Lichtvin: stand van zaken

Al ruim een maand is het nog donker als ik thuis vertrek, zo rond 7u. Sinds het vorige weekend schakelden we om naar het winteruur, waardoor het ook 's avonds donker is als ik weer thuis kom.

Zodra ik merk dat het duister wordt onderweg, gaat de lichtvin weer op de Orca. Die verbetert de zichtbaarheid sterk.

Zichtbaarheid betekent wel: zelf zichtbaar zijn voor het andere verkeer. De vin heeft geen functie als licht om zelf meer te zien.

Vorig jaar kwam er voor de witte ledstrip een stukje elektronica waarmee het mogelijk werd om diverse knipperritmes en -frequenties in te stellen.

Dat had ook weer twee doelen:

• de vin nog opvallender maken
• het energieverbruik verminderen en dus de accu langer doen meegaan

Ik mag zeggen dat beide doelen gehaald zijn. Het knipperen valt op (de Cyo's in de neus zorgen voor de verlichting van de weg) en ik kan weer ruim twee weken rijden eer de boordaccu geladen moet worden. Voor de prijs moet je het niet laden: dit kost welgeteld 2 euro.

Het volgende plan: de bedrading grondig bekijken en indien mogelijk ook de achterste ledstrip op die schakelaar zetten. Zo komt er achteraan een constant achterlicht (het originele) en een knipperend (in de vin). Ook van de zijkant zijn beiden zichtbaar, dus veel beter zal het niet meer kunnen.

De laatste versie van de lichtvin blijkt ook voldoende stevig uitgevoerd te zijn, met versterkingsribben aan binnen- en buitenkant bij de montagepunten. Hij beweegt niet en breekt ook niet meer op die plekken. Dit accessoire lijkt me nu toch productierijp.

Bij dat laatste hoort wel een randbemerking: "productierijp" betreft de Orca. Je moet weten dat in de Orca net achter de 'rolbeugel' een multistekker zit. De lichtvin wordt daartussen geplugd.

Alles is dus voorzien, zodat de witte en rode strips continu branden en dat de knipperlichten het ook doen.

De lichtvin aanpassen, universeler maken, betekent wellicht dat de oranje strips weg moeten vallen en dat de vin op één of andere manier van stroom voorzien moet worden. Hoe dat kan, zal wellicht verschillen naargelang het type velomobiel. Er is vraag naar, dat is zeker, maar zoiets uitzoeken, vraagt ook tijd en die lijkt er bij Flevobike niet te zijn. Die tijd, indien die er al is, kost werkuren. Dat kan dus slechts indien de markt, de vraag, voldoende is voor een bedrijf om er energie in te steken. De enige die hier een antwoord op kan geven, is Flevobike zelf. In principe is het niet moeilijk: een witte en een rode strip, die beiden 12V nodig hebben en die aangesloten worden op de stroomvoorziening voor het achterlicht. 

Lichtvin: modificatie

Vooreerst: de derde lichtvin die Flevobike me bezorgde (bij de eerste twee brak een steun af), doorstaat zelfs de test van de Vlaamse kasseien. Dat doet die al maanden, zonder enig probleem.

Het voordeel is dat sinds die vin erop staat, ik echt niemand meer hoorde zeggen dat de Orca 'onzichtbaar' is. Hij doet dus wat verwacht werd en dat op een prima manier. Ook esthetisch oogt het prima, maar dat wisten we al.

Toch heeft ook zo'n 'design'-oplossing nadelen.

Het eerste is evident: een witte en een rode ledstrip met een behoorlijke lichtsterkte vragen energie. 3W per strip, dus 6W extra verbruik. Daardoor moet ik de accu wat meer in het oog houden. Nu kun je met een 12 V/6,75 Ah LiIon accu toch flink wat doen, maar veiligheidshalve laad ik hem elk weekend bij.

Het tweede nadeel - maar eigenlijk is dit een groot woord hiervoor - is dat het licht van achter mij komt. Met het dakje erop merk ik er niets van, maar zonder dakje vermindert dat achterop komende licht mijn zicht. Veel is het niet, maar wel merkbaar.

De lichtvin gaat aan met het achterlicht, dus zodra de boordspanning ingeschakeld is. Dat is veilig, want je kunt het bijna onmogelijk vergeten. Het nadeel is dat je continu 6 W extra verbruik hebt, ook indien dat niet nodig is, zoals langs een jaagpad.

