te koop

Neen, geen trike, wel een setje Schwalbe Kojak vouwbandjes, maat  35-406 (20 x 1,35), met een kleine 2000 km. Zo op het oog moeten ze minstens nog eens zo lang meegaan.

Aankoopprijs was € 33 per stuk. Vraagprijs is te bespreken. Om een idee te geven: € 25 voor beide samen ?

Wie interesse heeft, mailt me maar (of zet een reactie bij dit bericht)

Update: ze zijn verkocht !

banden alweer

Ongelooflijk, he. Er komt geen eind aan het bandenverhaal.

Tot nu toe testte ik twee types banden uit vooraan. Achteraan ligt nog altijd de originele Kenda Kwest High Pressure om.

Kenda Kwest High Pressure 100 PSI

Om even te recapituleren: toen ik de fiets kocht, lagen er Schwalbe Marathon Plus 35-406 bandjes op vooraan (en de Kenda achterop).

Schwalbe Marathon Plus

Voordelen zijn de quasi onverslijtbaarheid van het loopvlak en de bijna absolute lekvrijheid. Nadelen de hogere rolweerstand (of mindere snelheid voor eenzelfde inspanning) en - bijna enkel op een driewieler (trike of velomobiel) merkbare - mindere laterale weerstand. Dat laatste betekent dat de banden in een genomen korte bocht beginnen uit te breken.

Vorig voorjaar werden deze vervangen door Schwalbe Kojak, in dezelfde 35-406, maar in vouwband-uitvoering.

Schwalbe Kojak

Kojaks zijn slicks, waarvan meestal gezegd wordt dat ze het enkel goed doen op droog, vlak wegdek. Wel: de Kojaks maalden niet om regen of sneeuw, modder of gravel. De zijdelingse grip was spectaculair veel beter: een bocht op twee wielen nemen is absoluut geen probleem en de bochtensnelheid kon véél hoger. De rolweerstand was ook merkbaar lager (meten deed ik niet, dat laat ik aan Wim Schermer over), wat maakte dat de gemiddelde snelheid voor de woonwerkverplaatsing zo'n 2 à 3 km/u hoger lag, of zo rond de 8 %. Dat is dus de moeite, want het scheelt wel wat in tijd.

Helaas heeft de medaille ook een keerzijde: om de haverklap lek (ondanks de bandendruk van 7,5 bar) en heel onrustig sturen, wat erg vermoeiend is. Lek betekent zowel doorboringen als snakebites. Dat laatste kan ook aan de velgen liggen, da's moeilijker te vergelijken. In elk geval zijn de Marathon + op dat vlak veel betrouwbaarder.

De Kojak is duidelijk ook ontwikkeld met een zo laag mogelijke massa in het achterhoofd, dus de wangen zijn flinterdun. Er ligt niet meer dan een vliesje op het canvas (of wat er ook gebruikt mag worden) en dat raakt héél snel beschadigd. In het loopvlak zijn op goed een half jaar heel wat putjes en sneetjes te vinden. Neen, qua kilometeraantal zullen ze niet kunnen tippen aan de Marathon Plus.

Nu wil ik dus banden omleggen die de voordelen van beide verenigen: behoorlijke slijtageweerstand, zo lekvrij mogelijk (lek herstellen betekent veel tijdverlies, zelfs indien je enkel een nieuwe binnenband hoeft te steken), goede laterale weerstand (= hoge bochtensnelheid), lage rolweerstand en geen negatieve invloed op het stuurgedrag. Om de lat nog hoger te leggen, wens ik ook het rijcomfort te verhogen, dus moeten het ballonbanden worden. En als het even kan nog betaalbaar ook.

Dan komt de Vredestein Perfect Moiree in het vizier.

Vredestein Perfect Moiree

Probleem: ik kan ze wel bestellen bij Velomobiel in Nederland, maar mijn fietshandelaar beloofde me vorige maand dat hij ze me binnen de week kon bezorgen. Een prijs had hij op twee dagen, naar zijn zeggen. Ik wacht nog steeds...

Het doel: 47-406 vooraan en meteen een 54-559 achteraan. Nu ligt achterop een 32-559.

