het kriebelt

eFAW is leuk om mee te rijden. Zeker: een WAW of Quest is sneller en een Orca comfortabeler en ze zijn allemaal nieuwer dan een A2, maar zo'n FAW ligt toch goed.

Op wat gewone onderhoudsdingen na staat de fiets op punt en is hij aangepast aan mijn wensen en behoeften. Net zoals bij veel van die zaken maakt het werk de helft van de pret uit, dus wordt al gedacht aan een opvolger. Nog eens: niet omdat eFAW niet voldoet, maar omdat ik nu eenmaal graag werk aan die dingen.

En dan lees ik goed nieuws: binnenkort lanceert Leo Visscher de A8 ! Het Alligt-equivalent van de über-Audi met hetzelfde typenummer ? In zekere zin wel, want geïnspireerd door de WAW.

En dat zie ik wel zitten: een eigen velomobiel in elkaar poppen. Zoals altijd bij zo'n zaken wordt het afwegen: snelheid tegenover comfort, laadruimte tegenover gewicht, ...

Een bijkomend voordeel is dat ook hier weer een 20" achterwiel in zit. Zo kan ik het in aanbouw zijnde wiel met NuVinci naaf eenvoudig overzetten naar de nieuwe fiets (mocht het die worden).

het is ook nooit goed

Vorig jaar vond ik op Deal Extreme, de site bij uitstek voor allerlei hebbedingetjes, een neopreen gezichtsmasker.

Je vindt het hier.

Voordeel : makkelijk aan en uit te doen, want met een klittenbandsluiting achteraan. Het komt van Deal Extreme, dus is het ook spotgoedkoop én daar bovenop wordt het gratis verstuurd. En het belangrijkste: het is lekker warm. Vooral vanaf pakweg -10° C. Als het minder koud is, houdt het masker algauw teveel warmte vast, toch onder het velomobieldakje. 

Dit, in combinatie met een fleece hoofdband om de oren en het voorhoofd warm te houden, was voor mij ideaal de voorbije weken, vooral 's morgens vroeg. Voor de rest zit ik in de fiets en die vormt op zich al een grote jas, ondanks de grote trapopening.

Ik merkte dat het temperatuursverschil binnen in eFAW en daarbuiten zo'n 4 tot 5 °C bedraagt.

fris

Enkele keren de voorbije week wees de thermometer zo ongeveer -12° C aan. Frisjes voor de tijd van het jaar.

De accu van de auto heeft er de brui aan gegeven, maar da's normaal: ik heb al maanden niet meer moeten tanken, de auto komt amper nog van zijn plaats. En na 8 jaar vindt de accu het dan welletjes.

-12° C, dus dacht ik: "dat wordt een laagje extra". Thermisch ondergoed erbij, een tweede paar sokken en katoenen onderhandschoenen. Wel: dat was fout gedacht ! Veel te warm had ik.

En omdat eigenwijs zijn nu eenmaal een eigenschap is van me, koos ik toch maar weer voor de route over het jaagpad. Sneeuw ? Waar ? Op het jaagpad natuurlijk ! De snelheid lag daardoor wel wat lager dan anders, maar de route zag er sprookjesachtig uit en het ochtendlicht onder een onbewolkte hemel is schitterend.

Mijn excuses voor de beeldkwaliteit: ik had enkel de telefoon bij en die doet het niet zo goed met weinig licht. En in realiteit is het zicht vanuit de fiets wel wat beter dan wat je op de tweede opname ziet !

Buiten -12°, in eFAW -7° en dat scheelt 5 hele graden ! De bovenste laag kleren en de onderhandschoenen gingen uit, de muts werd vervangen door een hoofdband en dat voelde al heel wat beter. Enkel mijn tenen vonden het wat te fris, dus zal ik toch maar eens denken aan verwarmde zolen. Liever dat dan in de auto naar het werk rijden.

De sneeuw zorgde ervoor dat de verplaatsingstijd steeg van 45 naar 60 minuten. In het weerkeren had ik de hele week daarbovenop nog een strakke noordooster op kop. Ondanks de stroomlijn van eFAW was het hard trappen !

Het koudste zouden we nu wel gehad moeten hebben. Het blijft vriezen, maar niet meer zo hard.Er is zelfs dooi aangekondigd voor volgende week. Dat wordt weer hard werken in de onverharde dreef waar ik door moet.

roadkill 2

De situatie: een jaagpad, met aan de ene kant een rivier (de Schelde) en aan de andere kant weiden, waar tussen de sneeuw grassprietjes te zien zijn. Watervogels vluchten naar het water bij wat zij zien als naderend gevaar. Het resultaat ?

