E-Orca te koop: extra beelden en informatie

Omdat het handig is om te weten wat er nu precies aangeboden wordt, schrijf ik deze bijkomende post met informatie over de Flevobike E-Orca.

Basisgegevens vind je op de website van Flevobike. Wie de Orca kent, vindt het nog altijd jammer dat hij niet meer geproduceerd wordt, maar commercieel is het wel te begrijpen. De Orca is oerdegelijk; voor Flevobike was enkel het beste goed genoeg. Ondanks de complexiteit - heel veel specifieke onderdelen, elektrische ondersteuning op een tussenas, grote kap in plaats van een instapopening, het gebruik van Twintex... heeft de Orca in al die jaren bewezen uitermate betrouwbaar te zijn.

In dit exemplaar zit nog steeds de originele LFP-accu die nog over bijna de volledige capaciteit beschikt. Dat valt makkelijk na te gaan door middel van de Cycle Analyst.

Accu en Cycle Analyst

Het spreekt voor zich, maar voor alle duidelijkheid meld ik maar even dat een 13 jaar oude velomobiel die jarenlang bijna dagelijks gebruikt werd wel wat gebruikssporen vertoont. Mechanisch is hij in goede staat, maar vooral de gelcoat verdient hier en daar wat aandacht.

Links ongeveer halfweg zijn barstjes in de gelcoat te zien

Nu volgt een overzicht van wat extraatjes.

Een beugel met (van links naar rechts) een telefoonhouder, het scherm voor de ondersteuning, een houder voor een Garmin Edge gps en de bediening voor de ondersteuning.

Het bagagenet boven het achterwiel.

Hierna volgen wat beelden uit de voorbije jaren om enkele extraatjes te illustreren.

De lichtvin: duidelijk extra zichtbaarheid bij duister

 

Extra module om de rode en witte ledstrip in de lichtvin te sturen.

Reflecterende strips op de zijkant.

De zo kenmerkende ruime instap. Meteen een makkelijke toegang tot de bagage.

Een sfeerbeeld tussendoor: off road met een E-Orca.

Extra connector voor een tweede accu ('range extender'). Die tweede accu is er niet bij!

De tweede accu was een standaard 36 V exemplaar. De baseplate (en accu) werden los naast het zitje gelegd.

 

Sterk comfortverhogend: een minivizier.

Het minivizier op de Orca (hier met een luchthapper, maar die is er niet meer)

Nog een toevoeging: zijruitjes. Die dienen twee doelen. Eerst en vooral het evidente: regen buitenhouden bij stevige zijwind. Het tweede doel ligt minder voor de hand: bij echt stevige zijwind (zeg vanaf windkracht 6) verhinderen ze dat het dakje de hele kap optilt.

De vering van de E-Orca is stuk...

Op de blog beweegt niet veel, ik weet het. Intussen ben ik een volgende fase van mijn leven ingegaan: pensioen 😎 't Is ongelooflijk, maar het lijkt alsof ik nog nooit zoveel te doen had.

Dat betekent ook dat de Orca helemaal niet meer noodzakelijk is, want die werd bijna uitsluitend voor woonwerkverkeer ingezet. 

Het probleem

Ik had het al een poosje gemerkt: de vering rechts deed het niet goed. De velomobiel helde over naar die kant, de vering piepte en werkte duidelijk minder goed dan links.

Na enkele maanden stilstand kwam het er eindelijk van: ik haalde de veerpoot eruit en demonteerde die. 

Dat valt eigenlijk wel mee:

• een afdekkapje bovenaan - dat de veerpoot vasthoudt - losmaken (twee kleine inbusboutjes)
• het wiel verwijderen
• de middelste spoorstang losmaken (want de bouten aan de onderkant van de veerpoot zitten hierachter)
• twee Torx bouten losmaken
• een reeks kabelbinders doorknippen (waarmee sensoren vastgezet zijn)
• de trommelremkabel afkoppelen

Het eerste dat opviel: onder rubberbalg die de binnenpoot afdicht, zat behoorlijk wat vuil. De afdichting is dus zeker niet dicht.

