Winterdingen

Bij onze noorderburen is het onder de bloggende velonauten goed te merken: de winter staat voor de deur. Sneeuwbanden - met of zonder spijkers - worden opgelegd, voetengaten gedicht, ... De naderende Oliebollentocht heeft hier waarschijnlijk ook wel mee te maken: daarvoor moet je goed voorbereid vertrekken.

(Terzijde: de tocht naar Nijmegen vanuit Vlaanderen begint stilaan vorm te krijgen.)

Het voorbije weekend is de temperatuur hier ook flink gedaald en voor de rest van de week werd koud, grijs weer voorspeld, met kans op nachtvorst. 't Is nog geen -10° C, zoals twee winters geleden, maar het wordt al kouder, tot rond het vriespunt. Dat betekent dat ook in het bourgondische Vlaanderen de voorbereidingen voor het rijden in de winter nodig worden.

Bij wijze van experiment heb ik de voetengaten gedicht met een stuk coroplast. Dat is iets zoals golfkarton, maar dan in een plastic uitvoering. Ik ben benieuwd welk resultaat dit zal opleveren.

De basis was een gerecycleerde plaat, waar ik een stuk van 37 x 45 cm uit sneed.

Een Orca heeft hier een voordeel: de tunnel waar de ketting door loopt, is helemaal dicht. De (Torx) bouten waarmee de aluminiumplaten hierop vastgeschroefd worden, kon ik gebruiken als eerste bevestiging van de plaat.

Nadien heb ik de randen met kleefband vastgemaakt. Dat is voorlopig gebeurd met een oude rol, die ik nog liggen had. Als het systeem werkt zoals het hoort, kijk ik wel voor iets beters. Geen ducttape, want dat laat sporen na bij het verwijderen.

Een eerste testrit maakte alvast duidelijk dat ik ruim boven die plaat blijf met de hielen.

 
Een ander probleem is de koude wind die ik in de ogen krijg. Zoals elke velonaut wel weet, is dat vooral lastig indien het regent. Een bril is dan rampzalig, want die dampt meteen aan. Ik ben (nog) geen brildrager, maar meestal zet ik er wel een op om mijn ogen af te schermen.

 De Ekoi City+ is weer uit de kast gehaald: daar zit een vizier op.

De voorbije week werd deze oplossing ook getest. Het weer was er ideaal voor: koud, grijs en droog. Het resultaat was minder positief.

• Positief: zo'n vizier houdt wel degelijk de wind uit de ogen en lijkt minder aan te dampen dan een bril.
• Probleem 1: het vizier is optisch niet neutraal. Het beeld wordt vertekend.
• Probleem 2: een extra laag kunststof (op het schuimdeksel zit al een minivizier) vermindert het zicht.
• Grootste bezwaar: de Ekoi heeft een grote buitenomtrek en ik raak geregeld de randen waar mijn hoofd uit de Orca komt.

Enkele winters geleden bewees de helm wel zijn waarde tijdens een sneeuwbui op de bukker. Daar werkte hij prima om sneeuw uit mijn gezicht te houden, zodat ik met een behoorlijke vaart kon fietsen. Prima fietshelm dus (voor de prijs), maar niet geschikt voor de velomobiel.

De opties die open blijven zijn:

• "goggles" of iets zoals een skibril (kan ik wel even lenen om te proberen)
• een betere fietshelm, zoals een Casco Speedster of een Uvex City V. Zo'n helm kan meteen ook het hoofd warm houden, eventueel met een helmmuts eronder).

Uvex City V

Casco Speedster

 
Nu schik ik die dingen niet allemaal aan te kopen om even te testen, dus: wie ervaring heeft hiermee, laat maar weten!

De nieuw aangekochte Shimano (toer)fietsschoenen gaan ook even opzij, want ook daarvoor is de temperatuur teveel gezakt. De oude Shimano halfhoge MTB-schoenen zijn weer van dienst.

Wordt het nog guurder, dan kan ik (eindelijk) de verwarmde zolen testen: vorige winter waren die absoluut niet nodig, want het heeft amper gevroren. Het probleem met gelijk welke SPD-schoen is de kou die via de plaatjes binnendringt. Die staan in contact met de cranks en vormen helaas een prima geleider voor de lage temperatuur. Een extra isolatielaag tussen de plaatjes en de binnenzool zal wellicht ook al helpen.

Millimeterwerk

Deze keer een kort bericht, zonder foto's of andere illustratie.

Gisteravond, na het werk, reed ik de gewone route op weg naar huis. Het eerste stukje gaat over een fietspad langs een eerder drukke weg (de Stationsstraat in Gavere). Terwijl ik daar reed, aan zowat 25 tot 30 km/u, kwam plots een auto vanop een oprit achterwaarts op me af. Vooraf kon ik die niet zien, want langs de woningen in dat stuk staat een hoge haag. Ik zag twee achterlichten op de zijkant van de Orca aanstormen.

