donderdag 15 februari 2018

Trikeverlichting

De lichtjes voor de trike zijn vorige maand uit China aangekomen; de beugels die ik bedacht heb, kreeg ik onlangs ook in handen.

Gisteren was het moment om de nieuwe configuratie eens grondig in de praktijk te testen. Fris, droog weer is prima om eTangens uit te laten, dus reed ik met de trike naar het werk.

eTangens, De Pinte, 14 februari 2018
Tijdens een eerste, korte testrit vorige week bleek het aluminium te glad. Door trillingen draaiden alle vier de lampen om de as. Er moest dus meer wrijvingsweerstand komen. De inspiratie kwam van Joop: zelfvulcaniserende tape rond de buisjes loste dit op.

Geef toe: nu kun je onmogelijk zeggen dat de breedte niet meer in te schatten is.

zondag 11 februari 2018

Details

Ik ben echt niet de enige die over meer dan één fiets beschikt. Voor sommigen is dat moeilijk te geloven, maar het is echt zo.
Elk van die fietsen heeft een eigen doel. Dat houdt in dat ook de onderdelen op elke fiets dat specifieke doel dienen.

Vorig jaar was de Heinzmann pedelec een nieuwe in de stal. Naast het herstelwerk (falende remmen en ondersteuning) waren er nog wat zaken die aandacht en eventueel vervanging nodig hadden.

Zo zaten er pedalen op die niet echt pasten: links en rechts verschillend en op de rechter pedaal zat een irritante bult. Dit is echt een ontwerpfout!


Hoe onopvallend het ook mag lijken: elke keer als ik op de fiets stapte, stoorde dit me. Het zorgde ervoor dat mijn rechtervoet telkens wat meer naar buiten moest staan, waardoor ik niet met de hele breedte van mijn voet op de pedaal kon duwen. Zoiets beïnvloedt de Q-factor (breedte tussen de pedalen) en dus het rijcomfort. Weg ermee!
Voor sommigen is dit overdreven, maar mij stoorde het elke keer.

Het aanbod aan pedalen is enorm. De Heinzmann is bedoeld als stads- en toerfiets. Niet voor echt lange afstanden - een bukker is eerder een marteltuig voor wie een ligfiets gewoon is -, maar dagtochtjes of toeren in gezelschap horen bij de mogeljikheden. Dat betekent dat op deze fiets geen klikpedalen moeten komen. Het is ook geen terreinfiets, dus pedalen die vol modder nog grip moeten bieden, zijn niet nodig. MTB-pedalen gebruik je met schoenen met dikke zolen, waardoor je geen last hebt van het kleine contacoppervlak: niet geschikt voor een toerfiets.

Toerpedalen dus. Daarop heb je een groot vlak, waardoor de druk op de voetzool verminderd wordt. Liefst wil ik pedalen die degelijk zijn: goede dichtingen, stevig gelagerd en comfortabel.

De korte zoektocht eindigde bij een setje van Contec. Nylon body, CroMo as, industrielagers en RVS antislip toplaag: dit zou heel lang mee moeten gaan.


Het resultaat is zoals zo vaak: het gaat maar om pedalen.


Je merkt niet dat ze er zijn, dus ze storen niet, in tegenstelling tot wat er voordien op zat.

maandag 5 februari 2018

Trike en zichtbaarheid

Belle had het er in een recente post over: met een vlaggetje ben je op de trike toch beter zichtbaar. Ze nuanceert dat heel goed. Zo is het op een velomobiel onzin: een groot, gekleurd oppervlak, daar kun je onmogelijk naast kijken (tenzij achter een haag). Een trike is echter geen velomobiel.

Je moet wel een onderscheid maken tussen licht en donker. Een vlag haalt in het duister niets uit. Dan heb je licht nodig. Ja, je kunt op die vlaggenmast ook een lichtje zetten (mijn god, de prijs van dat lampje...), maar lees vooral even verder.

Dat de zichtbaarheid niet altijd optimaal is, merkte ik met de eTangens ook. Er zit een degelijke koplamp op (BuM eCyo) en een prima achterlicht (BuM Secula E).

Even terzijde: dit zijn e-bike lichten, die door middel van een spanningsomvormer hun energie halen uit de Crystalyte 36V accu die ook de motor aandrijft. Op de controller zitten aansluitingen specifiek voor de verlichting. 36 V, vandaar de spanningsomvormer, die ik bij Fietser haalde. Voor de koplamp is dat niet nodig, maar het achterlicht werkt enkel op 6 V DC. Op die manier gaan voor- en achterlicht meteen aan als ik de displayverlichting van de ondersteuning inschakel.