Alle nadelen vallen onder één noemer te plaatsen: zodra ik met de Orca op weg ben, gaat de lichtvin aan en daar was niets aan te doen. Dat moest dus anders.

Voor alle duidelijkheid: al die kleine nadelen wegen niet op tegen het voornaamste voordeel, zichtbaarheid. Daar was het uiteindelijk om te doen.

Nog een element: Ronny, alias de 'liggende fietser', monteerde maar liefst vier led-strips op zijn Orca. Ook hij deed het om de zichtbaarheid te verbeteren. Hij zocht iets om de leds nog meer mogelijkheden te bieden. Op zijn oproep kwam onder andere een reactie van André Vrielink. 'Leuk,' dacht ik. André linkte naar een spotgoedkope elektronische schakelaar met allerlei functies.

Onlangs bestelde ik de vermelde schakelaar.

Dan werd het even denken en zoeken. De schakelaar kan in de bedrading onder de vin komen (achter me, in de smurfenmuts), maar dat is niet direct een plaats waar je al rijdend bij kunt. Beter zou zijn mocht ik de vin vanuit de cockpit kunnen aansturen.
Dat betekent natuurlijk dat er twee draden vanaf de ingang van de vin naar voor moeten komen en terug. Dat betekent ook dat ik op één of andere manier moet kunnen zien hoe de vin gestuurd wordt; welke lichtfunctie ingeschakeld is. Zal ik een led toevoegen?

Voorlopig is de schakelaar in de stroomkring voor de witte ledstrip gezet. De rode kan continu branden, want die stoort me helemaal niet.
Die schakelaar kan er heel eenvoudig tussenuit gehaald worden, want ik heb hem verbonden door middel van stekkerverbindingen uit de modelbouwwereld. En hij is achter het zitje terechtgekomen.

Ook dit wordt even afwachten. De betrouwbaarheid is een onzekere factor; het gebruiksgemak een andere.

Update: na ingebruikname kon ik de mogelijkheden uitproberen. Wat je kunt instellen, is

• het lichtpatroon (knipperen, feller worden en weer afzwakken ...)
• de frequentie van dat patroon
• dimmer (helaas zonder uit-stand) 

Ik vermoed ik van alle mogelijkheden er vooral één stand gebruikt zal worden. De dimmer kan ook handig zijn, voor rijden langs onverlichte paden zonder dakje.
En waarschijnlijk zal ik de draden met zwarte krimpkous overtrekken, zodat dit mooi verdwijnt tegenover het zwarte subframe.

Einde van een tijdperk - de E-Orca is te koop

Het is zover: officieel ben ik sinds 1 mei met pensioen. In de praktijk ging ik sporadisch nog werken vanaf maart. Hooguit één dag per week en vaak op een andere site, dus met de auto. Toen werden overuren gerecupereerd en verlofdagen opgebruikt. Ik schat dat de Orca vanaf eind februari niet meer gereden heeft...

Er was - zoals in het vorige bericht gemeld - een probleem met de voorophanging en omdat ik de velomobiel niet gebruikte, was nazicht ervan niet de hoogste prioriteit.

Nu, pakweg een half jaar later, is alles veranderd. Flevobike bezorgde me twee nagelnieuwe veren en de rechter veerpoot is weer helemaal in orde. 'Als nieuw' zoals dat heet.

Aangezien de E-Orca aangekocht werd voor de woonwerkverplaatsingen en die episode dus afgesloten is, heb ik nagedacht over wat ik ermee zou doen. Hij stond een half jaar stil in de garage en dat is een duidelijk signaal: ik mis het velomobielrijden niet echt. Een consequentie is dat er af en toe dingen zijn die niet meer kunnen (zoals de jaarlijkse Grote Plassentocht om de Oosterschelde), maar om 'voor af en toe' een velomobiel in de garage te stallen, dat gaat me te ver.

Daar bovenop heb ik een oude hobby weer opgerakeld en die is ook mobiel.

BMW K75RT bouwjaar 1994

Besluit: TE KOOP

De E-Orca tijdens mijn eerste flinke reis ermee (Saint-Valéry-sur-Somme)

Flevobike E-Orca

Serienummer 36

Bouwjaar 2013

Kilometerstand (bij benadering) 90.000 km

Plaats: Gent

Met Flevobike dakje en bagagenet boven het achterwiel

De aanpassingen die in de loop van de jaren gedaan werden, zijn in de blog terug te vinden. De essentie som ik hieronder even op.