Veel kun je niet doen op zo'n moment. Om te remmen was het al veel te laat, dus hard op de pedalen duwen was de enige mogelijkheid. De auto zal de achterkant van de Orca op een haar na gemist hebben. Ik ben benieuwd of de bestuurder ook maar beseft heeft wat hij/zij bijna veroorzaakte.

Gelukkig gebeurt dit uiterst zelden, want het is niet iets wat je graag meemaakt.

separatisme

Het past helemaal in het huidige plaatje: "alleen doen we het beter". Vlaanderen is een zakdoek groot, maar binnen die zakdoek heb je zelfs in het kleine ligfietswereldje allerlei fracties. WOL is daar eentje van: de West- en Oost-Vlaamse Liggers...
Eigenlijk is het puur praktisch: het is meestal te ver om aan ritten aan de andere kant van het land deel te nemen (maar iedereen blijft welkom), dus wordt binnen een beperktere kring georganiseerd.

Binnen WOL bestaat al een tijdje de traditie van "doortrapperstochten": geen toeristisch ritje met op tijd en stond een stop om de inwendige mens te versterken, maar starten en rijden tot aan de aankomst. Gelukkig wordt daarbij telkens de snelheid van de traagste als maatstaf genomen.

Vandaag was er weer zo eentje: een frisse ochtendrit van 42 km ten oosten van Gent. 42 km, dat is een rit van grofweg 2 uurtjes. Na de ongewoon warme novembermaand lijkt het nu toch wat winterser: temperatuur iets boven het vriespunt, nevelig en alles grijs. De bladeren aan de bomen tonen alle schakeringen van groen (weinig) over rood tot bruin.

Dagthema: mistig, duister en vochtig

Geen wind, geen verkeer en een beperkt zicht.

Ik twijfelde nog even, maar de Kobra is echt geen fiets voor zo'n omstandigheden. De E-Orca dus maar weer, deze keer wel zonder dakje, want dat praat makkelijker.

Met vier zijn we. Antony is van Oudenaarde komen fietsen (chapeau) en de rest zijn locals: Ronny moet niets meer doen dan naar het andere eind van zijn straat rijden om aan het startpunt te komen. Voor mij is het amper twee kilometer ver en Paul moet er zowat negen doen.

Select groepje: Paul en Ronny voorop, Antony op de trike erachter.

De eerste helft van de toch slingert door "den buiten" ten oosten van Gent. Betonwegen, haakse bochten, modder op de weg en zelfs een pokdalig stukje onverhard.

Al daverend foto's maken valt niet mee

Het lijkt alsof we alleen zijn op de weg, op wat schaarse mountainbikers na.

Antony voorop, Ronny volgt op de volgeveerde Grasshopper

Paul had het wat moeilijker: op racebandjes wordt dit glibberig

Hier en daar, waar we een drukkere weg kruisen, valt het op dat verlichting met dit weer essentieel is.

Lang leve de led-verlichting

Halfweg, in Schellebelle, komen we op heel bekend terrein: het jaagpad langs de Schelde. Deze keer is het stroomafwaarts van Gent. De Zeeschelde dus.

Nu wordt het makkelijk: we volgen het jaagpad stroomopwaarts en komen zo zonder enige moeilijkheid aan ons vertrekpunt aan.

Met dank aan Ronny om de rit uit te tekenen (en te verkennen) en aan Antony en Paul voor het gezelschap.

Voorgoed?

Ook hier was het rustig op de blog deze week. De reden was dat dit voor het werk veel minder het geval was: twee dagen opleiding geven op verplaatsing, dat betekent twee dagen om 5u30 de deur uit en rond 19u30 weer thuis. Dan is er weinig tijd over voor extraatjes.

De dag tussenin, woensdag, had ik afgesproken met Ben, bij Fietser.be, om het lichtmastprobleem voor eens en altijd op te lossen.

Dat lichtmastprobleem, dat was het probleem dat de mast het aanhechtingspunt teveel belastte, waardoor de blindklinkmoer losgetrokken werd. 

De mast was om die reden tijdelijk gedemonteerd en ik voelde me even tijdelijk minder zichtbaar in het verkeer.

Maar goed: Ben - die altijd vol eenvoudige, creatieve oplossingen zit - zou dit varkentje wel even wassen. Hij ging na wat nu eigenlijk het probleem was, bekeek de diverse opties en kwam met een poepsimpele manier om voor een onwrikbare bevestiging te zorgen.

Het gat dat er al was, zit net achter de rolbar. Net in het midden is daar een V-vormige opening in gemaakt waar de kabelbundel uitkomt die het achterlicht en de achterste knipperlichten bedient. Onderaan in die rolbar werd een gaatje geboord, waar de draadstang door zou komen.

Moer op uiteinde draadstang, onderaan de rolbar

Hetzelfde van onderuit gezien.

Waar voordien enkel die ene millimeter glasvezel/epoxy de mast in toom moest houden (wat dus niet lukte), zijn de taken nu verdeeld: door een gat in de huid en een tweede onderaan wordt de draadstang gestabiliseerd. De moer onderaan dient nu enkel nog om het geheel vast te klemmen. Een buis is hier ook veel geschikter voor dan glasvezel.