Dit was een meerkoet.

Aangezien hier geen auto's rijden en het erg onwaarschijnlijk lijkt dat een wandelaar hiervan de oorzaak is, moet een fietser met het beestje in aanraking gekomen zijn.

Niet moeilijk, want enkele honderden meters verder schoot een troep van die vogels voor mijn wielen het pad over, vluchtend naar het veilige water. Ik kon ze net vermijden, stevig remmend.

Moet daar nu een bordje komen "opgelet voor overstekende vogels" ?

velomobiel: marketing

De mosterd haalde ik deze keer bij Copenhagenize. De autolobby stopt veel geld in het promoten van het product "auto". Het beeld dat zij creëren doet verkopen.

Wil je velomobielen verkopen, dan moet je ze aantrekkelijk maken. Binnen de HPV-wereld is er de verdienstelijke poging van cyclechic - wereldwijd -, waarbij fietsen gepromoot wordt. De boodschap: "fietsen is hip". Een velomobiel is nu een product voor excentrieke mensen, met een geitewollensokkengeurtje. Da's voldoende om de goegemeente af te schrikken, toch ? Mijn Alleweder A2 is, voor zover ik weet, in de omgeving een gekende verschijning. In een stad met ruim een kwart miljoen inwoners wil dat wat zeggen: namelijk dat er erg weinig velomobielen rondrijden.

Toch zijn er wel enkele pogingen om die dingen te promoten, maar de campagne circuleert, vrees ik, vooral onder diegenen die al overtuigd zijn. Kijk bijvoorbeeld eens naar dit ludieke product van Fietser.be:

Ook op hun site gebruiken ze enkele argumenten die zowel op ratio als emotie beroep doen, maar je moet wel eerst die site vinden. Om echt te verkopen, moet je actief promoten ! Alleen: dat veronderstelt een stevig reclamebudget en dan nog: je doet het enkel indien je als doel hebt meer te verkopen en ondertussen verwacht dat dit doel ook haalbaar is.

Stel dat, we houden het bij een ideale wereld, de weinige producenten van velomobielen in Europa een gezamenlijke kas aanleggen en een reclamebureau inschakelen om het concept verkoopbaar te maken. Goed, eerst moet er een verkoopbaar product zijn (lees: een goedkope, aantrekkelijke velomobiel voor een ruimer publiek), maar in de huidige wereld worden behoeften toch gecreëerd ?

De boodschap: "wil je hip zijn, dan rij je velomobiel". Economische argumenten zijn te moeilijk, het groene imago kan nog net, maar hip zijn, voorlopen op de buren (maar ook weer niet teveel) en tonen dat je mee bent met je tijd, daar gaat het om. Imagebuilding heet dat toch ? Daarna volgt "keeping up with the Joneses" wel vanzelf, indien het concept aanslaat.

Eigenlijk speelt het economische wel: geen belastingen, minimale onderhoudskost, een equivalent van 0 tot 0,5l/100 km - ik gok maar -, geen parkeerprobleem, geen verzekeringskost, ... Tel uit je winst.

Gemakshalve zwijg je maar over het feit dat meer velomobielen een extra belasting betekenen voor de bestaande fietsinfrastructuur, maar hey, het gaat om marketing toch, om luchtbellen creëren, ...

Ruimer gezien zou een "fietslobby" kunnen groeien, waardoor de overheid binnen Europa eindelijk de fiets erkent als een valabel vervangmiddel voor de auto in steden. Wilde dromen, ik weet het, maar daarzonder verandert er niets...

Natuurlijk: mocht de promotie aanslaan, dan moet je ook een product in voldoende mate kunnen leveren en zonder wachttijden van maanden. Maar dat is precies waar het in die hele gedachtenstroom om draait.

Marketing betekent ook marktonderzoek: willen mensen wel een velomobiel ? Mochten ze er één willen kopen, wat zijn dan de belangrijkste aankoopargumenten ? Nu heet het "ze zijn te duur, meneer", maar zouden er echt meer verkocht raken indien de prijs lager is ?

