Minstens één keer per week kom ik het tegen langs het jaagpad: 'roadkill'.
Dan vraag ik me af hoe dat mogelijk is. Hier zie je enkel wandelaars en fietsers. Sporadisch een auto van 'Waterwegen en Zeekanaal' - de beheerder van het jaagpad - of VMM, de Vlaams Milieumaatschappij. En toch ligt het jaagpad bezaaid met dooie beesten, voornamelijk watervogels en konijnen.
Vorig jaar zag ik hoe een jongedame bijna onderuit ging door een panikerend konijn. Het zag haar aan komen fietsen, raakte het noorden kwijt en huppelde heen en weer, net voor de fiets. Ze kon het beest nog net ontwijken. Dan weet je: "zo kan het dus gebeuren".
Dan weet je ook dat je vroeg of laat ook een konijn, waterhoen of ander klein wild voor/onder je wielen zal krijgen.
Je voelt het al aankomen: vandaag was het zover...
Op weg naar huis, cruisend aan 35 km/u, weggedoken in de E-Orca, beschut tegen de kou, de lichte noordooster en de regen, gleed ik over het jaagpad. Moederziel alleen. Een slingerend asfaltlint voor en achter me, de regen ruisend onder de banden.
En plots springt daar een konijn vanuit een hinderlaag tevoorschijn.
Niemand
voor me te zien. Achter me ook al niet. Uitgerekend als die ene fietser
dan toch passeert, beslist het beest om zich voor de wielen te storten.
Een zelfmoordpoging misschien?
Wat het beest bezielde, weet ik niet. Het kwam één meter voor me vanuit de berm omhoog gesprongen. In de tijd dat ik me realiseerde wat ik zag, voelde ik hoe de Orca over het konijn reed. Het klonk zowat alsof je over een droge tak rijdt.
In de spiegel zag ik spartelende poten en een kronkelend lijf. Pech. Op slag dood door een gebroken nek was wellicht beter.
Ben ik gestopt? Neen. Ben ik nu laf? Ook niet. Ik heb er gewoon geen flauw idee van wat ik eraan kon doen. Een wild konijn... Ik kon het niet meenemen naar een dierenasiel. Een gewond, spartelend beest in de velomobiel meenemen? Ik denk het niet.
Indien de rug gebroken was, dan moest het misschien uit zijn lijden verlost worden. Klinkt goed, maar: hoe doe je dat? Geen idee, toch niet in de praktijk. En hoe bepaal je of er nog wat aan gedaan kan worden?
Ik kon er dus niets aan doen. Stoppen om te kijken en te denken "erg, he", helpt ook geen zier.
Gewoon doorrijden dus en denken aan dat arme beestje. Niet mijn beste dag. Nog minder voor het konijn.
Het minivizier is niet echt nieuw.
Wat volgt, zijn de details over 'how to'.
Hoe maak je een minivizier voor o.a. een Orca
Om te beginnen: het uitgesneden model komt van bij Fietser.be.
De zuignappen werden geleverd door Flevobike.
Ze gebruiken die al voor het schuimdek en recent ook voor de 'lichtvin' die ik uittest.
Mijn inbreng beperkte zich tot het combineren van het vizier met de zuignappen en er zo iets van te maken dat op de Orca prima blijkt te functioneren.
Wat nog rest, is het in vorm brengen. Bij het eerste exemplaar gebruikte ik een verfstripper met een smalle blaasopening, waarmee het polycarbonaat rechtstreeks verhit werd. Nadien werd het vizier, in concreto de lippen waar de zuignappen in zitten, met de hand in de juiste vorm geplooid. Dat was een vrij ruwe methode: zowel de tijd voor het verwarmen als het buigen gebeurde op het gevoel.
Ronny vroeg me om ook voor hem zo'n vizier te maken. Fietser.be bezorgde me de basis en een suggestie om het professioneler aan te pakken. Die methode had Brecht zelf nog niet getest, maar het leek me wel de moeite.
De benodigdheden:
- een machineklem (staal)
- een eind staalplaat
- een middel om dit te verhitten
De klem heb ik al jaren.
Die mag niet uit hout of plastic gemaakt zijn, om evidente redenen.
Dat eind staalplaat (1 mm dik) lag ook ergens rond te slingeren. Veel hoeft het niet te zijn.
