik 'normaal' wil fietsen, gebeurt dat dus met de Birdy vouwfiets. Die heeft zo zijn beperkingen, zoals dat er geen normale fietstassen op kunnen (geen plaats genoeg), waardoor die voor bijvoorbeeld boodschappen minder geschikt is. Maar hij rijdt tenminste. Of beter: hij reed.

Toen ik gisteren in de garage wilde werken, haalde ik de Birdy buiten en toen hoorde ik iets vallen.

Dit is het elastomeerblok dat functioneert als achtervering. Daarzonder valt niet te rijden. Na de toerfiets (bottom bracket gesneuveld) is nu ook de vouwfiets stuk. Ik moet dus wel terugvallen op ligfietsen. Prima voor langere afstanden, maar in de stad zijn ze toch vaak minder handig.

De corona-maatregelen hebben als voordeel dat er merkelijk minder auto's rijden en dus valt dat laatste nog mee. Anderzijds zijn de niet-essentiële winkels dicht: geen fietsenzaken open dus. Dat betekent dat het niet evident is om aan zo'n elastomeer veer te raken. Even zoeken nu en ondertussen rij ik met de trike en af en toe met de Orca. Aangezien we op het bedrijf allemaal van thuis werken in deze periode, die nog lang niet voorbij is, staat die laatste heel vaak stil.

Nuttig accessoire: smartphonehouder

Alles evolueert en het valt niet te voorspellen in welke richting. Jaren geleden, het moet zo rond 2013 geweest zijn, kocht ik een Garmin Oregon 450 outdoor GPS.

De Oregon op de Birdy vouwfiet (2013, Bretagne)

Die doet het nog altijd, maar wordt door de band gebruikt als gps-gebaseerde fietscomputer. Als ik eens zin heb in een rit, kan de track of route daarop gezet worden.

Maar ondertussen gebruik ik, zoals bijna iedereen, een heel behoorlijke smartphone (Motorola Moto G5 plus op dit moment) en daar staat al enkele jaren OsmAnd op. De vroegere edities werkten niet zo intuïtief, maar dat is sterk verbeterd. Het kaartmateriaal is prima en er zijn allerlei soorten kaarten mogelijk: wegenkaart, OpenFietsMap, topografische kaarten... Daarenboven is de schermkwaliteit van een smartphone aantoonbaar veel beter dan bij een dedicated GPS, zeker een Garmin Oregon 450. Bovenal kan je makkelijk GPX-bestanden gebruiken met OsmAnd.

Nadelen zijn er natuurlijk ook: hogere helderheid en resolutie, continu dataverbinding (niet nodig voor navigatie) enzoverder betekenen een relatief groot verbruik. Voor langere ritten vang ik dat op met een powerbank, zowel voor de Oregon als de smartphone.

Maar: die telefoon moet op één of andere manier bevestigd worden op de fiets, welke dat ook is. Vroeger had ik in de Orca een Minoura houder, maar die was ontwikkeld voor de toenmalige schermformaten. Smartphones worden steeds groter: mijn Motorola is nu bijna 3 jaar oud en met zijn 5,2 inch beschikt die over een naar huidige normen klein scherm (nu meestal groter dan 6 inch of ruim 2,5 cm meer). Toch kon die onmogelijk in die Minoura houder.
Daarenboven wilde ik de telefoon ook op andere fietsen gebruiken, dus ging ik op zoek naar een degelijk en relatief goedkope houder. Een houder telkens van de ene fiets halen om die dan op een andere te zetten, is niet zo vlot, dus wilde ik er meteen meerdere.

Uiteindelijk kwam ik, zoals zovelen, bij de grote Chinese webshops uit. Het is altijd een beetje een gok wat je zal krijgen en je moet geduld hebben, maar in dit geval viel het prima uit. Het nobele onbekende GUB maakt een aantal modellen uit CNC gefreesd aluminium. Simpel, functioneel en naar blijkt heel degelijk. De enige beperking naar de toekomst: maximaal 6,2" past erin. Voor € 15 kan je niet sukkelen en je kan ze nog in kleurtjes bestellen ook.

