Bandenadvies: aanvulling (oeps)

Vrijdag 8 september.
Jan wil een ritje maken: even 30 km heen en even ver terug, met een bezoekje tussendoor.
Er is slecht weer aangekondigd: regen en rukwinden tot 60 km/u.

Orcaweer dus.

Jawel: ik rij dus vooraan met Schwalbe Marathon banden (40-406) waar ik toch wel tevreden over ben.

Onderweg gaat het goed: rugwind, zo'n 35 km/u in de volgebouwde straten van Sint-Amandsberg, een deelgemeente van Gent. De wegbedekking: klinkers. De omstandigheden: nat. Ik rem, want een eind voor mij vertraagt een auto. De remmen happen, de wielen blokkeren, de Marathons schuiven! Ik kan net zo goed niet remmen. Niet goed. Een spannend moment dat gelukkig goed afloopt.

Marathons en natte klinkers: geen goede combinatie dus. Marathons en herfst zijn misschien toch geen zo'n goede combinatie. Zal ik toch maar de Trykers nog eens proberen? Die zou ik onder dezelfde omstandigheden moeten kunnen testen. Pas zo kan ik weten of de remcapaciteit bij nat weer beter is. Maar liever niet: geen zin om in oncontroleerbare omstandigheden terecht te komen. De Orca was niet meer te besturen: hij gleed gewoon rechtdoor.
Ook in bochten meende ik al enkele keren te merken dat de zijdelingse grip wat minder is: de Marathons neigen tot schuiven, ook op droog wegdek.

Voor de rest was de rit erg aangenaam. Dakje erop, schuimdeksel voor de eerste keer sinds deze zomer. Lekker knus in t-shirt. 40 à 45 km/u. Muziek in de oortjes. Het landschap gleed voorbij. Op naar het noorden, bij de buren op bezoek.

De rit duurt amper langer dan met de auto, maar de beleving is veel intenser. Daarnaast is het beter voor de conditie, voor het milieu en zo zijn er nog wel wat argumenten. Het belangrijkste: ik beleef er veel meer plezier aan.

Herinnering: de onder velonauten veelgeprezen Shredda vouwbandjes heb ik ook al gehad. Het is moeilijk meten met een ondersteunde velomobiel. Tegenover de Trykers was het voornaamste merkbare verschil dat ze zowat het dubbele kosten. Ik ging niet sneller, de grip was ongeveer gelijk, de rijgeluiden iets hoorbaarder (profiel tegenover profielloos) en ze gingen niet lang mee. Dure bandjes zonder voor mij merkbare voordelen dus. Een hype?

Bijhorende bedenking: een E-Orca weegt zowat 50 kg (47 volgens Flevobike, maar ik heb meestal wel wat extra's mee: herstelspullen, een fietspomp, deze keer een rugzak met andere kleren). De accu zit ongeveer in het midden tussen beide voorwielen. Dat betekent dat de zijdelingse belasting in bochten toch wel wat hoger is. De fiets - en dus de banden - krijgen meer zijwaartse druk te verwerken. Een Orca heeft ook geen erg strakke vering en gaat dus makkelijk naar de buitenkant van de bocht hellen. Ik vermoed dat het buitenste wiel hierdoor extra belast wordt. Een van de voorbanden krijgt het dus telkens zwaar. Daar bovenop vind ik het vaak leuk om grenzen op te zoeken; zo weinig mogelijk te vertragen in de bochten. Zo kom je soms aan de limiet van wat de banden aankunnen.
Dat is een ander criterium dan minimale rolweerstand om wedstrijden te rijden of omdat je je eigen spierkracht optimaal wil benutten.

Plof

of ook: exit Shredda's?

Het is nooit het geschikte moment, maar een lekke band op weg naar het werk is echt slecht getimed.

Ik moest op tijd zijn, want de werkdag zou starten met een kort overleg: er diende een planning opgemaakt te worden voor de komende maanden. Uitgerekend op dat moment, op een vijftal kilometer van het doel, hoorde ik links 'plof' en meteen volgde het gekende gevoel van een luchtloze band.

Veel keuze heb je dan niet. Stoppen, uitstappen, de fiets op zijn kant en bandje wisselen.

