Voortschrijdend inzicht

Mijn zoon is - uiteraard - van een andere generatie. In zijn leeftijdsgroep - twintigers - is het erg cool om alles met een racefiets te doen. Die moet dan liefst vintage zijn. Beenhard, geen bagagecapaciteit en bij de minste regen sproeien je banden je vol water en het vuil van de weg.

Maar het staat cool, het is trendy, dus de jeugd wil niets anders. Je moet zelfs niet proberen om ze om te praten. Dat doe ik dus niet, behalve misschien in het begin.

vintage Bianchi racefiets

 

De fiets is intussen al gestolen en teruggevonden geweest, het zadel en de zadelpen zijn vervangen, de remmen waren vervangen (door Shimano DuraAce), de bandjes vernieuwd...

Maar recent begon hij te ondervinden waar ik hem voor gewaarschuwd had: een racefiets is niet bedoeld om dag in dag uit over de kasseien in een stad te hossen, om door weer en wind te rijden en buiten te overnachten. Tuurlijk: de wedstrijdrijders doen dat ook, maar als na een race de fiets niet meer tiptop is, neemt hun mecanicien die onder handen of krijgen ze via hun sponsor simpelweg een andere. Voor de gewone mens is het telkens langs de kassa passeren of veel tijd steken in het onderhoud, los van het onbestaande comfort.

Stukken begonnen slijtagetekenen te vertonen: stuurgedrag dat maar zozo was, remmen die het niet meer deden... Uiteindelijk begaf het freewheel het. Bianchi, alles basic Campagnolo, allemaal andere sleutelmaten, dus papa kon niet helpen.

Waar papa wel mee kon helpen: de (intussen ook bijna vintage) Trek toerfiets had net een complete revisie gehad, met een volledig vernieuwde aandrijflijn, nieuwe remblokken, afgestelde naven... 

De fiets voor de revisie.

 

Revisie bijna klaar: nieuwe ketting, cassette, cranks, zadel, derailleurwieltjes, derailleurkabel achter...

Na de aanpassingen op bovenstaande foto kwam er nog een andere koplamp op (zonde: het glas van de Philips SafeRide was verdwenen en de elektronica was gesneuveld door vocht) en de banden werden vervangen door Continental Contact Speed 37-622.

Vorige week kreeg ik het dan te horen: 'fijn dat je me op die manier om gekregen hebt, zonder aandringen. Ik snap meer en meer de voordelen van zo'n fiets. Enne: mag ik hem houden?'

Wat doe je als vader? De revisie kostte zowat € 300, waarbij de grootste kosten het zadel, de banden en de crankset waren, maar de fiets wordt nu als dagelijks vervoermiddel gebruikt en daar is hij voor bedoeld. Dus: 'ja, hoor, hou hem maar.'

De stap naar een ligfiets is wat te groot, schat ik. En eerlijk: in een stadscentrum heeft een ligfiets, wat mij betreft, geen enkel voordeel. Daar is een degelijke, comfortabele bukker nog altijd het beste.

De essentie is dat mijn kinderen de liefde voor het fietsen meegekregen en meegenomen hebben: als het even kan, geven ze allebei de voorkeur aan de fiets. De auto is voor als het moet.

Big bang - geen theorie

 

Zoonlief stond op het punt te vertrekken bij mij toen zijn voorwiel met een luide knal uiteenspatte...

Ik zie twee redenen:

• een versleten velg (V-brakes en een fiets die al wat kilometers en jaren telt)
• een manometer op de voetpomp die niet betrouwbaar meer is: te hoge druk

In elk geval: het was een enorme knal en onze oren tuitten ervan.

Een nieuw wiel was aan de orde en daarvoor had ik drie opties voor ogen:

• een nieuw wiel
• een tweedehands wiel
• een andere velg zoeken en een nieuw wiel maken

De fiets wordt flink gebruikt: zoonlief woont in het centrum van Gent en daar ben je veel sneller dan met de auto. Die heeft hij trouwens niet, dus is de fiets gewoon noodzakelijk. Een nieuw wiel is niet evident, want het is er eentje met een naafdynamo (en die had ik pas helemaal afgesteld). Als je dat online bestelt, mag je op één a twee weken leveringstermijn rekenen.