Onder de mastvoet is een kunststof halfhard schijfje gezet om de druk wat beter te verdelen.
 

Op mijn verzoek is de mast ook 10 cm ingekort: nu meet die nog 17 cm. Dat bleek voldoende om het voorste licht over het dakje te laten schijnen.

Het lampje is zichtbaar boven het dakje.

Het resultaat? De mast is onwrikbaar vastgeklemd. Als ik ertegen duw, beweegt de hele Orca.

Het resultaat: een ingekorte en stevig vastgemaakte mast met Comet lampjes

Thorca

Via mail kreeg ik een foto binnen van de Orca van Thor, uit Denemarken.

Foto ontvangen van Thomas Henning

WAW 4.0 nr 225

"Maidentrip" had ook de titel kunnen zijn.

Louis ontdekte vorig jaar het bestaan van velomobielen en kocht een WAW 3. Helaas maakte een achteruitrijdende vuilniswagen een einde aan het sprookje: de WAW was op slag 30 cm korter geworden.

Na lang wachten stond een nagelnieuwe WAW 4.0 met het serienummer 225 voor hem klaar. Weer een "mooie rooie".

Laatste afstellingen door Brecht

Die zou hij vandaag bij Fietser.be in Gent afhalen om ermee naar huis, bij Kalmthout, te rijden.

Dat Louis gelukkig was, dat is evident.

Van Gent naar Kalmthout, da's een flinke eerste rit (en ik kan het weten).

De start van de eerste rit

Gert Jan had aangekondigd dat hij Louis wel de weg wilde tonen en via de Schelde zouden ze huiswaarts gaan. Ik stelde voor om het eerste eindje, vanaf de start tot in Wetteren, te gidsen.

Het kleine eindje dat ik meereed, pakweg 15 km, ging niet zonder horten of stoten.

Lekke banden bestaan bijna even lang als fietsen

Als het euvel hersteld was, maakten we van de pauze gebruik om de velomobielen samen te vereeuwigen.

Louis en Gert Jan

Louis en Jan

Schitterend weer, een bijna ideale ondergrond, niet druk en een prachtige omgeving. Als je dan in aangenaam gezelschap een eindje kunt fietsen, kan de dag niet meer stuk.

Ik wens Louis nog veel aangename kilometers met zijn nieuwe voertuig.

stapje terug

Onlangs vertelde ik over de verbeterde zichtbaarheid van de Orca, door het toevoegen van een aluminium mast achter de kap met daarop een wit en een rood knipperend licht.

Nadien werden de lampen verticaal geplaatst, voornamelijk om esthetische redenen

Daarop kreeg ik veel positieve opmerkingen van andere weggebruikers (collega's op het werk, op de sportclub, ...). Of het objectief gezien iets doet, is een andere zaak. Het feit dat dit geapprecieerd wordt als een inspanning voor de veiligheid, is echter minstens even belangrijk.

Hier zie je de onderdelen waarmee de mast samengesteld werd.

• een eind (27 cm) aluminiumbuis
• twee uiteinden (standaardmateriaal van Fietser.be voor de WAW spiegelsteunen)
• een eind M6 draadstang
• twee moeren, waarvan één met borgring

Maar er blijkt een conceptfout in te zitten: de combinatie van ultrastijf aluminium, de lengte van de mast en de bevestiging op de eerder flexibele glasvezel/epoxy-huid van de Orca zorgt voor moeilijkheden.

Het begon een week geleden, toen ik merkte dat de lampen niet meer recht naar voor en achter stonden, maar wat verdraaid waren. De mast zat niet meer zo vast als het hoorde.
De eerste keer kon ik hem nog wel vastzetten, maar algauw bleek dat de blindklinkmoer niet meer vastgeklemd bleef.
Een poging om die weer vast te zetten (een bout met ring erin en aandraaien) liep falikant af: er sprongen stukken gelcoat af, maar de moer bleef even los zitten.

De mast werd dus verwijderd om verdere schade te voorkomen.

Naast de combinatie van stijf aluminium en flexibeler glasvezel, zijn er wellicht nog enkele oorzaken te bedenken.

• de lengte van de mast, gecombineerd met de massa van de lampjes (niet zo groot, maar toch voldoende) zorgt voor een flinke belasting van het hechtpunt.
• door de bolle vorm van het contactvlak wordt dat eigenlijk gereduceerd tot twee kleine contactpunten, die zwaar belast worden.

Nu moet ik even bekijken hoe ik het systeem kan verbeteren. Het principe van knipperlichten bovenop de velomobiel blijkt waardevol, dus dat moet behouden blijven. De technische uitwerking moet wel verbeterd worden.
Dat kan door het contactoppervlak te vergroten (hoe?), waardoor de belasting vermindert of ook door de beweging van de mast op te vangen door ten flexibeler verbinding.

Wordt vervolgd.