Gestrande Orca

In de binnenband zat overduidelijk een gat. Niet zomaar van iets dat door de buitenband geprikt had, neen: het was een explosiegat, met rafels en alles wat erbij hoort. Deze keer geen scheur over de halve omtrek, zoals toen de banden van de velg liepen, maar toch een gat van pakweg een halve centimeter.

Ik doe het zoals elke ervaren velonaut: buiten- en binnenband eraf en meteen beiden vervangen. Voor dat doel sleep ik een gebruikte Tryker vouwband mee.

Na 5000 km is dit op relatief korte tijd het tweede lek met een Shredda, nadat ze het 4500 km zonder problemen deden. Thuis keek ik na of er een oorzaak te vinden is. Jawel hoor en dit is geen goed nieuws.

Voor de duidelijkheid met een stuk plastic erachter

Een scheur naast de hieldraad. Je zou kunnen zeggen: plak er een stuk binnenband tegen, maar rondom is die erg dun geworden. Dit is echt veel te vroeg, vooral omdat de Orca een woon-werk fiets is; een werkpaard. Daarbij verwacht je dat alles lang meegaat.
 
Nu rij ik weer met gebruikte Trykers. Ik merk geen verschil, behalve dat die toch nog langer meegaan. Geen merkbaar snelheidsverschil, geen verschil in comfort of demping, dezelfde bochtstabiliteit.

Jammer dat de Conti TourRide niet smaller dan 47 mm bestaat, want die blijkt toch wel betrouwbaar en comfortabeler (stiller) dan een Marathon.

Schwalbe Shredda en Conti TourRIDE op de E-Orca - evaluatie

Bij 24.600 km werden de Schwalbe Trykers op de E-Orca vervangen door Shredda vouwbanden (40-406). Achteraan kwam op datzelfde moment een Conti TourRide 47-406 te liggen.

Ondertussen legde ik met die banden 4000 km af. Ik meen dat er ondertussen voldoende ervaring is om er wat over te kunnen vertellen.

Conti TOURRide 47-406

Om te beginnen is dit een spotgoedkope band: 11,80 euro. De band doet zijn werk zoals het hoort: onopvallend, zonder enig probleem. De enige bemerking is dat hij op een vochtig wegdek af en toe durft door te slippen, maar dat had ik eigenlijk al met elke band. Da's ook niet moeilijk: de ondersteuning zorgt ervoor dat de achterband bij het aanzetten tot 250 W extra te verwerken krijgt.

Aan het profiel te zien, zal die heel wat kilometers meegaan.

De Conti toen die er pas op lag

4000 km later

Schwalbe Shredda 40-406 vouwband

Ik zocht naar een vervanging voor de Schwalbe Trykers, die de voordelen van die band zou bezitten, maar liefst minder kwetsbaar. Omwille van de vele enthousiaste commentaren van andere velomobielrijders, bestelde ik een setje Shredda's.

Op 4000 km had ik hiermee nog geen enkel lek. Dat is natuurlijk prima, zeker voor een band met een (relatief) matige lekbescherming. Qua rijcomfort doen ze niet onder voor de Trykers: stil, trillingsvrij en met een prima zijdelingse grip. Het rijgedrag is dus helemaal zoals ik hoopte. Wel lijkt het loopvlak al behoorlijk afgesleten. Waar ik met de Trykers zowat 8000 km haalde, lijkt 6000 hier het maximum te worden. Wel nog even afwachten wat het reële totaal zal zijn.

Fabrieksfoto van de Shredda (let op het profiel)

Een beter deel van het loopvlak na 4000 km

Zelfde band, zelfde moment

Economisch aspect

De Shredda's - in vouwversie - zijn behoorlijk prijzige banden. Een Tryker kost (bij bike24.de) zowat 20 euro; de Shredda betaal je 33 euro. Als die dan ook minder lang meegaat, loopt de kilometerkostprijs aardig op: grofweg 0,5 cent per kilometer (6000 km) voor de Shredda tegenover 0,25 cent voor de Tryker (8000 km).
Voor wie de velomobiel in de vrije tijd gebruikt, maakt dat weinig uit, maar voor woon-werk verplaatsingen, waarbij het economische aspect toch ook meetelt, wordt het toch wel duur.

