tijdelijke tweewieler

Deathwish. Met dat ene Engelse woord valt alles samen te vatten, tenminste wat de andere partij betreft.

Vanmorgen, op de dagelijkse woonwerk-rit, kwam ik op de Ottergemsesteenweg de brug over de E17 afgereden, staduitwaarts. Een eindje verder begint een schitterend nieuw fietspad dat aan zowat alle voorschriften van het vademecum fietsvoorzieningen voldoet. eFAW heeft er zin in: bolt goed, de verlichting is ruim voldoende en zelfs de wind zit mee op dit stukje.

Helaas strompelt vlak voor me een man op krukken het fietspad over. Zonder kijken uiteraard, de blik vast op zijn doel: het bedrijf aan de overkant van de weg. Voor bellen is geen tijd, voor remmen amper. Ik gooi het stuur om, eFAW licht een pootje terwijl ik een waarschuwing schreeuwde. Op twee wielen balancerend kon ik de man net vermijden.

Wat bezielt zo iemand ? Het fietspad is splinternieuw, duidelijk rood gekleurd en van een ander materiaal dan het voetpad. De man liep al op krukken; als iemand aangereden wordt door een voertuig van pakweg 100 kg, met een snelheid van 30 km/u en een klein frontaal oppervlak, wat zouden de gevolgen zijn ? Nieuwe krukken op zijn minst, de rest wil ik niet weten.

Het ging te snel om er even een beeldje van te schieten.

Fluohesjes

Dat ze opvallen, hoeft geen betoog: de fluohesjes zijn alomtegenwoordig bij de zachte weggebruikers, of het nu wandelaars, joggers of fietsers zijn. En - vooral onder automobilisten - er komen geregeld stemmen op om ze toch maar verplicht te maken "voor de veiligheid".

Ja hoor: omdat iemand kiest om met een wapen van anderhalve ton staal, aluminium en plastics over de weg te scheuren - en hiermee een potentieel gevaar wordt voor anderen - moeten die anderen zorgen dat ze opvallen. Dat noemt met een gevalletje verantwoordelijkheid van zich afschuiven.

Dikwijls steekt de discussie de kop op in de wintermaanden en dat is geen toeval natuurlijk: vanaf pakweg 17u 's avonds tot 8u 's morgens is het donker. Wij hebben hier de kwalijke gewoonte om somber gekleed - grijs, zwart, donkerbruin - op onze fiets te stappen en in een studentenstad als Gent zijn er toch behoorlijk wat fietsers die het niet de moeite vinden om hun licht aan te steken, vooropgesteld dat het al werkt natuurlijk. Donkere kleren, onverlicht, dus dan maar een hesje verplichten...

Primo: wie het de moeite niet vindt om zijn licht aan te steken, zal die dan wel de inspanning leveren om dat hesje aan te trekken ? En - het gaat in veel gevallen om studenten - moet die dan dat hesje naar de colleges meeslepen ook ?

Secundo: oma wil gauw even tot aan de bakker of de slager, één of twee straten verder en moet dus ook daarvoor een hesje aantrekken... Waarom ?  Omdat die nonchalante studenten twintig kilometer verderop het vertikken hun licht aan te zetten...

Laten we de lijn doortrekken: licht is verplicht bij duisternis. Logisch, want veilig en opvallend en het kan vast op de fiets. Maar niet iedereen zet het aan en blijkbaar is verlichting onvoldoende om gezien te worden, dus verplichten we fluohesjes ook maar. Goed voor de zaken en minder slachtoffers (ligt dat aan die hesjes of aan het feit dat mensen zich hierdoor bewust worden van hoe ze meer moeten opvallen?). Verdorie toch, een onoplettende (telefonerende, aan de gps frunnikende) automobilist knalt toch weer een fietser omver met hoofdletsels als gevolg... "Sorry, niet gezien" en de conclusie is dat ondanks licht en fluokledij de fietser toch nog gevaar loopt. Dus voeren we voor alle fietsers ook een helmplicht in. Liefst zo'n model met een knipperende rode led achterop (zodat er weer meer batterijtjes verkocht kunnen worden en zodat er kan gemopperd worden dat die lampjes niet werken - made in China, weet je wel). En kijk, vers van de pers: ook de Fietsersbond is hier niet voor te vinden !

Mijn kind vertrekt 's morgens om 7u30 naar school:

• lichten aan ? Check
• fluohesje aan ? Check
• fietshelm op ? Check

Dan komt het aan op school en moet een plekje vinden voor hesje en helm. O ja, dan wil ik nog even naar de winkel, dus moet ik hetzelfde lijstje overlopen en in de winkel rondlopen alsof ik daar moet opvallen om niet omvergelopen te worden.

Weet je wat: het zal wellicht minder tijd in beslag nemen als ik de auto neem. Trouwens, al die campagnes hebben het heel duidelijk gemaakt: fietsen is gevaarlijk !

En weet je wat: doordat ik beslis om dan maar de auto te nemen, maak ik het gevaarlijk voor de overblijvende fietsers, want hun veiligheid ligt in het aantal...

waar gaat dat heen ?

Wij fietsers zijn een bedreigde soort. Voornamelijk door onszelf.

Dat zit zo: fietsen is namelijk een erg gevaarlijke bezigheid. Hoezo ? Vraag het maar aan de eerste de beste automobilist. "Ik ? Fietsen ? Je weet zeker niet hoe gevaarlijk dat is, met al die auto's !".

Ik weet het: dit is goedkoop. Maar probeer je eens de wereld voor te stellen zo'n 70, 80 jaar geleden, in het prille begin van onze automobiele wereld. We leefden op het tempo van voetgangers, fietsers en paarden. De auto was een rariteit, met een bestuurder die respect diende te hebben voor iedere andere weggebruiker.

