maandag 13 augustus 2018

Verandering

Jawel: een nieuwe blogpost!

Na enkele maanden waarin 'global warming' praktisch geïllustreerd werd door middel van hittegolven (twee stuks), recordtemperaturen en droogte, zijn we aanbeland in de typisch Belgisch zomer: wisselvallig, draaglijke temperaturen, zon en regen...

Tot voor kort leek het landschap op de woon-werk-route op beelden uit de prairie of steppen. Een landschap dat we hier absoluut niet gewoon zijn. Enkel slangen kronkelend over het jaagpad ontbreken nog.


Vandaag was het helemaal anders: flinke plensbuien afgewisseld met zonneschijn zorgden voor een boeiend zicht onderweg. Het pas gevallen regenwater zorgde voor dampwolken op het warme asfalt van het jaagpad.


Dit is een welkome afwisseling. Niet enkel omdat het aangenamer fietsen is, maar de regen zorgt ervoor dat het landschap snel minder dor oogt en de regenput raakt weer gevuld. De dikke stoflaag op de Orca was ook snel weggespoeld.

Zoals je ziet, zat voor het eerst in lange tijd het dakje weer op de E-Orca. Bij het vertrek druppelde het nog, maar amper enkele kilometers verder brak de zon weer door.

Het is wel nog steeds vakantie voor velen. Dat merk ik onderweg duidelijk: de vaste klanten zijn veel minder talrijk. Anderzijds kruis ik geregeld fietsende gezinnen of mensen met zwaar bepakte reisfietsen. Die zijn er veel minder buiten de zomermaanden.
Het jaagpad tussen Gent en Oudenaarde is dan ook een aangename route, zowel voor fietsforenzen als voor reizigers. Groen, rustig en betrekkelijk goed van ondergrond.

vrijdag 27 juli 2018

Warm...

Voor gisteren was warm weer aangekondigd. Heel warm: meer dan 35° C namelijk. Dat zijn we hier absoluut niet gewoon.

Vorig jaar, tijdens de toer door 'le Grand Est' (Vogezen, Jura) leerde ik dat een velomobiel toch niet je dat is met zo'n temperaturen. Gelukkig staat er in de garage ook een trike.

Gisterenmorgen was het aangenaam rijden: gezapig aan pakweg 30 km/u met een buitentemperatuur van 20° C. Zonnetje in de rug, weinig volk (want het is volop zomervakantie) en in een compleet dorre omgeving, want het heeft al maanden amper of niet geregend.

26 augustus, Zevergem: verdorde weiden
's Middags koos ik deze keer de rechteroever. Het jaagpad ligt er erbarmelijk bij en is maar half zo breed, maar daar heb ik wel een rij bomen aan de rechterkant, waardoor ik in de schaduw kan rijden. Wel zo aangenaam als de temperatuur ondertussen tot 35° C gestegen is.

26 augustus, Melsen: lekker in de schaduw
De snelheid lag wat lager, want je zweet al als je niks doet. Ook nu weer was het erg rustig: wie niet buiten moet zijn, blijft binnen in die warmte.

Volgend experiment op de planning: een luchthapper maken voor net achter de voetengaten in de Orca. Die heeft redelijk wat bodemspeling, dus dat zou moeten lukken. Misschien kan ik zo wat extra luchtstroming creëren. Volgende week blijft het namelijk wel warm, maar de kans op buien of onweer vergroot. Dan heeft de beschutting van een velomobiel weer de voorkeur.

donderdag 26 juli 2018

eTangens bevalt me wel

Vorig jaar in oktober kwam een kranig oudje in huis: de Thorax Tangens dateert van 2004. Na wat noodzakelijk en achterstallig onderhoud (de remmen deden niets) en het inbouwen van een motor was de trike weer klaar voor gebruik.



Ondertussen is het half juli en in de voorbije maanden ging eTangens onder andere mee op reis, naar Zuid-Frankrijk.