Anders gesteld: de achterband kost één derde van een voorband (waarvan je er dus twee nodig hebt) en gaat waarschijnlijk drie keer zo lang mee... Als die schatting klopt, bedraagt de kilometerkostprijs voor de Conti iets meer dan een 0,05 cent! Jammer genoeg bestaat die niet smaller dan 47 mm. Dat past dus niet vooraan op de Orca. Ik weet ook niet hoe die band zou presteren als voorband.

De vergelijking gaat niet helemaal op: de Shredda's zijn vouwbanden en die zijn altijd duurder. Dezelfde band in draadversie kost hetzelfde als de Conti. Blijft natuurlijk het verschil in levensduur, maar het lijkt me wel het proberen waard, ondanks de - volgens anderen - iets mindere performantie.

Besluit

De Conti TourRIDE doet perfect wat hij moet doen. Prima tractie, voldoende comfort, weinig slijtage, geen lekken en dat voor erg weinig geld.
De Schwalbe Shredda's horen eerder in de categorie 'close, but no cigar': goede grip, amper rijgeluiden (iets meer dan de Trykers), betrouwbaar, maar ze slijten wel hard.

't Is genoeg geweest: het vervolg

Als je ergens mee zit, moet je het niet laten aanslepen. De kwetsbare (maar zeer comfortabele) Schwalbe Trykers die dienst deden vooraan op de Orca, werden tijdelijk vervangen door Hutchinson Greenvilles. Die zijn behoorlijk, maar gaan al snel doorslippen bij het remmen. Dat doen ze nog sneller als het nat ligt. Ook de levensduur lijkt beperkt, maar voor 10 euro per band hoef je daar niet over te zeuren.

Vorige donderdag werd aangebeld door een meneer van DPD. Hij had een 'pakje' bij, met daarin vooral lucht, maar ook onder andere nieuwe banden:

• twee Schwalbe Shredda vouwbanden in de maat 40-406
• een Continental Tour RIDE 47-406
• een Continental Touring Plus 42-622

E-Orca

De Shredda's werden de nieuwe voorbanden voor de E-Orca.

Ze zijn vederlicht: 265 g per stuk. De Conti Tour Ride weegt 480 g en heeft meer profiel.  Dat is de nieuwe achterband.

Vorig weekend kreeg de Orca compleet nieuw schoeisel. Daar heb ik ondertussen een week mee gereden. De ervaringen tot nu toe: vooral merkbaar sneller. Een Orca is geen velomobiel die voor snelheid ontworpen is, maar eerder om praktisch te zijn: geschikt voor alle weersomstandigheden, goed toegankelijk, ruim laadvolume ... Toch merk ik met de Shredda's en de Conti Tour een verschil. Op een hele week woon-werk-verkeer een gemiddelde van 32 km/u is prima. Misschien denk je nu 'is dat alles?', maar veel hangt af van je route. 8 km van dat traject loopt langs de stadsrand: kruispunten, kleine paadjes tussendoor, verkeerslichten ... Dat drukt het tempo geweldig. Daar moet je ook niet racen: voorzichtig zijn is belangrijk en respect voor andere weggebruikers minstens evenzeer.

Wat merk ik ook: de Shredda's hoor je schuren over het asfalt in snel genomen bochten. Ergens wel logisch: de Trykers zijn slicks, terwijl de Shredda's noppenbanden zijn. Die noppen zullen wel voor het geluid zorgen.

Wat de invloed van de Conti is, valt moeilijk te zeggen. De grip is prima, maar hij heeft nog geen zware omstandigheden te verwerken gekregen. Voor achteraan koos ik voor meer lekbestendigheid, omdat het wisselen of herstellen van de achterband gewoonweg meer werk is. Vooraan lukt dat op drie minuten; achteraan zal het er eerder tien zijn.
Die achterband moet tenslotte op zijn eentje evenveel verwerken als beide voorbanden samen.

Het is nog vroeg voor een algemeen oordeel, maar het lijkt erop dat de Shredda's een goede keuze zijn. Ik hou het wel bij 4 bar: op velgen zonder groef lijkt meer me geen goed idee. 

Nu moet enkel die winter nog willen starten. 

Trek Manhattan

De grote Continental Touring Plus is een band voor achteraan op de fiets van zoonlief.

Die reed met Schwalbe Little Big Ben 40-622, maar de achterband is ondertussen een slick geworden. Zo'n Little Big Ben kost niet veel, geen 20 euro nu, maar hij ligt er pas sinds februari 2014 op. Wat wel pleit voor die band, is dat hij geen enkele keer lek raakte.

