Bandenadvies: aanvulling (oeps)

Vrijdag 8 september.
Jan wil een ritje maken: even 30 km heen en even ver terug, met een bezoekje tussendoor.
Er is slecht weer aangekondigd: regen en rukwinden tot 60 km/u.

Orcaweer dus.

Jawel: ik rij dus vooraan met Schwalbe Marathon banden (40-406) waar ik toch wel tevreden over ben.

Onderweg gaat het goed: rugwind, zo'n 35 km/u in de volgebouwde straten van Sint-Amandsberg, een deelgemeente van Gent. De wegbedekking: klinkers. De omstandigheden: nat. Ik rem, want een eind voor mij vertraagt een auto. De remmen happen, de wielen blokkeren, de Marathons schuiven! Ik kan net zo goed niet remmen. Niet goed. Een spannend moment dat gelukkig goed afloopt.

Marathons en natte klinkers: geen goede combinatie dus. Marathons en herfst zijn misschien toch geen zo'n goede combinatie. Zal ik toch maar de Trykers nog eens proberen? Die zou ik onder dezelfde omstandigheden moeten kunnen testen. Pas zo kan ik weten of de remcapaciteit bij nat weer beter is. Maar liever niet: geen zin om in oncontroleerbare omstandigheden terecht te komen. De Orca was niet meer te besturen: hij gleed gewoon rechtdoor.
Ook in bochten meende ik al enkele keren te merken dat de zijdelingse grip wat minder is: de Marathons neigen tot schuiven, ook op droog wegdek.

Voor de rest was de rit erg aangenaam. Dakje erop, schuimdeksel voor de eerste keer sinds deze zomer. Lekker knus in t-shirt. 40 à 45 km/u. Muziek in de oortjes. Het landschap gleed voorbij. Op naar het noorden, bij de buren op bezoek.

De rit duurt amper langer dan met de auto, maar de beleving is veel intenser. Daarnaast is het beter voor de conditie, voor het milieu en zo zijn er nog wel wat argumenten. Het belangrijkste: ik beleef er veel meer plezier aan.

Herinnering: de onder velonauten veelgeprezen Shredda vouwbandjes heb ik ook al gehad. Het is moeilijk meten met een ondersteunde velomobiel. Tegenover de Trykers was het voornaamste merkbare verschil dat ze zowat het dubbele kosten. Ik ging niet sneller, de grip was ongeveer gelijk, de rijgeluiden iets hoorbaarder (profiel tegenover profielloos) en ze gingen niet lang mee. Dure bandjes zonder voor mij merkbare voordelen dus. Een hype?

Bijhorende bedenking: een E-Orca weegt zowat 50 kg (47 volgens Flevobike, maar ik heb meestal wel wat extra's mee: herstelspullen, een fietspomp, deze keer een rugzak met andere kleren). De accu zit ongeveer in het midden tussen beide voorwielen. Dat betekent dat de zijdelingse belasting in bochten toch wel wat hoger is. De fiets - en dus de banden - krijgen meer zijwaartse druk te verwerken. Een Orca heeft ook geen erg strakke vering en gaat dus makkelijk naar de buitenkant van de bocht hellen. Ik vermoed dat het buitenste wiel hierdoor extra belast wordt. Een van de voorbanden krijgt het dus telkens zwaar. Daar bovenop vind ik het vaak leuk om grenzen op te zoeken; zo weinig mogelijk te vertragen in de bochten. Zo kom je soms aan de limiet van wat de banden aankunnen.
Dat is een ander criterium dan minimale rolweerstand om wedstrijden te rijden of omdat je je eigen spierkracht optimaal wil benutten.

Voorjaarsbeurt

Bijna half april. Sneeuwen zal het niet meer doen. Vorst kan hooguit nog 's morgens vroeg voorvallen. Het is dus het moment om de Orca klaar te maken voor de betere tijd van het jaar.

Eerst werd de buitenkant met een sopje afgesponsd. Dat was nodig, want het avontuur in Merelbeke van enkele weken geleden had nog altijd veel sporen nagelaten en veel gewicht van aangekoekte modder.

