Dit is niet fietsgerelateerd.
Aangezien spambots mijn blog ontdekt hebben en de hoeveelheid spam toegenomen is, heb ik woordverificatie ingeschakeld. Vervelend voor wie wenst te reageren, maar noodzakelijk om zoveel mogelijk rommel buiten te houden.
Onderweg met de fiets
fietstechniek, tochten, bedenkingen, ...
woensdag 27 februari 2013
dinsdag 26 februari 2013
mooie evolutie
Fietsen heeft de wind in de zeilen. Dat geldt duidelijk niet meer enkel voor het recreatieve gebruik: het aantal functionele fietsverplaatsingen groeit gestaag. Het aantal fietsverplaatsingen tout court groeit (metingen in Gent duiden de laatste jaren op een gemiddelde toename van ongeveer 5 % (Visserij)) en ook de infrastructuur begint die trend op te pikken. Onder druk van het groeiend aantal fietsers moet er wel werk gemaakt worden van de nodige verbindingen.
Een mooi artikel op het webmagazine LowTech Magazine vertelt over de Europese groeiende interesse voor vrachtfietsen in de steden.
Ook het aantal fabrikanten dat variaties op de vrachtfiets aanbiedt, groeit aan.
Binnen een stad als Gent, waar het bestuur in het bestuursakkoord streeft naar een autoluwe binnenstad, kun je zo'n trend enkel toejuichen.
Het biedt ook extra kansen aan alternatieve bedrijfjes. Het snellere transport in de dichtgeslibde centra en de lagere kostprijs maken het ook nog eens economisch interessant.
Een mooi artikel op het webmagazine LowTech Magazine vertelt over de Europese groeiende interesse voor vrachtfietsen in de steden.
 |
| foto: Fietsbult |
 |
| Foto: Riese und Müller |
Het biedt ook extra kansen aan alternatieve bedrijfjes. Het snellere transport in de dichtgeslibde centra en de lagere kostprijs maken het ook nog eens economisch interessant.
maandag 25 februari 2013
Grauw
Dit weekend hadden we de vermoedelijk laatste winterprik, met vorst, een snijdend koude noordooster en - jawel - sneeuw de hele dag. Gedurende de voorbije nacht liep de temperatuur blijkbaar op, want deze morgen was enkel nog op de koudste plekjes sneeuw te vinden.
De zon bleef echter verscholen achter een dik pak grijze wolken en in de loop van de dag begonnen daar gestaag druppels uit te vallen. De dooi zette zich verder in, want toen ik weer huiswaarts reed, was van sneeuw amper nog wat te bespeuren.
Velomobielweer ! Tegen de wind in beuken, gezellig met een dakje boven het hoofd en weggestopt achter de aluminiumhuid van eFAW, terwijl ik andere fietsforenzen verkleumd, in elkaar gedoken, op hun bukkers over de dijk zag stampen.
Snel ging het niet, recht tegen de bij tijden stevige wind in, maar ik bleef wel droog en met twee laagjes kleding was het ruim voldoende.
Toch, ik geef het toe, verlang ik ook naar aangenamere temperaturen, met een zonnetje dat op de huid brandt, waarbij het dakje thuis kan blijven en het zeiltje van eFAW gaat. Aerodynamisch misschien wel minder, maar dat cabriorijden blijft een heerlijk gevoel.
De zon bleef echter verscholen achter een dik pak grijze wolken en in de loop van de dag begonnen daar gestaag druppels uit te vallen. De dooi zette zich verder in, want toen ik weer huiswaarts reed, was van sneeuw amper nog wat te bespeuren.
Velomobielweer ! Tegen de wind in beuken, gezellig met een dakje boven het hoofd en weggestopt achter de aluminiumhuid van eFAW, terwijl ik andere fietsforenzen verkleumd, in elkaar gedoken, op hun bukkers over de dijk zag stampen.
Snel ging het niet, recht tegen de bij tijden stevige wind in, maar ik bleef wel droog en met twee laagjes kleding was het ruim voldoende.
Toch, ik geef het toe, verlang ik ook naar aangenamere temperaturen, met een zonnetje dat op de huid brandt, waarbij het dakje thuis kan blijven en het zeiltje van eFAW gaat. Aerodynamisch misschien wel minder, maar dat cabriorijden blijft een heerlijk gevoel.
zaterdag 23 februari 2013
Evolutie achterwaarts
In mijn bescheiden collectie fietsen, die allemaal gebruikt worden, zit een plusminus 40 jaar oude stadfiets. Je kent ze wel: gelakte spatborden, Sturmey Archer 3-versnellings-achternaaf, geveerd zadel, korte bovenbuis, rechte zit, ...
