Op reis, maar geen ligfiets of velomobiel mee

 Onlangs voelde ik de behoefte om er nog even tussenuit te knijpen. Op de wenslijst:

• mooi weer
• uitdagende fietsomgeving
• natuur en rust
• comfortabel overnachten

Ik heb mijn buscampertje, dus dat zou het transportmiddel worden om de bestemming te bereiken. Dat werd uiteindelijk de Jura. Meer concreet: camping 'la petite montagne' in Moirans-en-Montagne. Ik reed er in twee dagen heen, met een tussenstup in Villers-sur-Meuse. Aan een oever van de Maas dus.

Via verschillende apps vond ik wat routes in de omgeving van Moirans. Naar gewoonte gaat dat verblijf in grote lijnen als volgt: het busje belandt op de kampeerplek en blijft er staan tot ik weer huiswaarts vertrek. Ter plekke gebeuren de verplaatsingen met de fiets of te voet.

Als je in de Jura wil fietsen, kan je helemaal zelf bepalen hoe uitdagend je het wil en welke richting die uitdaging uit moet gaan. Dat kan technisch zijn - hellingen en onverharde wegen en paden -, maar het kan evengoed om afstand gaan. Beide samen is natuurlijk ook mogelijk.

De fiets die ik meenam, was de Giant Stormguard. Brede banden, vering voor en achter, een breed stuur en elektrische ondersteuning: ideaal voor wat avontuurlijker werk, terwijl het een reisfiets blijft. Ik twijfelde voor het vertrek nog of ik de noppenbanden (Maxxis Rekon) zou opleggen, maar koos uiteindelijk toch voor de 62 mm Conti Urbans.

Waar het om gaat: het was genieten geblazen. Zalig weer, staalblauwe lucht, prima temperatuur, weinig wind. September is al 'hors saison' en dus was het er behoorlijk rustig. De camping was bij benadering half bezet en de wegen waren grotendeels leeg.

Dag 1: pauze bij Lac de Vouglans

Een overzicht van datzelfde (stuw-)meer

Dag 2: op weg naar Lac de Coiselet (vallée de l'Ain)

Uitzicht over dit stuwmeer

Dit is in de omgeving van Oyonnax, zowat het verste punt van de rit

Na de rit rond het stuwmeer breide ik er nog een klein extraatje aan

Heerlijk, die bergwegen. Zeker zonder verkeer.

Dag 3: vallei van de Héria. Bos, gravel en keien.

  

Archeologische site: Gallo-Romeins heiligdom. Jammer dat het gesloten was.

 

Kortom: mooi gebied. Ik had de Paseo kunnen meenemen, maar die rit van de laatste dag had ik daar zeker niet mee kunnen rijden. Keuzes...

E-Orca te koop: extra beelden en informatie

Omdat het handig is om te weten wat er nu precies aangeboden wordt, schrijf ik deze bijkomende post met informatie over de Flevobike E-Orca.

Basisgegevens vind je op de website van Flevobike. Wie de Orca kent, vindt het nog altijd jammer dat hij niet meer geproduceerd wordt, maar commercieel is het wel te begrijpen. De Orca is oerdegelijk; voor Flevobike was enkel het beste goed genoeg. Ondanks de complexiteit - heel veel specifieke onderdelen, elektrische ondersteuning op een tussenas, grote kap in plaats van een instapopening, het gebruik van Twintex... heeft de Orca in al die jaren bewezen uitermate betrouwbaar te zijn.

In dit exemplaar zit nog steeds de originele LFP-accu die nog over bijna de volledige capaciteit beschikt. Dat valt makkelijk na te gaan door middel van de Cycle Analyst.

Accu en Cycle Analyst

Het spreekt voor zich, maar voor alle duidelijkheid meld ik maar even dat een 13 jaar oude velomobiel die jarenlang bijna dagelijks gebruikt werd wel wat gebruikssporen vertoont. Mechanisch is hij in goede staat, maar vooral de gelcoat verdient hier en daar wat aandacht.