De lichtvin ging er ook af. Op klaarlichte dag zie je toch niets van de ledstrips erin. Die doen dan niets meer dan stroom verbruiken.

Daarna waren de voorwielen aan de beurt: de Marathons werden gewisseld voor mijn favoriete Trykers. Ja, die zijn kwetsbaarder, maar ook comfortabeler en de zijdelingse grip is zoveel beter.
En terwijl de wielen eruit gingen, kon ik ook de wielkasten schoonmaken.

Zand en aarde uit de wielkast

Ondertussen keek ik ook de rechter rem na: de hendel kon ik bijna tot tegen de stuurknuppel trekken. Daar was meteen duidelijk dat hier een zwak punt zit. Een hele poos geleden werd de stopper rechts vervangen, want die bleek toen helemaal ingesleten te zijn. Nu was het weer zover!

Versleten stopper (vorige keer)

Alweer versleten

Gelukkig had ik nog een reservestuk liggen. De Orca kan er weer tegen.

Bij de andere fietsen is dit niet nodig: de Trek toerfiets gebruikte ik de hele winter met slicks (Conti SportContact); de Seiran bracht de winter door op Kojaks - ook slicks dus - en ook de Birdy kreeg geen bandenwissel.

Pech onderweg en het vervolg ervan

Pech

Het ging nochtans fijn maandagmorgen. Lekker weertje: beetje wind, beetje motregen, maar erg zacht voor de tijd van het jaar.

Nog maar goed op het jaagpad aangekomen, moest ik plots harder duwen. De Cycle Analyst toonde dat de motor braaf volgde en meer vermogen leverde. Toch ging de snelheid naar beneden en de Orca maakte slagzij. Lek vooraan dus en dat was alweer een hele tijd geleden.

Buiten de Orca was het minder gezellig. Eigenlijk was het bijna guur. De wind op zo'n open plek naast de rivier is verdomd koud en die lichte regen maakte het er niet aangenamer op. Zo besefte ik weer wat gewone fietsers moeten ondergaan.

De Orca ging op zijn kant, de band werd gewisseld en opgepompt. Meteen werd ik vergast op een vrolijk gesis... Dit was niet goed. De reserve binnenband lag blijkbaar al te lang in de fiets: het was een al hersteld exemplaar en de pleister was losgekomen. Uit ervaring weet ik dat een band plakken in de regen niet evident is, maar het moest. De eerste pleister kwam er zo weer af en was goed voor het afval. De lijmtube was ook bijna leeg. Het laatste beetje werd eruit geperst en een nieuwe, veel te grote, pleister kwam erop.
De band werd weer opgelegd en opgepompt. Een licht gesis maakte duidelijk dat het lek niet gedicht was, maar het moest dan maar zo. Geen reserve meer, geen lijm en geen pleisters.

De oplossing: keihard oppompen en gaan met die banaan! Met één tussenstop om wat druk toe te voegen raakte ik op het werk.

Daar ligt alle nodige materiaal om te herstellen, dus ook lijm en pleisters. Neen: geen binnen- of buitenbanden in de maat 406. Dat zou dan enkel voor mij van toepassing zijn. Na het werk, maar op het bedrijf, werd de eerste binnenband gecontroleerd, de lossende pleister werd verwijderd en er kwam een nieuwe in de plaats. De band heeft het gehouden tot thuis.

De voorraad herstelspullen in de fiets moest aangevuld worden.

Het vervolg

's Avonds gingen de Trykers eraf en een set nagelnieuwe Marathons kwam in de plaats, ondanks het feit dat ik er niet zo graag mee rij. Die lagen eigenlijk al enkele maanden klaar, met de bedoeling ze als 'winterbanden' te monteren. Na het verhaal van Harry Lieben gelezen te hebben, met de uitleg over het verschillend reageren van slicks en profielbanden in sneeuw, leek me dit zeker geen slecht idee.

