Eindafrekening

... van een weekje Birdy met KidCar Combi.

Eerst nog even recapituleren: ik wilde er een weekje uit, naar Bretagne, en schikte daar te kamperen. Uiteraard wilde ik voor de ritten ter plaatse de fiets gebruiken, maar omdat voor het kamperen toch wel één en ander nodig is, moest ook de bagagecapaciteit voldoende zijn. Omdat de verplaatsing tot aan de regio (Zuid-Bretagne) de trein gebruikt zou worden, leek de Birdy aangewezen, gecombineerd met een KidCar Combi bagagekar.

bij Sarzeau, Morbihan, Frankrijk

Die week vakantie is ondertussen achter de rug en zowel de Birdy als de KidCar Combi kunnen nu op hun merites beoordeeld worden. Daar horen een aantal elementen bij.

De Birdy op zich geldt als de Rolls onder de vouwfietsen. Daarmee wordt bedoeld dat hij fenomenaal rijdt. Dat kan ik beamen. Je kunt - uiteraard - de zithoogte instellen, maar ook het stuur is in vijf hoogtes verstelbaar en de afstand zadel/stuur is in zekere mate ook te regelen. Voor de meeste mensen is dus wel een goede positie te vinden. Doordat er zowel voor- als achteraan vering op zit, worden een aantal nadelen van de kleine 18" wielen opgevangen. Kortom: de Birdy fietst comfortabel en zeer aangenaam. Dat, de heel behoorlijke remmen en de 9 versnellingen (in het geval van mijn Birdy Speed; er zijn andere configuraties), maken het tot een fiets waar heel veel mee kan. De prijs die je ervoor betaalt is enerzijds letterlijk dat: een Birdy is niet goedkoop. Dat argument gaat eigenlijk op voor elke degelijke fiets. Het tweede nadeel is dat hij niet zo compact vouwt als de kampioen op dat vlak: Brompton.

De KidCar Combi valt hiermee in zekere zin te vergelijken: oerdegelijk, bolt goed, duur, maar niet compact. Vergeleken met mijn eigen Croozer Cargo rolt de KidCar echt veel beter. De stabiliteit is ook van een ander niveau, net als het gemak waarmee je bagage kunt stapelen. Het nadeel is dat je de kar enkel compacter kunt maken door de dissel en de wielen te verwijderen. De Croozer kun je nog eens helemaal opvouwen.

De combinatie reed echt goed. Enkel bij het aanzetten en klimmen laat het gewicht van de lading zich voelen, maar de rolweerstand is minimaal. Een kruissnelheid van ruim 20 km/u was goed te doen. In de afdalingen ging het tot over 40 km/u, waarbij ik goed moest anticiperen: de fietspaden liggen er niet altijd even goed bij en het gewicht van de kar leidt nu eenmaal tot een langere remweg. Ook op een slecht wegdek liet de kar zich voelen, maar dat kan nu eenmaal moeilijk anders, met naar schatting 15 à 20 kg bagage.

De combinatie vervoeren op de trein leidt wel tot wat gesleur en georganiseer. Een kar vol bagage weegt behoorlijk wat en om die aan boord van de trein te krijgen, moeten de dissel en de wielen eraf. In Parijs was dat aanleiding tot wat haast: aankomen in één station, de boel uitladen en monteren, dwars door Parijs naar een ander station - waar de trein uiteraard niet wacht op mij, maar op uur vertrekt -, daar tot aan het perron raken (twee verdiepingen omhoog), de zaak weer uiteen halen, de Birdy weer opvouwen en inpakken en dan nog een plek zoeken om alles kwijt te raken.
Ook voor die ene overzet moesten beiden van elkaar gehaald worden, maar da's een kwestie van nog geen halve minuut.
 

Petit Passeur de Séné (overzet)

Toch lijkt het me, rekening houdend met de gekozen transportmodus, de beste oplossing. Een gewone fiets krijg je niet op de Thalys of TGV, waardoor je langer onderweg bent, en een verzameling fietstassen betekent nog meer ellende bij het monteren en demonteren.

Een keer ter plaatse kon ik de fietskar vergeten: die stond bij de tent en enkel de Birdy werd gebruikt. Het bereik van de 9 versnellingen, gecombineerd met een totaal gewicht van om en bij 11 kg, is ruim voldoende voor wat ik onder de wielen kreeg. Zowel de korte als venijnige hellingen als de langere op en af; alles was ruim haalbaar.

De Franse fietsroutes die je op de kaart ziet staan als "chemin", zijn halfverhard met dolomiet. Daar merk je wel dat de kleine wieltjes minder stabiel zijn in de bochten. Als ik dat vergelijk met de manier waarop ik enkele jaren geleden driftend, zonder vertragen, door de bochten ging met de Gforce, is het verschil wel duidelijk.
Anderzijds is het simpelweg onmogelijk om een trike met de trein mee te nemen. Het blijft kiezen...