Een tweedehandswiel met naafdynamo vertrouw ik niet helemaal: je weet niet hoeveel kilometers het al afgelegd heeft en dan is het afwachten in welke staat de lagers zijn. Dus dook ik in mijn voorraad; daar vond ik een oud achterwiel met quasi dezelfde velg als de originele op de Trek.

Het donorwiel (naaf stuk, maar velg ok)

Na een aantal jaren maakte ik nog maar eens een wiel. Deze keer was het makkelijk: het oude wiel uit elkaar halen, de velg op het 'ontplofte' wiel leggen en daar de spaken één voor een losmaken en in de corresponderende spaakgaten in de velg vastzetten.

Daarna was het nog een zaak van aanspannen en richten.

Leuk werkje, zeker als het zacht weer is

Het ging erg vlot: na ongeveer twee uurtjes werk zat het nieuwe wiel in de fiets. Kostprijs: één binnenband.

Groot onderhoud

Neen, het zijn niet enkel ligfietsen. Vorig jaar ging ik samen met de schoonzoon een fiets voor hem kiezen. Daarna werd mijn oude vehikel weer bij me thuis afgeleverd, nadat hij het een jaar gebruikt had om te pendelen door weer en wind. Een keer ik er tijd voor had, zou die fiets een grondige revisie krijgen. Na 18 jaar mag dat al een keer. Dat wil niet zeggen dat de fiets voordien niet onderhouden werd, maar nu was er echt flink wat werk aan.

De fiets in het tijdelijke atelier (zolderkamer)

Enkele zaken vielen meteen op en stonden vooraan op het programma:

• redelijk wat speling op de vooras (met Shimano naafdynamo)
• flink meer speling op de achteras

Dat pakte ik dus eerst aan.

Cassette en rollerbrake zijn verwijderd

Ondanks de vaak gehoorde bewering dat je een naaf met naafdynamo van Shimano niet kan afstellen, is dit iets dat relatief vlot kan gedaan worden. In deze naaf zitten gewone, klassieke kogellagers (cup and cone). Ze waren wel helemaal drooggelopen, dus werd er een flinke hoeveelheid vet toegevoegd. Het zou natuurlijk wel kunnen dat nu vrij snel opnieuw speling optreedt. Dat valt af te wachten.

De rest werd duidelijk tijdens de inspectie:

• de ketting is helemaal op (kettingslijtagemeter toonde meer dan 100% slijtage aan)
• de cassette is aan vervanging toe
• het middelste van de 3 kettingbladen is ook versleten
• de derailleurwieltjes zijn versleten
• de derailleurkabel (achter) is uitgerafeld
  
• de remblokken voor (V-brakes) zijn op
• de banden voor en achter (Conti winterbanden 37-622) liggen omgekeerd op de wielen
• aan de voordrager ontbreekt een bout; aan de andere kant zit er geen afstandsbus tussen de vork en de drager
• het glas op de Philips SafeRide led-koplamp ontbreekt. Bij regen zal die lamp wellicht sneuvelen
  

Eerste idee: 'dat valt nog mee', maar eigenlijk is het beter dit meteen te vervangen

Het basisidee achter het vervangen van de cassette en de kettingbladen (geklonken, dus meteen de hele set) is dat je een nieuwe ketting binnen de kortste keren stuk rijdt als je die combineert met versleten tandwielen.

Dat betekende dus een flinke boodschappenlijst:

• ketting KMC X9
• cassette Sunrace CSM96 (11-32T)
• crankset Shimano FC-M371 (26-36-48T) met 170 mm cranks
• Red cycling grips
• Shimano V-brake remblokjes
• SRAM derailleurwieltjes
• Selle Royal Respiro Soft zadel
• Axa Blueline 50 voorlicht
• Conti Contact Speed Reflex 37-622 banden
  

Dat is geen high end materiaal, maar dat hoeft niet. De fiets zal gebruikt worden als reserve. Zowel zoon- als dochterlief hebben er altijd graag mee gereden, net als ikzelf. Daarenboven is er nu een beperkt aanbod, waardoor je het moet doen met wat te krijgen is, tenzij indien je bereid bent lang te wachten of bij veel verschillende leveranciers te bestellen (en telkens verzendkosten te betalen).

Intussen werden de versleten grips verwijderd, het roestvrij stalen stuur grondig gepoetst en alle overbodige stukken (overblijfselen van een oude Sigma fietscomputer, extra beugel op de bagagedrager, versleten kettingbeschermer ...) belandden bij het afval.

