Driedaagse - dag 2: de Grote Plassentocht

Dag 2: Grote Plassentocht

Op de grote dag - donderdag 21 juli - waren twee trefpunten afgesproken:

• om 10u aan café Bostella in Essen
• om 11u aan de Oesterdam (Kreekraksluizen), zo ergens tussen Antwerpen en Bergen-op-Zoom

Bijna iedereen kwam naar de Bostella. Dat is een begrip in de ruime omtrek: een echt landelijk café met een uitbaatster van een eind in de 80. Al jaren is het een ontmoetingsplek voor fietsers, want daar in de regio kun je eindeloos fietsen.

Wij zouden het internationaal houden: vertrek en aankomst in België, maar het overgrote deel van de rit maakten we in het buitenland. Zeeland heet het daar en da's naar het schijnt een stuk van Nederland.

Het gezelschap vertrok mooi op tijd. Tenslotte werden we amper een uurtje later zowat 25 km verder verwacht.

Maak haast, maak haast, maak haast... (Huijbergen)

Op weg naar de Oesterdam, alreeds in Nederland

Aan de Oesterdam kwamen Anita en Joop erbij: zij hadden er ondertussen al dik 80 km op zitten. Zo ergens rond half zes 's morgens waren ze thuis vertrokken. Ze waren dus zeker opgewarmd, want de rest had slechts een aanloop van 25 km gehad.

De bende is compleet

Eigenlijk was het thema 'water' een erg gelukkige keuze, want het zou alweer een snikhete dag onder een loden zon worden. Aan het water is het dan altijd toch net wat koeler en er blaast vaak een lekker windje.

Het eerste deel ging pal noordwaarts, naar het Grevelingenmeer. Daar lag het eerste doel: restaurant Grevelingen, waar we een hap zouden eten. Dat betekent een heel eind, echt kilometers lang, langs de Oesterdam. Met een strakke zijwind ging het flink vooruit.

Dieter op de gemodificeerde Challenge Chamsin

Stef met zijn Baron Xlow was al lang weg, maar hier volgt het peloton

Lucien een eind voor de hoofdgroep

Gert-Jan, Ronny, Anita, Joop en Hans

Even werd het spannend: Joop raakte met zijn rechterwiel naast het asfalt, corrigeerde en dreigde links op zijn kant te gaan. Aan 35 km/u zou dat niet goed komen. Ik reed net naast hem en de Orca hield de Quest net op drie wielen. Dit had slecht kunnen aflopen.
Gelukkig bleef het bij een intiem moment tussen een carbon Quest en een E-Orca, zonder schade. Daarna ging het verder door het vlakke land, richting Grevelingenmeer.

Op weg naar de brug over de Krammersluizen

Krammersluizen: veel, heel veel water

Afdaling van dezelfde brug: Anita en Hans

Kort daarna waren we aan de middagstop.

Onderweg had ik gemerkt dat de rechterband iets of wat versleten was: het canvas kwam erdoor op het loopvlak. Na het eten (in Grevelingen) heb ik die maar preventief vervangen door een nieuwe Tryker.

Licht versleten Tryker

Preventieve bandenwissel (foto: Lucien Poppe)

Vandaar ging de tocht westwaarts, langs de dijken naar Bruinisse en verder langs het water naar Zierikzee. Dat deel liep over het eiland Schouwen-Duiveland. Zalig slingerden we over dijkweggetjes, met ruim zicht op massa's witte (en af en toe traditioneel rode) zeilen.

Orca wil naar zee

De traditionele groepsfoto

Ergens onderweg: vlak en prima asfalt

Er stond de hele dag een strakke westenwind. Dat was duidelijk te zien aan de zeiljachten: de meesten voeren enkel een genua. Teveel wind voor het grootzeil. Gelukkig hadden we op de lastigste plekken vaak een dijk om ons uit de wind te zetten.

Typisch zicht gedurende de hele tocht

Stef op de Baron Xlow voor en Anita met de Strada achter me

Op weg naar Zierikzee

In de verte de 'pièce de résistance': de Zeelandbrug

In Zierikzee had Lucien een 'parade' geregeld: we zouden even over het grote plein een rondje rijden, zodat iedereen de velomobielen zou gezien hebben. Dat het die dag markt was en dat het plein daardoor stampvol was, dat was niet voorzien.