• Grin Technologies Cycle Analyst V1 (aanduiding van accuspanning, stroom, opgenomen vermogen...)
• Flevobike lichtvin
• beugel voor montage van extra's zoals smartphone, fietsgps...
• voorwielen van Ginkgo (Andra spaakwielen), achterwiel origineel
• Busch und Müller eCyo 80 lux koplamp
• twee acculaders voor de 36 V LFP accu (500 Wh): 1x 2A en 1x 4A
• voorbanden: Continental Urban 42-406
• achterband: Schwalbe Marathon 47-406

Vraagprijs: € 3500

Hieronder volgen nog wat afbeeldingen van de voorbije jaren 

Zichtbaarheid (koplamp en lichtvin)

Zichtbaarheid (achterlicht en lichtvin)

Makkelijke instap

Een handige toevoeging: een minivizier om de rijwind weg te leiden.

Handig: factory display'

Even over die 'factory display': dit was niet het standaardscherm, maar een uitvoering waarmee je de ondersteuning per niveau en per 5 km/u kan instellen. Ik heb alle niveaus wat naar beneden bijgesteld: naar mijn mening was de 'eco'-stand te hevig. Hierdoor ging natuurlijk ook het rijbereik omhoog. 

Een terugblik op 2015

Dat heb je zo rond nieuwjaar: je kijkt even achterom. 'Wat heb ik het voorbije jaar uitgevoerd?'
Daarna kijk je vooruit: 'Wat wil ik het volgende jaar realiseren?'

Vandaag deel 1: de blik achterom. De hoogtepunten.

2015 was een relatief 'grijs' jaar. Geen spectaculaire gebeurtenissen op fietsvlak. Meer een jaar waarin de fietsen perfect geïntegreerd werden in het dagelijkse leven. Maar dat betekent niet dat er geen zaken gebeurden die boven het alledaagse uitstaken.

Fietsritten en -tochten

April: ligfietstreffen (Moortsele, bij Aalst)

Ergens onderweg: de obligate groepsfoto

Mei: vijfdaagse uitstap, met een eind Belgische kust en een fronttrip (Lichtfrontroute)

De Kemmelberg omhoog

Langs de IJzer

Juni: Cycle Vision

Op weg naar CV

'Tijdig reserveren: het aantal plaatsen is beperkt'

Juli: de traditionele 'Gentse Buitenband'

Verzamelen voor de start

Wachten op de veerboot

Augustus: een andere grens over, naar Oost-Picardië (région Avesnoise, Frankrijk)

Voie Verte op de heenrit

Hoogteverloop op de terugweg

Voie Verte op de terugweg (ja, toch: de meesten zijn mooi geasfalteerd)

15 augustus: de traditionele BBQ-tocht

Een laatste halte in Temse

Daarnaast waren er nog redelijk wat ritten met WOL (West- en Oost-Vlaamse Liggers), zoals de officieuze eerste velomobieltocht op de autoluwe zondag. Oorspronkelijk was die de 'kanaaltocht' gedoopt, omdat we zowat de lengte van het kanaal Gent-Terneuzen (maar slechts tot Sas-van-Gent) afreden.

Philippine, bij Joop

Oktober: ontbijt met het ligteam dat de meeste kilometers verzamelde ter gelegenheid van de week van de mobiliteit (gemengd team, maar winnaar voor West-Vlaanderen).

In het hart van West-Vlaanderen

Voor herhaling vatbaar

De eerste officiële velomobieltocht volgde begin november.

Langs één van de vele kanalen

Groepsfoto

Op 11 november gingen we met z'n drieën naar Lier om de start van LIA (LIgfietsers uit de provincie Antwerpen) mee te beleven. Veel volk! Veel verscheidenheid ook.

Ronny in het Lierse begijnhof

Kronkelende Nete: altijd goed voor mooie beelden

Veel meer volk dan verwacht voor de maidentrip

Eind december sloten we het jaar af met een korte rit aan de rand van de Vlaamse Ardennen.

Daarnaast waren er de dagelijkse woon-werk ritten, de maidentrip met Ronny 'liggend fietsen' bij de levering van zijn E-Orca, de maidentrip van Helen in haar SqWAW (tot aan Mariekerke, langs de Schelde) en nog wat langere en kortere ritten in de vrije tijd.

De fietsenstal

In april kwam de Seiran 24 in huis. Die werd in de maanden daarna gepersonaliseerd (lees: naafdynamo en verlichting installeren).

Net in huis: Challenge Seiran 24

Een nieuw voorwiel maken

Luxos U koplamp

Als gevolg daarvan ging de Valenteyn Kobra in de verkoop (en nu staat die alweer op marktplaats, op zoek naar een gelukkige eigenaar).