Kijk naar de producten van Alligt: de - bij mijn weten - goedkoopste velomobielen op de markt en functioneel ook, maar je ziet ze amper rijden. Een praktisch voorbeeld: bij ritten met de Gentse Liggers (Vlaamse vereniging voor ligfietsers) is er een minderheid aan velomobielen en daarbinnen zullen de WAW's wellicht het grootste deel uitmaken - de WAW is namelijk een Vlaams product (en behoorlijk goed ook). Zonder cijfers te kennen, neem ik aan dat bij een Nederlands treffen de Quest het leeuwendeel uitmaakt. Daaruit leidt ik af dat binnen de huidige klantenkring het argument prijs amper impact heeft, maar dat de nabijheid van een servicepunt wel meespeelt en dat velomobielen nu vooral gekocht worden met de hogere snelheid in het achterhoofd.

Jan-met-de-pet wil ook niet opvallen, niet afwijken van Jan Modaal naast de deur. Kijken we nog maar eens naar het autowereldje: in België is Audi blijkbaar wat iedereen wil. "Straalt klasse uit", maar is tegelijk voorzichtig vormgegeven. Even terug dacht Renault "we zullen in die categorie even een nieuwe norm zetten, de bakens verzetten" en bracht de Avantime uit (en het kleine broertje Vel Satis): je kunt er met een vergrootglas naar op zoek gaan. Dus: de velomobielvormgeving zal wellicht voor een groot stuk bepalen of het ding verkoopbaar is.

Een ander truukje uit de mobiele wereld: zorg voor competitie en persaandacht ervoor. Wielrennen, motorraces, autoraces, ... Wedstrijden en persaandacht daarvoor doen verkopen. Het probleem: er moet eerst een budget daarin gestopt worden en dan blijft het afwachten of de campagne aanslaat. Daarnaast moet je voor continuïteit zorgen: twee jaartje competitie en dan afbouwen als de trein vertrokken is, zal niet werken. De trein zal stilvallen. Nu heeft de autosector wel al een voorsprong van pakweg 100 jaar en dat vlak je niet zomaar weg natuurlijk, maar je kunt er wel van leren.

Jawel, er zijn HPV-competities, al jaren, maar de glamour en glitter is er niet. Behalve de deelnemers zie je er amper volk.

De essentie blijft: is er enige kans dat het product bij een breder publiek aanslaat ? Zo ja, welk imago moet je het dan laten uitstralen. Marktonderzoek, dus.

de ideale velomobiel deel 2

Een poosje geleden correspondeerde ik wat met Johan Vrielink, omdat ik me wat zaken afvroeg rond het huidige ontwerp van velomobielen. Het vertrekpunt was het volgende: hoe kleiner een wiel, hoe gevoeliger het is voor oneffenheden in de weg. Dat merk ik geregeld, vooral als ik tussendoor eens de stadsfiets uithaal met zijn 28" wielen en zonder vering. Bepaalde putten en trillingen voel ik daarop veel minder dan in de rondom afgeveerde eFAW.

Op mooie, biljartlakengladde fietspaden zoals in Nederland (zo is het beeld hier toch) heb je daar geen nood aan, maar op de klinkerwegen, het pokdalige asfalt en de verwaarloosde fietspaden waarmee Vlaanderen bestrooid is, merk je toch wel dat 20" niet ideaal is, ondanks de vering.

Dus vroeg ik me af hoe een velomobiel met 24 of 26" velgen eruit zou kunnen zien. Er is, voor zover ik weet, een Quest met 26" wielen geweest, maar ik vermoed dat het probleem daar vooral is dat binnen het concept Quest de wieluitslag van de grote wielen een probleem vormde ?

Dus indien je met grotere wielen werkt, moet je hele ontwerp mee veranderen. Zou iets als de Birk Butterfly in aanmerking komen ?

Met de wielen in hun eigen stroomlijn hoef je daar met het koetswerk niet zozeer rekening mee te houden. Ik kan me wel voorstellen dat je op dat moment de hele ophanging en sturing moet herbekijken. Het wordt dus een compleet andere velomobiel. De Birk is er enkel voor de uiterlijke vormgeving bijgehaald, want het is eigenlijk meer een gestroomlijnde (peperdure) trike en niet echt een velomobiel.


Dit idee heeft ook weer nadelen: alweer omwille van de grotere stuuruitslag moet de spoorbreedte waarschijnlijk vergroten en dan kom je in problemen met paaltjes en andere versmallingen.
Anderzijds zouden grotere wielen de rolweerstand moeten verminderen en da's dan weer een voordeel. Wat een vorm met wielen buiten de koets doet voor de stroomlijn, daar heb ik geen zicht op.