Die fiets werd indertijd gekocht met een zijloper, een, jawel, halogeenkoplamp en standaard achterlicht op het spatbord. Dat betekende: dynamo tegen de band zetten en je had licht, zowel voor- als achteraan. Op een gegeven moment werden de naafdynamo's gemeengoed. Dat was een mooie evolutie, want een naafdynamo is betrouwbaar, geeft amper weerstand en doet zijn werk zo goed als geruisloos. Alleen: samen met de naafdynamo's kwamen ook de achterlichten op batterijen op de scene.
Dat laatste was geen zo'n goeie evolutie voor de fietsers, want nu moest je, onafhankelijk van elkaar, twee lichten in- en uitschakelen ! Daar bovenop werd je afhankelijk van batterijen voor het achterlicht. Waar je voordien twee gevoelige punten had - doorgebrande lampjes en doorgetrokken draden - werd verlichting plots veel complexer: lege batterijen, slechte contacten, falende elektronica, defecte leds, ...
Op de vintage bike zitten zowel voor- als achteraan nog steeds het originele licht, terwijl de dynamo wel vervangen is door een lichterlopend exemplaar (B+M DymoTec 6). Achteraan is wel al eens een gloeilampje vervangen; vooraan is alles origineel en het geeft ruim voldoende licht. De batterij-achterlichten op de andere fietsen zijn allemaal al minstens één keer vervangen, soms al vele keren.
Hoe komt dat toch? Is het zo duur om bij de productie een draadje te trekken naar achteren? Is een versnelling meer zoveel belangrijker dan betrouwbare verlichting? We staan er niet meer bij stil, bij het feit dat we zowel de koplamp als het achterlicht elke keer moeten in- en uitschakelen.
Is een sensorgestuurde koplamp, die meteen het achterlicht mee inschakelt, eigenlijk niet veel makkelijker en op lange termijn uiteindelijk niet goedkoper dan een batterijvretend achterlicht ?
Die fiets werd indertijd gekocht met een zijloper, een, jawel, halogeenkoplamp en standaard achterlicht op het spatbord. Dat betekende: dynamo tegen de band zetten en je had licht, zowel voor- als achteraan. Op een gegeven moment werden de naafdynamo's gemeengoed. Dat was een mooie evolutie, want een naafdynamo is betrouwbaar, geeft amper weerstand en doet zijn werk zo goed als geruisloos. Alleen: samen met de naafdynamo's kwamen ook de achterlichten op batterijen op de scene.
Dat laatste was geen zo'n goeie evolutie voor de fietsers, want nu moest je, onafhankelijk van elkaar, twee lichten in- en uitschakelen ! Daar bovenop werd je afhankelijk van batterijen voor het achterlicht. Waar je voordien twee gevoelige punten had - doorgebrande lampjes en doorgetrokken draden - werd verlichting plots veel complexer: lege batterijen, slechte contacten, falende elektronica, defecte leds, ...
Op de vintage bike zitten zowel voor- als achteraan nog steeds het originele licht, terwijl de dynamo wel vervangen is door een lichterlopend exemplaar (B+M DymoTec 6). Achteraan is wel al eens een gloeilampje vervangen; vooraan is alles origineel en het geeft ruim voldoende licht. De batterij-achterlichten op de andere fietsen zijn allemaal al minstens één keer vervangen, soms al vele keren.
Hoe komt dat toch? Is het zo duur om bij de productie een draadje te trekken naar achteren? Is een versnelling meer zoveel belangrijker dan betrouwbare verlichting? We staan er niet meer bij stil, bij het feit dat we zowel de koplamp als het achterlicht elke keer moeten in- en uitschakelen.
Is een sensorgestuurde koplamp, die meteen het achterlicht mee inschakelt, eigenlijk niet veel makkelijker en op lange termijn uiteindelijk niet goedkoper dan een batterijvretend achterlicht ?
vrijdag 22 februari 2013
Geslaagd (en tocht met hindernissen)
De Birdy had het vorige weekend averij opgelopen, zoals ik al meldde. De verlichting werd datzelfde weekend aangepast en woensdag haalde ik een nieuwe fietscomputer. Draadloos. Zo kan er geen probleem meer ontstaan met doorgetrokken bedrading.
De verlichting functioneert ondertussen feilloos en de plaatsing is ok. Niet perfect, maar goed. De nieuwe teller maakte gisteren zijn maidentrip.
Even ter vergelijking: eerst de vorige. Een "Sun Ding" computer. Spotgoedkoop (zo'n € 8) en indrukwekkend groot, met veel informatie.