Marathon (foto: Schwalbe)

Dinsdag volgde dan de eerste rit met de Marathons en ik kreeg meteen een bevestiging van mijn vroegere ervaringen: meer lawaai, meer trillingen, minder rijcomfort. Dat mag niet verwonderen, want de Trykers zijn veel soepeler. Het lijkt me logisch dat ze dan snelle trillingen veel beter absorberen, zoals bij rijden op betonklinkers.
Ook de zijdelingse grip is duidelijk minder met die Marathons: algauw hoorde ik de band glijden in snelle bochten. Dan doen Trykers gewoon nooit!
Harry Liebens onfortuinlijke avontuur indachtig, neem ik de nadelen maar voor lief.


The Secret Life of Velomobiles: Crashing. from twilwel on Vimeo.

Het voordeel is dat er nu banden met profiel op het loopvlak op liggen, die dus op sneeuw en ijs minder snel blokkeren. Ze zouden ook lekvrijer moeten zijn: een glad loopvlak, zachter rubber en een natte ondergrond vormen geen ideale combinatie. Uiteindelijk verwacht ik dat ze ook meer kilometers kunnen afleggen. Dat zal dan in meerdere sessies gebeuren, aangezien ik in de lente weer op Trykers zal overschakelen.

Neen, voor winterse omstandigheden heb ik de ideale voorbanden voor de Orca nog niet gevonden. Daarbij moet je er rekening mee houden dat de breedte beperkt is tot 40 mm.

De rest

Er zijn nog aanpassingen mogelijk of nodig voor de 'echte' winter:

• de Marathon Supreme (onderste band op de volgende foto) achteraan wordt weer vervangen
• het voetengat kan afgedekt worden

Achterband

Er zijn wat opties voor de achterband, allemaal uit de eigen voorraad.

Een voorraadje achterbanden

De Continental TourRIDE 47-406 (tweede van onderaan) kan er weer op. Nog ruim voldoende profiel, heel betrouwbaar en aangenaam rijdend.
Er is ook nog een Schwalbe CX Comp (bovenste band), die ik ooit van Flevobike mee kreeg en die min of meer een noppenband is. Die had wel de neiging om wat aan te lopen, dus daarvoor moet de achtervering wat strakker.
Tenslotte ligt er ook nog een Schwalbe Energizer Plus (tweede van boven te beginnen).

Het zijn alle drie gebruikte banden, net te goed om weg te gooien, met elk hun voor- en nadelen. Uiteindelijk koos ik voor de Conti. Die beschikt nog over een aanvaardbaar profiel, is degelijk gebleken, werkt met een lage druk (3 à 4 bar) en is breed. Breder dan de Marathon Supreme die hij vervangt.

Voetengat afdichten

De proef vorig jaar met een plexiplaat om het voetengat af te dekken, was positief.

Die afdichting heeft wel wat voordelen.
Eerst en vooral de - vooral theoretische - winst op het vlak van rendement. Er wordt gesteld dat bij hogere snelheden de vlakkere bodem tot minder vermogensverlies zou leiden. Nu is een Orca geen velomobiel waarbij je hierdoor spectaculaire veranderingen zal merken. Daarvoor is hij de hoog, te kort en te breed.
Daarnaast heb je minder problemen indien er sneeuw ligt. Als de sneeuwlaag wat dikker wordt - wat al jaren geleden is - heb je de kans dat de voetengaten sneeuw scheppen. Het is logisch dat dit niet meer kan als ze dicht zijn.
Tenslotte - en dat is voor mij het belangrijkste - hou je zo de warmte meer binnen. Als het flink vriest, is het aangenaam als het enkele graden minder afkoelt.

Schwalbe Tryker (en Energizer Plus) - bedenkingen

Op de Alleweder gebruikte ik al Trykers en de E-Orca werd, op mijn verzoek, geleverd met diezelfde banden. Ondertussen zijn we al enkele jaren verder en ik probeerde tussendoor ook andere banden, zoals Schwalbe Marathon, Hutchinson Greenville, ...

