verbeteringen aan de FAW

De vorige eigenaar zei heel tevreden te zijn over het achterlicht dat op de FAW zit. Nou: ik niet. Om de heel eenvoudige reden dat het niet werkte. Dan denk je in eerste instantie aan het vervangen van de batterijen, maar dat is moeilijk indien de bout waarmee de kap op het achterlicht zit stukgedraaid is...
Dat werd dus uitboren.

Een keer de kap eraf was, werd meteen duidelijk dat dit niet goed zat. Alles wat kon, was roestig. Elektrische contacten en roest: da's niet meteen een goeie combinatie.

Om het achterlicht als geheel eraf te halen, moest eerst het binnenwerk eruit. Op het volgende beeld is heel duidelijk dat dit niet in te beste staat was.

Er was maar één mogelijke oplossing: een nieuw achterlicht. Aangezien ik het batterij-achterlicht van de trike nog liggen had (je weet wel: nooit spullen weggooien, want je kunt ze altijd nog wel eens gebruiken), heb ik dat gemonteerd.

Het is voor mij niet de beste oplossing: een achterlicht met 5 leds verbruikt redelijk wat stroom, dus ben ik alweer verplicht om reservebatterijen mee te nemen. Anderzijds: ik broed op plannen om dit op termijn te vervangen door gecombineerde rem- en achterlichten, eventueel ook nog met LED-knipperlichten, dus voorlopig is dit ruim voldoende. Het voordeel van dit achterlicht is dan weer dat er - zoals in het origineel - twee zijwaarts gerichte leds zitten. De zichtbaarheid van opzij is dus ook beter. En de Axa Omega II is ook nog eens voorzien van een sensor en standlicht.


Een ander euvel had ik ook al zien aankomen. Ik rijd echt niet met de enige FAW rond - er zouden er meer dan 500 geproduceerd zijn - en anderen denken in dezelfde richting.
Het zeiltje, dat er nagelnieuw uitziet, is niet meer bevestigd zoals origineel met drukknopen, maar met klittenband. Zelfklevende klittenband, de spanning van het zeiltje en de hitte van de zon: geen goede combinatie. Ook andere FAW-rijders ondervonden dit en hadden ook al een oplossing uitgedokterd. Makkelijk dus. Het enige wat rest is die oplossing toepassen. Die bestaat erin enkele popnagels te verwijderen en dan door de klittenband nieuwe in te zetten.


Stap 1: de lijmverbinding verwarmen. Dat deed ik met een haardroger. Een keer de lijm warm genoeg is, moet de klittenband voorzichtig weggetrokken worden. Zo kun je zien waar de popnagels zitten. Volgens mij - en dat was ook te zien aan waar de band het meest verschoven was - zit de meeste spanning op de twee hoogste punten, zowat halfweg tussen de "deuk" en de spiegels.

stap 2: de popnagels uitboren. Dat deed ik met een 4mm boortje, omdat dit precies de maat is voor de nieuwe popnagels. Op dat moment bescherm je best de ketting wat, zodat de uitgeboorde aluminiumschilfers daar niet in terecht komen. Da's namelijk niet zo goed voor de ketting.

stap 3: aanduiden waar de popnagels moeten komen. Hiervoor gebruikte ik een fijne alcoholstift. Voor je de nieuwe popnagels er in zet, moet je eerst (na weer te verwarmen) de klittenband op de juiste plaats krijgen. Op dat moment zie je de gaten niet meer. Nadat de band weer op zijn plaats lag, boorde ik van onder naar boven door de gaten en de klittenband. Door de merktekens kon ik nadien makkelijk de juiste plaats weervinden (gaatjes in klittenband zijn bijna niet te zien). Nadien was het maar een kwestie van enkele minuten om de nieuwe popnagels aan te brengen.

Tot slot nog een overzicht van de modificatie.

Het leek me voldoende om er aan elke kant drie aan te brengen. De praktijk zal moeten uitwijzen of dit volstaat als permanente oplossing.

de dokter zegt...