In de praktijk viel de computer helemaal niet mee: de bedieningslogica kan je beter omschrijven als bedieningsonlogica. Het scherm was moeilijk afleesbaar: slecht contrast, zeer beperkte kijkhoek, onscherpe karakters, sommige heel erg klein, ... En om de haverklap was de batterij aan vervanging toe (ergens wel logisch, met een groot scherm).
Exit Sun Ding. In de plaats kwam een veel bescheidener, draadloos model: een Echowell U10w.
De lamp steekt buiten het volume van de opgevouwen fiets en dat maakt hem kwetsbaar. Af fabriek - indien je de optie verlichting kiest - wordt een compactere lamp gebruikt, zoals de BuM Lyt, en die wordt wat lager en meer achterwaarts gemonteerd. Hierdoor zit hij "achter" de voorband en dus beter beschermd.
De tocht met hindernissen was de terugweg: in Tienen werd omgeroepen dat "door een persoonsongeval op de lijn Tienen/Leuven" het spoorverkeer onderbroken was. Stilaan werd dit chaotisch: de stationschef kondigde aan dat er het eerste anderhalf uur geen trein kon rijden. Vijf minuten later werd aangekondigd dat de trein die ik moest nemen met 9 minuten vertraging aan zou komen. Dat werd 13 minuten en op dat moment reed diezelfde trein het station binnen. Ik stapte in (het was ijskoud, met een snijdende oostenwind en af en toe wat sneeuw), net zoals de andere reizigers, en na korte tijd kregen we te horen dat de trein toch niet verder kon, maar dat er bussen voor het station stonden.
Die "bussen" bleken één overvolle bus te zijn, dus dat was geen optie. Terug in het station bleek dan dat een andere trein, op een ander perron, dan toch verder zou rijden...
Uiteindelijk raakte ik met ruim anderhalf uur vertraging toch thuis.
Aan de Birdy wil ik nog één zaak veranderen: als achterlicht gebruik ik nu een Fibre Flare.
De verlichting functioneert ondertussen feilloos en de plaatsing is ok. Niet perfect, maar goed. De nieuwe teller maakte gisteren zijn maidentrip.
Even ter vergelijking: eerst de vorige. Een "Sun Ding" computer. Spotgoedkoop (zo'n € 8) en indrukwekkend groot, met veel informatie.
In de praktijk viel de computer helemaal niet mee: de bedieningslogica kan je beter omschrijven als bedieningsonlogica. Het scherm was moeilijk afleesbaar: slecht contrast, zeer beperkte kijkhoek, onscherpe karakters, sommige heel erg klein, ... En om de haverklap was de batterij aan vervanging toe (ergens wel logisch, met een groot scherm).
Exit Sun Ding. In de plaats kwam een veel bescheidener, draadloos model: een Echowell U10w.
Het ding lijkt gewoon te doen wat het moet. Dit lijkt dus de betere keuze.
De maidentrip dan: voor het werk ging ik gisteren met de trein naar Tienen. Daarvoor is de Birdy uitermate geschikt: een ritje van 6 km van thuis tot aan het station Gent Sint-Pieters, vandaar een directe verbinding naar Tienen en dan nog 1 km tot aan de bestemming. De trein was ook stipt en op die lijn is er meestal ruim plaats.
Bij het opvouwen van de fiets merkte ik waarom Riese und Müller voor een iets andere plaatsing koos.
De tocht met hindernissen was de terugweg: in Tienen werd omgeroepen dat "door een persoonsongeval op de lijn Tienen/Leuven" het spoorverkeer onderbroken was. Stilaan werd dit chaotisch: de stationschef kondigde aan dat er het eerste anderhalf uur geen trein kon rijden. Vijf minuten later werd aangekondigd dat de trein die ik moest nemen met 9 minuten vertraging aan zou komen. Dat werd 13 minuten en op dat moment reed diezelfde trein het station binnen. Ik stapte in (het was ijskoud, met een snijdende oostenwind en af en toe wat sneeuw), net zoals de andere reizigers, en na korte tijd kregen we te horen dat de trein toch niet verder kon, maar dat er bussen voor het station stonden.
Die "bussen" bleken één overvolle bus te zijn, dus dat was geen optie. Terug in het station bleek dan dat een andere trein, op een ander perron, dan toch verder zou rijden...
Uiteindelijk raakte ik met ruim anderhalf uur vertraging toch thuis.
Aan de Birdy wil ik nog één zaak veranderen: als achterlicht gebruik ik nu een Fibre Flare.