Een weekje niet liggen

Een al lang geplande vakantie is aangebroken. Terwijl zoon- en dochterlief het fort bewaken, verblijft hun pa in Bretagne. Dat betekent ook een week geen eFAW.

Gisteren was de tijd aangebroken voor de reality test van de combinatie fiets (Birdy en fietskar) en trein (Thalys en TGV). Zeggen dat het van een leien dak liep, is overdreven: een fietskar neemt toch behoorlijk wat plaats in. Op de Thalys viel het nog mee: er zat niet zoveel volk op en er is behoorlijk wat bagageruimte, waar zelfs een uit de kluiten gewassen aanhanger in past, mits het verwijderen van de dissel en de wielen. Op de TGV was het andere koek: de trein was volgeboekt en iedereen had bagage bij. Ook is de bagageruimte sterk ingeperkt (passagiers betalen, handbagage niet). Maar het lukte, net.

De eerste halte was Parijs. Daar moest ik van de Gare du Nord dwars door de stad naar de Gare Montparnasse fietsen. De route was opgeslagen in de Garmin Oregon 450.

Parijs is op een drietal jaren erg veranderd op fietsvlak: op vele plaatsen zijn stroken voorzien voor fietsers. Soms (één keer op mijn route) is dat een vrijliggend fietspad, soms zijn het aanliggende stroken naast de rijbaan en soms deel je een rijvak met bussen en taxi's. De meeste automobilisten houden wel degelijk rekening met de fietsers.

Op de meeste plaatsen zijn ook duidelijke wegwijzers voor de fietsers voorzien. Een keer je het systeem kent en weet waarnaar te kijken, is het eenvoudig om op je bestemming te raken.
 

In de Gare Montparnasse werd het weer even moeilijk. Je komt er aan op de gelijkvloerse verdieping, maar de treinen vertrekken op de tweede verdieping. Als dan zowel een fiets als een fietskar twee verdiepingen hoger moeten, is het wel even zoeken. Uiteindelijk vond ik een kleine lift, waar ik met de spullen net in paste, mits de kar op zijn kant gezet werd.

Met de TGV stond ik op amper drie uren in Vannes. Dat is een provinciestadje aan de rand van de Golfe de Morbihan, in het zuiden van Bretagne. Ondanks de bescheiden grootte, ongeveer 50.000 inwoners, zijn de fietsvoorzieningen weer aanwezig: dubbelerichtingsfietspaden, huurfietsen, ...

De reden waarom ik nu naar deze streek kom, is de "semaine du Golfe": een festival voor zeilers. Gastland dit jaar is Nederland. Dat is te zien aan de boten die in Vannes liggen.

ijszeiler

Na even rondgehangen te hebben in de jachthaven, die doorloopt tot in het oude centrum, was het tijd om de 40 km naar Arzon, waar mijn bestemming ligt, te fietsen. Ook hiervoor had ik de route voorbereid en in de GPS opgeslagen.

Voor alle zekerheid had ik ook een detailkaart en een fietskaart bij. Dat bleek nodig: de route die uitgestippeld was, zou de fietspaden volgen, maar in de praktijk bleken die soms onbestaand. 

doodlopend "fietspad"

Soms is dat geen probleem, maar aan de rand van een "départementale" rijden, waar de auto's aan 90 km/u voorbij zoeven, da's niet echt veilig. Af en toe moesten dus alternatieven gezocht worden en dan komt een degelijke kaart goed van pas. Mooi meegenomen is dat - ook alweer recent - de voornaamste fietsbestemmingen duidelijk aangegeven zijn.

De kwaliteit van de fietspaden is eerder variabel. Ze zijn vermoedelijk meer recreatief dan functioneel bedoeld. Soms zijn het prachtige, brede, verharde wegen.

dubbele richting fietspad

Op andere momenten waan je je op een pad in de jungle.

Af en toe werden ook de nodige hindernissen ingebouwd. Op zich geen probleem, maar net zoals bij ons wordt vergeten dat fietsen niet altijd de klassieke bukkers zijn. Deze keer was het de combinatie met de fietskar die voor moeilijkheden zorgde, maar een tandem, trike of velomobiel zal hier evengoed last mee hebben.

Positief is dat elke keer als je een grote weg moet kruisen er een dergelijke onderdoorsteek voorzien is. Fietsers en automobilisten zijn hier duidelijk gescheiden.

Bij aankomst stond ruim 70 km op de teller. Daarbij moet ik opmerken dat de KidCar Combi fietskar een plezier is om mee te rijden. De kar op zich voel je amper: weinig rolweerstand, goede wegligging. Wat je natuurlijk wel merkt, is het gewicht van de lading, zeker bij het bergop rijden. Op die momenten ben ik dan weer blij met de 9 versnellingen van de Birdy. 