Links ongeveer halfweg zijn barstjes in de gelcoat te zien

Nu volgt een overzicht van wat extraatjes.

Een beugel met (van links naar rechts) een telefoonhouder, het scherm voor de ondersteuning, een houder voor een Garmin Edge gps en de bediening voor de ondersteuning.

Het bagagenet boven het achterwiel.

Hierna volgen wat beelden uit de voorbije jaren om enkele extraatjes te illustreren.

De lichtvin: duidelijk extra zichtbaarheid bij duister

 

Extra module om de rode en witte ledstrip in de lichtvin te sturen.

Reflecterende strips op de zijkant.

De zo kenmerkende ruime instap. Meteen een makkelijke toegang tot de bagage.

Een sfeerbeeld tussendoor: off road met een E-Orca.

Extra connector voor een tweede accu ('range extender'). Die tweede accu is er niet bij!

De tweede accu was een standaard 36 V exemplaar. De baseplate (en accu) werden los naast het zitje gelegd.

 

Sterk comfortverhogend: een minivizier.

Het minivizier op de Orca (hier met een luchthapper, maar die is er niet meer)

Nog een toevoeging: zijruitjes. Die dienen twee doelen. Eerst en vooral het evidente: regen buitenhouden bij stevige zijwind. Het tweede doel ligt minder voor de hand: bij echt stevige zijwind (zeg vanaf windkracht 6) verhinderen ze dat het dakje de hele kap optilt.

Einde van een tijdperk - de E-Orca is te koop

Het is zover: officieel ben ik sinds 1 mei met pensioen. In de praktijk ging ik sporadisch nog werken vanaf maart. Hooguit één dag per week en vaak op een andere site, dus met de auto. Toen werden overuren gerecupereerd en verlofdagen opgebruikt. Ik schat dat de Orca vanaf eind februari niet meer gereden heeft...

Er was - zoals in het vorige bericht gemeld - een probleem met de voorophanging en omdat ik de velomobiel niet gebruikte, was nazicht ervan niet de hoogste prioriteit.

Nu, pakweg een half jaar later, is alles veranderd. Flevobike bezorgde me twee nagelnieuwe veren en de rechter veerpoot is weer helemaal in orde. 'Als nieuw' zoals dat heet.

Aangezien de E-Orca aangekocht werd voor de woonwerkverplaatsingen en die episode dus afgesloten is, heb ik nagedacht over wat ik ermee zou doen. Hij stond een half jaar stil in de garage en dat is een duidelijk signaal: ik mis het velomobielrijden niet echt. Een consequentie is dat er af en toe dingen zijn die niet meer kunnen (zoals de jaarlijkse Grote Plassentocht om de Oosterschelde), maar om 'voor af en toe' een velomobiel in de garage te stallen, dat gaat me te ver.

Daar bovenop heb ik een oude hobby weer opgerakeld en die is ook mobiel.

BMW K75RT bouwjaar 1994

Besluit: TE KOOP

De E-Orca tijdens mijn eerste flinke reis ermee (Saint-Valéry-sur-Somme)

Flevobike E-Orca

Serienummer 36

Bouwjaar 2013

Kilometerstand (bij benadering) 90.000 km

Plaats: Gent

Met Flevobike dakje en bagagenet boven het achterwiel

De aanpassingen die in de loop van de jaren gedaan werden, zijn in de blog terug te vinden. De essentie som ik hieronder even op.