Als laatste stap moest de binnenveerpoot eruit gehaald worden. Met wat draaien en trekken lukte dat. Op die binnenveerpoot zit het dempingssysteem en daaronder zit de eigenlijke veer. 

De oorzaak van het euvel was meteen duidelijk: een gebroken veer.

Zo zag de veer eruit toen ik die eruit haalde

Dit is wat het eigenlijk moest zijn

Veel duidelijker kan het niet worden: gewoon gebroken. Voor veerstal van 2013 is dat na al die jaren niet verwonderlijk.

Nu moet ik dus een set nieuwe veren in huis halen, zodat ze links en rechts gelijk zijn. En dan de boel weer monteren.

In de verkoop?

O, ja: omdat ik de Orca eigenlijk al enkele maanden absoluut niet gemist heb, gaat die wellicht de deur uit. Zodra de vering hersteld is wel te verstaan. 

jaarlijks rapport

Eind december 2013 reed ik in enkele dagen van bij Flevobike (Dronten) naar Gent. Ik zie de beelden nog zo voor me: windkracht 6 ongeveer en het goot water.

De laatste kilometers van de maidentrip (december 2013)

Natuurlijk had ik die storm op kop en daar bovenop deed de ondersteuning het niet. André Vrielink zou dat laatste kort daarna bij mij thuis komen oplossen.

8 jaar en 80.000 km

Fast forward naar december 2021 (intussen ook alweer enkele maanden geleden): de E-Orca is al 8 jaar geworden en zal waarschijnlijk ongeveer 80.000 km afgelegd hebben (ik hou de kilometers al lang niet meer bij). Als je goed kijkt, begin je het eraan te zien: op de dunste plaatsen zitten wat barstjes en haarscheurtjes in de stroomlijn. Hier en daar zijn er wat minieme 'battle scars', maar aangezien ik er nooit een aanrijding mee had en de Orca nooit op zijn kant gegaan is, is de schade heel erg beperkt.

Covid heeft wel wat gevolgen. Zo werk ik sinds pakweg maart 2020 grotendeels van thuis uit. In de periodes waarin het wel toegestaan wordt, ga ik één keer per week naar het kantoor. Hierdoor is het aantal fietskilometers flink gedaald: van pakweg 180 wekelijkse woonwerkkilometers naar 45. Minder kilometers, dus minder onderhoud. Met de ligfietsers worden nog amper ritten georganiseerd om diezelfde reden, dus worden nog minder kilometers afgelegd. Het zeer matige weer dit jaar zorgde ervoor dat de behoefte om te fietsen ook niet zo groot was.

Onderhoud in het afgelopen jaar

Kosten/vervanging in 2021: enkele kogelkoppen en voorbanden.

Toen de zomer naderde, maakte de Orca vreselijk veel lawaai bij elke bocht. De oorzaak is wel gekend: versleten kogelkoppen. Die zitten onder de velomobiel en worden continu bekogeld met zand, stof, modder... Een kogelkop bestaat uit een aluminium kom met daarin een stalen kogel. Tussen beide delen zit een kunststof schaal. Je kan dit vergelijken met pakweg een schoudergewricht, waar kraakbeen in zit om de wrijving te verminderen.

Stof, zand, aarde... dat kruipt tussen de kogel en de schaal en slijt/schuurt die stilaan weg. Daarna is het dus staal op aluminium en dat maakt veel lawaai. Meer dan een paar geschikte steeksleutels heb je niet nodig om kogelkoppen te vervangen, maar je bent er wel een poosje zoet mee, want het zijn er toch heel wat. Twee per stang, één op elk uiteinde. Dat betekent zes kogelkoppen per wiel (links en rechts) en dan nog in twee verschillende maten.

Daarna was het wel heerlijk stil rijden.

Ook de voorbanden werden dit jaar gewisseld. Aangezien Schwalbe besloten heeft dat er geen Trykers meer gemaakt worden en op basis van het oordeel van andere fietsers en van mezelf (op de Thorax eTangens) werden het dan maar Continental Urban Contact in de maat 42-406. Dat gaat net: in het begin sleepte het soms wat in de bochten, maar dat is verleden tijd ondertussen.