Poetswerk: alles ontvetten.

Werken aan de aandrijflijn (afstellen derailleur)

 De SRAM X9 derailleur werd eraf gehaald en grondig gereinigd, waarna alle scharnierpunten opnieuw gesmeerd werden. Daarna werd de fiets weer opgebouwd met de nieuwe stukken.

Klaar voor gebruik (voorlicht en banden zijn onderweg uit Duitsland)

Ondertussen is de fiets grondig getest. Het rijgedrag kende ik al lang: stabiel, maar toch heel wendbaar. De fiets is verrassend licht, vooral vergeleken met de andere fietsen die ik heb. En hij schakelt en rijdt nu voorbeeldig.

Het kostte wat (ongeveer € 270 voor alle vervangstukken), maar de oude Trek is die kosten zeker waard. De meeste stukken die vernieuwd werden, zijn ook gewoon slijtagedelen (ketting, tandwielen, remblokken) en dat is een normale kost bij gebruik.

Wat nog moet gebeuren, is de wielen richten. Daarvoor wacht ik op aangenaam lenteweer; dan kan dat in de zon op het terras gebeuren.

Zoonlief neemt de fiets binnenkort mee als vervangfiets: de Campagnolo body in zijn vintage racefiets heeft er de brui aan gegeven. Campa werkt met andere maten dan Shimano, dus ik heb niet het materiaal om hieraan te werken. Wellicht moet er een andere (tweedehandse) wielset in en zolang zal de Trek zijn plaats innemen.

Twee wielen

Neen, niet op een fiets, maar wel: twee wielen.

Het linkerwiel is (duidelijk zichtbaar) een achterwiel. Dat zit in mijn Trek 7320 toerfiets. Het rechterwiel is een gerecycleerd exemplaar, dat ik lang geleden maakte voor de fiets van dochterlief.

Slecht weer, koud en regenachtig, dus ideaal om me bezig te houden met dergelijke zaken.

Wiel 1

Een goede vriendin bezit een toerfiets met erbarmelijke verlichting. De koplamp - op batterijen - is al lang gesneuveld en sindsdien zit er een oplaadbaar net-voldoende-om-gezien-te-worden lampje op. Gegarandeerd raakt de accu leeg onderweg. Op die fiets komt dus dit voorwiel met naafdynamo (Shimano HB-NX21).

De nu buiten gebruik gestelde Giant sportfiets van dochterlief

Alleen: na 15 jaar is er speling in de naaf, dus moet ik die eerst afstellen. Dat valt erg mee: op minder dan een kwartier is de naaf bijgesteld.

In combinatie met het wiel komt een Philips SafeRide op die fiets, ook gerecycleerd van de versleten fiets.

Beide componenten zijn duidelijk te zien op de bovenstaande foto. Indien ik voldoende tijd heb, monteer ik nog een achterlicht dat ook op die naafdynamo aangesloten wordt; een Philips Lumiring.

 

Wiel 2

De Trek is een aangenaam rijdende fiets, die het na 15 jaar nog goed doet, maar ik heb teveel fietsen en de schoonzoon rijdt met een oud wrak. Dit wordt dus een doorschuifoperatie.

Trek 7320 op de vroegere pier in Oostende

Maar er is wel wat werk aan.

Trek koos voor dit model voor een Shimanonaaf met 'silent clutch', Freehub (FH-IM50R naaf) en rollerbrake (BR-IM50R). Nu blokkeert de vrijloop meer en meer. Dat betekent dus dat de hele naaf uit elkaar gehaald, gereinigd en opnieuw gesmeerd moet worden. Een ander wiel met een ander soort naaf is moeilijk: er zijn geen nokken voor V-brakes, geen mogelijkheid om een schijfrem te monteren. Het moet dus deze combinatie zijn. Herstellen is de enige logische keuze.

Verder zitten de spaken veel te los. De spaaknippels zijn in drie keer allemaal anderhalve slag aangespannen en nu moet het wiel gericht worden.

Als dat allemaal achter de rug is, zal ik de aandrijflijn nog eens nazien: derailleur reinigen, ketting nameten en eventueel vervangen...