Meestal zit die, zoals hier, op de zadelpen, maar soms hang ik de lamp aan de rugzak. Veel licht, knipperend, opvallend. Prima dus. Het nadeel is dat het een vouwfiets is en dat je dus het zadel inschuift. Dan moet de Fibre Flare er weer af.
Er zou dus beter een vast dynamogevoed achterlicht in de plaats komen. Dat betekent dan gewoon opstappen en fietsen. Het nadeel is dan weer wat ik het vorige weekend ondervond: een draad en scharnierpunten, dus kans op beschadiging.
De Fibre Flare is jammer genoeg niet meer te krijgen bij de fietsenmaker: "€ 27 voor een achterlicht, dat is voor de meeste mensen te duur, meneer. ".
woensdag 20 februari 2013
Aanpassen Valenteyn Kobra
Fase 1 van de aanpassingen aan de Kobra is aangevat: het verstelbaar maken van de trapboom.
Dat is niet evident: bij de Kobra is de bracket asymmetrisch bevestigd. Om de kettinglijn te verbeteren, veronderstel ik, en om de stuuruitslag niet teveel te beperken (nu al maar 15°). Je kunt dus niet zomaar het uiteinde van de trapboom afslijpen en er een andere op zetten, zoals mijn eerste idee was.
Dat zou kunnen, maar dan heb je een fiets om enkel nog rechtdoor te rijden...
Ik heb absoluut geen verstand van en apparatuur voor lassen (in dit geval van een stalen frame), dus stak ik het ding binnen bij Fietser. Zij hebben connecties om dit klusje te klaren.
Daarna wordt het hele frame in een leuk kleurtje gespoten. Dat doe ik zelf wel, ofwel met een verfspuit en de compressor ofwel met spuitbussen.
Het probleem met de onmogelijke achterrem (te kort, waardoor die tegen de band sleepte) is opgelost door een rem met langere armen aan te kopen. Soms moet je het niet te ver zoeken en voor € 25 was dit een no-brainer.
Daarmee zou de fiets op maat in te stellen moeten zijn en heb ik remmen voor- en achteraan.
Een laatste redelijk noodzakelijke aanpassing is het verstelbaar maken van het stuur. Omdat dit nog werkt met een traditioneel balhoofd met schroefdraad, kan ik niet zomaar een hedendaags ligfietsstuur monteren. Dat wordt dus ook even zoeken naar een middel om zowel de hoek als de lengte te kunnen wijzigen.
De bagagedrager wil ik weglaten bij de montage. Dat betekent dat er tasafhouders moeten gemaakt worden, zodat de Radical banaantassen op de fiets kunnen komen. Ook dat is voor later.
Dat is niet evident: bij de Kobra is de bracket asymmetrisch bevestigd. Om de kettinglijn te verbeteren, veronderstel ik, en om de stuuruitslag niet teveel te beperken (nu al maar 15°). Je kunt dus niet zomaar het uiteinde van de trapboom afslijpen en er een andere op zetten, zoals mijn eerste idee was.
Dat zou kunnen, maar dan heb je een fiets om enkel nog rechtdoor te rijden...
Ik heb absoluut geen verstand van en apparatuur voor lassen (in dit geval van een stalen frame), dus stak ik het ding binnen bij Fietser. Zij hebben connecties om dit klusje te klaren.
Daarna wordt het hele frame in een leuk kleurtje gespoten. Dat doe ik zelf wel, ofwel met een verfspuit en de compressor ofwel met spuitbussen.
Het probleem met de onmogelijke achterrem (te kort, waardoor die tegen de band sleepte) is opgelost door een rem met langere armen aan te kopen. Soms moet je het niet te ver zoeken en voor € 25 was dit een no-brainer.
Daarmee zou de fiets op maat in te stellen moeten zijn en heb ik remmen voor- en achteraan.
Een laatste redelijk noodzakelijke aanpassing is het verstelbaar maken van het stuur. Omdat dit nog werkt met een traditioneel balhoofd met schroefdraad, kan ik niet zomaar een hedendaags ligfietsstuur monteren. Dat wordt dus ook even zoeken naar een middel om zowel de hoek als de lengte te kunnen wijzigen.
De bagagedrager wil ik weglaten bij de montage. Dat betekent dat er tasafhouders moeten gemaakt worden, zodat de Radical banaantassen op de fiets kunnen komen. Ook dat is voor later.
maandag 18 februari 2013
Birdy: oplossingen
Gisteren postte ik dit bericht. Na de problemen en de oorzaak ervan van alle kanten bekeken te hebben, vond ik de gewenste oplossingen.
