nieuwe banden

De knoop werd vandaag doorgehakt. Om de lokale handel wat te steunen, haalde ik een paar Schwalbe Kojak vouwbanden 35-406 bij fietser.be.

Ze zijn meteen op de trike gemonteerd en vanavond tijdens een korte rit uitgetest. Het verschil met de Marathon Plus is groot: waar de vroegere banden zongen op het asfalt, hoor ik deze niet meer. Waar de trike in de bochten naar buiten schoof, tilt hij nu het binnenwiel, maar zeer beheersbaar. Het lijkt erop dat de snelheid hoger ligt ook, maar om daar zekerheid over te hebben, zal ik toch meer dan 5 km moeten rijden.

Naar mijn gevoel is de rolweerstand lager, maar de zijdelingse weerstand is dan weer heel wat beter.

Net wat ik zocht.

Binnenkort, als fietser.be ze binnen heeft gekregen, leg ik er achteraan ook een Kojak op, maar dan wat breder: een 50 mm in plaats van de 32 mm Kenda Kwest die er nu om ligt. Het resultaat zou ongeveer status quo moeten zijn op het vlak van performantie, maar met een hoger comfort.

fietsen aan zee

Mijn ouders zitten een week aan zee, in een mooi appartement aan de dijk in Oostende. Dat was een gelegenheid om mijn geboortestad nog eens te bezoeken. In de voormiddag reed ik gezellig kriskras door het centrum en de haven.

Bij het Mercatordok reed ik over dit schitterende fietspad:

Het tweerichtingsfietspad is grosso modo even breed als de straat ernaast ! Rond het station was de infrastructuur iets warriger; hier ligt een fietspad, daar dan plots weer niet... Maar dit pad, zoals je het op de foto ziet, vond ik echt wel de moeite.

In één moeite dokkerde ik ook het staketsel op, tot aan de Beaufort, helemaal op de kop.

Vroeger, toen we elke zomer een paar maanden op vakantie waren bij oma, hoorde een wandeling naar hier bij het vaste traject. Zwaaien naar de in- en uitvarende zeil- en vissersboten, zoeken naar rondzwevende kwallen, krabben zoeken, ... De zee blijft haar aantrekkingskracht behouden.

In de namiddag reden we tot aan Nieuwpoort, achter de dijk door, en via het knooppuntennetwerk terug. Aan dat netwerk mangelt nog heel wat. Vanaf punt 12 tot 16 en dan naar 52 (Westende - Leffinge - Raversijde) rijd je de hele tijd over smalle wegen, zonder fietspad, met redelijk wat verkeer. Dit is niet het mooiste fietsgedeelte in West-Vlaanderen ! Rond Wilskerke reden we op een nagelnieuwe weg, waarbij ook weer geen fietspad te vinden was. Rekening houdend met het feit dat deze route deel uitmaakt van het knooppuntennetwerk, vind ik dit onbegrijpelijk...

transportkwestie

Een trike is fun om mee te rijden. Er stelt zich wel een probleem: als je een eind van huis wil fietsen, moet je aan je startpunt raken. Een trike transporteren blijkt iets minder evident dan een gewone fiets.

In de auto ? Te lang en te hoog (voor mijn auto toch), zeker met de streamer.

Op de auto ? Op het dak van mijn break staan langsrails en daarop passen merkeigen draagstangen, maar die zijn dan weer te breed om fietsendragers op te monteren.

Fietsendrager op de trekhaak ? Trike past er niet op...

Dus koos ik voor de volgende oplossing:

Een oud vlak wagentje van het Franse Erka zaliger. Daarop rails die eigenlijk de helften zijn van twee fietsendragers die bij het wagentje hoorden. Net gepast van lengte, redelijk compact en makkelijk om verticaal op te bergen.

In een volgende fase schik ik de drie rails te vervangen door drie volwaardige fietsendragers. Dan kan het wagentje evengoed gebruikt worden om gewone fietsen te vervoeren.

bandenkwestie

Na 1500 km is het ook tijd om een evalutie op te maken van de banden op de trike.

Ter herhaling: vooraan liggen er Schwalbe Marathon Plus 35-406 op, achteraan een Kenda Kwest 32-559 high pressure. Bij de voorbanden hou ik de druk rond 5 tot 5,5 bar en achteraan is dat eerder 6 bar.

Helemaal bij het begin, in februari 2010, heb ik achteraan twee keren lek gereden, waarbij één snakebite door het te laat opmerken van een diepe put in het asfalt. De rechtervoorband verloor één keer om onverklaarbare redenen druk. Nadien zijn er op dat vlak geen moeilijkheden meer geweest.

Sedert het begin voerde ik de druk op, met merkbare verschillen. Het comfort ging wat achteruit, de prestaties werden merkbaar beter (hoewel ook training daar wellicht een rol in speelt). Het reliëf in de voorbanden is toch aan het verdwijnen, maar ik heb er geen idee van hoe diep dit bij de nieuwe banden was. Mijn broer legde heel recent een set Marathon Plus 28" banden op zijn stadsfiets; die hebben zowat evenveel reliëf als een terreinband, maar als ik het goed heb is dat pas bij de recentste editie het geval. Ik las ook dat het gewicht sterk toegenomen is door de grotere dikte van het loopvlak.