Defect aan de toerfiets

De fiets-voor-alle-dagen kun je hem ook noemen: mijn Trek 7320 'bukker' met wat modificaties door de jaren heen.
Dat is mijn boodschappenfiets, omdat er nog altijd veel meer op mee kan dan in de velomobiel. Reken maar:

• twee fietstassen achter
• twee fietstassen voor
• een vouwkrat op de bagagedrager
• en als het nodig is een fietskar er achteraan

Alles erop en eraan (in het containerpark)

Vorig jaar - of is het al twee jaar geleden -, kocht ik een set boodschappen-fietstassen ervoor. Je kent dat wel: twee tassen in canvas met een coating, die onderling verbonden zijn met banden. Stevig en relatief goedkoop. Je ziet op de foto hierboven.

Maar na een poos bleken ze toch een ernstig gebrek te vertonen: ze zijn namelijk niet stijf genoeg. Daardoor hebben ze de neiging om achteraan naar het wiel toe te bewegen. Daardoor gebeurt het dat een tas een spaak raakt en een eind meedraait.

Niet goed.

Vorige week bleef een tas goed vast zitten aan de spaken, draaide een eind mee en het eindresultaat was dat het achterspatbord finaal in twee brak.

Stuk...

De dringendste herstelling voerde ik de dag zelf nog uit: een nieuw spatbord. Dat betekent toch wat werk: wiel eruit, gaten boren op de juiste plaats, resten van het oude spatbord verwijderen en alles monteren.
Vooraan en bovenaan zit een gat om het spatbord met een bout vast te maken. Om die op de juiste plaats te krijgen, gebruikte ik het oude exemplaar als mal. Dat ging vlot.
De beugels om het achteraan vast te zetten, zitten met schroeven door het plastic spatbord vast. Ook hier boorde ik gaatjes, deze keer van 3mm.

Kosten: 14 euro voor het spatbord.

Wat daarna moest gebeuren, was iets bedenken om te vermijden dat dit nog voorvalt.

Een evidente oplossing is die goedkope tassen dumpen en een set degelijke Vaude of Ortlieb tassen in de plaats kopen. De Vaude Aqua tassen beschikken zelfs over een stijve plaat aan de buitenkant, tegen het wiel aan.

Vaude Aqua Front tassen

Maar: die oude zijn nog helemaal niet versleten, wel waterdicht en ruim. Er moest dus een beugel komen om te vermijden dat ze nog in het wiel kunnen raken. Sommige merken leveren dat gewoon mee met de tassen, maar New Looks heeft daar dus op bespaard.

Die beugel wil ik op de bagagedrager, niet op de tassen zelf.

Als donor gebruikte ik een oude, gerecycleerde bagagedrager.

Een stang daarvan had precies de nodige breedte voor de taak.
Die is met vier tie-raps vastgemaakt op de bagagedrager en het lijkt erop dat die zijn werk prima zal uitvoeren.

De nieuwe afstandhouder (en het nieuwe spatbord)

Zo ziet het eruit met fietstassen erop

Kosten: 0 euro. Hooguit een half uurtje werk.
Voordeel: het genoegen dat ik het zelf gedaan heb en - dat was tenslotte waar het om ging - het probleem is opgelost. 

Onwaarschijnlijk, maar toch...

Vandaag besloot ik een alternatieve verplaatsingsmethode te gebruiken: niet de auto (bah), maar de bukker. Dat is een kwestie van te ontdekken wat ik mis als ik mijn oude, trouwe eFAW op stal laat staan.

De beslissing was weloverwogen, want ik nam de DSLR (een digitale reflexcamera; Nikon D80) mee om te pogen met degelijke beelden Google maps te overtuigen dat wat zij fietsroutes noemen dat in de realiteit niet altijd zijn. 

De gewone route (linkeroever): breed en vlak

Dat hield in dat ik in het weerkeren de rechteroever van de Schelde moest volgen. Dat is met eFAW bijna ondoenbaar, maar volgens Google Maps is het een prima fietspad...Op  donderdag heb ik veel meer tijd, omdat ik dan rond 13u gedaan heb. Het ideale moment dus om de taak uit te voeren.