Die voor de verlichting is misschien nog niet helemaal definitief, maar werkend en (hopelijk) betrouwbaar. De tip van Mick zal tot de uiteindelijke versie leiden, maar daarvoor moet ik eerst nog de geschikte boutjes op de kop tikken (juiste maat, inbus bolkop en roestvrij). Het plaatje dat ik uitwerkte in aluminium, is symmetrisch opgebouwd, dus dat kan zowel op de linker- als de rechterkant van de stuurbuisklem gemonteerd worden.
De verbinding is zo eenvoudig en functioneel mogelijk, waardoor mogelijke oorzaken van problemen tot een minimum herleid worden. De trillingen van de lamp zouden ook tot het verleden moeten behoren.
Na een testritje van een tiental kilometers vanavond, blijkt dit beter dan verwacht. De lichtbundel valt perfect waar die hoort; de trillingen behoren tot het verleden. Binnenkort moet de Birdy mee op een trein/fiets-verplaatsing en dan weet ik meteen of ook het vouwen (en dragen) vlot verloopt.
Voor de fietscomputer kwam ik tot het volgende: de draad tussen de sensor en de computer is erg kwetsbaar. Bij een vouwfiets is de weg die de draad moet volgen lang: een klein wiel, dan langs de scharnierende voorvork en dan langs de lange en plooiende stuurstang naar boven. De oplossing is eenvoudig: werken zonder draad. Dit is heel evident, maar anderzijds ben ik er niet helemaal gelukkig mee, om heel andere redenen: geen draad betekent weer met meer batterijen werken en vanuit ecologisch standpunt is dat weer minder. Daarnaast neemt de kans op lege batterijen weer toe.
Geen computer is natuurlijk nog ecologischer, maar dan heb ik ook geen data meer. Of moet ik denken aan een uitgebreidere display, gps-gebaseerd, die ik van de ene fiets op de andere kan overzetten ? Dat lijkt me ook niet evident, met 4 verschillende fietsen: vier houders, energievoorziening, ...
Op termijn zit dit er wel aan te komen: het voordeel van gps is dat je geen sensoren meer nodig hebt, geen bedrading naar het wiel, etc... De Birdy en de Trek beschikken over een naafdynamo, dus daar kan eventueel een lader op aangesloten worden. eFAW en de Kobra hebben dat weer niet en laat eFAW nu net het voertuig zijn dat de meeste kilometers afmaalt...
Die voor de verlichting is misschien nog niet helemaal definitief, maar werkend en (hopelijk) betrouwbaar. De tip van Mick zal tot de uiteindelijke versie leiden, maar daarvoor moet ik eerst nog de geschikte boutjes op de kop tikken (juiste maat, inbus bolkop en roestvrij). Het plaatje dat ik uitwerkte in aluminium, is symmetrisch opgebouwd, dus dat kan zowel op de linker- als de rechterkant van de stuurbuisklem gemonteerd worden.
De verbinding is zo eenvoudig en functioneel mogelijk, waardoor mogelijke oorzaken van problemen tot een minimum herleid worden. De trillingen van de lamp zouden ook tot het verleden moeten behoren.
 |
| Originele positie |
 |
| Nieuwe positie |
Voor de fietscomputer kwam ik tot het volgende: de draad tussen de sensor en de computer is erg kwetsbaar. Bij een vouwfiets is de weg die de draad moet volgen lang: een klein wiel, dan langs de scharnierende voorvork en dan langs de lange en plooiende stuurstang naar boven. De oplossing is eenvoudig: werken zonder draad. Dit is heel evident, maar anderzijds ben ik er niet helemaal gelukkig mee, om heel andere redenen: geen draad betekent weer met meer batterijen werken en vanuit ecologisch standpunt is dat weer minder. Daarnaast neemt de kans op lege batterijen weer toe.
Geen computer is natuurlijk nog ecologischer, maar dan heb ik ook geen data meer. Of moet ik denken aan een uitgebreidere display, gps-gebaseerd, die ik van de ene fiets op de andere kan overzetten ? Dat lijkt me ook niet evident, met 4 verschillende fietsen: vier houders, energievoorziening, ...
Op termijn zit dit er wel aan te komen: het voordeel van gps is dat je geen sensoren meer nodig hebt, geen bedrading naar het wiel, etc... De Birdy en de Trek beschikken over een naafdynamo, dus daar kan eventueel een lader op aangesloten worden. eFAW en de Kobra hebben dat weer niet en laat eFAW nu net het voertuig zijn dat de meeste kilometers afmaalt...
Abonneren op:
Posts (Atom)