Gisteren reed ik even tot bij Fietser voor een diagnose van de FAW. Op zich rijdt die heel goed, maar die remmen, he. Als er in de regio één bedrijfje is dat ervaring heeft met velomobielen, dan is het Fietser: zij bouwen er tenslotte zelf ook en wel een model dat "iets" sneller is dan de mijne.

De A2 werd met veel enthousiasme de werkplaats binnengehaald en twee man doken erop en erin om na te gaan wat verbeterd kan worden. De "dokters" dus.

Hun diagnose:

• met de snelheid is niets mis, want ik rijd er sneller mee dan één van hen toen hij er zelf nog een had, dus wat dat betreft is de fiets in orde.
• de remschoenen zijn te oud. Ze voelen bijna aan als rubber. Nieuwe remschoenen zijn dus een absolute noodzaak. De trommels zijn wel nog zo goed als nieuw.
• Tegelijk zullen we de remkabels vervangen, om de remmen zo direct mogelijk te laten werken.
• De ketting is ook "end of life", maar dat had ik al gemerkt. Die moet dus dringend vervangen worden.
• Het geleidewiel is op. Dat zullen we dan maar mee vernieuwen.

En terwijl ze toch de A2 nakeken, werd meteen de sporing geregeld: bleek 5mm uitspoor te hebben. Niets ergs, maar het kan maar meteen perfect zijn. Ook de kabel van de naafversnelling werd bijgesteld, waardoor de Nexus nu weer een Nexus 8 in plaats van een 7-versnellingsnaaf is. Fijn, want gisterennamiddag toerde ik met zoonlief in de Vlaamse Ardennen, waarbij we een klassieker - de Molenberg - beklommen. Dan kun je wel versnellingen (en liefst zo klein mogelijk) gebruiken ! De topsnelheid werd ondertussen verhoogd tot 55 km/u. Bergaf, wel te verstaan.

Volgende week ga ik weer naar Fietser en dan gaat de A2 onder het mes. Op dat moment zal de ketting vooraan nog wat afgeschermd worden met behulp van een eind kettingbuis en we zullen kijken wat er nog verbeterd kan worden. De FAW is tenslotte ongeveer 15 jaar oud en in velomobielland is in die tijd wel een en ander geëvolueerd, dus misschien, heel misschien, kunnen enkele van die verbeteringen ook gebruikt worden in een oudere fiets.

O ja: hun oordeel over de FAW. Het is zeker niet de snelste fiets, maar met voorsprong de comfortabelste.

oplossing voor dynamo op trikes

Wie de blog al een tijdje volgt, weet dat ik een Shimano achternaafdynamo inbouwde in de Gforce. De reden: ik ben niet graag afhankelijk van batterijen, omdat die de neiging hebben om leeg te raken op het moment dat je dit niet kunt hebben. Een tweede, even belangrijke, reden is ecologisch: een dynamo is maar twee keren vervuilend: bij de productie ervan en op het einde van zijn leven. Dat leven is heel lang, dus het milieu-impact is niet groot. Een naafdynamo is ook zo goed als 100 % betrouwbaar en als het gaat over veiligheid - het is de stroombron voor de verlichting - is dat gewoon noodzakelijk. De dynamo heeft tot op heden feilloos gewerkt en levert, ondanks alle twijfels, voldoende stroom om zowel de koplamp als het achterlicht te doen branden.

Waarom dit bericht ? De achternaafdynamo die ik inbouwde is niet meer in productie en is een dure oplossing. De dynamo op zich was al aan de prijs, maar die moet dan ook  nog in een wiel komen. Dat betekent dus een wiel bouwen en als ik voorzichtig schat, reken ik op € 200 voor het geheel. Geen idee van de kostprijs voor werkuren, aangezien ik het zelf maakte. Uiteindelijk is dit academisch, want de dynamo is toch niet meer te krijgen.