Voor een velomobiel die puur op snelheid gericht is, genre Quest, is dit waarschijnlijk niet het juiste spoor, maar voor een meer comfortgericht model, met bij voorkeur ruime bagagemogelijkheden, is het misschien wel iets ?
Wat een beetje deze weg lijkt op te gaan, maar met heel wat eigenzinnige technische oplossingen (voorwielaandrijving, achterwielsturing), is de Velayo.

Wat deze in de praktijk geeft, daar heb ik het raden naar. Er is bijzonder weinig over te vinden. En, niet onbelangrijk, ook op het vlak van prijs zit deze alweer in dezelfde regionen als alle andere velomobielen... Voor de sterkere verspreiding van het idee is deze dus ook geen oplossing, maar hij geeft wel aan dat er buiten de Alleweder-afstammelingen nog andere wegen te bewandelen zijn !

de ideale velomobiel

Mocht die al bestaan, hoe moet die er dan uit zien ?

Binnen het huidige aanbod zie ik, met mijn beperkte kennis, de Quest, WAW, Milan en Go One EvoK als de ultieme racemachines: compromisloos, toegespitst op snelheid. En toch worden er relatief veel van verkocht.

WAW

Een andere loot is meer utilitair: de Alleweder A4, A6 en A7 als goedkoopste producten op de Europese markt. Trisled doet ook een verdienstelijke poging met de Rotovelo, waarbij een binnen het wereldje revolutionaire techniek toegepast wordt, maar 5.990 AU (pakweg 5.000 EUR) is nu niet direct een koopje...

"De" velomobiel zal dus niet bestaan, want veel hangt af van wat ermee moet gebeuren. Dat zie je nu ook: een A4 is degelijk, erg ruim en comfortabel, maar op prestatievlak moet je zelfs niet proberen om het tegen een Quest op te nemen. En het aluminium doet dienst als klankkast, waardoor de A4 eerder lawaaierig is.

Wie een velomobiel in huis haalt om er dagelijks mee te rijden, verwacht een onderhoudsarm voertuig, waarmee elke morgen zonder problemen kan aangezet worden. Dit is dan weer iets dat ze bij Flevobike goed begrepen hebben, met de Orca: een onderhoudsarme transmissie speelt daarin de hoofdrol. Of ook bij Alligt, met de Sunrider.

Ruime instap, onderhoudsarm, ruim, een aanvaardbare snelheid en een stevig koetswerk. Dit lijkt er al op. Alleen die prijs... En dan zit er nog geen dakje op, dus wordt je nog altijd nat als het regent.

Dit zijn allemaal velomobielen die gebaseerd zijn op het oertype uit onze streken: de Alleweder van Bart Verhees.

Een ander concept vind je bij Leitra.

Technisch verschillend (eigenlijk een trike met een stroomlijn erover), maar qua prijs komen we weer in dezelfde regionen terecht. En uiteindelijk koop je voor datzelfde bedrag een autootje...

Het ideaal is dus een velomobiel die pijlsnel is, pijlsnel oogt, alle oneffenheden in het wegdek opvangt, beschikt over een superefficiënte aandrijving, onderhoudsarm is en liefst niet meer kost dan een stadsfiets.  Daar bovenop moet die ook ruim genoeg zijn om pakweg een bak bier (of cola) te vervoeren. Een onmogelijke combinatie dus !

Tussendoor even een vergelijking met "de" fiets. Die dus ook niet bestaat... Je hebt stadsfietsen, racefietsen, terreinfietsen, kinderfietsen, bakfietsen, ... Logisch dus dat ook "de" velomobiel niet kan.

Kosten drukken kan door het systeem dat Alligt toepast: je voertuig in onderdelen laten leveren en het zelf assembleren. Besparen op de arbeidsuren dus.

Johan Vrielink ging op zoek naar andere manieren om het nog goedkoper te maken in combinatie met zelfbouw. Werken met bouwplannen en geleverde onderdelen is evident, maar indien het nog goedkoper moet, zal je ook ander materiaal moeten gebruiken, hout bijvoorbeeld. Of een hout-epoxy-combinatie. Dat houdt in dat je de constructietechnieken ook zo eenvoudig mogelijk moet maken om je potentiële klant niet te ontmoedigen.

En dan vraag ik me af: stel dat je erin slaagt een bouwpakket samen te stellen waarmee de gemiddelde klusser uit de voeten kan en je biedt dat aan voor pakweg € 2.000 (of minder), ga je dan meer velomobielen verkopen ? En niet alleen dat: gaan die dan ook overtuigend genoeg zijn om mensen ermee te doen rijden, of blijven het nicheproducten ?