Volgens mij is de Croozer Cargo niet geschikt voor dit doel. Ik betwijfel of ik die afstand had kunnen afleggen met die kar. Zeker niet in dezelfde tijd en met hetzelfde plezier.

Alles kre eguiteindelijk een plaats in mijn tijdelijk verblijf voor de komende week.

Reizen, fietstransport en bagage

Binnenkort trek ik er voor een weekje op uit. Het doel is het zuiden van Bretagne, waar een treffen voor oude zeilboten doorgaat.
800 km is een beetje ver om al fietsend af te leggen, vooral omdat ik één week weg ben en dus heen en terug moet en de auto vind ik verschrikkelijk saai voor die verplaatsing, dus viel de keuze op de trein. Vanuit Gent naar Vannes, dat betekent om het praktisch te houden een combinatie van Thalys en TGV. Vanaf Vannes moet ik dan nog ongeveer 30 km rijden naar de camping waar ik de week zal doorbrengen.

Als volbloed fietser kan het niet anders: er moet een fiets mee ! Daarvoor is de Birdy "iets" handiger dan de Alleweder (die trouwens niet eens mee mag op die treinen) en zelfs geschikter dan de toerbukker. De Birdy kan namelijk, vouwfiets zijnde, gratis mee op elke trein, mits hij in een hoes zit. Dat stukje huisvlijt wordt met plezier gemaakt door moederlief.

Een week kamperen betekent ook dat er kampeerspullen mee moeten, onder andere een tent (duh), slaapmat, slaapzak, grondzeil, kleren, kookspullen, ... en om het nog wat complexer te maken, kunnen die niet op de Birdy als die in de trein staat, maar moeten ze wel mee kunnen als ik fiets (van thuis naar het station, in Parijs van de Gare du Nord naar de Gare de Montparnasse en van Vannes tot aan de camping). Fietstassen zijn dus niet zo aangewezen, want dan heb je je handen vol in het station: een fiets in een zak, een set fietstassen, een tent, ... Dus komt er een fietskar achter de vouwfiets en voor de gelegenheid leende ik een KidCar Combi, die in mijn herinneringen veel aangenamer rijdt dan mijn goedkope Croozer Cargo.

Daarmee is het bagageprobleem opgelost, want zowel de (opgevouwen en verpakte) fiets als de (van dissel en wielen ontdane) fietskar mogen mee op de trein.
Om een kar te trekken, moet je een trekhaak op de fiets zetten. Ook dat is evident. Vervelender is dan weer dat je bij een Birdy met een of-of situatie te maken krijgt: ofwel de zijstandaard, ofwel de trekhaak! De fiets even parkeren met de kar erachter wordt dus onmogelijk (behalve met een fietssteun).

Binnenkort start het puzzelen: meten en passen wat allemaal mee kan.
De eerste fase is achter de rug: de trekhaak is gemonteerd en een testrit van een vijftal kilometers is al gemaakt met de combinatie. Daarbij bleek mijn herinnering correct: je merkt van de Kid Car veel minder dan van de Croozer Cargo. De kar bolt beter, dus mijn kruissnelheid ligt hoger, en het geheel rijdt comfortabeler. In de dissel van de Croozer zit een veer om voor de flexibiliteit te zorgen, terwijl de Kid Car gebruik maakt van een bolkoppeling. Die veer maakt het lastiger naarmate de kar meer beladen is: je voelt die veer werken, waardoor je voortdurend afgeremd wordt. De KidCar rijdt simpelweg veel strakker. Je hebt wat je betaalt, geldt nog maar eens.

fietskarren: ervaringen

Vroeger - dat is tot enkele jaren geleden - gebruikten we een schitterende fietskar: een Kid Car Combi.

KidCar Combi

Door omstandigheden - zoals dat heet - heb ik die niet meer in bezit. Sinds een tweetal jaren is hiervoor een Croozer Cargo in de plaats gekomen.

Op die manier kan ik twee karren vergelijken. Daarbij moet ik bemerken dat dit niet helemaal objectief is, omdat de ervaringen met de KidCar uit het geheugen gediept moeten worden en dus wat gekleurd kunnen zijn.

Concept en constructie

Qua transportvolume zijn ze vergelijkbaar: in allebei kun je mooi twee vouwboxen of kratten kwijt. Dat betekent toch behoorlijk wat boodschappen. Doordat beiden met een doek afgedekt worden, kan er nog wat bovenop ook.

De wielgrootte is ook identiek: 16 ". Maar waar de Kid Car gebruik maakt van kunststof wielen, voorzien op zijdelingse belasting (in bochten blijft een tweewielige aanhangwagen horizontaal in tegenstelling tot een fiets), zitten op de Croozer gewone spaakwielen. Die laatste zijn van de goedkoopste soort: de lagers zitten erop geperst en kunnen niet bijgeregeld worden. De kar wordt slechts sporadisch gebruikt en staat voor de rest droog in de garage. Toch zijn beide velgen al geroest en ook op de naven zijn roestsporen te bespeuren !