• Grin Technologies Cycle Analyst V1 (aanduiding van accuspanning, stroom, opgenomen vermogen...)
• Flevobike lichtvin
• beugel voor montage van extra's zoals smartphone, fietsgps...
• voorwielen van Ginkgo (Andra spaakwielen), achterwiel origineel
• Busch und Müller eCyo 80 lux koplamp
• twee acculaders voor de 36 V LFP accu (500 Wh): 1x 2A en 1x 4A
• voorbanden: Continental Urban 42-406
• achterband: Schwalbe Marathon 47-406

Vraagprijs: € 3500

Hieronder volgen nog wat afbeeldingen van de voorbije jaren 

Zichtbaarheid (koplamp en lichtvin)

Zichtbaarheid (achterlicht en lichtvin)

Makkelijke instap

Een handige toevoeging: een minivizier om de rijwind weg te leiden.

Handig: factory display'

Even over die 'factory display': dit was niet het standaardscherm, maar een uitvoering waarmee je de ondersteuning per niveau en per 5 km/u kan instellen. Ik heb alle niveaus wat naar beneden bijgesteld: naar mijn mening was de 'eco'-stand te hevig. Hierdoor ging natuurlijk ook het rijbereik omhoog. 

De vering van de E-Orca is stuk...

Op de blog beweegt niet veel, ik weet het. Intussen ben ik een volgende fase van mijn leven ingegaan: pensioen 😎 't Is ongelooflijk, maar het lijkt alsof ik nog nooit zoveel te doen had.

Dat betekent ook dat de Orca helemaal niet meer noodzakelijk is, want die werd bijna uitsluitend voor woonwerkverkeer ingezet. 

Het probleem

Ik had het al een poosje gemerkt: de vering rechts deed het niet goed. De velomobiel helde over naar die kant, de vering piepte en werkte duidelijk minder goed dan links.

Na enkele maanden stilstand kwam het er eindelijk van: ik haalde de veerpoot eruit en demonteerde die. 

Dat valt eigenlijk wel mee:

• een afdekkapje bovenaan - dat de veerpoot vasthoudt - losmaken (twee kleine inbusboutjes)
• het wiel verwijderen
• de middelste spoorstang losmaken (want de bouten aan de onderkant van de veerpoot zitten hierachter)
• twee Torx bouten losmaken
• een reeks kabelbinders doorknippen (waarmee sensoren vastgezet zijn)
• de trommelremkabel afkoppelen

Het eerste dat opviel: onder rubberbalg die de binnenpoot afdicht, zat behoorlijk wat vuil. De afdichting is dus zeker niet dicht.

Als laatste stap moest de binnenveerpoot eruit gehaald worden. Met wat draaien en trekken lukte dat. Op die binnenveerpoot zit het dempingssysteem en daaronder zit de eigenlijke veer. 

De oorzaak van het euvel was meteen duidelijk: een gebroken veer.

Zo zag de veer eruit toen ik die eruit haalde

Dit is wat het eigenlijk moest zijn

Veel duidelijker kan het niet worden: gewoon gebroken. Voor veerstal van 2013 is dat na al die jaren niet verwonderlijk.

Nu moet ik dus een set nieuwe veren in huis halen, zodat ze links en rechts gelijk zijn. En dan de boel weer monteren.

In de verkoop?

O, ja: omdat ik de Orca eigenlijk al enkele maanden absoluut niet gemist heb, gaat die wellicht de deur uit. Zodra de vering hersteld is wel te verstaan. 

Een groot onderhoud voor de Nazca Paseo

Nazca heeft al een hele poos opgehouden te bestaan. Daardoor zijn een aantal specifieke onderdelen amper of niet meer te vinden. Gelukkig zijn de standaardcomponenten dezelfde als bij veel conventionele fietsen.

Mijn Paseo haalde ik jaren geleden in huis. Op wat toevoegingen na (elektrische ondersteuning en verlichting) had ik er nog niets aan gedaan, behalve het verbogen stuur vervangen.

Die fiets doet niet veel kilometers, maar nu was het toch tijd voor een stevig onderhoud. Recent had ik de kettingslijtage nagemeten en het was duidelijk: die was helemaal op. Zelfs de 100 % op de kettingmeter paste niet meer tussen de schakels.