Nog even over die Kenda: smal, hoge druk en naar mijn indruk een harde compound. Dat betekent een erg slijtvaste band, een lage rolweerstand (dat is een gevoel, want ik heb nog niets vergeleken), maar weinig grip en nog minder comfort. Ik heb er nu bijna 4000 km mee gereden en ik heb er absoluut geen idee van wat de vorige eigenaar er al mee deed, dus qua slijtvastheid zit het wel snor !

shimmy en banden

Vorig jaar, tijdens een rit met de Gentse Liggers, werd me erop gewezen dat mijn stuur behoorlijk heftig heen en weer slingerde. "Shimmy" heet dat verschijnsel.

Ik ondervond dat de mate waaraan ik er last van had voornamelijk samenhing met twee factoren:

• de snelheid. Tussen 20 en 25 km/u was dit het hevigste
• de bandendruk. Indien die minder dan 6 bar bedroeg, had ik er veel meer last van

De sporing is al meerdere keren gecontroleerd en daar is niets mis mee. Sneller rijden en meer druk dus...

Twee weken geleden voerde ik dan een plan uit dat al een tijdje in mijn hoofd rondspookte: de Kojaks vooraan gingen eraf en de originele (in de zin van: ze lagen erop toen ik de fiets kocht) Schwalbe Marathon + kwamen er weer op.

De shimmy was op slag verdwenen (of toch zo goed als). De Gforce en de Kojaks zijn dus niet echt compatibel. Pech, want het bochtengedrag van die banden stond me wel aan. De "pantserbanden" die er nu op liggen zouden me ook meer voor lekken moeten behoeden. Leuk, want lekken betekenen telkens weer tijdverlies.'t is moeilijk om de balans op te maken, maar indien je kruissnelheid hoger ligt, maar je om de haverklap tijd veliest met banden wisselen of herstellen, dan zal je gemiddelde uiteindelijk niet hoger liggen, denk ik. Of toch ?

Iemand geïnteresseerd in een setje Kojak 35-406  vouwbandjes ?

wat probleempjes: vervolg

Als aanvulling op het laatste bericht volgt nu het resultaat van de klussen.

De Kojaks hangen weer aan de haak en zijn gewisseld voor de Schwalbe Marathon Plus bandjes die op de trike lagen bij aankoop. De vroeger ervaren nadelen (trager, lage zijdelingse weerstand) neem ik er maar bij. Het viel bij het wisselen meteen op dat er een duidelijk verschil zit in banddikte (dikte van de rubberlaag). In het loopvlak van de Kojaks zaten toch wat scheurtjes en sneetjes. Heel opvallend is vooral dat de trike met de M+ veel rustiger stuurt: het vervelende trillen is weg (wel de handen aan het stuur houden).

Bij de Kojaks waren er twee oplossingen om shimmy te vermijden: zeker de druk hoog genoeg houden (minimum 7 bar) en de snelheid boven 25 km/u ! Bij de start van de rit gisteravond had één deelnemer meteen een lekke band. Toeval of niet: een Kojak...

Ik denk eraan om eens een setje Perfect Moirees te halen, liefst meteen wat breder dan wat er nu op ligt.

Wat de Streamer betreft: de Powertape zat muurvast aan de velcro, dus bleef die maar zitten. Op de binnenzijde van de Streamer bracht ik enkele baantjes polymeerkit aan (dank je voor de tip, Mick). Ik koos voor Flex7 elastische kit. Daarna kon de verbinding enkele uren uitharden.

Gisteravond werd de oplossing grondig getest: eerst 30 km op de aanhanger achter de auto. Dat betekent continu trillen en vermoedelijk een behoorlijke winddruk, dan een nachtelijke rit van 40 km over allerlei soorten ondergrond en tenslotte 30 km terug achter de auto. De nieuwe verbinding heeft stand gehouden. Het blijft afwachten hoe lang dat zal duren.

De rit van de voorbije nacht was een mooie gelegenheid om diverse oplossingen voor fietsverlichting te vergelijken. Vooreerst: ik reed nog nooit met een groep die zo duidelijk verlicht was !