Nu heeft Gforce me laten weten dat ze over een mooie oplossing beschikken: zij kunnen binnenkort de Sunup DS-1 spaakdynamo leveren ! Een spaakdynamo wordt op de achteras gemonteerd, niet in het wiel, dus is het veel minder complex. Op een trike, met zijn enkelvoudige voorwielophanging, is dit een mooie en simpele oplossing: gewoon op het achterwiel monteren. Ook op een velomobiel kan dit een uitweg betekenen.

De Sunup (wel Chinees Engels, maar toch te volgen) zou een hoog rendement moeten bieden en dat betekent weinig vermogensverlies. De dynamo levert 3W bij 6V en dat is ruim voldoende voor fietsverlichting en het opladen van allerlei accessoires.

Ook interessant is de prijs: de Sunup DS-1 zal € 98 kosten. Dat is heel wat minder dan een wiel van minstens € 200, toch ?

De beperking: kan niet op naven met rollerbrakes of voorzien voor schijfremmen. 

Op de blog van Gambiet Fietsen wordt momenteel verslag gedaan van de test die gaande is met de Sunup. Het ziet er alvast veelbelovend uit !

woonwerk: eerste cijfertjes met de Alleweder

Vooreerst: dat een Alleweder, hoe zwaar ook, gestroomlijnder en daardoor sneller is dan een open trike, dat heb ik na twee keer woonwerk duidelijk gemerkt.

Met de Gforce haalde ik op de dijk (ruim 10 km lang) meestal een kruissnelheid van 27 km/u. Met naar schatting hetzelfde vermogen (daarvoor zou ik mijn hartslag moeten controleren, maar dat hoeft wat mij betreft (nog) niet) haal ik met de Alleweder een ruime 30 km/u. Gisterenmorgen lag de kruissnelheid zo om en bij de 31 en 's avonds reed ik tussen de 32 en 35 km/u. Dat daarbij een wielertoerist mij als gangmaker gebruikte, zou wel eens geholpen kunnen hebben  ;-) Dat dit sneller is dan met de Gforce, moge klaar wezen. Het is ook logisch: de stroomlijn maakt het verschil.

De teller was op 0 gezet (afstand, tijd en gemiddelde snelheid), dus de cijfers zijn die van één rit. Die teller is trouwens de verdwenen en miraculeus opgedoken Sigma BC1606 en vorige week is die geijkt met behulp van de gps.

Afgelegde afstand: 43,10 km

Triptijd: 1u35. Dat betekent iets meer dan 45 min enkel en dat is bijna een kwartier minder dan met de trike!

Gemiddelde snelheid: 27 km/u. De laatste 6km (of de eerste bij het vertrekken 's morgens) doen het gemiddelde sterk dalen, aangezien ik die in de bebouwde kom afleg, met veel stoppen en weer aanzetten. Vanavond zat ik aan 28 km/u toen ik aan het einde van mijn route langs de dijk kwam. Daarbij moet ik zeggen dat dit gemiddelde ook al de heenweg inhoudt. Het deel langs de bebouwde kom deed het dalen tot die opgegeven 27 km/u !

Daarnaast is het meenemen van de nodige spullen veel makkelijker: gewoon in de velomobiel gooien ! Anderzijds is het nodig om af en toe de accu te controleren. Anders: geen knipperlichten, geen koplamp(en) en geen claxon.

't Is ook veel warmer. Met deze kwakkelzomer niet direct een probleem, maar onder normale zomerse omstandigheden zou de trike toch wel eens een beter alternatief kunnen wezen.

boodschappenfiets

Op een avond deed ik nog wat boodschappen met de FAW: onder andere wat brikken melk, enkele tweeliter PET-flessen, een karton ontbijtgranen en nog wat levensnoodzakelijke spullen. Het kon er makkelijk allemaal in. Ergens in mijn voorraad vond ik nog een boodschappentas die gemaakt lijkt te zijn voor de bergruimte boven het achterwiel. Ideaal !