Meteen daarna volgde een pauze, met de voertuigen netjes op een rij, in het zicht.

Alle velomobielen op een rijtje

Energietoevoer

Blijkbaar vinden mensen het doodnormaal om helemaal over een velomobiel te hangen om de binnenkant te bekijken. Ik vraag me vaak af: 'hoe zouden ze reageren indien je de deur van hun auto opentrekt om even de binnenkant te bekijken?' 
 
Dan boog de rit meer zuidwaarts, om over de Zeelandbrug (5 km) in Noord-Beveland aan te komen.

Daarna ging het nog verder zuidelijk, naar Zuid-Beveland. Jawel: dat ligt zuidelijk van Noord-Beveland. Dat had je niet gedacht!
Daar ergens namen we afscheid van Anita en Joop, want die gingen verder zuidwestwaarts, terug naar huis.

De rest wendde de neus naar het oosten voor een stop in Yerseke. Vanaf hier hadden we de wind in de rug.

Goese Sas: geen sinecure

Omgeving Kattendijke

Tussen de vele oesterbars vonden we toch nog een plek waar 'gewone' drank te vinden was.

Een lekker biertje klinkt erg verleidelijk op zo'n warme dag, maar met die alcohol komt het niet goed als je nog moet rijden. Het bleef dus bij niet-alcoholisch. Dat was voor na de rit.

Vanaf Yerseke startten we aan de laatste etappe van het rondje: bijna in rechte lijn ging het terug naar de Kreekraksluizen. 

Daar werd van track gewisseld. Het rondje Grote Plas was voorbij en nu trok het gezelschap terug naar Essen. Het laatste stuk bewees het nog eens: na goed 100 km is het beste ervan af. Het leek alsof iedereen niet snel genoeg terug kon zijn. De rugwind hielp ook mee: het gemiddelde ging altijd maar omhoog. Alleen een langzaam lek stopte ons nog even.

Luciens Quest zorgde voor een kort oponthoud

Toen we aan kwamen, stond ongeveer 160 km extra op de teller. Hierbij nog een extra vermelding voor Dieter en Stef, die de rit meereden met respectievelijk een Challenge Chamsin (met 28" wielen) en een Optima Baron XLow. Taaie heren, maar Stef bleek ooit nog aan Sluis-Boulogne-Sluis deelgenomen te hebben. Dat zegt ook wel wat.

Debriefen deden we bij Lucien thuis. Een zalige dag werd afgerond op het terras. Op het menu: Chinees, Cynar, Argentijnse malbec en limoncello. Dat zoiets zwaar kan vallen, leerde Ronny de dag erop...

Nog een intermezzo: LIA maidentrip

Inleiding

Reeksen kun je een poosje opschorten indien de actualiteit belangrijker is. Een ritverslag publiceer je niet maanden nadien, maar zo snel mogelijk.

Zoals bij vele clubs die een groter oppervlak bestrijken, is ook de vroegere 'Gentse Liggers' uiteengevallen. Het is nu een conglomeraat van regionale afdelingen. De reden is simpel: de afstanden zijn vaak te groot om elkaar vaak te zien. Dan is het evident om lokaler te organiseren.

Zo ontstonden in de voorbije jaren LiLi (Limburgse Liggers) en WOL (West- en Oost-Vlaamse Liggers). Daar tussenin lag op de kaart van Vlaanderen een groot wit vlak: Antwerpen en Vlaams-Brabant.
Na wat aandringen van de andere afdelingen ('het houdt echt niet zoveel in'), startten enkele stoutmoedige ligfietsers LIA op: Ligfietsers uit (de provincie) Antwerpen.

LIA maidentrip op 11 november

Hun maidentrip was vastgelegd voor woensdag 11 november. Vertrekpunt: Lier. Netjes in het centrum en eerder vlot bereikbaar. Hun doel: een man of vijf samen krijgen om een eerste ritje te maken. Niet teveel volk, niet te lang; een voorzichtige start.

Samen met Ronny en Filip vertrok ik vanuit Gent, om 7u 's morgens, om de 70 kilometer naar het startpunt te rijden. Twee E-Orca's en een Schlitter Encore in toeruitrusting (Rohloff, SON, Supernova E3 Pro koplamp ...).