Het grootste nadeel dat ik ondervind bij de voorbanden is dat de zijdelingse grip te wensen overlaat: bij bochtjes pikken aan hogere snelheid gaan ze snel aan het schuiven. Noteer dat het gaat om relatief korte bochten aan snelheden tussen 25 en 30 km/u: het voordeel van een trike - van zowat elke ligfiets - is dat je in de bochten kunt blijven trappen en dus geen snelheid hoeft te verliezen, maar het gebrek aan zijdelingse grip maakt dat ik me toch moet inhouden. Anderzijds: meer grip zou kunnen leiden tot het lichten van een wieltje.

Voor de achterband zit het wat anders. De grip van de Kenda Kwest lijkt wat minder. Lijkt, want ik heb geen referentie. Ik merk wel dat bij een vochtige of natte ondergrond de band snel doorslipt bij het aanzetten. Door de hoge druk is er ook weinig vering, waardoor hij ook snel contact verliest bij een oneffen wegdek. En daarvan zijn er veel in ons landje !

Het wordt dus zoeken naar banden die mij het optimum kunnen bieden: minder rolweerstand, even lekbestendig, lange levensduur, betere laterale grip en betere schokdemping. Wat niet hoeft, is een supersnelle, sletige, snel lekkende raceband. Daarvoor primeert betrouwbaarheid te veel.

Velomobiel.nl biedt me de Vredestein Perfect Moiree in verschillende breedtes. Nu nog uitzoeken wat op de velgen past... Vooral achteraan lijkt de velg eerder smal, dus een veel bredere band zal daar niet makkelijk op raken.

schade

Zondag sprong ik op de trike om nog snel een boodschap te doen. Na 20 m draaide het linker spatbord plots mee met het voorwiel, tot het door de remleiding gestopt werd. De oorzaak was snel duidelijk: de ophanging was gebroken. Meteen was het nut van een mantel van gevlochten staal voor de remleiding zichtbaar: mocht die er niet geweest zijn, dan was de hydraulische leiding op zijn minst goed beschadigd en misschien wel doorgesneden geweest.

Ik haalde snel beide spatborden eraf - ik hou van symmetrie - en reed dan maar zonder om de boodschap.

Hoe kan zo'n steun nu doorbreken ? Het is stevig materiaal. Een nauwkeuriger controle van het breukvlak wees op een oudere beschadiging (oxydatie komt er niet in die mate op vijf minuten). Trillingen of een stoot (waarvan er op het spatbord geen spoor weer te vinden is) deden de rest van het werk, met dit resultaat als gevolg. Een close-up van het breukvlak maakt de oude schade zichtbaarder.

Aan de linkerkant zie je roestvorming. Dat kan dus geen verse breuk zijn. Het is ondertussen ook klaar dat de breuk zich - heel logisch - voordeed op de zwakste plaats. Aan de kant van het linker balhoofd ziet dat er zo uit:

Zoals gezegd, ondernam het spatbord een poging om meteen ook de (nieuwe) remleiding door te snijden. Dat is niet gelukt. Het resultaat zie je hieronder.

Je merkt meteen een knik in de leiding. Op die plaats is de pvc-mantel doorgesneden. Het gevlochten staal hield het gelukkig, waardoor er geen lek ontstaan is.

nog cijfertjes

Vandaag alweer met de fiets naar het werk gegaan. Deze keer heb ik cijfers over de rit heen en terug.

Omstandigheden: zwakke tot matige bries uit het noordwesten, temperatuur bij vertrek ongeveer 10 ° C en en op de terugweg rond de 17 ° C, droog en bewolkt met opklaringen.

Gereden afstand bedroeg 46,72 km; de totale rittijd was 1u 46 min. De gemiddelde snelheid bedroeg 26,26 km en de gemiddelde trapfrequentie 76.

Op de terugweg lag de kruissnelheid tussen 28 en 30 km/u en dat is niet mis, vind ik zelf.

Ondertussen staat de teller voor het totaal op 1500 km. Om die afstand af te leggen had ik 66 uren nodig.

vermageringskuur

Zoals in een andere recente post gemeld, is het gewicht van de trike, op weg naar het werk, niet minnetjes. In een lang weekend - als ik er eens tijd voor heb - wil ik dit tot het haalbare minimum terugbrengen. Dat betekent strippen:

• fietstassen eraf - de tassen op zich wegen 1,8 kg
• Streamer verwijderen - gewicht volgens HP Velotechnik ligt rond 2,5 kg
• bagagedrager eraf - nog een kilootje ?

De spatborden zal ik maar laten zitten (wat zouden die wegen ?). Dan wordt het proberen wat de effecten op het rijgedrag zullen zijn.

Nu merkte ik dat met de Streamer en zonder fietstassen het zwaartepunt ruim verder naar voren ligt. Hierdoor heeft het achterwiel de neiging om bij het remmen snel het luchtruim te kiezen en - belangrijker - bij een ruwere ondergrond verlies ik snel het contact met de weg. Het gevolg is tractieverlies. Energie stoppen in een wiel dat de helft van de tijd in het ijle draait is niet goed voor het rendement !

Nochtans ligt het zitje al vlakker dan toen ik de fiets aankocht. Omdat bij het kantelen de voorste bevestiging niet verandert, zou dit moeten betekenen dat het zwaartepunt een fractie naar achter verschuift. De voornaamste reden van de lichte achterkant zal dus wel mijn geringe gewicht zijn.