Enkele opvallende conclusies:

• de kruissnelheid op het jaagpad bedraagt met de Alleweder 32 à 35 km/u. Met de bukker (Trek hybride) lag dat tussen 24 en 26 km/u in het doorgaan. Op het einde van de rit naar het werk betekende dat pakweg een kwartier verschil over 23 km.
• de Trek rijdt veel stiller dan eFAW. Een velomobiel is nu eenmaal een grote klankkast, die alle rijgeluiden versterkt.
• geef me maar een ligfiets, wat het comfort betreft!
• op de bukker zweet je evengoed, maar omdat je rug onbeschermd is, kan het vocht beter weg.
• tegenwind is niet leuk als je rechtop zit en vooruit wil raken.
• het zicht is helemaal anders. In eFAW zit mijn hoofd ter hoogte van het zadel van de bukker: een heel ander perspectief.
• een kwartier per rit, een half uur per dag, maakt twee uren minder verplaatsingstijd per week (ik werk 4 dagen/week). De inspanning is dezelfde, dus het effect op de conditie ook.
• op de bukker kan ik de DSLR in een stuurtas steken en ben ik snel klaar om een plaatje te schieten. In de velomobiel is dat veel omslachtiger.

Er waren wel mooie beelden te schieten.

De rechteroever begint behoorlijk pastoraal: een slingerend asfaltlint tussen het groen langs de oever. Het pad is nog niet half zo breed als aan de overkant en de kwaliteit van de wegbedekking valt ook niet te vergelijken. Bekijk ter vergelijking maar nog even de foto hierboven.

Rechteroever ter hoogte van Gavere

Maar dan, ongeveer een kilometer verder, is het afgelopen met het asfalt.

Op de grens tussen Gavere en Semmerzake

Hier is het nog grint, maar verderop wordt het een karrespoor waar geregeld boomwortels uit steken.
Weer wat kilometers stroomafwaarts, ter hoogte van de Grenadiersbrug (Semmerzake) is het weer even beter en kan ik weer genieten van het fietsen.

Tussen Semmerzake en Melsen

Maar al snel daarna beginnen de problemen weer.

Ter hoogte van Schelderode

Met een gewone fiets is het nog te doen, maar o wee het gezin dat besloot om met de fietskar langs hier te rijden (of een velomobilist die zich hier waagt).

Klein onderhoud

Hoe meer fietsen, hoe meer werk...

Gisteren haalde ik wat spulletjes om te vervangen:

• 19T kransje voor eFAW (2de poging) (€ 6,5)
• nieuw elastomeerblok voor de Birdy (achtervering) (€ 7)
• halogeenlampje voor de toerbukker (€ 2,5)

Om met het eenvoudigste te beginnen: dat elastomeerblok zit gewoon op een huls geschoven tegen de achterbrug en zorgt voor vering en demping.
De laatste tijd merkte ik dat de vering nogal slap werd - dat de fiets neigde tot deinen aan een bepaalde trapfrequentie - en dat er speling ontstond bij de borgklem van de achterbrug. Geen acuut probleem, maar iets dat nagezien moest worden. Dat alles is eenvoudig opgelost met een nieuw elastomeerblok.
Het was zelfs zichtbaar dat het aan vervanging toe was. De fiets dateert van 2006, dus dit is gewoon veroudering van het materiaal.

Vorige week, bij het vertrekken 's avonds, gaf het lampje in de koplamp van de Trek bukker er de brui aan. Dat is snel vervangen, maar je moet een lampje liggen hebben, natuurlijk. Ook dat is vanmorgen onder een stralend zonnetje gebeurd.

Iets complexer is het vervangen van een kransje. Daarvoor moet het wiel eruit en bij een versnellingsnaaf moeten toch nog wat stukken vervangen worden. Niet moeilijk, maar het vraag wat meer tijd. Dat was meteen het moment om het achterwiel nog eens netjes te maken en te kijken hoe de NuVinci zijn eerste winter doorgemaakt heeft.

De coating blijkt heel pekel-resistent. Tijdens de controle bleek dat één spaak loszit: blijkbaar heb ik op die spaak de draad niet goed gerold. Binnenkort zal ik die vervangen.
 
Hierbij wil ik nog even herhalen waarom ik 17T wil vervangen door 19T. De NuVinci heeft een bereik van 360 %. Dat is behoorlijk en in de praktijk ruim voldoende, maar in combinatie met het kleine 20" achterwiel blijkt het kleinste verzet te groot om goed te kunnen klimmen (bruggen op rijden) en het grootste heb ik nog niet nodig gehad. Dus moet het verzet in zijn geheel wat korter en dat bereik je het makkelijkst door het kransje op het achterwiel te vervangen. 