Op de trike moest voor die houder nog een steun verzonnen worden, want de houder is ontworpen voor op een conventioneel stuur. Daarenboven was er geen plaats meer beschikbaar.
Dat is snel opgelost: een setje goedkope bar ends van bij Decathlon voldoet hiervoor. ICE verkoopt hiervoor specifieke houders, maar die kosten maar liefst € 39 per stuk, waar de bar ends op 13 euro voor een set komen... De keuze was dus niet moeilijk.

Dan was het een kwestie van zowel de bar end als de ondertussen bestelde houder te monteren op zo'n manier dat het niet hinderde.

De houder op de bar end, van vooraf gezien

Dichtbij vanaf het zitje

Zo ziet het eruit met de telefoon erin

Links de telefoon; rechts de bediening van de ondersteuning en de stuurtas naast het zitje

Ook op de pedelec kwam zo'n houder.

Verbinden met een powerbank is niet moeilijk: op de pedelec kan een stuurtas en de powerbank komt daarin. Op de trike zit ook een stuurtas, maar dan als zijtas. Met een voldoende lange usb-kabel wordt die met de smartphone verbonden. De enige beperking hier: de stuurtas zit rechts en de telefoon links. Dat is zo omdat aan de rechterkant de bediening van de ondersteuning een plekje vond.

Alleen in de Orca lukt het niet met de huidige bevestigingsmogelijkheden. Flevobike was me enkele jaren geleden voor met een idee waar ik op broedde: de verticale stang in het deksel, waar het scherm voor de ondersteuning op zit, werd vervangen door een horizontale over de hele breedte.

Geen zo'n goede foto, maar dit is het recentere type beugel

Dat moet ik nog eens maken en bevestigen. Daarna kan ook in de Orca zo'n houder komen.

In een volgende post vergelijk ik navigatie via de Garmin Oregon 450 met OsmAnd op de smartphone.

Essentiële verplaatsing

De regels in België zijn in het begin van deze week heel strikt geworden. Ze zijn nog niet zoals in Frankrijk, waar je een 'permis' (een geschreven toelating) moet hebben om je huis te mogen verlaten, maar het lijkt er wel op.

Kort: enkel essentiële verplaatsingen zijn toegelaten. Dat wil zeggen dat je de auto enkel uit mag halen om eten te kopen, naar het werk te gaan (hoewel telewerken sterk aanbevolen is) of andere hoogstdringende zaken.
Daarnaast wordt wel aangeraden om te wandelen of te fietsen. Dat kan in gezinsverband (de scholen zijn dicht) of met één vriend of vriendin. En jawel: sindsdien zie ik hier de politie geregeld patrouilleren.

Toen ik gisteren mijn voedselvoorraad wilde aanvullen, vond ik in het warenhuis de eieren enkel nog in dozen per 12. Wat moet ik als alleenstaande met zo'n massa eieren? Ze bleven dus mooi in de winkel.

Vandaag kreeg ik een seintje: iemand had eieren teveel. Of ik er wat van wilde? Natuurlijk. En het gaat om voeding, dus met een beetje goede wil kan je dit beschouwen als een essentiële verplaatsing. Een ommetje van pakweg 14 km: daar neem je toch de fiets voor? Dat wordt dan ook nog aangemoedigd door onze overheid.

Dus - het is droog en relatief mooi weer - haal ik de trike weer van stal. Eerst steek ik een box met dvd's bij mijn ouders binnen en dan gaat het verder om eitjes te halen. Het is rustig op de baan. Amper auto's, weinig fietsers en voetgangers. Iedereen zit binnen te wachten tot de plaag voorbij is. Dat is ook wat we moeten doen: zo weinig mogelijk contact om besmetting te vermijden.

Voor de terugweg kies ik voor een ommetje. De verleiding is te groot.

Daar, aan de overkant van de Schelde, ergens achter de bomenrij, moet ik zijn. Het is een beetje fris, maar hier heb ik de wind in de rug. Twee keer: echte wind en ondersteuning, maar die staat op niveau 2 van de 5. De motor levert zo'n 80 à 100 W extra.