Verhitten deed ik met diezelfde verfstripper waarmee ik het eerste vizier direct bewerkte.
Het is een goedkoop model, dat volgens de handleiding de lucht verhit tot 580° C.
De werkwijze
- Verhit het stuk staal
- Leg het polycarbonaat op de smalle kant en oefen druk uit. Niet teveel.
- Wacht af tot je voelt dat het materiaal soepel wordt.
- Plooi het tot het de gewenste hoek bereikt.
- Lukt het niet meteen, verhit het staal dan opnieuw en ga verder.
Het resultaat
Een kaarsrechte vouw in het vizier.
Omdat het soepel materiaal is, hoef je het vizier zelf niet te vormen. Dat gebeurt op het moment dat je het plaatst.
Het leuke is dat dit een heel compacte en lichte versie is, die op zowat elke velomobiel moet passen. Gaat zeker ook op een Quest of Strada, want dat probeerde Fietser al eens op hun demomodellen.
Dit zei ik al vaker: het is dikwijls echt genieten op weg naar en van het werk. Dat is geluk hebben, zo'n route die je langs rustige wegen stuurt, langs velden, akkers en bomen, waar je enkel andere fietsers kruist.
De ochtend na de maansverduistering. Ze was zo vriendelijk nog even op te blijven voor mij.
Die nevel over het water heeft vaak ook iets magisch. Het doet me vaak denken aan de sfeer in oude sagen en verhalen. Je ziet eenzame reizigers te voet of te paard langs een stille rivier trekken; pelgrims op weg naar een verre bestemming; dieren die hun ding doen, ver weg van mensen. Rust, gewoon.
Het is een illusie, natuurlijk: dit is een gekanaliseerde rivier. Sinds de 15de eeuw werd de Schelde beetje bij beetje getemd om beter bevaarbaar te zijn. Wel zijn er nog talloze meanders overgebleven, die nu stille plassen vormen links en rechts van de huidige loop. Die vroegere reizigers zullen dus wel een heel ander beeld van de rivier gehad hebben dan ik nu. De sfeer, die blijft wel dezelfde.
Tja, banden hebben niet het eeuwige leven. Deze keer was het de Tryker links die aan zijn einde kwam. Ik merkte gisteren dat die band niet meer mooi rond draaide. Er was ook een ritmisch geluid te horen van die kant. Dat hoort niet zo.
Vanmorgen werd de band gecontroleerd en de diagnose was niet moeilijk te stellen.
Dit was wat ik maar liefst drie plaatsen op het loopvlak vond, nadat ik alle modder en vuil van de band geveegd had.
Daarmee verder rijden, is om problemen vragen. De band werd dus sito presto gewisseld voor een andere. Deze is enkel nog goed voor het containerpark.
Het exemplaar dat er nu op ligt, kreeg ik van Paul-weg-op-wielen. Hij heeft er eigenlijk amper mee gereden, dus daar kan ik weer een eindje mee voort. Meestal haal ik zo'n 8.000 km met een Tryker. Helaas: omdat ik tussendoor geregeld banden wisselde, weet ik aan geen kanten hoeveel kilometers deze erop zitten heeft.
Ik weet het: met een Marathon (+) doe je meer, maar daar staat tegenover dat de Tryker veel fijner rijdt. Het aantal lekken valt ook erg mee. Ze houden enkel niet van gravelwegen en glas.
Even een bericht van de Gentse Fietsersbond - Perpetuum Mobile - delen op de blog: morgen houden we een dodenwake voor Vic Tack.
Update: ik heb de hele tekst toch maar in het bericht gezet.
Actie: dodenwake Vic Tack op 9 oktober
Op vrijdag 12 juni kwam de 16-jarige Vic Tack om het leven bij een ongeval.
Bij het oversteken van de weg werd hij aangereden door een auto.
Zoals steeds blijven er familie en vrienden achter die treuren om het
verlies. Ter herdenking organiseert de Gentse Fietsersbond vier maanden
na het ongeval een dodenwake.
Deze dodenwake vindt plaats op vrijdag 9 oktober om 16u30 aan het
kruispunt van de Industrieweg met de Brugsevaart waar het ongeval
gebeurde.