De E-Orca onderging ook wat transformaties. Het waren eerder kleine ingrepen, maar ze maakten een wezenlijk verschil. Fijntuning heet dat.

Het minivizier

De lichtvin in werking

Lichtvin in detail

Het vizier was er vooral voor het eigen comfort en dat blijkt een aanrader voor elke Orca. Licht, compact en met een prima resultaat. De lichtvin heeft niets met fysiek comfort te maken, maar sinds die erop zit, krijg ik niet meer te horen dat de Orca quasi onzichtbaar is. Zeker in de winter en op duistere dagen is het een fenomenale verbetering. Ook weer een aanrader, een keer Flevobike dit effectief zal aanbieden.

Overzicht van de fietsen

Kilometers afgelegd in 2015 (afgerond)

E-Orca: 11000



Kobra: 200

Seiran 24: 1500

Birdy: 350

Trek 7320: 1300

De E-Orca legt al voor het tweede jaar op rij meer kilometers af dan ik ingeschat had. Mijn idee was om er op 10 jaar tijd ongeveer 100.000 km mee te rijden. In de praktijk heeft de E-Orca op twee jaar tijd 25.000 km gebold. Ik ben benieuwd hoeveel hij er aan zal kunnen eer de slijtage te groot wordt.

De Seiran 24 heeft sinds mei (aankoop) 1500 km afgelegd. Dat is relatief weinig (tegenover de Orca), maar wellicht doen veel mensen minder fietskilometers op een heel jaar.

De Trek 7320 hybride werd dit jaar minder gebruikt. Die reed ook zowat 1300 km, maar dan wel sinds januari.

Met de Birdy Speed werden maar enkele honderden kilometers verreden. Dat is logisch: dit is vooral een fiets die gebruikt wordt als aanvulling bij treinverplaatsingen. Hij is comfortabel, door de vering voor en achter, maar onderhoudsgevoelig, vooral omdat de ketting zo laag komt.

Een financiële conclusie: ondanks de veel hogere aanschafprijs, is de prijs per kilometer voor de Orca erg laag. De voornaamste redenen zijn dat hij erg veel kilometers aflegt en zeer weinig (amper) onderhoud vergt. Het enige wat echt geld kost, zijn de banden. Daar valt niet veel aan te doen. Je kunt opteren voor banden die heel lang meegaan, zoals Schwalbe Marathon Plus, maar het is telkens een afweging tussen comfort, lekvrijheid en slijtageweerstand. Daarnaast is dit de forensfiets (soms vervult de Seiran die rol) en daarvoor ontvang ik 0,20 cent/km of ongeveer 9 euro per werkdag.
De Birdy is wat kostprijs betreft het andere uiterste.

De minst voorspelbare factor is de levensduur. Met een fiets die slechts een paar honderd kilometers per jaar aflegt, kun je verwachten dat die zowat het eeuwige leven heeft. 
Er ligt wel al een nieuwe ketting op die Birdy en één band is al vervangen. Zowel de band - een Schwalbe Marathon Racer - als de ketting hielden het geen 3000 km vol.
De Trek 7320 is ondertussen ongeveer 12 jaar oud en daaraan was dit jaar geen werk, behalve op tijd en stond de ketting smeren.
Voor de Seiran is het afwachten. Ik haalde hem tenslotte pas dit jaar in huis. Mijn gevoel is dat hij minder degelijk is dan de Orca en de Trek. Kwetsbaarder. Maar dat is een gevoel. Na 1500 km kun je daar nog niet veel over zeggen. 
Zoals gezegd, vraagt de E-Orca zeer weinig onderhoud - dat was ook essentieel bij de keuze ervoor - en gaat dus veel tijd naar het fietsen en minder naar klussen.

Al bij al was het een jaar waarin ik kon genieten van het fietsen.

In de volgende post: de grote plannen voor 2016

Toevoegingen tips en trucs

Even tussendoor. Op de pagina met 'tips en trucs' voor de (E-)Orca zijn enkele stukken toegevoegd:

• laden en onderhouden van de accu voor de ondersteuning (belangrijk!)
• de 'lichtvin'

Het luik 'verversen van de Rohloffolie' is wat netter gemaakt.

Die lichtvin blijkt erg nuttig te zijn.

Van velen hoor ik dat de Orca zeer zichtbaar is. Ook het ontwerp wordt als erg geslaagd beoordeeld. Ik verwacht dat door het concept waarbij de ledstrips binnenin de vin geplaatst zijn de levensduur ook veel verbeterd zal zijn.