Marathon (ook Marathon Greenguard genoemd)

Hutchinson Greenville 35-406

Loopvlak van de Greenville

De huidige bandenconfiguratie op de Orca bestaat uit Trykers vooraan en een Schwalbe Energizer Plus achteraan. Die laatste heeft er nu 6000 km op zitten en ziet er prima uit. Die raakte ook nog geen enkele keer lek.

Tryker

Onlangs maakte ik een flinke trip (de fronttoer), waarbij ik tweemaal lek reed. Eén keer rechts en één keer links. Toen ik nadien de banden controleerde, bleek de oorzaak telkens dezelfde: een scherpe, naalddunne steensplinter had zich door het loopvlak gewerkt.

De Tryker die ik laatst controleerde, zat vol kleine steentjes die zich door het rubber aan het vreten waren. Da's niet zo goed, natuurlijk. Jammer, want voor de rest voldoen die banden aan al mijn vereisten.
Ze rijden comfortabel. Dat wil zeggen: stil en trillingsvrij.

Stil: dit moet je zien in vergelijking met een Marathon of de Hutchinson Greenville. Vermoedelijk ligt het aan het profiel, maar vooral bij de Marathon viel me op dat die zoemt. Het koetswerk van een velomobiel versterkt dat geluid. Op zich is het niet erg, misschien, maar met een Tryker ontbreekt dat volledig. Omdat een velomobiel nu eenmaal luidruchtiger is dan een open fiets, vind ik het belangrijk dat je zoveel mogelijk bronnen van parasietgeluiden elimineert.

Ook trillingsvrij is in vergelijking met de andere banden. Waarschijnlijk ligt dit dan weer aan het feit dat de wangen van de Trykers heel wat soepeler zijn, waardoor ze de hoogfrequente trillingen van de weg (klinkers, tegels, keitjes in het asfalt, ...) beter wegfilteren. Uiteraard zijn dit niet de enige banden die op die manier opgebouwd zijn: wellicht de hele "race"-lijn van Schwalbe volgt dat concept, want het spaart gewicht uit.

Natuurlijk is de wegligging ook van belang. Bij het rechtdoor rijden voldoet zowat elke band hieraan, maar in bochten valt het op dat de zijdelingse stabiliteit van de Trykers prima is. Met andere banden heb ik de ervaring dat ze kunnen wegglijden of gaan dribbelen. Niet met de Trykers.

Wat rolweerstand betreft, kan ik geen oordeel vellen. Dat moet op een objectieve manier gemeten worden. In principe moet dat kunnen door telkens op dezelfde manier van een helling af te rollen. Daar heb ik geen behoefte aan. Je krijgt van mij geen oordeel hierover dus. Enkel dit: het lijkt ook op dit vlak voldoende te zijn.

Trykers zijn vouwbanden en in het verleden signaleerde ik enkele keren een exploderende binnenband.

Op reis, in Normandië

Jawel, ook met de Marathon viel dit voor. Het lag dus niet aan de Tryker

Flevobike bezorgde me vorige maand, in garantie, een velg, waarna ik de oude terugstuurde. Die bleek af te wijken van de norm (iets te klein), wat vermoedelijk de oorzaak is van het aflopen van de band. Ik kan dus niet zeggen in hoever het feit "vouwband" hier een rol in speelt. Wat elke keer gebeurde, was dat de buitenband van de velg afliep, waardoor de binnenband plots heel sterk uitzette en dus ontplofte.

De binnenband na de explosie

Het grootste nadeel is de lekgevoeligheid (zie verder).

Specificaties van de Tryker volgens Schwalbe:

Grootte:                ETRTO 40-406 (20 x 1.50 Inch)

Typ:                      Folding

Rubbermengsel:   Endurance

Uitvoering:            RaceGuard

Kleur:                    Black-Reflex

Skin:                     Lite

Gewicht:               320 g (11 oz)

Bandenspanning: 4.00 - 6.00 Bar (55 - 85 psi)

Max. belasting:     73 kg

EPI:                      67

Daarnaast is er redelijk wat ervaring met de Marathons. Zoals je uit de commentaar hierboven kunt afleiden, scoren ze (wat mij betreft) duidelijk minder op het vlak van rijgeluiden en trillingen. Ik vermoed dat de stijvere zijkanten hiermee te maken hebben (trillingen) en dat het profiel verantwoordelijk is voor het zoemen.