Viaduc de Fades, Auvergne
Op de teller staan sinds de aanschaf ongeveer 2700 km. Veel is dat niet, maar als je rekening houdt met het feit dat het niet de enige fiets in huis is en dat de E-Orca nog altijd met voorsprong de meeste kilometers aflegt, is het toch niet min. Het zijn bijvoorbeeld heel wat meer kilometers dan wat ik reed met de Heinzmann pedelec, die op hetzelfde moment erbij kwam. Dat is ook logisch: een trike is veel comfortabeler dan een bukfiets, zelfs indien die met vering en vette banden uitgerust is.

Na die tijd kan ik al wat voor- en nadelen opsommen.

Pluspunten

  • Ligt als een blok op de weg. De grote spoorbreedte (87 cm) maakt de Tangens onwrikbaar. In de Pyreneeën moest ik in haarspeldbochten amper vertragen. De stabiliteit is verbazingwekkend.
  • De constructie is oerdegelijk: de trike is veertien jaar oud, maar lijkt slechts twee of drie jaar. Zowel de uiterlijke als de mechanische slijtage zijn erg beperkt.
  • Vering voor (elastomeerblokken) en achter (veer en demper) maken het rijden tot een 'vliegend tapijt' beleving. Zelfs de Orca verbleekt ernaast.
  • Zeer goede bagagedrager: laag (naast het achterwiel) en zo ver mogelijk naar voor. Ook dat draagt bij aan de stabiliteit als je bagage meehebt.
  • Prima stuursysteem (zelfde principe als bij een velomobiel met tankbesturing): erg precies en toch niet zenuwachtig.
  • Het rijcomfort is echt top: zithouding, vering, stuureigenschappen... zijn afgestemd op toergebruik.
  • De elektrische ondersteuning is een ideale toevoeging aan de Tangens. Dat stellen ook de weinige andere (vooral Duitse) eigenaars, die net hetzelfde deden.
  • De versnellingsverhoudingen zijn prima gekozen.
Minpunten
  • Hier merk je dat de Tangens al een ouder ontwerp is. Het zitje is niet instelbaar. Punt. Noch de helling, noch de plaats ten opzicht van voor- en achterwielen zijn te wijzigen. Past het niet, dan heb je pech.
  • De spoorbreedte zorgt voor een sublieme stabiliteit, maar maakt de fiets erg breed: buitenbreedte bedraagt een forse 93 cm.
  • Zwaar. Ik heb hem nog niet gewogen, maar het zou me niet verwonderen dat de Tangens - zonder ondersteuning - 30 kg weegt. Minstens. De complexe ophanging doet hier een flinke duit in het zakje. Het rijcomfort compenseert dit ruimschoots en de elektrische ondersteuning vangt dit bezwaar op.
  • Niet snel: met ondersteuning is een kruissnelheid tot 30 km/u goed te doen. Als je sneller rijdt, merk je dat je over een grens gaat. Daaronder kun je uren doorgaan. Anderzijds: dit is een pure toerfiets en daar is hij op gebouwd.
  • Het lijkt erop dat eTangens eerder sletig is wat de voorbanden betreft, maar dat is een relatief klein minpuntje. Op 2700 km valt daar nog niet echt wat over te zeggen.
  • Ook het frame-ontwerp is licht gedateerd: het is puur kruisvormig. Tegenwoordig worden de dwarsarmen vaak in een V gezet, waardoor op- en afstappen eenvoudiger wordt.
  • Niet vouwbaar. Veel van de moderne trikes zijn dat wel, waardoor ze relatief makkelijk mee te nemen zijn. Kijk maar bij ICE, HP Velotechnik, Azub ... Anderzijds maakt dat het frame theoretisch wat zwakker, dus misschien is dit wel een sterkte van Thorax. Misschien is net dat de reden dat de trike na 14 jaar nog geen krimp geeft.
De trikemarkt is relatief levendig en uitgebreid. Dat is interessant, want daardoor kun je zelfs een veertien jaar oude trike van een niet meer bestaande fabrikant blijven upgraden. Zoals ik op de blog al meldde, vond ik bij Icletta/Terracycle interessante stukken om het comfort te verbeteren.

De toevoeging van een Side Mount voor een tas is een voltreffer. Die tas zit er bij elke rit op.