Voor de rest deed de Orca het zoals altijd: zonder enig probleem kilometers malen. Comes rain, comes shine. Met dakje, zonder dakje, alleen of in groep (rondje Oosterschelde in juli). Zelfs de 8 jaar oude LiFePo4-accu blijft meegaan. Van de oorspronkelijke 500 Wh zij er nog zo'n 420 over. Dat is toch wat de Cycle Analyst me toont. Het zal iets meer zijn, maar ik wil niet rijden tot de accu helemaal leeg is, want daarna wordt het toch een zware fiets om in beweging te houden. Het aantal laadcycli ligt rond 1.000. Ik heb dit in het begin eens per vergissing gereset in de Cycle Analyst, waardoor het werkelijke aantal hoger ligt dan wat die aangeeft.

Al bij al doet de Orca zijn reputatie als 'bombproof' alle eer aan. De mijne toch: Ronnius (liggende fietser) heeft er een andere mening over. Zijn Orca heeft zo'n 20.000 km op de teller en er is bij wijze van spreken elke keer als hij ermee wil rijden iets aan de hand.

Intusssen kondigde Flevobike de verkoop van het allerlaatste exemplaar aan. Ik rijd dus met een erg zeldzaam voertuig rond: wereldwijd zullen er ongeveer 150 verkocht zijn.

De toekomst

Reisplannen met de E-Orca heb ik niet. Zoals bij iedereen evolueert ook mijn leven. Er komen andere behoeften, andere prioriteiten. Het zal wellicht bij dagtrips en ritten naar het werk blijven. Ook de covid-pandemie maakt plannen moeilijk.

Onlangs werd onder Orcarijders naar aanleiding van het einde van de productie de onvermijdelijke vraag gesteld: wat als je de Orca moet vervangen? Binnen dezelfde niche ongeveer heb je de Poolse Cabbike (van Pima) en binnenkort de Podbike, die ondertussen herdoopt is tot Frikar.
Binnen het kleine wereldje van de velonauten lijkt de aandacht vooral naar de meer prestatiegerichte modellen (Alpha 7, Snoek, DF ...) te gaan, maar dat zijn toch weer andere voertuigen. Performanter, lichter en spartaanser.

Eigenlijk verwacht ik dat mijn trouwe velomobiel nog heel wat jaren dienst zal doen. Van milieunormen heeft die zeker geen last.

Lek, maar niet door iets dat door het loopvlak prikte

Al zowat twee jaar rij ik lekvrij. Dat wil zeggen: niet enkel met de E-Orca, maar met al mijn fietsen. Gisteren zag ik dat daar een eind aan gekomen was.

Op zo'n moment zie je dat de band leeggelopen is, maar van de oorzaak heb je nog geen idee. De logische veronderstelling: glas, een spijker of iets anders dat door de antileklaag gedrongen is.

Vandaag haalde ik het wiel eraf (zo kan ik ondertussen de trommelrem reinigen) om de band te vervangen. Wat ik zag, was niet zo goed.

Dit is een Schwalbe Tryker (40-406) die ik er in juli vorig jaar op legde. Die zal dus pakweg 5.000 km gebold hebben.
Het loopvlak zag er nog prima uit, maar de binnenste wang...

Op een andere plaats was die er nog slechter aan toe. De oorzaak van het lek was meteen gevonden.

Hier kan antilekvloeistof niets aan tegen doen.

De enige oplossing in zo'n geval: nieuwe binnen- en buitenband. Ik had nog een gebruikte Tryker liggen. Die zal eerst opgereden worden. De binnenband is vervangen door een identiek exemplaar: een Decatholon binnenband die geleverd wordt gevuld met antilekvloeistof.

Handig en voor woonwerkverkeer een extra zekerheid. In dit geval haalt het niets uit, maar tegen perforaties werkt zoiets prima.