Positief is dan weer dat ik er slechts één lek mee had. Qua lekzekerheid scoren ze duidelijk hoger. Aan het profiel te zien, zal de levensduur ook beduidend meer zijn.

Specificaties van de Marathon volgens Schwalbe:

Grootte:                ETRTO 40-406 (20 x 1.50 Inch)

Typ:                      Wired

Rubbermengsel:   Endurance

Uitvoering:            GreenGuard

Kleur:                    Black-Reflex

Skin:                     Twin

Gewicht:                530 g (19 oz)

Bandenspanning:  4.00 - 7.00 Bar (55 - 100 psi)

Max. belasting:      80 kg

EPI:                       67

Onlangs nam ik de laatst lek geraakte Tryker onder de loep. Uit het loopvlak, over de hele breedte, haalde ik tientallen kleine steentjes. 

Je kunt het uit de tabellen van Schwalbe al afleiden: de antileklaag is niet dezelfde als bij de Marathons en dat heeft duidelijk gevolgen. De lekken deden zich ook allebei voor tijdens de fronttoer, waarbij ik een heel eind - 13 km - over een gravelpad reed. De voorlopige, voorzichtige conclusie is dat Trykers eigenlijk uitsluitend voor asfaltwegen geschikt zijn (gras en aarde kunnen ook wel).
 

Loopvlak van een Tryker

Daarnaast zat het loopvlak vol kleine sneetjes, waarvan één volledig tot aan de binnenkant ging.

Dat moet liggen aan het feit dat het een slick betreft, want het rubbermengsel is (volgens de gegevens) hetzelfde bij beide banden. Op de zijkanten kwam stilaan het weefsel aan het oppervlak. De rubberlaag moet daar dus flinterdun zijn. Dat zorgt mee voor het lagere gewicht van de band en de soepelheid van de wangen, maar het beperkt wel de levensduur.

Conclusie voor de Tryker: "mixed feelings". Op comfortvlak en wat betreft rij-eigenschappen, zijn ze tot nu het beste wat op de Orca lag, maar ze zijn kwetsbaar. De Hutchinson Greenvilles zijn smaller en daardoor minder comfortabel, terwijl de Marathons beter scoren op het vlak van levensduur en lekgevoeligheid, maar te luidruchtig zijn en teveel trillingen geven.

Een ander voordeel van de Tryker is dat het een prima reserveband is: een vouwband neemt nu eenmaal minder plaats in.

Energizer Plus

Al 6000 km ligt achteraan een 47-406 Energizer Plus van Schwalbe op de E-Orca. 

Volgens mijn log monteerde ik die in oktober 2014. Met deze band ben ik echt gelukkig. Hij doet wat hij moet doen op een onopvallende manier. Geen lekken, geen onverwachte bokkensprongen, geen sterke rijgeluiden, ... Het loopvlak ziet er nog prima uit ook: geen sneetjes, geen putjes, niks van dat alles. Natuurlijk is na 6000 km de diepte van het profiel wat verminderd, maar deze band moet toch minstens 10.000 km meegaan.

Als achterband doet de Energizer het perfect. Daar is de functie natuurlijk ook anders, want het achterwiel zorgt voor de aandrijving, dus is er flink wat grip nodig om doorslippen te voorkomen.
Jammer genoeg kan de Energizer niet vooraan, want in 406 bestaan ze enkel in 47 mm en vooraan ben ik beperkt tot 42 mm.

Schwalbe Marathon (GreenGuard): tussentijdse evaluatie

Toen ik vorig jaar in mei naar Dronten reed, kreeg ik van Flevobike een set Schwalbe Marathon 40-406 mee om te evalueren. Ik liet ze weten dat dit nog wel even zou duren, want ik wilde eerst de Trykers grondig aan de tand voelen.

Ondertussen zijn we in 2015 beland en de Marathons - ook wel Marathon Greenguard genoemd - hebben er ondertussen zowat 5000 km op zitten. Dat is een mooie stand om er wat over te vertellen.