Om op te bergen, kun je bij de Kid Car de wielen en de dissel verwijderen en in de bak leggen. Die werd in de garage verticaal gestald. Een voordeel van de Croozer is dat je die helemaal op kunt vouwen tot een echt compact pakket. Op vijf minuten monteer je de kar of haal je die weer uit elkaar.

Het concept verschilt erg veel: de KidCar heeft een aluminium frame, een dikke multiplex bodem, kunststof wanden (met ingebouwde spatborden) en een behoorlijk stevig dekzeil. Ook de dissel is in aluminium uitgevoerd en wordt door middel van een kogelkoppeling aan de fiets bevestigd.

koppeling KidCar

De Croozer is opgebouwd rond een stalen frame (roestgevoeliger), de bodem is veel lichter van constructie - de dikte hiervan heb ik niet gemeten -, de wanden zijn van textiel, gespannen rond een buizenconstructie, er zijn geen spatborden voorzien, de dissel is ook van gelakt staal en de koppeling is ook minder gesofisticeerd.

koppeling Croozer

De buizenconstructie van de Croozer heeft ook voordelen: het is makkelijker om grotere objecten vast te leggen. Zo reed ik deze zomer met een grote compressor erin. Die kon ik met riemen of elastieken vastmaken aan de buizen. Bij de KidCar is zoiets dan weer niet mogelijk.

Praktijk

Allebei gebruiken ze een lage dissel, die aan de achteras bevestigd wordt. Het voordeel van dit principe is dat bij het remmen de fiets niet omhooggeduwd wordt en dat de dissel niet in de weg zit van fietstassen of materiaal op de bagagedrager.

Wat rijgedrag betreft, zeker leeg, is er naar mijn ervaren een groot verschil in stabiliteit: de Croozer is al twee keren overkop gegaan door in de bocht een oneffenheid (stoeprand, verhoging, ...) te raken. Met de KidCar maakte ik dat nooit mee. Naar rolweerstand merkte ik weinig verschil. Het belangrijkste is dat er voldoende druk zit in de banden.

Het dekzeil van de KidCar is dikker, steviger en absoluut waterdicht. Hierin is de Croozer duidelijk de mindere ! Ook de bevestiging ervan is eenvoudiger, maar minstens even goed: bij KidCar wordt het zeil met vier elastieken vastgelegd. Dat gaat heel snel en zorgt ervoor dat je de kar ook wat hoger kunt laden. Bij de Croozer leg je het zeil vast met stroken velcro, die je rond de buizen legt. Dat moet dus wat nauwkeuriger gebeuren.

Veiligheid

De KidCar heeft een felgeel dekzeil, de Croozer een grijs. Daar hoeft dus geen tekening bij gemaakt te worden. Doordat de KidCar kunststof wanden heeft, kon ik er makkelijk een achterlicht op batterijen op monteren (met sensor). Dat is onmogelijk bij de Croozer; daar ben je beperkt tot de meegeleverde reflectoren, of je moet al aan het knutselen gaan met de "bumper": een stalen buis achteraan.

Het feit dat de Croozer twee keren overkop ging, is ook niet echt vertrouwenwekkend. Ondertussen ga ik wat langzamer door de bochten, nauwkeurig een vlak traject volgend. Sindsdien loopt het wel goed.

Conclusie

Tja, er is een aanzienlijk prijsverschil: de Kid Car kost € 350, de Croozer € 180. Het verschil is dus aanzienlijk. 

Voor mij is het duidelijk dat de KidCar een compromisloze fietskar is - alles moest gewoon heel goed zijn -, terwijl Croozer duidelijk keuzes gemaakt heeft die de prijs moesten drukken. Kwalitatief is er bijgevolg een merkbaar verschil. Of dat de moeite is, moet je voor jezelf uitmaken.

De praktijk wijst uit dat die keuze samenhangt met de mechanische kwaliteit en het gekozen materiaal. Voor het rijgedrag maakt het minder uit (misschien had ik gewoon geluk dat de KidCar nooit omging). Ik heb wel de indruk dat de Croozer veel harder slijt. Hij gaat wellicht een hele poos mee, maar voor intensief gebruik lijkt de KidCar me meer geschikt en die zit gewoon veel steviger in elkaar.

Fietsersbond Nederland testte een poos geleden een aantal karren en zij verkozen de KidCar tot beste.

O ja: het zijn in mijn ogen beide boodschappenkarren. Dat is ook waarvoor ik de Croozer gebruik. Ermee reizen zal ook wel lukken, maar dan moet je wel rekening houden met de flink hogere rolweerstand.