Bij het verlaten van de supermarkt werd ik door enkele mensen aangesproken: ze vonden mijn machine sympathiek en de kleur aantrekkelijk (dank je, Gerrit, je keuze wordt overal geprezen). Het deed iemand aan de Kuifjesboeken denken: retrofuturistisch, om het zo te zeggen.

Andere kleur, andere vorm, maar ik begreep wat de man bedoelde.

Ook de constructie met popnagels bleek sympathiek: een ruwere look dan een gladde kunststof koets. Het artisanale uiterlijk lijkt aantrekkelijk.

Een ongewone fiets (ook de trike) zet blijkbaar aan tot gesprekken. Tot nu toe is dat, op enkele uitzonderingen na, altijd positief gebleken, vooral indien ik stel dat ik dit zie als een alternatief voor de auto. Daarmee wordt de velomobiel of trike een statement en dat is er meteen stof voor een gesprek.

Alleweder: eerste ervaringen en praktische problemen

Gisteren werd, zoals al de hele voorbije week, wisselvallig, relatief fris weer verwacht. Dat wil zeggen: af en toe opklaringen, voornamelijk bewolkt, soms buien die hevig kunnen zijn en maximum 20° C. Als je vervoermiddel dan "Alleweder" heet, dan moet je het toch testen onder die omstandigheden ?

Dus dit was het moment voor de allereerste keer woonwerk met de FAW of A2 (Flevobike Alleweder of Alleweder versie 2). Vergelijken met de bukker, daar begin ik zelfs niet aan. Vergelijken met de Gforce trike, dat kan dan weer wel. Om te beginnen zou ik er zelfs niet aan gedacht hebben om op een onbeschutte trike die 23 km af te leggen, wetende dat het hard zou kunnen regenen. Ik ben een watje, ik weet het.

Wat rijcomfort betreft: vooral het eerste deel van de weg is niet erg comfortabel. Opgelapt asfalt, betonklinkers uit de jaren '50, tramsporen, ... Met de ongeveerde trike voel ik elke oneffenheid. De Alleweder vlakt dit allemaal uit: het voordeel van rondom vering en een hogere massa. Anderzijds heb ik wel veel meer lawaai: ik hoor de banden, de ketting, de tandwielen, de resonanties van het koetswerk, ... Maar het blijft aanvaardbaar. De Gforce geeft de ondergrond veel meer door, maar rijdt dan weer veel stiller.

De snelheidsmeter, een Crivit (Aldi of Lidl), blijkt nog altijd compleet onleesbaar, primo wegens onder het zeiltje weggestopt, secundo omdat de display te wensen overlaat (mijn eisen op dat vlak liggen eerder hoog). Geen idee van de snelheid dus en ook geen vergelijking met de Gforce.

Het tweede deel van de rit start in Zwijnaarde: daar kom ik aan de Scheldedijk. In de eerste kilometer zijn er wat hindernissen, want Fluxys - de beheerder van het aardgasnet in België - blijkt nog steeds bezig met werken (aanleg van gasleidingen), waarvan me twee maanden geleden beloofd werd dat ze "binnen drie weken" afgelopen zouden zijn. Off road met een velomobiel dus en dat lukt aardig.

Daarna kan het gas erop. Nog eens: geen idee hoe snel, maar wel zo snel dat ik het algauw te warm krijg en het zeiltje in de bergruimte boven het achterwiel gestouwd wordt. Het zitje, vermoedelijk een ICE-spanzitting (maar goed weggestopt) is erg comfortabel - uiteindelijk vooral anders dan de Gforce kuip, maar niet beter of slechter -, de sturing erg stabiel, de wegligging rustig. De Nexus 8 is tot nu ruim voldoende, maar het lijkt alsof de stap tussen 6 en 7 wat groter is en net teveel. Het bereik is ook duidelijk beperkter dan de 24 verhoudingen van de Gforce trike: op vlakke weg genoeg, maar met hellingen op en af zou het wel eens te beperkt kunnen zijn, zeker omdat de Alleweder toch minstens het dubbele weegt van de trike. De overbrenging lijkt minder direct, alsof ergens onderweg een elastiek de kracht van het trappen opvangt en doorgeeft. Dat kan ook weer de massa zijn. En onderweg blijkt ook de eerste versnelling onbestaand. Erger nog: indien ik naar 1 wil schakelen, heb ik de greep in mijn hand. Dat wordt dus nazien.