De verlichting

Nu is het zo dat die vorm van verlichting op een gewone (lig-)fiets prima is, maar ik zag al enkele keren andere weggebruikers schrikken als ze dichter komen. De eTangens is tenslotte bijna 1 m breed (93 cm) en dat zie je niet vanop een afstand als het donker is. Je ziet dan voornamelijk een wit of rood fietslicht. Meer niet. En plots ziet die fietser of voetganger dat die 'fiets' toch een stuk breder is...

Er zitten wel reflectoren op de spatborden, maar dat blijkt onvoldoende te zijn. De gedachten gingen aan het malen. Wat is er nodig:
  • iets om de breedte aan te geven
  • wit naar voor (geel mag ook), rood naar achter
  • bij voorkeur op de breedste plaats: op of boven de spatborden
  • zo licht mogelijk
  • zo eenvoudig en ecologisch mogelijk, dus op (oplaadbare) batterijen
Er bestaan hele compacte helmlampen - wit vooraan en rood achteraan -, maar wat ik vond, werkt met knoopcellen (CR2032). Topeak heeft zo'n helmlichtje. Niet oplaadbaar, niet ecologisch en uit de kritieken maakte ik op dat de betrouwbaarheid ook wensen over liet.  Het is wel vederlicht en compact. Ik moet erbij zeggen dat de batterijtjes het, volgens opgave, tot 100 u uithouden. De vraag is blijkbaar of het geheel ook zo lang meegaat.


Topeak Headlux (foto: Topeak)

Ik kwam tenslotte weer uit bij de Raypal Comet lampjes.



Die zijn oplaadbaar via usb, wegen amper 30 g en hebben een autonomie tot 6u. In het verleden had ik al dezelfde, voor op de Alleweder als reserve. Ze voldeden prima en de oude doen bij een kennis nog altijd dienst.

Zoals gewoonlijk waren ze in China veel goedkoper. Als achterlicht uitgevoerd vind je de link hier.
Als je zo'n zaken niet dringend nodig hebt, kun je flink wat centen besparen. De levering was ook bijzonder: elk lampje werd afzonderlijk verzonden en zo kwamen ze gespreid over twee weken aan (na anderhalve maand wachten op het eerste).
De lampjes hebben enkele mogelijke instellingen: drie lichtsterktes (de minste is ruim voldoende) en twee knipperstanden.

Noteer dat deze bedoeld zijn om gezien te worden. Ik vind ze absoluut niet geschikt als hoofdverlichting: te weinig licht en niet gebundeld. Maar: je valt er wel mee op.

Montage

Nu is er wel een klein probleempje bij om het even welke verlichting ik voor dit doel kies: op de spatborden is niets voorzien om iets te monteren... Dus: hoe zet ik die lampjes vast?
Op de spatborden is geen goed idee: Brecht, bij Fietser, zei me dat al enkele klanten dit geprobeerd hadden op hun ICE trike, maar de spatbordbevestigingen waren er duidelijk niet op voorzien, waardoor de boel afbrak.

Een eerste poging, enkel met de witte lampen, bleek geen goed idee. Ik klemde de lampjes op de voorste spoorstangen.



De diameter daarvan blijkt te klein, waardoor de Comets bij een ietwat flinke schok meteen recht naar beneden wezen. Idem dito bij constante trillingen, zoals op klinkers.
Dat valt op te lossen door de buisdiameter wat groter te maken. Een stukje binnenband is daarvoor altijd een goede oplossing. Maar: zo kan ik de achterlichten niet monteren. De constructie laat niet toe om daar lichtjes te monteren die naar achter wijzen. Daarenboven zitten ze erg laag. Heel cool, maar niet functioneel.

Een volgende test bevestigde mijn vrees: die stukjes binnenband roteren mee met de lampen. Het duurde wat langer dan er zonder, maar ze bleven naar beneden draaien. De volgende stap: het begin van het rubberstrookje ook met tape vastleggen op de spoorstangen. Zo zou alles toch al vast moeten zitten. Als voorlopige oplossing is dat voldoende.