Het aandeel van de BuMM Cyo koplampen met (naaf)dynamo was zeer groot (4 van de 12 fietsen waren ermee uitgerust) en tot tevredenheid van alle eigenaars. Compact, goede lichtopbrengst en goede spreiding van de lichtbundel. Belangrijk is dat dit een dynamo-aangedreven lamp is. Dat heeft als grote voordeel dat je geen rekening moet houden met batterijen die leeg raken.

Daarnaast waren twee fietsen (een ligger en een velomobiel) uitgerust met een Magic Shine MJ 816 pack:

Je ziet één centrale schijnwerper, geflankeerd door twee breedstralers. De totale lichtopbrengst is fenomenaal! Het geheel wordt bediend door een schakelaar die je op het stuur kunt monteren en de stroom wordt verzorgd door een bijgeleverd batterijpak. De autonomie bedraagt bij maximaal vermogen een drietal uren. Daarna moet je de batterijen herladen. Aangezien we in groep reden, was er niet direct een mogelijkheid om de lichtbundel van deze lamp te beoordelen. Mijn vermoeden, gezien de vorm van de reflector en de plaatsing van de led daarin, is dat de bundel niet afgesneden is bovenaan en de lamp vermoedelijk niet door de Duitse keuring zal raken, die toch een norm is op dit vlak. Anderzijds krijg je een enorme hoeveelheid licht voor je geld.

Wat ook opviel is de felheid van het sterk geconcentreerde led-licht dat nu op elke fiets zit. Halogeen heeft helemaal afgedaan. Een gevolg van dat felle licht rondom is dat het je verblindt. Om in je eentje op een onverlichte weg te rijden is het schitterend; om in groep te fietsen, met continu felle lichtbundels in je achteruitkijkspiegels, dat was wat van het goede teveel. Zelfs sommige achterlichten waren verblindend.

Anderzijds heb ik het veel liever zo dan wat je meestal ziet (in de stad dan toch): onverlichte, donker geklede fietsers.

sportieve zomeroutfit

Om in de Belgische politieke actualiteit te blijven: alea iacta est. De Gforce is ondertussen dus uitgerust met de set nieuwe voorbanden, Schwalbe Kojak, 35 mm breed.

Aangezien ze er net een week op liggen, is het nog wat vroeg om het over snelheidsverschillen te hebben. Toch lijkt er ook op dat vlak verschil te zijn.

Vrijdag, tijdens een ritje in de buurt (met de zoon op zijn bmx) werd de zijdelingse grip grondig uitgetest aan een rondpunt in een doodlopende straat: geen zijwaarts wegglijden, wel bijna continu op twee wielen rond het pleintje draaien. De grip is dus OK. Het sturen lijkt er wel zenuwachtiger op geworden en het stuur loslaten is er nu helemaal niet meer bij !

Achteraan werd een 50 mm Kojak aanbevolen, maar ik heb er mijn twijfels over of de velg dit aankan.

Maandag reed ik na het werk via een knooppuntroute tot bij mijn broer. De route, opgemaakt via fietsnet, werd afgedrukt in een formaat voor de bikepointer en tegelijk geëxporteerd naar de Zümo. Die heeft wel een beperkte autonomie (4u ongeveer), maar als hij geschikt is voor op de motor, zal hij wel tegen de schokken van de fiets kunnen ook. Het is wel een beetje wennen: de gps navigeert je van punt naar punt, maar je moet wel hier en daar zelf uitzoeken langs welke weg je er raakt. Ergens onderweg, zo tussen Sint-Martens-Latem en Vinderhoute, raakte ik het spoor bijster. Een kaart erbij is dus ook nuttig.

Onderweg leidde het systeem me hier en daar over onverharde wegen en soms koos ik achterafpaadjes door het gras, achter tuinen door. Ergens op zo'n pad moet de kabel van de fietscomputer blijven haken zijn, want hij was finaal door. Ik heb dus naar schatting 30 km meer afgelegd dan de teller opgeeft. Een half uurtje werk en een soldeerbout (en krimpkous) losten dit op.