Wat me ook opvalt: het (niet originele) zitje zit op aluminium rails gemonteerd. Ik veronderstel dat het hierdoor - en omdat het een spanzitting op een frame is - wat hoger is geworden (ik reed nog niet met een andere Alleweder). Ik, met mijn 1,70m, kan met mijn knieën tijdens het trappen net onder de rand van de instapopening passeren. Niet voor grote mensen dus !

Een eind verder begint het te miezeren. Dat betekent even stoppen, het zeiltje weer monteren, de ritsen sluiten en wat onderuit zakken achter het zeiltje, met een fietsbril en pet op het hoofd. Van de regen ondervind ik niet veel last, maar indien ik het schermpje dat de vorige eigenaar meegaf zou monteren, zou het wellicht nog een stuk beter worden. Eerst nog een extra stukje klittenband vinden om het vast te zetten. Die fietsbril is trouwens ook niet alles: waar er druppels op terechtkomen, ontstaat condens en dus is de zichtbaarheid ook weer erg beperkt. Dan maar zonder bril de regen trotseren.

Op de weg terug, na de werkdag, begint het goed. Onder een aarzelende hemel, met een heel lichte rugwind, vat ik de terugweg aan. Het tempo gaat vlot: het grootste deel van de weg wordt in de zesde versnelling afgelegd, met een trapfrequentie die vermoedelijk rond de 80 omwentelingen per minuut ligt (geen aanduiding, dus een schatting). De temperatuur valt goed te regelen door het zeiltje meer of minder open te ritsen. Theoretisch zou dit de stroomlijn moeten beïnvloeden, maar rijcomfort telt ook !

Halfweg verslechtert het weer en het miezert opnieuw. Stilaan neemt de neerslag toe en als ik Gent binnenrijd, wordt het miezeren echt regen en een eind verder een flinke stortbui ! Geen dak betekent in dat geval toch schuilen, want ik zie geen hand voor mijn ogen en dus ben ik zelf ook niet zo goed zichtbaar. Terwijl ik onder een brug schuil, rits ik het zeil open en dat blijkt aan de binnenkant even nat als aan de buitenzijde. En jawel, het is waterdicht. Puur condens dus, ondanks de grote trapopening.

Na de bui zet ik weer aan: mijn vrees voor binnenkomend water langs de ruime voetopening en de openingen voor de stuurstangen is tot nu toe onterecht. De ruimte achter de kokerbalk waar de sturing doorgaat wordt wel nat, maar ik voel zelf niets.

Uiteindelijk maak ik de terugrit rond in drie kwartier. Niet slecht: even goed als de snelste rit met de trike, maar dan in duidelijk minder gunstige omstandigheden en met veel meer comfort.

Waar moet ik op letten: gisterenmorgen, omwille van de slechte zichtbaarheid, zette ik een koplamp aan en natuurlijk vergat ik die op het werk af te zetten. Om 14 u (ik was er even voor 8u) liet een collega me weten dat er een lamp brandde: met de autonomie zit het dus wel snor, maar de spanning was ondertussen te laag geworden om de knipperlichten nog te laten werken. Een reserve-accupack lijkt me dan geen slecht idee, maar wel weer extra gewicht.

Als absolute beginner op het vlak van velomobielen, zie ik mezelf ondertussen geconfronteerd met nog enkele praktische hindernissen...

Vooreerst: hoe beveilig je zo'n machine ? Ik zie niet direct een oplossing, tenzij intern: de stuurstang naar voren vastleggen of zo. Hoe ik dat zal moeten regelen, is weer een volgende vraag. Daarmee verhinder je natuurlijk niet dat iemand de fiets oppakt en in een bestelwagen meeneemt. Extern is er niets waaraan ik een kabel kan vastleggen, dus ook dat moet bekeken worden. Op het werk is dat niet direct een punt, maar indien ik er boodschappen mee doe of een uitstapje maak ?