Met de extra verlichting op de spoorstangen is de trike al veel beter zichtbaar

De rode lampen vonden voorlopig een plekje op de stuurhelften. Dat is iets verder naar binnen, maar het maakt wel duidelijk dat er iets ongewoons op weg is. Een nadeel is dat de fietstassen die rode lampjes onzichtbaar maken voor wie recht achter de fiets rijdt, maar het conventionele achterlicht is dan wel zichtbaar. Wie me links of rechts wil inhalen, zal wel het rode extra lampje zien.



Zo kom ik alweer uit bij knutselwerk. De spatborden zijn natuurlijk ergens aan vastgemaakt. Bij een trike zijn dat vooraan de 'balhoofden'. Thorax heeft daar - dat is evident - weer heel degelijke bevestigingen voor gemaakt. De bovenste spatbordbeugel zit met een bout bovenop de kingpin vast en dat kan als bevestigingspunt voor een extra beugel gebruikt worden. Die beugels worden maatwerk.

Ik heb een eind aluminium buis liggen (dank je, schoonzoon) - 20 mm diameter, 2 mm wanddikte - voor wat projecten. Dat kan hiervoor toegepast worden. Dit wordt zowat een variant op de accessoiresteuntjes die je vaak op Strada's, Quests en Mango's ziet. Op een eindje buis wordt een beugel gelast, waarmee die steun dan op de fiets kan vastgezet worden. Daarvoor haalde ik een strook aluminium van 4 mm dik. Die dikte is nodig omdat de stevigheid anders niet voldoet. Een buis haalt zijn sterkte vooral uit de vorm; bij een staaf is meer materiaal nodig.


Werken aan de beugels: zagen, vijlen, plooien, boren...
De onderdelen kwamen terecht bij broerlief, want hij heeft de middelen en de kennis om aluminium te lassen.


De stukken van hierboven aan elkaar gelast

Zo kan ik de lampjes makkelijk monteren.


De huidige toestand
Ik wacht nog even af, maar vermoedelijk zal ik de afwerking nog wat verbeteren. Mogelijk verf ik de beugels in (zowat) dezelfde kleur als het frame van de trike. Nu is het teveel 'dit heb ik toegevoegd'.

Mocht het er ooit van komen, dan is daar bijvoorbeeld ook plaats voor een action cam of andere zaken geschikt voor stuurbevestiging.

Zichtbaarheid overdag

Hiervoor is de oplossing al voor handen: een vlag. Ik moet er enkel nog een aanschaffen. De exemplaren die Belle en Dave gebruiken, zien er helemaal niet mis uit. Belangrijk is ook wat de fabrikant vermeldt: dit is werkelijk 'made in Europe'. Indien het mogelijk is, koop ik graag wat lokaler. Ik wil weg nog even afwachten hoe lang ze mee zullen gaan, want Belle gaf al te kennen dat de kleur snel kan vervagen.

Dringend is het niet. De eTangens wordt vaak gebruikt op wegen waar amper volk komt en voorlopig vooral als het donker is: woon-werk-verkeer op mooie dagen.
Ik denk erover om dit jaar toch eens de reis naar Spezi te maken. Het is mogelijk dat ik zo'n vlag (met bevestiging) daar kan aankopen.

zaterdag 3 februari 2018

Gewoon

Omdat het zo mooi kan zijn onderweg laat ik jullie mee genieten.

Zevergem (De Pinte), 30 januari, omstreeks 7u30

zondag 28 januari 2018

l'embarras du choix

Vele mensen hebben het wat makkelijk. Er staat een auto voor de deur en als ze ergens naartoe willen, hoeven ze niet na te denken: de auto in en rijden maar.
De fiets? Dat is enkel voor op zondagnamiddag, als de zon schijnt (of in de voormiddag, voor meneer in een lycra condoom op zijn carbon racefiets).

Voor mij - en echt niet voor mij alleen - is het veel ingewikkelder. Dat begint 's avonds al: welk weer wordt het morgen? Als ik geluk heb, zal het regenen. Dat maakt de keuze makkelijk: de E-Orca is dan een evidentie. (Versatile was toch echt een prima benaming voor dergelijke fiets)

2014: op weg naar de Oliebollentocht
Jawel: er is ook een rode VW T4, maar die is enkel voor op zondag, als het mooi weer is (zonder lycra).

Zondags vervoer
Zal het de stenen uit de grond vriezen en er is kans op sneeuw? De E-Orca.