Nu wordt ik geconfronteerd met een typisch fietsersprobleem: welke banden? Dit is niet de eerste Tryker waarbij de wang scheurt. Het is ook niet te wijten aan slepen tegen de wielkast, want ook op de trike had ik dit al voor. 
Marathons trillen meer, maken meer rolgeluiden en de zijdelingse grip is ook minder (maar ze gaan wel veel langer mee).
De vereisten: 

• maat zo dicht mogelijk aansluitend bij 40-406, maar niet breder.
• goede grip, zowel zijdelings als bij remmen
• behoorlijke lekbestendigheid
• minimale rolgeluiden
• slijtvast

Dit zijn geen racevereisten: minimale rolweerstand en zo laag mogelijk gewicht zijn van minder belang, want er is ondersteuning. Voor woonwerkverkeer spelen andere prioriteiten.
Voorlopig rij ik het voorraadje Trykers op en dan wordt het weer zoeken en testen.

6 jaar E-Orca

Wat gaat de tijd snel. Dit is alweer zes jaar geleden: eind december 2013 reed ik mijn Orca van Dronten naar huis, door hoosbuien en met windkracht 5 of 6 op kop.

Zo'n E-Orca kost een flinke duit, maar ik heb er al die tijd veel plezier aan beleefd. Het doel was vooral om het woonwerkverkeer ermee te doen en dat is heel goed gelukt.

Kostenplaatje en milieu

Een belangrijk financieel element in België: het bedrijf betaalt me 20 cent per kilometer fietsvergoeding. Belastingsvrij. Op 6 jaar is de fiets met dat geld nog niet terugverdiend (nog zowat een jaar), maar je moet rekenen dat de autokost daardoor ook daalt: geen verbruik en meer tijd tussen de onderhoudsbeurten).
Zoals in een vorige post vermeld, bleef het onderhoud in 2019 beperkt tot een bandenwissel: 2 x Tryker (2 x € 20) en een Marathon 47-406 die ik liggen had. Dat is alles.

Daarnaast is elke gefietste kilometer - indien die een autoverplaatsing vervangt - ook winst voor milieu en gezondheid en is het veel meer genieten onderweg. Wie fietst, weet het wel: de beelden die je onderweg te zien krijgt, zal je vanuit een auto nooit hebben.

Technisch

In december 2018 was er een ernstig probleem met de Orca: de draaikrans (waar de achterbrug scharniert in de romp) was losgescheurd. Daarvoor moest ik in allerijl naar Dronten, waar het snel en kundig hersteld werd door Arjan.

De E-Orca op de operatietafel. Dokter Arjan Vrieling voert de ingreep uit.

2019 was dan, wat de Orca betreft en de ritten ermee, een jaar zonder rimpelingen. Geen defecten, enkel drie banden vervangen. Geen lekken, geen pannes ... Instappen en wegwezen, zonder enig omkijken. De volledig ingekapselde primaire en secundaire ketting hebben al lang hun waarde bewezen.
De kilometerstand hou ik niet nauwkeurig (meer) bij, maar zal om en bij 70.000 km bedragen. Misschien 75.000, maar dat is niet belangrijk.

De koetswerkpanelen beginnen hier en daar hun leeftijd te tonen: haarscheurtjes op de dunste plaatsen worden zichtbaar. Maar dat doet niets af aan de functionaliteit.
Aan de fiets is amper iets gewijzigd. Er werden nieuwe zijruitjes gemaakt, die nog beter afsluiten en die er makkelijk af te nemen zijn. Die voldoen aan de verwachtingen.

Verder deed ik nog een kleine aanpassing aan de elektronica van de lichtvin: nu knipperen zowel de witte als de rode ledstrip. Voordien was het enkel de witte. Het doel: er is een constant brandend achterlicht en nu is er daarboven een rood knipperend vlak. Zo ben ik nog beter zichtbaar en daalt het verbruik wat.

Ondersteuning

Wat de ondersteuning betreft: dit jaar probeerde ik niet om de accu leeg te rijden. Onlangs zat ik aan 10 Ah opgenomen energie en er was nog redelijk wat over. Ik schat dat er zowat 11 tot 11,5 Ah (ongeveer 400 Wh) resteert. Dat betekent dat er nog zeker 80 % van de capaciteit blijft na 6 jaar intensief gebruik. Dat lukt naar mijn weten niet met de meeste elektrische fietsen. Dat pleit dus nog maar eens voor de kwaliteit van de producten van Flevobike.
Daarbij moet ik vermelden dat mijn Orca nog uitgerust is met de LiFePo4 accu, die een product was van Flevobike zelf: André stak die ineen in Dronten. Sinds de productie naar Roemenië verhuisde, is omgeschakeld naar een extern product. Sindsdien is het een 48V accu met meer conventionele cellen. Ik heb geen idee van de kwaliteit daarvan.