Nu ik zowel 's morgens als 's avonds bij duister naar het werk en terug rij, is zichtbaarheid erg belangrijk.
De enige consequentie waaraan ik moet denken: de 12V LiPo accu moet nu wekelijks geladen worden.

Buiten gebruik

Het gebeurt uiterst zelden, maar vandaag was de Orca niet bruikbaar.

Als ik de klok even een dag terugzet, is het weer zondag; een schitterende winterdag, met een heldere zon onder een staalblauwe hemel. Geen wolkje aan de lucht, amper wind en een voor februari heel aangename 9° C. De voorbije week was hectisch, zowel op het werk als erbuiten, met o.a. (jammer genoeg) de laatste voorbereidingen voor twee dodenwakes.

Het weekend was dus welgekomen: het moment om wat te bekomen van de drukte. Van die aangename winterdag maakte ik gebruik om wat fietsen buiten te zetten en met een sopje van de laag modder en aanverwante te verlossen. Als meest gebruikte was de Orca ook één van die drie (samen met de Birdy en de Heinzmann pedelec).
Een gewone fiets is erg makkelijk te reinigen met een spons en een emmer water. Bij een velomobiel lukt dat wat minder goed: er zitten namelijk wielkasten aan en daar kun je niet zomaar bij. Daarom haalde ik er de tuinslang bij en zo kon ik alle aangekoekte smurrie in die wielkasten losweken en wegspoelen. Reken maar dat er wat kilootjes zand en aarde uit kwamen!

Fast forward naar vandaag, maandag. Rond 7u opende ik de poort en draaide de contactsleutel in de Orca om. Die dient om de boordspanning in te schakelen. Probleem: het achterlicht en de lichtvin weigerden dienst. Met een fiets met gedeeltelijk werkende verlichting ga ik de baan niet op en het was te laat om een andere te nemen. De Orca is namelijk de snelste, waardoor ik met elke andere fiets gegarandeerd te laat zou komen. De enige oplossing was iets wat ik echt al maanden niet meer gedaan heb: met het busje naar het werk rijden.

Rekening houdend met wat ik voordien gedaan had, leek het me logisch dat waterinsijpeling aan de bron van de ellende zou liggen. Vanavond bleek algauw dat dit niet klopte: een draadje dat de stroom naar de achterkant leidt, was door. Dat is niet de fout van Flevobike, maar het gevolg van de aanpassingen die ik deed om de lichtvin te installeren. Met wat eenvoudig soldeer- en isoleerwerk was het gauw weer opgelost.

De volgende klus is de motor eraf halen: van daar ergens hoor ik verdachte geluiden. Vermoedelijk is een lager drooggelopen. Daarna moet de rechter voorkant een onderhoudsbeurt krijgen, want de veerpoot piept en de rem doet het ook niet meer zoals het hoort. Ik ben de tel kwijtgeraakt, maar de Orca heeft er vermoedelijk zowat 45.000 km op zitten en dan kan wat liefdevol onderhoud wel nodig worden.

Binnenkort volgt nog een post over 'vier jaar E-Orca'.

Vijf jaar E-Orca

Exact vijf jaar geleden reed ik de E-Orca, op dat moment met falende ondersteuning, van Dronten naar Gent. Enfin, dat was het plan, maar door de problemen met de ondersteuning werden de Orca en ik naar Dordrecht gevoerd, vanwaar ik de dag erop naar Gent fietste.
Het is dus tijd voor een terugblik en wat beschouwingen.

Herinneringen

Die maidentrip herinner ik me nog goed: windkracht 5 of 6 recht op kop, de regen stroomde over de Orca. Dit waren de ideale omstandigheden om te ervaren hoe die velomobiel zich gedroeg bij ontij. Het resultaat: het regent en stormt veel te weinig...

We zijn vijf jaar verder. Op het heel recente probleem met de draaikrans na, heeft de Orca me amper in de steek gelaten.

Hij heeft lange reizen met me ondernomen.

juli 2014: Savennières, langs de Loire

Ik legde er ook heel flinke dagafstanden mee af: een ritje Dronten-Gent, bijvoorbeeld (270 km).

Onderweg van Dronten naar Gent

Er werd onverhard mee gereden.

In de Borinage: onderweg van Gent naar het oosten van Picardië (Frankrijk)

Woon-werk verkeer gebeurt bijna uitsluitend met de Orca.

