Een groot onderhoud voor de Nazca Paseo

Nazca heeft al een hele poos opgehouden te bestaan. Daardoor zijn een aantal specifieke onderdelen amper of niet meer te vinden. Gelukkig zijn de standaardcomponenten dezelfde als bij veel conventionele fietsen.

Mijn Paseo haalde ik jaren geleden in huis. Op wat toevoegingen na (elektrische ondersteuning en verlichting) had ik er nog niets aan gedaan, behalve het verbogen stuur vervangen.

Die fiets doet niet veel kilometers, maar nu was het toch tijd voor een stevig onderhoud. Recent had ik de kettingslijtage nagemeten en het was duidelijk: die was helemaal op. Zelfs de 100 % op de kettingmeter paste niet meer tussen de schakels.

De cassette zag er ook niet zo goed meer uit en dus moest die meteen mee vervangen worden. Een vriendin wenste een degelijke geveerde zadelpen voor haar nieuwe fiets, dus kon ik hier één bestelling bij Bike-Discount (Duitsland) van maken.
Voor de Paseo stonden hier 3 KMC X9 9-speed kettingen in en een SRAM PG950 11/32 9-speed cassette. De zadelpen - niet voor de Paseo dus - is een Suntour SP12/SP25 30,9 mm.

De kettingen en cassette had ik ook bij een fietsenmaker in de buurt kunnen halen, maar die zadelpen is in Duitsland toch beduidend gunstiger geprijsd.

 
Eerst ging het achterwiel eruit zodat ik de cassette kon vervangen. Dat is het makkelijkste deel van het werk. Daarna was het tijd om de ketting te wisselen.

 

 

Om het makkelijk te maken, haalde ik het zitje eraf. Dat gaat vlot, want het zit met twee snelspanners vast. Aan de linkerkant bleken twee bouten van de schetsplaat (aluminium driehoeksverbinding) los te zitten en tegen de kettingrol te slepen. Dat verklaarde meteen ook het krakende geluid dat ik al een tijdje hoorde in het frame maar niet kon thuis wijzen.

 

De ketting vervangen is geen moeilijke klus, maar het is wel een ideaal moment om wat andere delen van de aandrijving na te kijken. Zo bleek de kettingrol van de trekkende ketting in niet al te beste staat te verkeren. Ik kan niet vergelijken met andere Paseo's, maar volgens wat ik vond, hoort hier eigenlijk een rol met tandwielen te zitten. Deze is glad. Vermoedelijk lagen er ooit O-ringen in, maar die zijn dan al lang verdwenen. Dat moet ik nog verder bekijken.

 

Tegelijk kwamen voor en achter nieuwe remblokken: V-brakes op deze fiets.

 

Voor de rest lijkt alles in orde: vering ok, banden nog helemaal niet versleten, de geveerde (carbon) voorvork doet het nog. De Paseo is dus weer goed voor de dienst. Binnenkort sleutel ik verder aan de Orca: de linker veerpoot veerde niet helemaal uit. Ik heb eindelijk gevonden hoe die eruit moest en nu ligt die bijna helemaal uit elkaar, maar om één of andere reden kom ik er maar niet toe er verder aan te werken. De E-Orca staat om verschillende redenen al maanden stil en ik mis die eigenlijk niet. Waarschijnlijk gaat hij als hij hersteld is de deur uit.

 

Enfin: de Paseo is klaar om weer wat kilometers af te leggen. 

 

 

Voortschrijdend inzicht

Mijn zoon is - uiteraard - van een andere generatie. In zijn leeftijdsgroep - twintigers - is het erg cool om alles met een racefiets te doen. Die moet dan liefst vintage zijn. Beenhard, geen bagagecapaciteit en bij de minste regen sproeien je banden je vol water en het vuil van de weg.

Maar het staat cool, het is trendy, dus de jeugd wil niets anders. Je moet zelfs niet proberen om ze om te praten. Dat doe ik dus niet, behalve misschien in het begin.

vintage Bianchi racefiets

 

De fiets is intussen al gestolen en teruggevonden geweest, het zadel en de zadelpen zijn vervangen, de remmen waren vervangen (door Shimano DuraAce), de bandjes vernieuwd...

Maar recent begon hij te ondervinden waar ik hem voor gewaarschuwd had: een racefiets is niet bedoeld om dag in dag uit over de kasseien in een stad te hossen, om door weer en wind te rijden en buiten te overnachten. Tuurlijk: de wedstrijdrijders doen dat ook, maar als na een race de fiets niet meer tiptop is, neemt hun mecanicien die onder handen of krijgen ze via hun sponsor simpelweg een andere. Voor de gewone mens is het telkens langs de kassa passeren of veel tijd steken in het onderhoud, los van het onbestaande comfort.

Stukken begonnen slijtagetekenen te vertonen: stuurgedrag dat maar zozo was, remmen die het niet meer deden... Uiteindelijk begaf het freewheel het. Bianchi, alles basic Campagnolo, allemaal andere sleutelmaten, dus papa kon niet helpen.

Waar papa wel mee kon helpen: de (intussen ook bijna vintage) Trek toerfiets had net een complete revisie gehad, met een volledig vernieuwde aandrijflijn, nieuwe remblokken, afgestelde naven... 

De fiets voor de revisie.

 

Revisie bijna klaar: nieuwe ketting, cassette, cranks, zadel, derailleurwieltjes, derailleurkabel achter...

Na de aanpassingen op bovenstaande foto kwam er nog een andere koplamp op (zonde: het glas van de Philips SafeRide was verdwenen en de elektronica was gesneuveld door vocht) en de banden werden vervangen door Continental Contact Speed 37-622.

Vorige week kreeg ik het dan te horen: 'fijn dat je me op die manier om gekregen hebt, zonder aandringen. Ik snap meer en meer de voordelen van zo'n fiets. Enne: mag ik hem houden?'

Wat doe je als vader? De revisie kostte zowat € 300, waarbij de grootste kosten het zadel, de banden en de crankset waren, maar de fiets wordt nu als dagelijks vervoermiddel gebruikt en daar is hij voor bedoeld. Dus: 'ja, hoor, hou hem maar.'

De stap naar een ligfiets is wat te groot, schat ik. En eerlijk: in een stadscentrum heeft een ligfiets, wat mij betreft, geen enkel voordeel. Daar is een degelijke, comfortabele bukker nog altijd het beste.

De essentie is dat mijn kinderen de liefde voor het fietsen meegekregen en meegenomen hebben: als het even kan, geven ze allebei de voorkeur aan de fiets. De auto is voor als het moet.