De accuhouder is natuurlijk een noodzaak. Anders had ik de (750 Wh) accu nooit kunnen monteren. Het vergt wat meet- en paswerk om die op de juiste plaats te krijgen, maar de flexibiliteit van het ontwerp maken bijna alles mogelijk. 



Nog wat stukken kwamen van andere leveranciers en maakten eTangens (voorlopig?) af.

De accu, bijvoorbeeld, bestelde ik bij enerprof.de. Dit is een Duitse producent, die accu's op bestelling assembleert. Het nadeel ervan is dat er een wachttijd aan gekoppeld is: 30 werkdagen gemiddeld voor de productie. Het voordeel is dat het relatief dichtbij is, zo heb je bij eventuele problemen een kortere lijn. Daarnaast zijn de prijzen erg competitief en is de producent actief op het Duitse pedelecforum, dus weet je met wie je te maken hebt.

Als laatste kwam er nog een ICE computer-mount op. Die dient niet waarvoor ICE hem bedoelde (om een fietscomputer in het zichtveld te plaatsen), maar om een telefoonhouder te plaatsen.
Foto: ICE
Met telefoonhouder op eTangens
Die laatste bestelde ik in China. Prachtig gemaakt: gefreesd uit aluminium. Zo kan de telefoon gebruikt worden als navigatie-instrument, bijvoorbeeld. Nu moet ik nog even verzinnen hoe ik op een nette manier de telefoon kan verbinden met de usb-voeding op de accu.

Met de huidige weersomstandigheden, vandaag was het 35° C, heeft eTangens de voorkeur boven de velomobiel. Dan nog nam ik de andere oever van de Schelde, zodat ik in de schaduw van de bomen kon blijven.

Een bukker, een trike en een velomobiel: ideale combinatie.

maandag 23 juli 2018

Spannend

Vorige week zag ik dat de pedelec een lekke band had. Achterband dan nog.

Je leest geregeld: 'koop geen elektrische fiets met een achternaafmotor, want daar kun je nooit zelf het wiel uithalen.' Met verhalen erbij over dat fietsenhandelaars ze nadien aan de computer moeten hangen, opnieuw moeten instellen ...


Ik had dus een lekke band, een lekke achterband, bij een pedelec met een achternaafmotor. Bij die fiets hoort een handleiding, maar die is beperkt tot hoe je het schermpje kunt instellen. Voor de rest vermoed ik dat het advies luidt: 'breng de fiets bij de fietshersteller'.

Probleem 1: het is volop vakantie en de fietshandelaars zijn massaal met vakantie. Waarschijnlijk naar fietsen gaan kijken in de Tour de France. In Gent waren er op de koop toe de Gentse Feesten en dan is alles gewoon dicht. Behalve de horecazaken, want die doen dan gouden zaken. 200.000 bezoekers op één dag, terwijl het in het centrum snikheet is...

Probleem 2: de pedelec is een Heinzmann. Die vind je nergens in België, behalve in mijn garage (en bij de vrouw van Stefaan, van wie ik de fiets overkocht).

Dus werd het afwachten.

Een achterwiel uithalen is niet moeilijk en al helemaal niet bij een fiets met een derailleur. Maar er zit een motor in en dat heeft in dit geval twee gevolgen:
  • er moesten twee stekkers losgemaakt worden
  • het wiel weegt enkele kilo's meer en is daardoor minder hanteerbaar
De fiets werd aan de fietslift gehaakt en opgehesen, waarna ik me eraan waagde. Wiel eruit, band herstellen (klein gaatje aan de binnenkant van de band), wiel er weer in en de stekkers weer aansluiten. Een korte testrit maakte meteen een einde aan de spanning: no problemo.


woensdag 18 juli 2018

Heel erg stil

... op deze blog. De reden? Er gebeurt niets. Toch niets dat het vermelden waard is.

Vanaf half mei tot begin juni was ik op vakantie, dus wordt nu gewerkt. Dat betekent vier dagen per week fietsen naar het werk. Heen en weer. 46 km. Elke keer weer. Soms met de velomobiel en soms met de trike.
Ze doen het allebei prima, zonder haperen. Daarover valt dus niets te zeggen.