Maar als mooi weer verwacht wordt, slaap ik amper. 's Morgens wordt aandachtig geluisterd naar de weersverwachting, zodat een gefundeerde beslissing genomen kan worden. Want het is niet enkel het weer bij het vertrek, maar ook hoe het 's avonds wordt, als ik terug naar huis fiets.

Wordt het de E-Orca, maar dan zonder dakje (of met het dakje achterin)? Of rij ik met de recentste aanwinst: de eTangens?

Thorax eTangens alias 'het vliegende tapijt'
Lekker rustig, het motortje zoemend achter mijn rug, aan een gezapige 30 km/u zwevend over het asfalt? O, wacht, er is ook nog een Seiran in de stal. Wat sportiever, niet ondersteund, aerodynamischer en in cool geel.

Pastoraal tafereel, waarin toevallig een Challenge Seiran gespot werd
Hmm. En als ik nu iets vroeger vertrek, dan kan ook de Heinzmann pedelec wel.

Pedelec in restauratiefase (nu afgelopen)
Weer ondersteund, maar met een onhoorbare motor en minder ingewikkeld voor andere fietsers. Veel herkenbaarder, want gewoon rechtop. Maar dat is dan weer lastig voor mezelf, want je krijgt veel druk op de polsen.

En als ik echt energie teveel heb, zijn er nog keuzes. Er is de R+M Birdy vouwfiets, die, net als de Tangens, volgeveerd is.

Bij Herent (Leuven): trappen af rijden. Leuk!
Heel af en toe neem ik zelfs mijn Trek toerfiets om naar het werk te rijden.


Dan denken de collega's dat er iets aan de hand is. Dat is niet normaal: Jan op een gewone fiets. Maar dat is echt uitzonderlijk. Die fiets dient eerder als muilezel, voor boodschappen, om rommel naar het containerpark te brengen.

Als er een ritje met de Ligfietsers (WOL, LiA ...) georganiseerd wordt, is het al eenvoudiger. Dan vallen alle niet-ligfietsen al af. Misschien moeten al die fietsen de deur wel uit. Dan blijft enkel die T4 over en is er geen keuzestress.



vrijdag 19 januari 2018

Varianten op de 'klassieke' velomobiel

Naast de nieuwe modellen van de gekende fabrikanten, Quattrovelo, DF..., zijn er recent verfrissende concepten opgedoken. De meesten zijn nog niet marktrijp - de markt is er misschien ook nog niet klaar voor -, maar de andere invalshoek lijkt me wel aantrekkelijk. Het lijkt erop dat de bedenkers van de onderstaande concepten de huidige velonauten links laten liggen: hun doel is meer het bieden van een oplossing voor mobiliteitsproblemen in de steden. Laat dat nu net het gebied zijn waar je met de meeste huidige velomobielen vooral niet wil komen. Dat ligt aan de velomobielen (laag, lang, grote draaicircel) en aan de eigenaars ervan, die vooral van snelheid lijken te houden.
Met de nieuwe concepten wordt gepoogd de markt open te trekken, wat tot nu toe niet leek te lukken.

Armadillo

Hij is al een tijdje gekend, de Armadillo, en ook als two-seater (prototypes). De cargoversie ervan draait al een tijdje mee. Onder andere DHL gebruikt deze in Almere.



De (ondersteunde) snelheid is beperkt tot 25 km/u, dus voor de traditionele velonaut allicht niet aantrekkelijk, maar als compact stadsvoertuig heeft de Armadillo ook wel zijn plek, vermoed ik.

Bekijk de mooie ophanging (doet aan Steintrikes denken), met instelbare vering.

Velove is erg open over de tests. Lees het oordeel na een jaar gebruik maar: het is duidelijk dat er nog werk aan is en waarom het concept is zoals het is.

In elk geval lijkt dit me een boeiende ontwikkeling.

Daarnaast zijn er nog twee Scandinavische concepten die stilaan verkoopbaar worden, telkens varianten op de klassieke velomobiel en telkens met vier wielen. Ook hier weer: de velonauten met Quests, Milans en DF halen er wellicht hun neus voor op, want ze zijn telkens elektrisch ondersteund en niet erg snel. Pedelecs hebben de markt stormenderhand veroverd, of we dat nu leuk vinden of niet. De ondersteuning is een sterk argument om de niet-fietsende medemens te overtuigen.