Fietsen deed ik vandaag niet: er stond teveel op het programma. Dat haal ik wel in met het woonwerkverkeer.

Waar is dat gaatje ?

Een "onderhoudsvrije" rollerbrake behoeft ook af en toe wat zorgen. Helemaal niet frequent, zelfs niet één keer per jaar, maar toch... Het enige wat volgens Shimano dient te gebeuren, is af en toe de boel smeren, uiteraard met bijzonder vet dat je enkel bij de fabrikant kunt kopen.

Volgens hen moet het wiel zelfs niet uit de fiets, want de opening, afgesloten met een rubbertje, langs waar je moet smeren, is zo bereikbaar.

Juist, ja. Fabrikanten van frames hebben daar duidelijk andere ideeën over. Bij de Trek toerfiets zit het dopje netjes achter een framebuis (de smeeropening is met rood omcirkeld). Vergeet dat dus maar.

Dit betekent de rollerbrake losmaken en het wiel verwijderen. Gelukkig maar dat dit niet frequent moet gebeuren.

Het resultaat is in elk geval duidelijk: geen krijsende achterrem meer, die ofwel niets deed ofwel het wiel blokkeerde. Nu is de rollbrake mooi te doseren en echt krachtig.

groot onderhoud

Deze week werden volgende zaken geleverd van bij Rose:

• 2x Continental SportContact Reflex 37-622
• Sigma BC 1609
• remhendels Shimano Deore BL-M590
• een Extreme spaaksleutel 2mm

De Conti's en de remhendels waren bestemd voor de Trek 7320 bukker; de Sigma diende als vervanging voor de magisch verdwenen 1606, die maar één jaar dienst geleverd had en de spaaksleutel dient voor bijna alle fietsen, aangezien 2 mm een behoorlijk universele maat is.

Waarom die Conti's ? Wel: er zit een antileklaag in, de commentaren op die banden zijn positief en de kostprijs is laag (€ 16,95 bij Rose). Daarnaast blijkt de band op de trike goed te functioneren. De oude remhendels (ondertussen bijna 10 jaar) waren verbogen en wat kon oxideren, was dat ook.

Banden en remhendels wisselen: fluitje van een cent. Helaas, in de realiteit van elke dag loopt het niet zoals gepland. De Trek werd aan de fietslift omhoog getakeld, het voorwiel verwijderd en de band gewisseld. Tot daar liep alles volgens plan. Een voorwiel verwijderen betekent bij een V-brake de rem losmaken en toen merkte ik dat één arm van de V-brake niet echt soepel bewoog, dus moest die eraf om alles te reinigen. Dat was het eerste onvoorziene.

Tegelijk werd de remhendel voor de voorrem vervangen. No sweat.

 

 

 

nieuwe voorband

nieuwe remhendel

Dan was het achterwiel aan de beurt en toen begon het. Eigenlijk wist ik dat al vooraf: de aandrijving was ronduit smerig en hing vol aangekoekt vuil. Achterwiel verwijderen werd op die manier de hele aandrijving aanpakken zoals een poosje terug met de trike gebeurde: ketting los, reinigen in benzine; rechtercranck met kettingbladen eraf, reinigen met benzine. (band wisselen). Eigenlijk moet ook de derailleur zo'n behandeling ondergaan, maar daar was geen tijd meer voor. Bij de inspectie blijkt de cassette ergens halfweg de levensduur te zitten: niet meer nieuw, de tandjes op de meest gebruikte versnellingen worden wat spits, maar het werkt nog.

Vervelend: de cranck annex kettingbladen (3 stuks) is goedkoop materiaal van Suntour, waarbij alles vast verbonden is. Een heel gepriegel om alle vuil vantussen de bladen te krijgen is het gevolg.

opgepoetste cassette en ketting (en vuile derailleur)

Nog gevolgen van de inspectie: er zit wat slag op het achterwiel en de belangrijkste spaaknippel daarvoor is stukgedraaid. Dus zou het wiel er nogmaals uit moeten, de band verwijderd, de nippel vervangen en het wiel gericht. Een achterwiel heeft een zwaar leven: naast de slag zit er ook een put in de velgwang. Ik weet niet of ik dat nog goed krijg, maar het stoort ook niet echt.