De buren sloopten hun woning en tegelijk ging mijn 80 jaar oude tuinberging tegen de vlakte. Dat was praktischer, maar het betekent werk. In het weekend wordt in de tuin en rond het huis gewerkt. Dat maakt geen deel uit van deze blog, dus valt er ook niets over te vertellen.

Als er niet gewerkt wordt, op het werk of thuis, wordt gewandeld. Niet gefietst of toch maar amper. Ook dat valt hierbuiten.

Daarom is het stil.

Deze week was er toch één feit het vermelden waard: verkeerde keuze. Na weken droogte, na weken temperaturen tussen 25 en 30° C, na weken alterneren tussen eTangens en E-Orca, koos ik maandag de verkeerde fiets. 's Morgens was het heerlijk rijden: 18°, zon in de rug, amper wind.
Toen ik 's avonds aanzette, rommelde het in de verte. Enkele collega's en ik keken elkaar aan in de fietsenberging, ons afvragend of we droog thuis zouden raken.

Ter hoogte van Zevergem (16 juli 2018)

Eerst zag het er zo uit, met wat sporadisch gespetter. Maar enkele kilometers verder gingen de hemelsluizen helemaal open. Doornat was ik. In Zwijnaarde stonden we met 7 man (en vrouw) onder een brug te wachten. Toen de bui wat minder hevig werd, reed ik verder naar huis. Volgens buienradar zou het water pas een uur later naar beneden komen. Niet dus.

Verrassing: in de eigen gemeente was er geen spat regen gevallen. De buurgemeente had de volle laag gekregen.

Voor wie het aanbelangt: zaterdag rijden de liggers uit het Antwerpse hun jaarlijkse Grote Plassentocht rond de Oosterschelde. Maar Jan organiseert die dag een wandeling met vrienden, dus fietst hij niet mee. Ook daarover volgt dus geen blogpost.

dinsdag 26 juni 2018

groot onderhoud voor de E-Orca

Terwijl Jan genoot van een vakantie in Zuid-Frankrijk, stond de E-Orca bij Fietser.be.

De mijne op de werktafel, twee nieuwe exemplaren op de voorgrond (foto: Fietser.be)
Ben, die aan de fietsen sleutelt, zou in die periode mijn Orca een groot onderhoud geven. Dat was geleden van december 2016, bij Flevobike. Bij dat onderhoud hoorden enkele gewone zaken: de olie van de Rohloffnaaf vervangen, bijvoorbeeld. Dat moet elke 10.000 km gebeuren.

De ketting die de motor met die naaf verbindt, was ook versleten. Dat had ik zelf geconstateerd. Daar zit dus een nieuwe in en dat merkte ik meteen bij het rijden: de aandrijving is veel stiller geworden.

Hier zit de motor tegenaan geschroefd

Ook de secundaire ketting (vanaf de Rohloffnaaf tot aan het achterwiel) is weer eens vervangen. Dat hoort ook bij het gewone onderhoud: een versleten ketting vervang je.

De linker remkabel (binnen- en buitenkabel) is vernieuwd. Rechts was dat bij de vorige beurt al het geval. Een roestvrij stalen binnenkabel en Jagwire buitenkabel garanderen me weer heel wat zorgeloze kilometers.

Alle kogelkoppen werden gesmeerd. Als ik hoor dat ze lawaaierig worden, wat al snel voorvalt als het echt warm wordt, zal ik er enkele moeten vervangen.

Daarnaast waren er enkele zaken die buiten het gewone vallen: zo heeft Ben de bouten van de kettingkast vervangen, aangezien er een aantal behoorlijk vast zaten. Stalen bouten in een aluminium behuizing: oxidatie zal wel aan de basis liggen. Ook een viertal bouten van de motorbehuizing zijn vernieuwd.