De cassette zag er ook niet zo goed meer uit en dus moest die meteen mee vervangen worden. Een vriendin wenste een degelijke geveerde zadelpen voor haar nieuwe fiets, dus kon ik hier één bestelling bij Bike-Discount (Duitsland) van maken.
Voor de Paseo stonden hier 3 KMC X9 9-speed kettingen in en een SRAM PG950 11/32 9-speed cassette. De zadelpen - niet voor de Paseo dus - is een Suntour SP12/SP25 30,9 mm.

De kettingen en cassette had ik ook bij een fietsenmaker in de buurt kunnen halen, maar die zadelpen is in Duitsland toch beduidend gunstiger geprijsd.

 
Eerst ging het achterwiel eruit zodat ik de cassette kon vervangen. Dat is het makkelijkste deel van het werk. Daarna was het tijd om de ketting te wisselen.

 

 

Om het makkelijk te maken, haalde ik het zitje eraf. Dat gaat vlot, want het zit met twee snelspanners vast. Aan de linkerkant bleken twee bouten van de schetsplaat (aluminium driehoeksverbinding) los te zitten en tegen de kettingrol te slepen. Dat verklaarde meteen ook het krakende geluid dat ik al een tijdje hoorde in het frame maar niet kon thuis wijzen.

 

De ketting vervangen is geen moeilijke klus, maar het is wel een ideaal moment om wat andere delen van de aandrijving na te kijken. Zo bleek de kettingrol van de trekkende ketting in niet al te beste staat te verkeren. Ik kan niet vergelijken met andere Paseo's, maar volgens wat ik vond, hoort hier eigenlijk een rol met tandwielen te zitten. Deze is glad. Vermoedelijk lagen er ooit O-ringen in, maar die zijn dan al lang verdwenen. Dat moet ik nog verder bekijken.

 

Tegelijk kwamen voor en achter nieuwe remblokken: V-brakes op deze fiets.

 

Voor de rest lijkt alles in orde: vering ok, banden nog helemaal niet versleten, de geveerde (carbon) voorvork doet het nog. De Paseo is dus weer goed voor de dienst. Binnenkort sleutel ik verder aan de Orca: de linker veerpoot veerde niet helemaal uit. Ik heb eindelijk gevonden hoe die eruit moest en nu ligt die bijna helemaal uit elkaar, maar om één of andere reden kom ik er maar niet toe er verder aan te werken. De E-Orca staat om verschillende redenen al maanden stil en ik mis die eigenlijk niet. Waarschijnlijk gaat hij als hij hersteld is de deur uit.

 

Enfin: de Paseo is klaar om weer wat kilometers af te leggen. 

 

 

Nazca Paseo: herstelling en vernieuwing

Vooraf

Dit is een bericht dat al een hele tijd klaar stond om te publiceren. Het dateert al van augustus 2024, maar omdat het om een technisch onderwerp gaat, raakt het niet (snel) gedateerd. Alleen lag de blog een poosje stil...

Stuur

De Paseo is al een tijdje in mijn bezit, maar toen ik die overnam, was het snel duidelijk dat ermee gevallen was. Het stuur was aan de rechterkant verbogen.

Bovenaan het vervormde stuur, daaronder het nieuwe. Aan de rechterkant is het verschil duidelijk.

De vervorming zat net rechts van het midden. Eerst dacht ik dat dit niet zo vervelend zou zijn, maar ik merkte dat een asymmetrisch stuur ook niet alles is. Het is een onderstuur, dus aan de rechterkant kwam het bij het draaien veel te snel tegen het zitje.

Dan denk je: geen probleem. Even naar de webshop van Tempelman surfen en daar kan ik een nieuw stuur bestellen. Niet dus: geen voorraad en ik kreeg als antwoord dat er geen zicht is op of en wanneer er weer sturen voor Nazca beschikbaar zouden zijn. Ombouwen naar een bovenstuur/klapstuur kon ook al niet, want dat was evenmin leverbaar. Gepaste tweedehands sturen zijn ook niet zomaar te vinden.