Reizen en trips

Er waren dit jaar geen (grote) reizen, geen meerdaagse trips met de E-Orca of de eTangens. Te druk: verbouwingen in huis, tijdelijk inwonende dochter en partner (ook verbouwingen in hun nieuw gekochte huis van 1935), allerlei andere beslommeringen. Maar op enkele uitzonderingen na werd elke woonwerkrit met de fiets gemaakt. Af en toe met eTangens, af en toe - voor de sport - met de Heinzmann pedelec, maar het grootste deel met de E-Orca.

Ook voor 2020 staan (nog?) geen fietsreizen op de planning. Ik wil wat verder trekken en de Orca is dan niet zo makkelijk om mee te nemen: hij kan wel in het VW busje, maar dat is niet echt praktisch. 

Het handigste, zo blijkt, is een fiets achterop zetten en dan is het geen ligfiets, maar de pedelec. Een belangrijke reden hiervoor is veiligheid: je wil echt niet hard remmen met 50 kg fiets op de achterbank. Een andere reden is dat het busje op reis de slaapplek is. Telkens de fiets in- en uitladen is niet zo praktisch.

Indien ik opnieuw mocht kiezen

... dan had ik wellicht dezelfde keuze gemaakt. In 2012/2013 postte ik enkele berichten over testritten die ik maakte. Daaruit kan je duidelijk afleiden wat de behoeften waren.
Sindsdien is de velomobielmarkt geëvolueerd, maar het is vooral in de richting van de sportieve velomobielen dat het aanbod verruimde: DF, nieuwe Milans, Alpha 7 ... Not my cup of tea.


Wat uniek is aan de Orca, is dat elektrische ondersteuning van meetaf aan bij het ontwerp voorzien was. Je kan dat als een nadeel zien, want je kan enkel bij Flevobike terecht hiervoor, maar het voordeel is dat de motor volledig geïntegreerd is in de aandrijflijn en (het is Flevobike) van de hoogste kwaliteit. Na al die jaren, na al die kilometers, draait die nog als nieuw.


De Orca wordt niet meer verkocht. Wat er nu het dichtst bij aansluit, voor zover ik weet, is de Quattrovelo. Dat is louter academisch, aangezien ik nog enkele jaren met mijn trouwe velomobiel schik te rijden, indien alles goed gaat.

Project: zijruiten 2.0

Het uitgangspunt

Voor mijn E-Orca maakte ik al van bij de aanschaf zijruitjes.

Ondertussen leerde ik bij, zowel van de eigen ervaring als van wat ik vernam van anderen. Enkele zaken konden nog verbeterd worden:

• bij hevige regenval en hogere snelheid wordt het water langs de aluminium buisjes omhoog gestuwd. Waar die buisjes in de tunnels in het dakje verdwijnen, vormt de regen dikke druppels die naar binnen geblazen worden. De zijruitjes wil ik verder naar voren, zodat ze als regenafvoer dienst kunnen doen
• de onderkant klappert tegen de kap. Dat veroorzaakt lawaai en schrammen in de gelcoat. Dat had ik aangepakt door beschermende tape op de romp te kleven bij die contactpunten.
• achteraan mogen ze verder doorlopen. Nu komt bij sterke zijwind het water binnen, waardoor zaken in de Orca vochtig worden.
• het gebruik van kabelbinders is wel efficiënt, maar oogt zeker niet professioneel. Zuignappen zijn een mooiere oplossing.

Toen Brecht, bij Fietser.be, me voorstelde om samen die nieuwe inzichten in realiteit om te zetten, kon ik geen neen zeggen.
Ik wordt dus weer 'testpiloot', deze keer om een verbeterd concept uit te proberen.

De basis is de sjabloon die ik in 2013 mee kreeg van Arjan Vrielink.