Als iemand nu in zijn auto stapt, is de openbare weg zijn eigendom geworden. Alle anderen worden netjes opzij gerangeerd: op de stoep of het fietspad en liefst zo ver mogelijk van de autoweg vandaan, zodat daar zo snel mogelijk kan gereden worden.

Daar is meteen een hele industrie rond gegroeid. Uiteraard de automobielfabrikanten, die ons willen wijsmaken dat we zonder auto niet kunnen leven. Toegegeven: een auto is handig, soms, maar we overdrijven wel een beetje. "Mijn auto, mijn vrijheid" ? Vraag dat maar aan de duizenden mensen die na dat uurtje sneeuw onlangs in de file aanschoven... En dan de wegenaanleggers, de "mobiliteitsbureaus" (lees maar: autowegenplanners, in de meeste gevallen), de lobbyisten van de autoverenigingen, garages, toebehorenleveranciers, ...

Neen, dan is de term "zwakke weggebruiker" helemaal niet slecht gekozen. Hoe kunnen wij, als onderdrukte minderheid van voetgangers en fietsers, op tegen dat geweld ? Tegen de wet van het aantal is het moeilijk opboksen, zeker als daar grote financiële belangen mee gemoeid zijn.

Maar dan wordt de negatieve kant makkelijk vergeten: uren - wat zeg ik: hele levens - worden gespendeerd in geduldig (of minder geduldig) in de file aanschuiven, af en toe knallen wat wagens tegen elkaar of tegen voetgangers of fietsers, met heel wat ellende tot gevolg. Uitstoot van CO2, van fijn en ander stof, bandenstof, remstof, ... wat we met zijn allen inademen zonder enige vorm van protest. Hoezo, schadelijk ? Alles voor de economie, mevrouw, meneer.

Als je dan spreekt over "autoremmende maatregelen", over trage wegen, woonerven, ... dan kijken de meesten alsof je van Mars komt. Hoezo, de auto komt niet op de eerste plaats ? Hoe moeten we dan...

Zover is het dus gekomen: iedereen lijkt compleet afhankelijk van dat stuk blik. Het blijkt bijna onmogelijk om je een leven zonder auto voor te stellen. Indien iemand geen rijbewijs heeft, vraagt men zich meteen af welke medische beperking hiervan de reden kan zijn. Dat "geen rijbewijs" ook een keuze kan zijn, dat komt niet in de mensen op.

Zo, dat moest er even uit.

licht

Het zijn schitterende dagen om te fietsen ! De temperatuur is prima voor de tijd van het jaar: 's morgens rond het vriespunt en 's avonds op de weg terug tussen 5 en 10° C. Dat betekent dus al T-shirtweer.

Bij het vertrek, rond 7 u, begint de zon aan haar klim, dus wordt ik onderweg gemotiveerd door de prachtige kleuren van de opkomende zon aan mijn linkerkant. 's Avonds blijft het ondertussen al klaar tot ik thuis ben. Er is geen licht meer nodig dan.

etymologie

Taal was altijd al een stokpaardje en dan is het volgende bericht leuk: De Redactie

Blij dat eFAW een velomobiel is en geen ersatzpaard !

Birdy: vervolg

Omdat ik Wim beloofd had wat details te tonen...

De schommelarm-voorvering van de Birdy

Het concept is tegelijk voorvering - met antiduik-effect: de vork zakt helemaal niet in bij het remmen - en scharnierpunt om het voorwiel naar achter te klappen.

De achterbrug is een ander systeem, maar werkt even goed.

Er is ongelooflijk op details gelet. Waar kabels in contact kunnen komen met framedelen, zijn die afgeschermd. Waar mogelijk lopen de kabels door het frame, om bij het vouwen ook geen probleem te vormen. De afwerking is quasi perfect.

Zondag reed ik zo'n 20 km met de Birdy. De fiets rijdt absoluut stil: ik hoor alleen de banden over het asfalt roffelen. Enkel het plooien wordt nog even oefenen.

En op verzoek van Eeuwige Reiziger nog wat geschiedenis van dit exemplaar.

Deze Birdy is een "nieuwe tweedehandsfiets". Dit is wat de fietshandelaar me vertelde: iemand had deze Birdy gekocht en thuis opzij gezet. Het kwam er niet van om ermee te rijden. Om privéredenen moest die toen dringend de deur uit en de winkel nam hem over. Daar stond ie geruime tijd in de toonzaal/etalage, met een heel fikse korting. Volgens die zaakvoerder heb ik een gouden zaak gedaan, maar de consequentie is dus dat ik de fiets moest nemen zoals die uitgevoerd is.

Welk type het precies is, weet ik niet. Enkele kenmerken: Deore XT achteras en derailleur, triggershifters, optionele standaard, optioneel Expedition-rack, comfortstuur (denk ik), Schwalbe Marathon Racer bandjes.

De originele eigenaar koos dus niet voor verlichting. De achterreflector heb ik ondertussen vervangen door een Smart-achterlicht (met sensor) en vooraan zit er voorlopig een oud LED-lampje op. De lente komt eraan, dus verlichting wordt minder noodzakelijk. Dat geeft me de tijd om te denken over een oplossing. Vermoedelijk wordt dat toch een voorwiel met naafdynamo (zal ik wellicht zelf maken) en een degelijke koplamp.

beveiliging

Als je je fiets sluit, moet je daarbij nadenken over hoe het (niet) moet. Doe je het fout, dan kan dat gevolgen hebben, zoals de eigenaar van dit wiel ondervond.

Kruispunt Kortrijksesteenweg/Ch De Kerchovelaan