Plan B: het stuur van de fiets halen en opnieuw de juiste vorm geven. Wel: vergeet dat maar. Dikwandige buis plooi je niet zomaar. Gelukkig eigenlijk: een stuur moet tenslotte stevig zijn. Ik heb het geprobeerd, maar het bleek niet mogelijk om dit weer recht te krijgen.

Via ons Vlaamse ligfietsforum zocht ik naar een oplossing en daar kwam de gouden tip: iemand had nog een nagelnieuw Nazca onderstuur liggen.

Een stuur vervangen, houdt niet zoveel in. 

Even alles overzetten

Maar terwijl je toch alles eraf moet halen, is dat het uitgelezen moment om alle kabels na te zien en te vervangen waar nodig: remmen, versnellingen... Dat betekent dan weer dat er wellicht spullen niet in voorraad zijn in huis: buiten- en binnenkabels in de juiste maten, kabelhulzen... Uiteindelijk viel het mee. Het voornaamste extra werk was het afstellen van de versnellingen. Ondertussen werd de ketting ook even gecontroleerd en gesmeerd. (update: de ketting en cassette zijn aan vervanging toe)

Accu

De Thorax Tangens is in diezelfde periode, zomer 2024, verkocht. Die wordt nu door een bijzonder enthousiaste nieuwe eigenaar gebruikt in Ost-Friesland. Zowel de Paseo als de trike zijn elektrisch ondersteund en deelden dezelfde accu. Zo wordt die meer gebruikt en dat komt de levensduur ten goede.

Nu is die accu meegegaan met de trike en bijgevolg was een nieuwe nodig voor de Nazca ligfiets. Na zes jaar (de nieuwe eigenaar weet dit) is dat eigenlijk niet slecht: bij sterkere belasting was het bereik nogal beperkt.

De vorige kwam van Enerprof.de. Een 750 Wh (36 V) accu kostte toen ongeveer € 420, inclusief 4 A lader. Deze keer bestelde ik er een van PSWpower, via Aliexpress en geleverd vanuit Duitsland. De nieuwe kostte nog € 220.

Technisch: waar de vorige werkte met Samsung ENR35 18650 cellen, zijn het nu Samsung INR21700-50G cellen. De capaciteit is opnieuw 750 Wh, de lader is nu een 3 A exemplaar. Waarom die grote capaciteit: de individuele cellen worden minder belast op die manier. Bij een 'lichte' accu gaat er voor eenzelfde vermogen meer stroom door de cellen en daardoor gaat de slijtage snel. Er is dus niet enkel meer reserve (groter rijbereik), maar de levensduur van de cellen zou ook langer moeten zijn. Dat het 21700 cellen zijn, draagt daar ook toe bij.

Dit is een eenvoudige één op één vervanging: montageplaat van de bagagedrager halen, de nieuwe erop, accu plaatsen en rijden maar.

Reisverhaal: Frankrijktrip juni 2025 - deel 2

Het hoofdstuk Bretagne was afgesloten. De tweede week zou ik al een heel eind noordelijker verblijven. De bestemming lag ergens tussen de baai van de Somme en Abbeville. Deze keer was het doel vooraf wel precies bepaald: ik pikte er een camping uit in het binnenland.

Maar ook nu zou de trip niet in één keer gebeuren. Onderweg valt vaak wat te zien en 'vakantie' en 'haast' gaan niet samen. Voor dag 1 was er geen vast plan, enkel min of meer een reisroute. Ik zou wel zien waar die me zou brengen. Proviand werd onderweg ingeslagen zodat ik me 's avonds geen zorgen hoefde te maken hierover.