Prototyping

Vrijdag 4 januari 2019: ik rij met mijn trouwe E-Orca naar fietser.be, waar ik een afspraak heb met Brecht. We bekijken hoe de nieuwe ruitjes eruit kunnen zien. Ze moeten over de hele lengte komen, met een uitsparing zodat het zicht in de spiegel niet belemmerd wordt.
Meteen beslissen we om ze ook onderaan met enkele zuignappen vast te zetten: een antiklapper-maatregel. Minder geluid dus en geen lakschade door het schuren van het polycarbonaat tegen het koetswerk. Dat is een handiger oplossing dan de beschermende tape die ik gebruikte.

We gaan aan het werk: opmeten, met tape op een stuk Macrolon de vorm aangeven, knippen, gaatjes boren...

Vorm met tape afgeplakt. De originele mal (versie 1) ligt eronder

Macrolon knip je, gewoon met een (stevige) schaar

Even passen

Uiteindelijk is het bijna een hele dag werk eer ik het goed krijg. Het eerste prototype voldoet niet. Het tweede is al een stuk beter; het derde is zo goed als perfect.

De zuignappen zitten erin

Prototype 2: bijna goed

Zijruitje 2.0, zoals het er nu uit ziet

Ik maak nog een tweede, want je hebt namelijk links en rechts een ruitje nodig, netjes symmetrisch.

Nu wordt het een poosje proefrijden om het concept in de praktijk te testen. Blijkt het te voldoen, dan is er een mooie oplossing voor zijruitjes voor de Orca.

De eerste ervaringen

Eén nadeel: bij bevestiging met kabelbinders kunnen de ruitjes hierin 'scharnieren', waardoor het dakje makkelijk te verwijderen en op te bergen is. De zuignappen laten dit niet toe, waardoor bij het opbergen de ruitjes van het dakje moeten gehaald worden. Dat wordt dus omslachtiger.

Het naar voor verlengen heeft geen enkel nadeel. Het zicht op de spiegels blijft onbelemmerd.

Voor de zuignappen bovenaan - in het Flevobike dakje - moet ik nog iets verbeteren: de zuignappen raken eerder los uit het dakje dan van de ruitjes.

Dit is eerder subjectief, maar het lijkt me dat het dakje hierdoor ook stiller geworden is. Ergens klinkt het logisch: doordat de ruitjes tot aan de achterkant van het deksel doorlopen, is de luchtstroom binnen het dakje waarschijnlijk veel beperkter. Bijgevolg is er minder windgeruis.

De pasvorm is nog niet perfect: bovenaan is alles net wat te hoog. Dat moet nog bijgewerkt worden.

Een beetje te hoog

Als je goed kijkt, zie je op de voorlaatste foto dat de voorkant ver naar voor doorloopt. Daar zit ook een vouw in: zo wordt het ruitje vormvaster. Dat is vooral bij hogere snelheid en dus grotere winddruk van belang.

Een keer het helemaal goed is, zet ik de vorm over op een nieuwe mal. Die komt dan ook weer op de blog terecht.

Update 'Orca's in the World'

Enfin, eigenlijk 'in Europa', aangezien ze niet geëxporteerd worden buiten het Oude Continent.

De lijst kreeg een flinke update, dank zij informatie die me door Flevobike bezorgd werd. Je zal zien dat vanaf de Orca met het serienummer 105 dat nummer voorafgegaan wordt door RO. Juist: vanaf dan worden ze bij Velomobiel Roemenië in elkaar gezet.

Misschien, voor de volledigheid, nog even herhalen dat de onderkuip nu niet meer uit Twintex gemaakt wordt, maar uit carbon met Innegra. Dat laatste is erbij om het geheel minder broos te maken. Carbon heeft namelijk de vervelende eigenschap te versplinteren bij aanrijdingen. Ook de panelen die de bovenkant vormen, worden uit hetzelfde materiaal gemaakt, waarna ze gespoten worden met autolak.

Accuwissels

Als je de blog al een tijdje volgt, weet je dat drie van mijn fietsen elektrisch ondersteund zijn:

• de Flevobike E-Orca
• de Thorax Tangens werd omgebouwd tot eTangens
• de Heinzmann E-Tr pedelec

Die laatste is zo opgevat dat de controller en de accu één geheel vormen. Dit is dus een gesloten systeem, waar zonder grote ingrepen weinig aan te doen valt. Daarom blijft die Heinzmann verder buiten beschouwing.

