zand

Op enkele plaatsen in Gent wordt geëxperimenteerd met het strooien van zand in de plaats van zout. De zoutvoorraad is sowieso al erg beperkt en op een fietspad haalt het weinig uit. Zand dus. 

bescheiden hoeveelheid zand aan de rechterkant

Het verschil in grip is opmerkelijk. Zand werkt dus. Ecologisch is het ook heel wat aantrekkelijker, want naar de natuur toe heeft het geen invloed en economisch is het wellicht ook interessanter.

Het voornaamste nadeel merk je als de dooi intreedt: eerst krijg je een zandpap en daarna, als het droog ligt, vormt het een tapijt van heel kleine knikkertjes waarop je glijdt en slipt. Daar zal dus vegen aan te pas komen !

Op moeilijk bereikbare plaatsen en bij het ontbreken van de geschikte machines kan het een alternatief zijn voor ruimen en vegen, hoewel dat laatste de voorkeur wegdraagt: geen sneeuw is nog altijd vlotter dan met zand bestrooide sneeuw.

wieltje herstellen: bedenking

Er kwamen enkele reacties binnen - ook mondeling - op de post over het herstellen van een geplooide velg, in de stijl van: je hebt moed om zo'n wiel te herstellen. Akkoord, het is zeker niet perfect geworden. De bedenking is dat het wiel bedoeld is voor een studentenfiets ! Dat wil zeggen: een fiets die in een open fietsenrek gestald wordt, langs de straatkant (de Arteveldehogeschool aan Sint-Anna beschikt niet over een fietsenstalling !), en waar andere studenten meestal niet zachtzinnig met hun stalen ros omgaan. In die omstandigheden ziet elke fiets af en het is er aan te merken: de aansluiting van de achterderailleurkabel aan de triggers is bijna doorgetrokken. De stelschroef waar die kabel in de bediening komt is ook stuk (nog een klus voor binnenkort). De bel is krom, de spatborden zijn vervormd, ...

Zo bekeken is een licht wiebelend wiel - amper merkbaar - niet direct een probleem. De eigenares van de fiets heeft er ook geen bezwaar tegen en vooral: het licht werkt en doet dat onder alle omstandigheden !

De fiets is het eigendom van mijn dochter, die zoals de meeste tieners niet echt doorheeft hoe een fiets werkt. Het is de taak van de mecanicien van dienst, ondergetekende, om de staat van werking van de fietsen van zoon en dochter na te gaan. Pas dan blijkt dat een rem het niet meer doet, dat banden te weinig druk hebben, dat licht het niet meer doet, ... Vandaar dat de componenten naar mijn mening ook niet perfect hoeven te zijn: de gebruikers hebben daar toch geen waardering voor. Life can be hard.
Pas als er echt niet meer mee te rijden valt, zal ik het te horen krijgen. Anticiperen dus en inschatten hoe goed het moet worden. De nadruk ligt bij een studentenfiets eerder op "onverwoestbaar" en "eenvoudig maar degelijk" en niet zozeer op de laagst mogelijke weerstand, efficiëntie, esthetiek en dergelijke.

Eén afspraak is gemaakt omwille van bewustmaking: een bekeuring voor niet-werkende onderdelen (waarvan het defect me niet gemeld is) is voor eigen rekening...

bevroren remmen

Als de temperatuur onder het vriespunt daalt, heb je ermee te maken: bevroren remmen. Of beter: wellicht bevroren remleidingen. De trike is safe: die beschikt over hydraulische schijfremmen, dus kunnen enkel de derailleurkabels het laten afweten.

Deze keer was het de bukker, een Trek 7320, die er de brui aan gaf. Om de zaak wat erger te maken: het was de achterrem die het niet meer deed. Erg vervelend: als het glad ligt, is het laatste wat je wil doen remmen met de voorrem, zeker indien de voorband ook zijn beste tijd gehad heeft (dat is de originele Schwalbe Silento II, ondertussen ruim 8 jaar oud).

Helaas merk je het probleem pas onderweg.

Daar rij je dan, aan de aflopende kant van de straat, de auto's geparkeerd aan de overzijde, in een smal spoor gemaakt door autobanden, met sneeuw links en rechts. Uitgerekend op dat moment komt een auto je tegemoet en de bestuurder denkt er uiteraard niet aan dat fietsen in die omstandigheden ware heldenmoed vereist en onwaarschijnlijke stuurmanskunst. Daar denkt die dus niet aan, eerder aan "het is hier erg glad, ik mag zeker niet remmen want anders gaat mijn koets van 30.000 euro glijden en wie weet kom ik wel tegen een geparkeerde auto terecht en dan is mijn blinkende koetswerk geblutst." Neen, doorrijden dus. Die fietser ? Die gaat wel opzij, want een fiets kost veel minder, dus heeft die minder rechten toch ?