Eerst wat ik voordien al rapporteerde: vergeleken met de Trykers zijn ze (iets) luidruchtiger - vermoedelijk door het profiel -, (iets) minder comfortabel - maar niet oncomfortabel - en de grip lijkt marginaal minder. Anderzijds is er na 5000 km nog maar amper iets te merken van slijtage en dat was met de Trykers wel anders!

In januari, tijdens een flinke trip naar Leuven, bij storm en striemende regenbuien, raakte de rechter Marathon lek. Ik vond niets in de buitenband, maar na amper enkele kilometers raakte ook de tweede binnenband lek. In Leuven heb ik de Tryker - die als reserve mee was - weer op het wiel gelegd.

Het voorbije weekend was het stralend weer: 10° C, blauwe lucht en een zonnetje dat aan lente deed denken. De Marathon werd in het mooie licht aan een grondige inspectie onderworpen en nu vond ik wat ik met minder licht niet zag: kleine sneetjes in het loopvlak. Daar moet je echt naar zoeken, want ze zijn niet zichtbaar als je de band niet vervormt of "kneedt".

In twee van die sneetjes vond ik glassplinters, amper 2 mm lang, maar vlijmscherp. In een derde sneetje bleek de splinter zich een weg gebaand te hebben door de antileklaag. Dat is dan weer iets dat ik met de Tryker niet meemaakte...

Uiteraard was het de rechter band die hieronder leed: dit schijnt typisch te zijn omdat die rolt over dat deel van het wegdek dat veel minder gebruikt wordt en waar dus de rommel te vinden is. Het venijnige is dat die glassplinter niet voelbaar was aan de binnenkant. Het sneetje was ook niet te zien. Ik vermoed dat hij er enkel doorkwam als a. de druk hoog genoeg was en b. het loopvlak vervormde op het moment dat het tegen het wegdek kwam.

Moet ik nu Marathon+ gebruiken? Ik denk het niet. De Marathons zien eruit alsof ze 15000 km zullen halen en zelfs meer. Alleen zal ik het loopvlak wat meer moeten nazien op splinters. Positief, tegenover de Tryker, is dus dat de levensduur wellicht het dubbele zal bedragen. Koppel dat aan een lagere prijs en de kilometerkostprijs is spectaculair lager.

Terzijde: achteraan ligt een Schwalbe Energizer Plus 47-406. Die heeft er ondertussen ook al 4000 km op zitten en geeft geen krimp. De grip is prima, het comfort ok en van slijtage is amper iets te merken.

Misleid

Het werd onlangs in een weerpraatje vermeld: de voorbije augustusmaand was een van de natste sinds het begin van de waarnemingen. De hele zomer hoorde ook tot de top-zoveel. In juli had ik geluk: ik was op fietsreis en maakte amper regen mee. Eén verzopen dag en de dag erna enkele buien, dat was het.
Maar augustus...

Dus werd een poosje geleden de reserveband - een Marathon Supreme - vervangen door de Cx Comp die ik liggen heb. Die is geschikt voor modderige wegen.

Nu is het al september en de "été indien" maakt zijn naam waar: lekker zacht en droog. De Cx Comp is mijn "winterband" en niet zo geschikt om snel te rijden, want dan wordt hij lawaaierig, dus ging die er vandaag weer af om opzij gelegd tot worden tot de echte herfst aanbreekt.
Nu ligt de laatste overlevende Tryker weer op het achterwiel.

Dat is ook niet ideaal, want eigenlijk kan ik daar tot 47 mm gaan. Een bredere band betekent in principe een lagere druk en een betere demping van vooral hoogfrequente trillingen. De Tryker meet slechts 40 mm, dus is er ruimte voor breder. Waarschijnlijk wordt dat een Schwalbe Energizer Plus: die bestaat in 47 mm én in de ETRTO-maat 406 (20").