Na vijf kilometer gaf mijn rechterband er met een luide knal de brui aan. De oorzaak: een glassplinter had zich een weg gebaand door het loopvlak. Nog geen vijf minuten later konden we doorrijden. 
Ons streefdoel was om 10u in Lier staan. Dat is behoorlijk doorrijden. Maar met een stevige rugwind, een aangename temperatuur (ongeveer 12° C bij de start) en hele einden langs jaagpaden moest het wel lukken.

Bijna aan de start (begijnhof Lier)

Toen we in Lier onder de Zimmertoren aankwamen, zowat rond 10u15, was het al duidelijk: LIA had de behoefte onderschat.

Net aangekomen

Er stond al een collectie velomobielen en een hoop open liggers en trikes te wachten. De eigenaars troepten samen in een cafeetje, de meesten met een dampende kop koffie voor zich.

70 km aanloop voor een rit van 40 km... Sommigen zouden ons gek verklaren, maar we waren zeker niet de enigen die zo'n afstand aflegden. Vanuit het noorden, het westen, het zuiden kwamen liggers aangestroomd.

LIA had het prima geregeld. Er was een pleintje waar we onze voertuigen konden stallen en voor we vertrokken, werden we nog vergast op de welluidende klanken van een fanfare.

Klaar voor het vertrek

Even een groepsfoto maken

Fanfare ter gelegenheid van de maidentrip. Even wachten tot we weg kunnen.

Na een briefing - 'Gert-Jan rijdt voorop en je gaat er niet voorbij; Lucien sluit de groep af' - vertrok het gezelschap. De verwachte vijf à zes deelnemers waren er ondertussen zowat 30 geworden, waarvan de helft met een velomobiel. Het is ooit anders geweest: velomobielen waren een jaar of vijf terug ruim in de minderheid, terwijl nog langer geleden behoorlijk wat zelfbouw ligfietsen meereden.

Het thema was weer duidelijk: op de heenweg reden we hele stukken langs de Schelde, de Rupel en de Nete. De rit zelf volgde slingerpaden langs de Grote en Kleine Nete en een eind kaarsrecht langs het Albertkanaal. Water dus.
Vooral de hele bende rijdend langs zo'n slingerend riviertje is een prachtig zicht.

Prachtig zicht, die velomobielen langs de Nete

Een mix van fietstypes

Quest, WAW, Orca en Mango

Nog wat variatie

Ergens onderweg vonden we nog een prima stek voor een groepsfoto.

Nog wat beelden van onderweg.

Strada, WAW, Orca, Alleweder, WAW, Quest en Quest

Het waren niet allemaal jonge volbloeden die mee reden

Rond een uur of drie waren we terug aan het vertrekpunt. Op een plein in Vlaanderen vind je overal café's, dus werden de kelen gesmeerd en werd de rit geëvalueerd. 
Stilaan vertrokken de deelnemers weer naar alle windstreken. Ook het Gentse drietal vertrok weer, voor het eerste deel van de rit samen met wat andere ligfietsers.

Wind tegen, donker, onverlicht ... Het viel wat minder mee, die terugrit. Dat we ondertussen al ruim 110 km in de benen hadden, zal er ook wel mee te maken gehad hebben. Het tempo lag duidelijk lager en zakte gaandeweg nog verder. De E-Orca's hadden het voordeel van de 'E' in de naam, maar de Schlitter van Filip wordt puur door spierkracht aangedreven. Op de 'fietssnelweg' tussen Puurs en Sint-Amands merk je dat wel: om de haverklap wordt de route versperd. Vertragen, stoppen en weer op gang komen vreet energie. Als je dat elke paar honderd meter moet doen, zie je je snelheid zo zakken.

Uiteindelijk was ik rond 20u weer thuis, met 195 km extra op de teller. Maar het was het waard: toffe mensen ontmoet, een leuke rit gereden en op die manier leer je weer eens een andere streek kennen. LIA heeft duidelijk een vliegende start gemaakt. Daarmee is de lat meteen hoog gelegd.

Hun volgende uitdaging: het ligfietstreffen 2016 organiseren. Als je ziet wat ze er deze keer van maakten, moet dat zeker lukken.