Die fietser ziet de auto met verkrampte bestuurder op zich afkomen, knijpt in de remhendel en... niets. Bevroren. De andere, minder geliefde, voorremhendel dan maar en jawel: die doet het. Het wiel blokkeert meteen, glijdt van het schuine wegdek de goot in en daar ga je dan, onelegant, de grond op.

Op enkele seconden sta je weer rechtop en spring je, met de fiets in de hand, de stoep op, uit de weg van anderhalve ton aanschuivend staal en plastics.

De bestuurder ? Die zit nog steeds verkrampt in zijn verwarmde koekblik (met ABS, ESP, etc), met de radio aan, de verwarming op 23° en met de blik gericht op de zo gevaarlijke geparkeerde wagens. Fietser ? Waar ? Niet gezien...

Ik zal toch maar eens die achterremkabel nazien.

reactie van het stadsbestuur

Een poos geleden postte ik een bericht over een actie van Fietsersbond Gent aan het Woodrow Wilsonplein in Gent (hier "het Zuid" genoemd). Kort daarna vernamen we dat er voordien wat heen en weer gepraat werd tussen een stadsambtenaar en de scholen in het centrum, die mee aan de basis liggen van het gevaarlijke verkeer op die plaats.

En kijk: de voorbije week kreeg ik een mail van de school van zoonlief, waarin richtlijnen meegegeven werden aan de ouders die hun schatjes met de auto komen afhalen. Enkel op een beperkte strook is park&ride toegelaten; de rest is voetgangersgebied.
De laatste paragraaf is duidelijk: volgende maand wordt preventief opgetreden door de politie (dat wil zeggen: verwittigen en alternatieven aangeven), maar vanaf februari wordt dit repressief werken. Repressief betekent dat deze overtreding van tweede graad onmiddellijk beboet wordt met € 100 !

En het beste nieuws is dat aan de binnenbocht - waar de fietsers tegen de verkeersstroom in rijden - fietspictogrammen komen om het wat veiliger te maken.

Of dit nu het gevolg is van onze actie of van de dialoog tussen het bestuur en de scholen heeft geen belang. Er is een resultaat en daar gaat het om.

referentie

Winter, sneeuw, sneeuwellende op de fiets en met de auto. Dus zocht ik even naar hoe het in het fietswalhalla (Kopenhagen) aangepakt wordt.

Kijk: zo kan het ook.

De fietsstad bij uitstek - Kopenhagen - houdt wel degelijk rekening met sneeuw op fietspaden ! Zo te zien is daar vanaf het begin rekening mee gehouden: de fietspaden zijn breed en bereikbaar voor de ruimers en veegmachines. Er is een ruimplan, er zijn prioriteiten naargelang de categorie van het fietspad en bovenal: fietspaden krijgen een voorrangsbehandeling bij het sneeuwruimen !

Op de site waarnaar ik verwijs, wordt op vele plaatsen uiteengezet hoe de aanpak daar is. Het is vrij duidelijk dat volop de kaart van de fietsers getrokken wordt: fietspaden worden met voorrang geruimd en dat meerdere keren per dag als dat nodig is. Er wordt uitgelegd dat de hoofdassen in eerste instantie geruimd worden en daarna volgen, naargelang de rangschikking, de andere paden. Dat is een logische en wenselijke benadering. Hoe moeilijk kan het zijn ?

ijsrijden

Gisterenmorgen was er een heel klein beetje sneeuw gevallen. Daar bovenop had het licht gedooid. Het resultaat was dat de wegen in ijspistes veranderd waren; auto's kropen over de weg, fietsers gingen te voet of glibberden zo goed en zo kwaad als het kon over de minst gladde plekken.

Dit blijken ideale omstandigheden voor de trike: omvallen kan niet, sturen kan nog redelijk goed en het gewicht is zo laag dat glijden en slippen weinig risico inhoudt. Gisterenmorgen stond ik dus om 8u30 aan de winkel, lekker opgewarmd en met een grote grijns op het gezicht. Het vervelendste onderweg waren de auto's die ik voorbij moest zien te raken... Nadien moest ik nog even met dochterlief naar het stadscentrum en ook die rit was leuk: slippend, glijdend, af en toe zijwaarts ging het behoorlijk vooruit. Voor alle duidelijkheid: dat slippen en glijden was zo goed als elke keer uitgelokt.

ijsvlakte voor de deur

De nieuwe kabel voor de achterderailleur blijkt picobello te werken, ondanks de bijtende noordenwind en navenant lage gevoelstemperatuur. De dynamo hield het even voor bekeken, maar houdt het redelijk (ik wacht nog altijd op de spaken om de naafdynamo in gebruik te kunnen nemen: het wiel moet gemaakt worden).

diefstalbeveiliging

Tja, als je het niet zo goed doet - bijvoorbeeld door je voorwiel vast te leggen in plaats van je frame - kan je de volgende verrassing te wachten staan.

Heeft iemand met een stevig slot het slechte idee gehad om dat door het voorwiel te halen of is het gewoon nep ? Het signaal is in elk geval duidelijk.