Hier ben ik alweer aan de 'goede' kant, maar weer wordt een ommetje gemaakt. Een stukje onverhard kan er altijd bij. De assistentie en de vering rondom maakt dit allemaal licht verteerbaar. Op deze paden kom ik welgeteld één wandelaar tegen die zijn hond uitlaat.

Net op tijd kom ik thuis: het begint te druppelen. Het is weer tijd voor het sociale isolement. Maar nu mét eitjes...

Fietsen in coronatijd

Dat COVID-19 heel wat consequenties heeft voor ons gedrag is ondertussen al duidelijk doorgedrongen.

Bij ons op het bedrijf is beslist dat iedereen die dat kan thuis moet werken. In de praktijk, in een IT-bedrijf, is dat dus zowat iedereen. Maar dat houdt in dat ik mijn huis niet meer verlaat. Dat is natuurlijk wel mee de bedoeling, maar een mens moet toch al eens een frisse neus halen.

Vandaag, met een heerlijk lentegevoel in de lucht, haalde ik na de werktijd de trike uit de garage - eindelijk, na een lange winter - om wat post in de bus te steken bij zoonlief. Die woont aan de andere kant van Gent. Zo kon ik meteen zien wat de recente maatregelen als gevolg hebben in een druk bezochte stad.

Het stadscentrum bruist normaal van de activiteiten: Gent is een toeristenstad met heel wat bezienswaardigheden. Maar vandaag? Vandaag was dat centrum akelig leeg. Alle winkels en horecazaken zijn dicht, dus de locals hebben geen enkele aanleiding om in dat centrum te komen. De toeristen blijven ook weg, want ook hotels zijn open, maar mogen geen restaurant openhouden.

Al dat volk lijkt naar de stadsrand te trekken, want toen ik met een omweg over het jaagpad langs de Schelde naar huis reed, bleek dat veel drukker dan het stadscentrum. Wandelaars en fietsers, alleen of per koppel, maar vaak op ruime afstand van elkaar.

Aangezien iedereen blijkbaar kiest voor de verharde asfalt- en betonpaden op het jaagpad en het natuurpark in de buurt, reed ik over de halfverharde paden. Helemaal alleen.

En wat doe je dan als je uitgedaagd wordt door een heuveltje met een uitzicht over het hele gebied? Juist: naar boven fietsen. 

Leve de rondom geveerde trike! Leve de assistentie! En dan de beloning: het uitzicht op de top.

Om af te sluiten, volgde nog een eindje licht onverhard.

Ver was het niet, pakweg 20 km, maar het deed goed om buiten te zijn, om te bewegen. Wie weet, mogen we dat volgende week niet meer. Net zoals nu in Italië. Dus geniet ik ervan zo lang het kan en mag.

Elektrische ellende

Neen, met de E-Orca gaat alles goed, dank je.

Er staan nog andere fietsen in de garage en hoe meer fietsen, hoe meer kans op defecten. Hoe meer onderdelen op een fiets...

Eén ervan begon vorige zomer moeilijk te doen. Daarna werd het enkel erger. Mijn dochter en haar vriend woonden vorig jaar een een klein half jaar bij mij in. In die periode maakte ze geregeld dankbaar gebruik van mijn Heinzmann pedelec die in 2017 als 'project' in huis kwam: de bracketas met ingebouwd elektronica was helemaal aan gort gedraaid. Die heb ik vervangen en de fiets reed daarna heel aangenaam.

In december signaleerde ze dat de ondersteuning af en toe uitviel. Vervelend, zo'n intermitterende fout, want toen ik ermee reed, deed die het normaal... Maar dat duurde niet lang en het ging van kwaad naar erger. Vorige maand wisselde de assistentie voortdurend tussen ondersteunen en regeneren. Dat is pas vermoeiend rijden.

Na een mailtje naar de importeur in de UK, die ik van de vroegere herstelling kende, kwam de suggestie om de connectoren tussen het achterwiel (waar de motor zit) en de controller - bij de accu, op de onderbuis - los te maken, te reinigen en weer te verbinden. Wellicht een slecht contact dus. Dat kan gebeuren in de winter. Pekel en zo, weet je wel.

Dat had wel resultaat, maar niet zoals verwacht: nu doet de ondersteuning niets meer.