Bagage meenemen: plaats genoeg hoor, daar niet van. Maar: hoe verpak je je materiaal zo dat je het makkelijk mee kunt nemen ? Ik bedoel: kleding en eten voor op het werk bijvoorbeeld. Die dingen neem ik 's morgens mee en eenmaal aangekomen, moeten ze uit de velomobiel mee naar kantoor (en 's avonds weer naar de FAW). Dus geen 25 plasticzakken (die toch scheuren omdat ze ergens aan blijven haken). Ik las op een blog dat iemand dit oploste met fietstassen. Dat valt even te bekijken.

Meettoestellen en andere elektronica: nu zit de snelheidsmeter rechtsonder gemonteerd. Op die plaats is hij onzichtbaar, zeker met het zeil gesloten. Ik probeerde om een fietscomputer te bevestigen aan de "stuurhaak", maar de kabel is net niet lang genoeg en de plaats is niet ideaal: zit in de weg bij het in- en uitstappen en ik stootte me tijdens het fietsen al aan dat haakje. Daarnaast zag ik dat die haak (hoe moet je dat nu weer benoemen ?) bevestigd is op een aluminium profiel dat niet echt veel kan hebben. Aluminium is niet veerkrachtig en scheurt makkelijk, dus mag het niet zwaar belast worden.

Nu gebruikte ik wat onderdelen van een Minoura Space Grip, die met de trike meekwam, om een extra bevestiging te fabriceren.

Ook de GPS, die occasioneel gebruikt wordt op de fiets, moet een plekje krijgen. Niet evident.

Dit is de huidige opstelling. Met behulp van de gps kon ik de fietscomputer zo nauwkeurig mogelijk afstellen.

's Morgens, tijdens de rit naar het werk, geniet ik graag van wat muziek. Als dat de radio is, is er geen probleem. Kies ik MP3-bestandjes, dan moet ik de speler makkelijk kunnen bedienen, dus moet ik ook daarvoor een plekje verzinnen. Voorlopig nam ik een oude tas, origineel bedoeld voor Sony Video8 camera's, waarin ook het depannagemateriaal zit. Die tas staat naast het zitje. Waarschijnlijk wordt ook dat een klittenbandoplossing binnen handbereik. O ja: de Creative Zen die ik van zoonlief erfde, klinkt duidelijk minder goed dan mijn Sony W950i telefoon-walkman. De radio is helemaal een ramp. Maar het is een oud (lees: niet meer gebruikt) dingetje, dus is het minder erg indien er wat mee gebeurt.

testfiets 2 - of eigenlijk niet

Ik sprak af met een vriend om deze maand de efficiëntie van een velomobiel te testen: hij zou zijn nagelnieuwe CarbonQuest ter beschikking stellen. Helaas: omdat de machine ondertussen al te koop gesteld was, bleek die verkocht tegen dat ik uit vakantie terugkwam...


Dus toch geen tweede testfiets.


Maar dat betekent niet dat er niets kan veranderen ! In plaats van een testfiets komt er gewoon een fiets bij.

De vorm is erg karakteristiek en dus is het een zeer herkenbare velomobiel: een Alleweder. Van opzij zie je, als je enigszins vertrouwd bent met de diverse varianten van de Alleweder, om welk type het gaat.

Een Flevobike Alleweder versie 2 dus. Van achteraan is dat nog beter te zien. Die moet dateren van ergens tussen 1995 en 1998, vermoed ik.

Voor dit exemplaar verbrandde ik heel wat dieselolie, want ik ben er naar Friesland om gereden, waar ik door Gerrit en zijn eega erg gastvrij onthaald werd. Contradictorisch: bijna 800 km met de wagen om het ultieme ecologische voertuig op te halen. De aanhangwagen, nodig om de velomobiel mee te krijgen (hij paste er net in en is dus 2,55 m lang), hielp ook niet om het verbruik laag te houden. Dus reed ik bijna een tank leeg!