En naast het bijna dagelijkse forenzen wordt de Orca vaak ingezet voor recreatieve ritten in afwisselende omstandigheden.

Korte rit in de omgeving (Bottelare)

September 2017: weekje naar Charleville-Mézières

Oliebollentocht 2016 (Dronten)

In 2018 kwam het er niet van. Om praktische redenen ging niet de Orca, maar de eTangens (trike) mee op vakantie.

De mechanische kant

In de loop van de voorbije jaren werd mijn E-Orca gepersonaliseerd, bijgewerkt en aan nieuwe inzichten aangepast.

De episode met exploderende binnenbanden werd afgesloten met de vervanging van de velgen

Cabriorijden: het dakje neem ik binnenin mee (lukt enkel indien het zitje ver genoeg naar voor kan)

Verhoogde zichtbaarheid: de lichtvin kwam erbij.

 Die lichtvin wordt tegenwoordig op veel Orca's toegepast.

Zijruitjes, naar een ontwerp van Johan Vrielink.

 Het concept van de zijruitjes wil ik in 2019 verder uitwerken. Nieuws volgt als het zover is.

Drager voor de 'range extender': een tweede accu

Connectoren van de accu's. Wisselen is een kwestie van uit- en inpluggen.

Eén van de eerste toevoegingen: een Cycle Analyst.

De 'factory display' biedt heel wat extra instelopties voor de ondersteuning.

De instellingen voor de ondersteuning van de E-Orca van -liggend fietsen- Ronny

Het minivizier: minder windgeruis en deflector voor regen in combinatie met het dakje

Zichtbaarheid verhogen: reflecterende folie in de spaken

BuM Cyo Premium E als upgrade

En jawel: er waren wel wat defecten. Naast het probleem met de falende ondersteuning bij de aanschaf, waren de belangrijkste zaken de volgende:

• exploderende binnenbanden als gevolg van afwijkende velgmaat. Opgelost door ze te vervangen onder waarborg.
• falende knoppen voor de knipperlichten: vervangen onder waarborg.
• afgelopen primaire ketting (2018). Eén keer voorgevallen.
• steun van de claxon afgebroken. Vervangen onder waarborg.
• Steun van de rugleuning doorgebroken. Vervangen onder waarborg.

Het originele doel was om er tien jaar mee te doen. Een Orca is tenslotte stevig gebouwd. Maar ik doe meer kilometers dan ik ingeschat had en het blijft een machine. Machines slijten. We zijn zeker nog niet aan het einde, maar ik weet niet of ik die tien jaar zal halen. Niet enkel omwille van slijtage, maar ook omdat er toch voortdurend nieuwe modellen komen; omdat het aanbod evolueert. Omdat ook de omstandigheden veranderen.

Zou ik het opnieuw doen?

Zonder enige twijfel: ja. De woon-werkrit is iets waar ik bijna dagelijks naar uitkijk. Uitstappen met de Orca zijn ook een plezier.
Zou het weer een Orca worden? Voor wat ik de voorbije jaren deed: zeker wel. Een E-Orca is een bijzondere velomobiel. Minder flitsend en logger dan pakweg een DF, maar ook met een ander doel. Minder ruim dan een Quest, maar toegankelijker en zeker wendbaarder.
De omschrijving 'stadsvelomobiel' staat hem wel goed: stevig, praktisch inzetbaar, prima afgewerkt. Een 'premium' product met - naar mijn ervaring - de best mogelijke elektrische ondersteuning.
Daarnaast biedt Flevobike een feilloze ondersteuning. Ik heb begrepen dat dit bij de andere producenten niet anders is, maar kan enkel de eigen ervaring meegeven. Ook bij fietser.be, waar ik langsga voor de normale zaken, werd ik altijd goed geholpen. Dit zijn niet de normale verkoper-klant relaties, maar na korte tijd wordt het eerder vriendschappelijk.

Als ik naar de toekomst kijk en naar het huidige aanbod? Dat wordt iets moeilijker, maar de Orca zou zeker weer op het lijstje staan. Het gaat altijd om compromissen. Waar bij de Orca gekozen werd voor de praktische kant, werden offers gebracht op het vlak van aerodynamica. Het concept maakt er ook een zware velomobiel van, maar bij acceleratie wordt dit opgevangen door de ondersteuning. Een keer op snelheid maakt dat gewicht niet veel meer uit, tenminste op vlakke baan.

In een volgende post bekijk ik de toestand van een Orca na vijf jaar en 60.000 km intensief gebruik.