Mijn idee is dat dit helemaal niet slecht is: de bestaande velomobielmarkt is erg beperkt. De nieuwe concepten proberen een ander publiek te bereiken, namelijk automobilisten in dichtslibbende steden.

Podride

De PodRide is het resultaat van het denkwerk van één man. Aantrekkelijk voor de man in de straat is dat dit concept qua uiterlijk heel sterk doet denken aan een auto.

Het promofilmpje op een BMX-parcours is ondertussen al gekend, maar blijft leuk. Dit is iets wat je met pakweg een Quest niet hoeft te proberen.



De vorm is geen toeval, want de hoogte zorgt bijvoorbeeld voor een makkelijke instap. Laten we eerlijk zijn: om in een DF, WAW en dergelijke te raken, is toch wel wat lenigheid vereist. Dat geldt nog meer voor het uitstappen. De bagage is ook niet makkelijk bereikbaar. Dat is met die nieuwe modellen wel even anders!

PodBike

Zou het toeval zijn dat de naam zoveel op die van zijn Zweedse broer lijkt? De PodBike oogt veel gestroomlijnder, meer hi-tech ook, met naafmotoren in beide achterwielen.


Podbike: futureproof mobility from Podbike.com on Vimeo.


De ontwikkeling staat ook al heel wat verder, want deze zou nog dit jaar op de markt komen. Eerst enkel in Noorwegen, dan in Scandinavië en tenslotte in de rest van Europa.

Verrassend: de geschatte prijs zal 4500 euro bedragen (exclusief BTW). Dat is heel erg weinig voor een ondersteunde velomobiel.

donderdag 18 januari 2018

Een beetje wind



Gisteren werd code oranje aangekondigd voor vandaag. Dat wil zeggen: gevaarlijk veel wind. Er was sprake van rukwinden met een snelheid van 100 km/u en meer. Bij de noorderburen (Nederland en Duitsland) zou het nog heftiger worden.

Nu heeft een beetje wind me nog nooit tegengehouden. Waar sommigen smalend doen over het hoge gewicht van een E-Orca, is dat bij storm net een voordeel: het houdt hem met de drie wielen op de grond. Daarvoor hoef ik echt geen extra gewicht (flessen water of iets dergelijks) toe te voegen.

De grote overhang vooraan en de korte staart daarentegen, die zorgen dat een Orca bij zijwind makkelijker van richting verandert. Dat is dus wel opletten.

Wie hier geregeld mee leest, weet dat mijn normale werkroute me gedurende 12 km over een jaagpad langs de Schelde stuurt. De Schelde stroomt in Antwerpen door stedelijk gebied, maar tussen Gent en Oudenaarde is het puur een open landschap, met hier en daar wat stukjes bos. De noordenwind had vrij spel en kon verraderlijk uithalen.

De route naar het werk gaat naar het zuidwesten, wat betekent dat ik min of meer zijwind had. Spannend, want dan poogt de wind me de hele tijd van de koers te doen afwijken. Alert blijven is dan de boodschap, met een rivier aan de linkerkant en een gracht rechts, beiden ruim een meter lager. Het jaagpas is bij benadering 4 m breed en dat biedt me heel wat speling.

Het hoogtepunt van de storm was aangekondigd tussen 8 en 12 u. Om 8 u moet ik op kantoor zijn, dus het moet nog meegevallen zijn. Toch was het echt opletten: hevige windstoten vroegen een snelle reactie om min of meer de gekozen weg te kunnen volgen. Deze keer volstonden twee vingers aan de stuurknuppels niet: ik moest ze stevig vasthouden.

Bijna aan het eind nam de wind nog in kracht toe. Zonder trappen voelde ik de Orca versnellen. Ik reed al 30 op dat moment en een windstoot trok het schuimdeksel los. Stevige rukwind, de rechterhand aan de stuurknuppel en met de linker moest ik verhinderen dat het schuimdeksel de Schelde in vloog... Dat was even spannend, maar wat verder kon ik achter een muurtje in de luwte stoppen om de zuignappen van het schuimdeksel nat te maken en weer vast te drukken.

Er ging geen wieltje in de lucht, de Orca verliet het asfaltpad niet. Andere fietsers zag ik amper. Logisch: op twee wielen ben je veel minder stabiel.

Wat moet ik er nu van denken? Is een Orca stabieler dan andere velomobielen bij zo'n weer of heb ik tot nu toe altijd geluk gehad?