Deze FAW is, zoals de meeste ligfietsen en aanverwante, in de loop van de jaren stevig aangepast. De derailleur is vervangen door een Nexus 8 naaf. Fijn, want dat betekent veel minder onderhoud. Er zitten knipperlichten en twee ledkoplampen op en de eigenaar leverde me onder andere een massa reservebanden en een batterijlader en reservespaken en een voorderailleur (nu moet met de hand verwisseld worden van voorblad). Ook het zitje heeft niets meer te maken met het originele, maar de spanzitting maakt het wel comfortabel.

Het lijkt me bijna onvermijdelijk dat ik, als zoveelste eigenaar in de rij, ook voor een "personal touch" zal zorgen, maar eerst wil ik mijn Alleweder wat beter leren kennen.


Een aanpassing waar ik aan denk - maar eerst moet ik uittesten en uitzoeken of het een noodzaak zal zijn - is het toevoegen van een Flevobike velomobieldakje. De grootste rem is de kostprijs: € 199 voor een dakje is niet mis. Eerst uittesten zonder dus en zien wat dat geeft. Het is wel heel mooi afgewerkt en aangezien ik toch in Friesland was om de FAW af te halen, ging ik maar meteen bij Flevobike langs om te checken of het dakje wel past. Aardige mensen daar, lekkere koffie en zonder dralen werd een dakje uitgehaald, in elkaar gezet en gepast en jawel hoor: het past perfect !

Flevobike heeft ook een ruitje, maar door de "deuk" vooraan in de koets van de FAW en het grote zeil past dit dan weer niet.

Het dakje zou de Alleweder nog allewederder moeten maken.


Wat er misschien ook nog komt, is het vervangen van de Nexus 8 door een Alfine 11 naaf. Die draait, zoals een Rohloff, in een oliebad en is dus veel stiller. Daarnaast is het aantal versnellingen - de naam zegt het al - hoger en is het bereik groter. Ook hiervoor geldt: eerst uittesten en afwachten wat het doet.


Vanmorgen reed ik een dikke 10 km als eerste test. Voorlopige conclusies: 

• Dit wordt duidelijk warmer dan op de trike ! 
• Het rijcomfort is pakken beter, wegens rondom afgeveerd. Putten en bulten zijn veel minder voelbaar.
• De Gforce is leuker als speelgoed; de FAW lijkt meer geschikt voor woonwerkverkeer. Daarmee bedoel ik, op basis van die korte testrit, dat de gemiddelde snelheid op langere afstanden wel hoger zal liggen (maar het is geen Quest of WAW), maar dat ik omzichtiger moet zijn met verkeersdrempels en dergelijke. Met de trike spring ik letterlijk op en af bij drempels, met de FAW zat ik al tegen de grond ermee... 
• Ook in bochten wordt het voorzichtiger rijden, want naar binnen leunen hoort niet tot de mogelijkheden en de massa is zowat het dubbele.
• Bagage vormt geen probleem. De Radical tassen waren een mooie oplossing voor de trike, nu nog zoeken naar een efficiënte manier om de spullen in de Alleweder op te bergen. Er is plaats zat links en rechts van de zetel en ook erachter/eronder. Boven het wiel is er nog een bergruimte, maar da's hoog, dus beter voor lichte zaken zoals kleding en dergelijke. En de bagage blijft binnen de stroomlijn !
• O ja: die remmen... vreselijk ! Met de Gforce met hydraulische schijven stop ik zo snel dat het ding overkop kan gaan. Met de FAW moet heel erg geanticipeerd worden. Beide spelen duidelijk in heel verschillende categorieën. Ik zal de trommels eens openmaken. Misschien moeten ze, zoals indertijd met motoren met trommelremmen, wat opgeruwd worden ? Of moet ik wennen aan slechte remmen ? Ik dacht het niet.