Al enkele jaren geleden installeerde ik in de Orca een 'range extender'. Naast de 500 Wh Flevobike accu kwam een 360 Wh accu van Crystalyte. Wisselen was eenvoudig: gewoon een stekker uittrekken en de andere accu inpluggen. Op die manier werd het ondersteunde bereik met minstens de helft vermeerderd.

Het zeer gesofisticeerde systeem om tussen beide accu's te wisselen: stekker eruit en andere erin.

Voor de Tangens koos ik een 750 Wh accu van Enerpower.de. Die biedt niet dezelfde kwaliteit als de LiFePo4 accu's in de Orca. De keuze was weloverwogen: de Tangens wordt minder vaak gebruikt en een goedkopere technologie zou daarin volstaan. Daarnaast is die accu ook veel lichter: voor dezelfde capaciteit (zie verder) weegt hij de helft. De voornaamste reden hiervoor: cellen met een hogere energiedichtheid. Je hebt dus minder cellen nodig om eenzelfde hoeveelheid energie op te slaan.

Maar dan ging ik verder denken: alle drie de accu's hebben een nominale spanning van 36 V en zijn onderling uitwisselbaar. De Flevobike accu is groot, zwaar en niet echt geschikt om op de trike te gebruiken. De Enerpower accu daarentegen kan eigenlijk wel dienst doen in de Orca. Dan zijn er ook maar twee accu's die ik in het oog moet houden. Ze zullen dus meer dienst doen en de kans op diep ontladen wordt daardoor kleiner. Die Crystalyte accu kan voor beide fietsen gebruikt worden, maar dat is eigenlijk niet nodig. Hij is dus overbodig.

De cellen van de Enerpower accu zitten in een Hailong II behuizing. Die wordt vaak toegepast voor accupacks voor pedelecs en dus is het makkelijk om aan onderdelen te komen.

Links de 750 Wh Enerpower accu, rechts de 360 Wh Crystalyte

Vorige maand bestelde ik via Ali Express een 'base plate' voor die accu.

Zo kan die van de trike gehaald en in de E-Orca gebruikt worden indien dat nodig is. Het omgekeerde is onwaarschijnlijk: omdat de kruissnelheid van de trike heel wat lager ligt, kan ik er op een dag niet zo ver mee rijden. Daardoor is er geen nood aan een tweede accu.

Een LiFePo4 500 Wh accu en een 750 Wh LiNiCoMnO2 accu: door het verschillende spanningsverloop hebben beide in de praktijk zowat dezelfde capaciteit. Dat betekent dat ik het bereik van de Orca kan verdubbelen. Anders gesteld: de theoretische 1250 Wh is in de praktijk ongeveer 1000 Wh (de Flevobike accu is na 5 jaar ongeveer 10 % capaciteit verloren).

Dan komt de onvermijdelijke vraag: hoe ver rij je daarmee? Die vraag is moeilijk te beantwoorden. De snelheid speelt een rol, het reliëf, de lading, de ondersteuningsgraad ... Met de standaardaccu haalde ik al zo weinig als 80 km (Radical Cyclone erachter, volgeladen, steile klimmen, wind tegen), maar ook 200 km. Technisch: een verbruik tussen 2,7 en 11 wh/km. Dat betekent dat dit met twee accu's varieert tussen 160 en 400 km.

Een gevolg is dat ik nu een accu over heb: de Crystalyte is overbodig geworden. Die zal ik  verkopen.
Vorig jaar heeft Crystalyte hem vervangen, omdat een cel stukgegaan was. De accu is dus quasi nieuw. LiFePo4, dat betekent een lange levensduur: 1500 laadbeurten gegarandeerd. Dat houdt in dat na minstens 1500 laadbeurten de capaciteit nog minstens 80% bedraagt. Bij de conventionele fietsaccu's ligt dat tussen 300 en 800 laadbeurten.
Of zoals André Vrielink het vorige week verwoordde: indien in mijn E-Orca een 'normale' fietsaccu had gezeten - zoals in de grote meerderheid van de pedelecs -, was ik wellicht al aan een tweede toe.