Vooraan werden op hetzelfde moment in augustus Marathons (geen plus) 42-406 gelegd. Tot op heden doen die het behoorlijk: iets luidruchtiger dan de Trykers, iets minder comfortabel en marginaal minder grip in de bochten, maar het lijkt dat ze wel een stuk steviger zijn. De levensduur zal wellicht ook beter zijn, want het loopvlak is minder gevoelig voor sneetjes en kappen. Je zou ze de economisch betere keuze kunnen noemen. In snelheid lijken ze zowat op hetzelfde niveau te liggen.

Het oordeel over de Tryker tot nu: niet ideaal voor achteraan, want de grip op het aangedreven wiel is beperkt door het gladde loopvlak. Dat merk je vooral op een nat wegdek en zeker op onverhard, maar dat laatste is sowieso niet waarvoor een Orca (of gelijk welke velomobiel) ontwikkeld werd.

Vooraan is het dan weer een prima band: stil, comfortabel, prima zijdelingse grip en lekvrij. Ondanks wat ik elders las, merk ik geen verschil bij regen of op een nat wegdek. Qua rolweerstand kan ik er niets over zeggen: dat kun je enkel meten met de geschikte apparatuur, maar ze leken me geen vertragende factor op de Orca. Economisch is het een andere zaak: ze zijn niet goedkoop, tenminste volgens de adviesprijs (zo ongeveer € 40), en de levensduur is eerder gemiddeld (zowat 7.000 km).
Eén punt van twijfel is dat dit tot op heden de enige band is waarmee ik een ontplofte binnenband meemaakte.

Daarenboven was ik niet de enige! Anderzijds: één zo'n explosie op 7.000 km is niet representatief.
Ook Bentrider maakte een korte bespreking van de Tryker en die komt in grote lijnen overeen met mijn ervaringen.

Als de Marathons ooit versleten raken, zal ik vooraan weer op Trykers omschakelen, indien ik ze nog aan een mooie prijs kan aankopen: de laatste kostte me € 21 in Duitsland. Voor achteraan blijft het zoeken naar de optimale band.

Het leuke aan de Orca is wel dat rondom dezelfde wielmaat gebruikt wordt. Hierdoor hoef je slechts één reserve mee te nemen, die op elk wiel gebruikt kan worden.

Bandenwissel

Vorige week was het op de radio officieel: volgens het KMI is de zomer is voorbij. Voor zover de meteorologen kunnen zien, liggen regen en buiten in het verschiet.

De rechterband van de E-Orca was tijdens "even naar Arzon" bizarre geluiden beginnen produceren en de Marathon Supreme zoemt irritant tijdens het rijden, dus besloot ik dat het moment aangebroken was om van banden te wisselen.
Die rechterband bolde al ettelijke duizenden kilometers met een grote snee in het loopvlak. Nu lijkt die snee te ver uitgesleten te zijn, dus is de band aan zijn levenseinde gekomen. (helaas is de foto die ik hiervan maakte niet scherp op de juiste plaats)
Dat wil zeggen dat de Trykers er om en bij de 7000 km op zitten hebben vooraan. Achteraan is wat meer gewisseld (de Cx Comp deed tussendoor 3200 km en in Frankrijk sneuvelde de Tryker). Een van beide voorbanden is stuk; de andere kan wellicht nog een 5000 km mee.

Het oordeel over de Trykers tot nu is overwegend positief. Het loopvlak bestaat uit vrij zacht rubber zonder profiel. Dat zorgt voor een stille loop en een prima grip in bochten. De zachte compound vertoont vrij snel wat sneetjes en af en toe zit er was steengruis of glas in, maar de laag lijkt dik of taai genoeg om heel wat kilometers mee te kunnen.