Die eerste dag eindigde in Ceaucé, een onooglijk dorp ergens tussen de beboste heuvels op de grens tussen Bretagne en Normandië. Verrassing onderweg: ik bleek een eind van de Vélofrancette te volgen, maar dan wel met de auto. Fietsers zag ik niet, maar het lijkt wel een heel mooie route. Ooit eens...

Ceaucé dus: een 'camping municipal' met welgeteld 8 staanplaatsen. 's Avonds kwam iemand langs om het verblijf te registreren en de centen (11 euro als ik het me goed herinner) te ontvangen. In een dorp waar de tijd stil bleef staan, kon betalen enkel contant.
Daar viel verder niets te beleven, maar een rustige avond met wat lezen is ook niet mis. Voor wie houdt van kleinschalige en rustige kampeerplekken: dit is een verborgen parel. De camping lijkt me ook ideaal voor wie op fietsvakantie is: klein en prima onderhouden.

De dag erop had ik alle tijd: de bestemming lag op iets meer dan 300 km. Camping Le Clos Cacheleux in Miannay ligt in een kasteeldomein. De staanplaatsen zijn navenant: 200 à 250 m² per plaats. En omdat het nog juni was en midden in de week, was ik alweer ongeveer de enige gast.

'Mijn' plekje op de grote camping

Bonjour camping

Ook hier zou de camper een week niet van zijn plek komen. In de ene richting ligt Abbeville en het hinterland van de bekende baai van de Somme; de andere kant uit gaat het naar het pittoreske Saint-Valéry-sur-Somme en de Opaalkust met de imposante kliffen.

Het binnenland bleek verrassend mooi en ideaal fietsterrein. Je moet soms wat zoeken om mooie routes te vinden, maar ik leerde enkele jaren geleden de app 'Cirkwi' kennen voor Frankrijk. Daar vind je voor het hele land wandelingen, fietstochten, bezienswaardigheden... 

Snikheet, dus is voldoende water nodig

 

Zalig fietsen

 

Bossen en velden, asfalt en veldwegen

Bovenstaande beelden zijn van tijdens een rondje in het binnenland.

Abbeville: aan de fietspaden is hier toch nog wat werk... (de linkerhelft is fietspad)

 

De volgende trip ging naar de kust. Vanaf de camping was het even rijden tot aan het kanaal tussen Abbeville en Saint-Valéry-sur-Somme: een kaarsrechte route naar de kust met een perfect geasfalteerd jaagpad. 

Daar kwam ik geregeld andere fietsers tegen. Aan de kust ben je meteen in een heel andere wereld.

Voor ons, die zandstranden en duinen gewoon zijn, is dit toch wel wat anders. Net zoals ik vorig jaar aan de Normandische kust geleerd had, is het niet evident om de kustlijn te volgen. Noch te voet, noch met de fiets. Door erosie en het bijhorende instortingsgevaar zijn veel van de vroegere paden boven de kliffen afgesloten. Op sommige plaatsen kan je dicht langs de rand, op andere dan weer niet. Beneden, op het strand, is het ook niet evident. Dat is omwille van instortingsgevaar vaak afgesloten.

Vertrekken vanuit een (tijdelijk) vaste standplaats betekent wel dat er noodgedwongen in lussen gefietst en gewandeld wordt. Maar er valt veel te bekijken voor wie van rust en ruimte houdt. En er is echt meer dan enkel die spectaculaire kustlijn.

Conclusie: de omgeving van de baai van de Somme is aangenaam fietsgebied. In de baai is het fietsnetwerk mooi uitgewerkt. Daarbuiten, in het achterland, zijn heel veel rustige wegen te vinden in een glooiend landschap.

Waar ik dit jaar naartoe zal trekken, is nog niet bepaald. Dat is ook een voordeel van kamperen en mobiel zijn: ik kan wel een streek uitkiezen, maar als het weer daar niet meevalt, gaat verkassen wel vlot. En het spreekt voor zich dat de fiets weer meegaat.