Aangezien de zomer in aantocht is, moest ook de Streamer eraf. Da's simpelweg te warm als de temperatuur boven 20 ° klimt.

De trike in zomertrim ziet er zo uit:

Daar komt wel één en ander bij kijken, want een aantal accessoires was op die streamer bevestigd. De fietscomputer moest een nieuwe plaats krijgen, de koplamp eveneens en ook voor de bevestiging van de gps was een oplossing nodig. Zoals je ziet, is dat allemaal behoorlijk gelukt.

Tussentijdse evaluatie van het Hygia Multi remsysteem: na een tijdje wennen is het gekoppelde systeem meestal een duidelijk voordeel. Je hebt maar één hand - eigenlijk maar een paar vingers - nodig om tot stilstand te komen. Enkel bij het rechts afslaan kan dat een probleem zijn: je kunt niet tegelijk vertragen en je arm uitsteken. Het systeem is zeer fijn te doseren ook. De pads staan behoorlijk dicht bij de schijven en dat merk je in elke bocht. Door de zijdelingse kracht die op de voorwielen uitgeoefend wordt, slepen die pads telkens weer lichtjes tegen de schijven.

De handrem is ondertussen onmisbaar geworden: snel even het hendeltje omzetten en de bike staat vast.

Nog even dit: de Gforce trike STD is standaard, zoals de meeste trikes, eerder kaal. De toeroptie breidt dit pakket uit met spatborden voor en achter en een pakdrager. De pakdrager steunt boven de achteras en door middel van twee lange stangen ook voor de achtervork. Dat is niet ideaal, want zodra er wat gewicht aan hangt, slingert de boel heen en weer. Om die reden verbond de vorige eigenaar de voorkant van de pakdrager met het zitje. Dat maakt het geheel véél stabieler, maar even snel de hoek van de zit veranderen zit er niet meer in. Als ik de balans opmaak, kies ik toch voor dit toerpakket. In ons Belgische klimaat  kun je nooit rekenen op droog weer, dus zijn spatborden een noodzaak. Ook de bagagedrager is handig, want je kunt verder met standaard fietstassen. Daarbij moet je wel opletten met het gewicht dat je erin stopt, want dit heeft een zeer duidelijke invloed op de baanvastheid: je hoogtepunt komt merkelijk hoger te liggen en de trike vertoont een neiging tot onderstuur met een fikse lading (neiging om rechtdoor te gaan en sneller - tot ontzettend véél sneller - het binnenwiel lichten).


Waarom spatborden: zolang je rechtdoor rijdt, merk je vooral het voordeel van het achterste spatbord - indien het nat ligt. Mocht dat er niet zijn volgt een constante douche. Een keer je een bocht neemt, zal ook het water dat de voorbanden opnemen je besproeien. Alle vuil dat op de weg ligt, wordt ook jouw kant uit geslingerd. Zelfs met spatborden vind ik dat de voorwielen onaangenaam veel water en smurrie naar je handen slingeren !

nieuwe banden

De knoop werd vandaag doorgehakt. Om de lokale handel wat te steunen, haalde ik een paar Schwalbe Kojak vouwbanden 35-406 bij fietser.be.

Ze zijn meteen op de trike gemonteerd en vanavond tijdens een korte rit uitgetest. Het verschil met de Marathon Plus is groot: waar de vroegere banden zongen op het asfalt, hoor ik deze niet meer. Waar de trike in de bochten naar buiten schoof, tilt hij nu het binnenwiel, maar zeer beheersbaar. Het lijkt erop dat de snelheid hoger ligt ook, maar om daar zekerheid over te hebben, zal ik toch meer dan 5 km moeten rijden.

Naar mijn gevoel is de rolweerstand lager, maar de zijdelingse weerstand is dan weer heel wat beter.

Net wat ik zocht.

Binnenkort, als fietser.be ze binnen heeft gekregen, leg ik er achteraan ook een Kojak op, maar dan wat breder: een 50 mm in plaats van de 32 mm Kenda Kwest die er nu om ligt. Het resultaat zou ongeveer status quo moeten zijn op het vlak van performantie, maar met een hoger comfort.