Gelukkig is de Britse importeur heel bereidwillig om te helpen. Op basis van zijn suggesties:

• contacten van de accu controleren op corrosie of slechte contacten
• multistekker vanaf de naafmotor naar de controller uitmeten
• checken of de 'walk assist' het nog doet

Slecht contact is meestal vrij eenvoudig op te lossen. Indien de kabel onderbroken is, zijn er weer wat opties:

• in het beste geval kan een nieuwe kabel in de plaats komen
• zit de onderbreking in de motor, dan moet die vervangen worden

Na meten en zoeken was de conclusie: waarschijnlijk een defect in de accu. Ook dit werd weer in fasen aangepakt. Eerst maakte ik de behuizing open. Dat is al een geduldwerkje, want de schroeven zijn diep verzonken en de openingen waar ze in zitten, zijn daarna dichtgemaakt met een goed klemmend rubberstangetje.
Een visuele controle bracht niets bijzonders aan het licht: er waren geen draden los, de zekering (40 A autozekering) was nog in orde en alles zag er goed uit. Daaruit valt af te leiden dat - als het aan de accu ligt - hoogstwaarschijnlijk het Battery Management System (BMS) er de brui aan gegeven heeft. Hoe je dat te weten komt: vervangen en uitzoeken of dat een verschil maakt.

Optie 1 hierbij: de accu héél degelijk inpakken en naar het Verenigd Koninkrijk verzenden. Héél degelijk, of de accu raakt onderweg waarschijnlijk gesloopt.
Ik ging voor optie 2: vader is stilaan expert in oplaadbare accu's, dus stak ik de geopende accu bij hem binnen en hij gaat ermee aan het werk.

Een opengemaakte Heinzmann pedelec accu (cellen van het Europese BMZ)

Nu is het even afwachten en hopen dat de oorzaak gevonden wordt. Het kan namelijk ook nog de controller zijn, of een breuk ergens in de bedrading of iets los in de motor...

Een keer de ondersteuning weer werkt, moet de aandrijflijn een groot onderhoud krijgen: nieuwe ketting en cassette en een smeer- en afstelbeurt voor de bottom bracket.

Update

Na een dag had ik een verdict: het BMS is stuk. Aangezien dit een printplaat met IC's en smd componenten is, kan dit enkel vervangen worden als geheel. Een nieuwe is al onderweg uit de UK. Nu is het afwachten of daarmee alles weer in orde is.  Kostprijs: € 125

Boodschappen

Volgens de kalender is het winter. In de praktijk lijkt het eerder een langgerekte herfst: zacht, nat en veel wind. Maar geregeld komt de zon er ook door en dan is het met de velomobiel echt aangenaam fietsen.

Als ik dan boodschappen wil doen aan de andere kant van de stad, pakweg 30 km rijden, is dat het moment om de weinig gebruikte Radical Cyclone nog een keer achter de E-Orca te hangen.

contrast

Half februari. Het zou de stenen uit de grond kunnen vriezen. De hele wereld zou onder een wit tapijt bedekt kunnen zijn. Daar hou ik wel van: de stilte als het gesneeuwd heeft; de sneeuw die knerpt onder de banden van de velomobiel.

Maar ook dit jaar: niets daarvan. Soms flirt de temperatuur met het nulpunt en andere dagen is het dan weer meer dan 10° C. De ene dag hebben we stormwind - meer dan 100 km/u - de dag erna is het weer windstil. In elk geval is er voldoende variatie in het weer.

Gisterenmorgen, omstreeks 7u30, op het jaagpad in Zwijnaarde. Een wolkenloze hemel, hel verlichte maan, amper wind. Het jaagpad lag nog bezaaid met takken en takjes: het gevolg van de doortocht van storm Ciara.

Vanmorgen op dezelfde plek en hetzelfde moment. Zwaar bewolkt, dikke druppels vielen uit de lucht. Geen maan te zien natuurlijk. Amper andere fietsers op het jaagpad. Ik zit lekker droog in de E-Orca. Zij niet.

De winter is de periode bij uitstek om het comfort van een velomobiel te appreciëren.