Wie wil kan ook meefietsen: vertrek aan het Van Hembysebolwerk (aan het kruispunt van de Nieuwe Wandeling en de Coupure) om 16 uur.
Tijdens de wake wordt een witte ghostbike geplaatst en is er gelegenheid
om bloemen neer te leggen, samen met o.a. de schoolkameraden van het
slachtoffer.
Met deze actie willen we onze steun betuigen aan de nabestaanden, maar
ook de aandacht vestigen op het leed dat door het verkeer wordt
berokkend. Reeds geruime tijd bestaan er plannen voor de heraanleg van
de Brugsevaart. We dringen er dan ook op aan om deze heraanleg zo snel
mogelijk uit te voeren zodat deze weg veiliger wordt voor fietsers.
Meer informatie op Fietsbult.
Ze zijn weer helemaal in, de ovale tandwielen. Marketeers lanceren dit als de allernieuwste ontwikkeling. Maar: ik stripte onlangs een 'donorfiets', die ik tot ghostbike transformeerde.
De donorfiets is een oude Raleigh mountainbike, die in bepaalde wereldfietsersmiddens enthousiast zou worden onthaald: hij heeft een stalen frame.
Bij wat overblijft van de fiets, zit onder andere dit.
Shimano Biopace: on-ronde tandwielen uit de jaren '80 van de vorige eeuw. En dat was bijlange niet de eerste keer dat ovale tandwielen op de markt verschenen!
Naar aanleiding van een verzoek van Laurent, ergens in Frankrijk, volgt wat uitleg over de zijruitjes die ik aan het Flevobike Velomobieldakje toevoegde. Wellicht kunnen andere 'Orcanen' er ook iets mee aanvangen.
Het doel
Dat is tweeërlei:
- het 'lifteffect' bij strakke zijwind wegwerken.
- Regenwater (ook bij zijwind) buiten houden.
In de praktijk is gebleken dat beide doelen bereikt zijn.
Hoe komt je aan die ruitjes?
Vooreerst: wie ze wil, moet er zelf voor zorgen. Bij Flevobike weten ze dat het systeem werkt, maar het voldoet niet aan hun eisen op vlak van afwerking. Helaas is er op dit ogenblik geen betere oplossing.
Ik zag wel een andere, op basis van het transparante pvc dat gebruikt wordt voor de ramen in tenten. Anders, met andere voor- en nadelen.
De belangrijkste vraag:
hoe maak je zoiets?
Mijn model was een foto van de ruitjes in de Orca van Johan Vrielink. Wat mij betreft is hij de bedenker hiervan.
Op basis daarvan maakte ik een sjabloon.
De sjabloon moest ik wel nog wat aanpassen, zodat de bovenkant de ronding van het dakje volgt. Voor wie dit zelf zou willen maken, noteerde ik de belangrijkste maten op de sjabloon.
Zo werd die overgetekend op een stuk polycarbonaat (Perspex is een andere naam hiervoor). Uitknippen kan simpelweg met een schaar.
Dan volgt het 'destructieve' deel: in het dakje, net boven de tunnel waar de aluminium buizen door lopen, moeten drie gaten komen. Ik maakte ze met een boortje dat net dezelfde diameter heeft als de spanbandjes die ik gebruikte: 2 mm. Geen nood: er komt geen water door. Ook niet bij stortregen.
Op de onderkant kleefde ik een strook tochtstrip. Het doel hiervan: de gelcoat van de kap niet beschadigen en contactgeluiden verminderen.
Op dit ene ruitje is de strook een eind losgekomen. Dat is ondertussen vervangen.
Tot slot een overzicht van het dakje met beide ruitjes.
Zoals ik al nog meldde: bij een volgende versie maak ik ze wat langer, zodat de voorkant tot aan de rand van het dakje komt. De reden hiervoor is dat bij veel wind het regenwater langs de buizen opgestuwd wordt. Als het dan aan de rand van het dakje komt, vormt het druppels die naar binnen kunnen waaien. Dat is erg afhankelijk van de windsterkte en -richting, maar het kan vervelend zijn. Door de randen tot daar door te trekken, verwacht ik dat ze dienst doen als 'regengoot'.
Het belangrijkste is dat de ruitjes hun waarde al lang bewezen hebben. Ze doen wat ze moeten doen.