Onderste vier (groen omcirkeld) zijn vervangen
Zorgwekkender was dat alle bouten die de velgen en naven verbinden, op alle wielen, los zaten. Dat zal ik in het oog moeten houden! Na de reis in 2014 was dat ook het geval. Ik vermoed dat het te maken heeft met de combinatie van kunststof velgen, stalen bouten en een aluminium naaf. Temperatuursverschillen, andere uitzettingscoëfficiënten...


Wellicht is het een goede zaak dat Flevobike bij de nieuwe Orca's, die in Roemenië geassembleerd worden, overstapte op de klassieke spaakwielen.

Het resultaat: een weer strak sturende, prima remmende en veel stiller rijdende Orca. Ik heb de indruk dat ik met dezelfde inspanning ook sneller vooruitga. Af en toe een goed onderhoud heeft dus wel degelijk voordelen.


maandag 25 juni 2018

Pedelec rijden en variatie

Voor deze week is aangekondigd dat de temperaturen elke dag hoger zouden worden. Regen is in de verste verte niet verwacht.
Daarnaast houdt Jan van variatie, dus bleef vandaag de Orca op stal. Ook de trike bleef in de garage: de pedelec zou deze keer de woon-werk afstand overbruggen.


Gisteren ging ik met wat kennissen een tentoonstelling bezoeken en daarna gingen we een hapje eten. Eén dame uit het groepje rijdt met een Thompson pedelec. Ze sprak van een bereik van 60 km. Dat is wat laag, maar aanvaardbaar. Ik weet al lang dat heel wat factoren daarin meespelen.

De accu van mijn pedelec had ik gisteren volgeladen. Vanmorgen stonden al zo'n 25 km op de teller toen ik vertrok voor de dagelijkse route. Met het bereik van die dame in het achterhoofd, nam ik veiligheidshalve de lader mee.

De Heinzmann is uitgerust met een achternaafmotor en een trap- en krachtsensor in de trapas. Dat wil zeggen: als je niet trapt, doet de motor niets. Als je wel trapt, wordt het vermogen afgegeven in verhouding tot wat je zelf doet. Theoretisch toch. In de praktijk wil het ding zo snel mogelijk naar 25 km/u om dan die snelheid aan te houden. 25 is dus de hoogste ondersteunde snelheid en tegelijk de snelheid waarop de motor het meeste verbruikt omwille van de hogere luchtweerstand. Dan verwacht je dat je niet zo ver raakt, toch?

Wel: vanmorgen had ik de wind mee. Toen ik vertrok, vertelde het schermpje me dat ik een bereik had van pakweg 120 km. Toen ik op het werk was, kon ik nog 200 km rijden... Hoe dat komt: met rugwind rij ik net wat sneller dan de ondersteunde snelheid. De motor doet dan niets. Theoretisch is het bereik dan onbeperkt, maar het display houdt het op 200 km en 5 uren fietsen. Anders gezegd: de motor is een acceleratiehulp. Meer niet.

Maar vanavond ging het even anders: de wind blies hard en kwam vanuit het oosten. Recht op kop dus. Dan wordt het lastig om 27 km/u of meer te rijden, toch met een bukfiets. De motor hielp en dat was welkom. Tegelijk ging het bereik naar beneden. Uiteindelijk, toen ik aan de garage stond, toonde het scherm dat ik nog 80 km kon rijden, wat ook niet slecht is.

Voor wie zegt 'ik hoef al die ellende niet, ik doe het wel zonder motor': gisteren, in het gezelschap, reed ik met dezelfde fiets. De ondersteuning schakelde ik uit, uit solidariteit. Dan fietst die Heinzmann amper zwaarder dan een gemiddelde stadsfiets. Bergop is het wel wat lastiger, maar dan grijpt de motor in als ik dat wil.

Morgen wordt het weer de Orca. Die is toch heel wat comfortabeler en sneller: vorige donderdag, met een stevige noordoostenwind, kon ik op het jaagpad een kruissnelheid van 40 km/u aanhouden. Voor een Orca is dat helemaal niet slecht. Alleen: als het echt warm wordt, zo richting 30°, is zo'n velomobiel ook niet ideaal. Dan neemt de trike het over. Of de pedelec, om me eraan te herinneren hoe comfortabel een ligfiets is...