Lekken had ik er niet mee. Op reis is één band, de achterband, gesneuveld toen een grote, scherpe steen de wang doorsneed. Of de geëxplodeerde binnenband links op rekening van de Tryker kan gezet worden, valt niet te zeggen. In elk geval: ik had geen enkel lek door doorboring van het loopvlak en ook geen stootlekken (snake bite).
Voor het (aangedreven) achterwiel vind ik hem wat minder: zodra het nat wordt slipt de band slipt vrij snel door. Vooraan lijkt de grip ook op nat wegdek prima.
Over rolweerstand valt dan weer weinig zinnigs te vertellen, want daarvoor kun je niet op het gevoel afgaan.
In droge omstandigheden voldoet een Tryker wel ruimschoots. Samengevat kan ik stellen dat de Trykers prima zomerbanden zijn en dat je ze vooraan het jaar rond kunt gebruiken. Daarnaast moet wel vermeld worden dat na 10.000 km, waarbij de banden er niet continu op lagen, er slechts één van de drie Trykers nog bruikbaar is. Ze hadden wel een zwaar leven, want de Orca blijft niet altijd op het asfalt. De LiteSkin wangen maken de band wat kwetsbaarder, maar dat principe  is eigen aan het hele sportieve gamma fietsbanden bij Schwalbe, dus dat kun je de Trykers niet aanwrijven.

Dergelijke ondergrond vraagt veel meer van de banden en daar zijn ze eigenlijk niet voor geschikt.
Wat kostprijs betreft, is het vooral goed uitkijken. De richtprijs van Schwalbe bedraagt een pittige € 38,50 per stuk, maar met wat zoeken kun je ze voor € 20 op de kop tikken. Zo halveer je de kilometerkostprijs van je banden zonder op kwaliteit in te boeten.
Qua levensduur is het twijfelachtig. De Orca heeft er nu ruim 10.000 km op zitten; de Trykers lagen er niet de hele tijd op en deden dus minder kilometers, maar toch heeft maar één van de drie banden het tot nu uitgehouden. Ze zijn niet versleten, maar bij één is het loopvlak stuk en bij een anderen is een wang gescheurd. Is dit representatief? Dat valt met zo'n klein aantal niet te zeggen.
Een voordeel is ook dat een Tryker een vouwband is en dat is handig voor een reserveband.

Alles op een rijtje:
+ rijcomfort (stil, geen trillingen)
+ zijdelingse grip/bochtengedrag
+ lekvrij
+ kostprijs (in Duitsland, bij Bike24 bijvoorbeeld)

- zacht loopvlak
- kwetsbare zijkanten

De levensduur blijft een vraagteken

De Supreme achteraan is eerder "aanvaardbaar". Dat wil zeggen dat het rijcomfort behoorlijk is en dat de weerstand niet merkbaar hoger ligt dan bij de andere banden, maar het profiel zorgt wel voor een gezoem tijdens het rijden. De rubbersamenstelling is ook veel harder dan bij de Trykers, waardoor het loopvlak minder putjes en sneetjes vertoont.

Bij het bezoek aan Flevobike in mei kreeg ik een set Marathon 40-406 mee om te testen. Die vervangen vanaf nu de Trykers.

Achteraan kwam de Cx Comp 47-406 er weer op.

Een 42 mm (Supreme) vervangen door een 47 mm band (Cx Comp), betekent ook dat de veervoorspanning verhoogd moet worden, zodat de band niet te snel gaat aanlopen. Dat bijstellen gaat bij de Orca heel snel: op de veerpoot zit een draadstang (die zie je op de foto links van het achterwiel), die je kunt in- en uitschroeven.

Die Cx Comp schik ik ergens in het najaar te vervangen door een Energizer Plus 47-406. Die laatste zou, volgens de informatie van Schwalbe, op zowat alle vlakken beter scoren: langere levensduur, betere grip, betere lekbestendigheid, ... enkel op onverhard (en modder en sneeuw) verwacht ik dat de crossband het net wat beter moet doen.

Voor achteraan kan een 47mm nog net. Een bredere band betekent ook een lagere druk en daardoor een betere trillingsdemping.
De prijs van die Energizer Plus bedraagt het dubbele van de Cx Comp, maar indien je die via het web in Duitsland bestelt, betekent dit nog altijd een matige € 20 (net als de Trykers, trouwens).
Vooraan kan de Orca niet breder dan 40mm hebben en daar lijken de Trykers nog altijd prima banden binnen het hele concept dat achter die velomobiel zit.