Dat laatste is erg belangrijk: zijn fiets is er één met een Nexus 8 versnellingsnaaf en rollerbrake. Daar bovenop zit er een gesloten kettingkast op: geen sinecure om het wiel eruit te halen.

Bij een als onderhoudsvrij bedoelde fiets horen stevige, lang meegaande banden. Vandaar die Touring Plus. Die valt te vergelijken met een Marathon Plus.
De kost die je betaalt in ruil voor zekerheid, is een gewicht van maar liefst 900 g ... (een Marathon Plus weegt nog meer).
Wat zijn de sterktes van de band: (hopelijk) lange levensduur en bijna zekerheid op lekvrij rijden en dat voor geen 20 euro (bij Bike24). Het werd een 42 mm versie omdat zoonlief zowat overal door rijdt met zijn vehikel. Brede banden bieden net wat meer grip op onverhard, in sneeuw ...

De kettingreiniger en cassetteborstel, die ik mee bestelde, zijn puur voor onderhoud. De Birdy en Seiran 24 zijn nogal gevoelig op dat vlak en moeten dus 'gesoigneerd' worden.

't Is genoeg geweest

Met de Trykers. Voor de winter.

Veertien dagen geleden, op weg naar Lier op 11 november, spatte de rechter binnenband met een luide knal uiteen. Die was enkel nog goed voor het afval.

Archiefbeeld (2014)

De Tryker was van de velg gelopen. Wat is oorzaak en wat gevolg, dat is moeilijk uit te maken. Vermoedelijk had een glassplinter zich een weg door het rubber gebaand, want die werd uit de binnenkant van het loopvlak gepeuterd (bedankt, Filip).

Donderdag, toen ik op het werk wilde vertrekken, was de rechter band alweer lek! Ik merkte nog maar eens een grote snee in het loopvlak. Twee keer lek op evenveel weken, dat is niet leuk!

Nu is het ondertussen bijna winter. De wegen liggen er nat bij, bemodderd. Banden met een glad loopvlak (slicks), zoals de Tryker of Kojak, houden daar niet van. Iedereen die met zo'n banden rijdt heeft al ervaren dat bij nat weer allerlei scherpe zaken aan de band blijven hangen. Ze vreten zich dan een weg door het loopvlak.

De voorbanden worden dus tot na de winter verwisseld. De vraag is: wat komt erop?

In de garage hangt nog een paar Hutchinson Greenville 40-406.

Foto: site Hutchinson

Over de Shredda's zijn de gebruikers ook erg te spreken. Ik las echter nog niets over hoe ze het doen in de winter.
De Marathon Plus geldt nog altijd als de ultieme lekvrije winterband, maar hij is niet echt comfortabel (lawaai en trillingen) en tegelijk zwaar.

Voorlopig gingen de Hutchinsons er weer onder, want die zijn meteen beschikbaar.

Er is één grote 'maar' bij: volgens de fabrikant gaan ze 4000 km mee en dat is echt niet veel. Ze zijn bedoeld voor vouwfietsen en daar wordt door de band (sic) niet zoveel mee gereden. Op de velomobiel is het een andere zaak. Dit zijn dus echt reservebanden.

Dan kon ik nog even broeden over wat ook kan. In snelheid maakt het allemaal niet zoveel uit.
De Energizer Plus 47-406 die ik achteraan gebruikte, gaat ook opzij tot na de winter.

Dit is wat ik zal uitproberen gedurende de komende maanden:

- vooraan een set Schwalbe Shredda 40-406 vouwbanden

- achteraan een Conti Tour Ride 47-406

Daarmee zou ik de winter door moeten raken. Om de zekerheid op lekvrij rijden nog te vergroten, zal ik de binnenbanden vervangen door wat ik al eens testte: binnenbanden met antilekvloeistof. Bij Decathlon zijn die helemaal niet duur: 6,99 euro per binnenband.
 Ze wegen wat meer en wellicht zal dat de prestaties negatief beïnvloeden, maar in de winter, in sneeuw of regen, een band moeten wisselen op een donker jaagpad is geen pretje. Dat heb ik al ondervonden.

Dit wordt ongetwijfeld vervolgd, zodra er wat meer ervaringen zijn met die banden.