Vereenvoudiging

Bij wijze van probeersel monteerde ik zowat een maand geleden een lichtkanon op de Orca.

Het leuke was eerst en vooral het uitzoeken hoe ik deze 1200 lumen sterke lamp kon monteren op een voertuig waar die niet voor bedoeld is.

In de praktijk bleek er teveel strooilicht te zijn om echt bruikbaar te zijn. De pakweg 60 lux sterke Cyo E koplamp geeft beter licht dan de Chinese Small Sun T013.

Het werd al snel duidelijk dat ik die extra lamp erg weinig gebruikte. Die lamp heeft wel een eigen accupack en dat betekent alweer extra gewicht en een extra energiebron om te onderhouden. Daarenboven is de toevoeging van zo'n lamp bovenop de korte mast achter de kap esthetisch niet echt geslaagd te noemen.

De vereenvoudiging bestaat er dus uit dat die T013 weer van de Orca gehaald is, net zoals de Minoura SpaceGrip en alle andere extraatjes.

Ik mis het niet en dat is het zuiverste bewijs van overbodigheid. De Comet knipperlampjes bovenop zijn wel blijvers, want die verbeteren de zichtbaarheid wel degelijk.

Dubbele pech: het vervolg

Zo. Het wiel is terug van de fietshersteller en nu heeft de Nexus 8 naaf zijn oliebadje gekregen.

Ik bracht ook een nieuwe spaak mee en omdat die in het wiel moest komen, kon ik dat meteen nog even controleren: loopt het nog recht en is de spaakspanning ok? Alle nippels zijn, na het richten (er was niet veel nodig) een halve slag aangedraaid.

Een wielrichter, schroevendraaier en spaaksleutel. Meer is niet nodig.

De spaakspanning mocht naar mijn gevoel (toontest) wat hoger. Naar ik meen te weten, breken spaken sneller bij een te lage spanning.

Ik heb zelfs een nieuwe kettingkast mee!

En jawel: dit is er eentje dat bedoeld is voor fietsen met een versnellingsnaaf.

Dat was gisteren.
Vandaag werd het wiel weer in de fiets gezet. Met een rollerbrake en versnellingsnaaf is dat wel even werk. Nadien moest het restant van de gesneuvelde kettingkast eraf en moest de nieuwe gemonteerd worden. 

Laatste stuk van de oude kettingkast

Dat betekent dat de bracketas eruit gehaald werd, want de voorste bevestiging van de kast zit daarachter.

Verwijderen van de bracketas (de schroefdraad wordt ingevet)

Montage van de voorste bevestiging en zijkant van de nieuwe kettingkast

De nieuwe kettingkast, bijna compleet

Na montage blijkt dat de uitsparing achteraan net te klein is om de versnelling vrij te kunnen laten schakelen. Dat wordt dus nog wat bijwerken. Voor de rest ziet het er netjes uit.

Retrospectie

Neen, deze keer niet terug naar 2014, maar wel wil ik mijn leukste fietsmomenten uit het geheugen opdiepen. Daarbij valt het me op dat ik blijkbaar nogal kick op snelheid, want - in mijn ogen - spectaculaire afdalingen scoren hoog daarbij.
Goed; een kort overzicht, zonder bepaalde volgorde:

• pakweg 20 jaar geleden, op wat nu mijn "vintagebike" is, met SA 3-versnellingsnaaf en oude sidepull-remmen een afdaling aan 60 km/u, met dochterlief van nog geen 3 achterop, die met de voetjes tegen mijn rug duwde: "sneller, papa". Geen nood: er waren geen zijwegen en de weg was erg overzichtelijk. Plaats: omgeving van Durbuy, diep in de Ardennen.
• nog veel verder terug in de tijd, zowat 35 jaar geleden: met broerlief op toer in Wales (o.a. Brecon Beacons), elk met een stadsfiets met SA 3-versnellingsnaaf en ruim onvoldoende remmen. Op elke fiets kilo's bagage in slappe nylon reisfietstassen. Te voet omhoog op de veel te steile hellingen (in Wales kunnen die echt héél steil zijn) en met rokende remmen de berg af denderen. Tussendoor eindeloos kilometers malen door militair terrein, omgeven door kudden schapen.
• met de Gforce trike: afdaling van de Col du Soulor, met als top net geen 70 km/u. Hangend achter het binnenwiel driftend door de bochten scheuren. Een uur om boven te raken en op 10 minuten weer aan het vertrekpunt. Zou ik zo weer willen doen en er zijn nog veel cols (maar geen trike meer).
  
  
• zowat vijftien jaar geleden in de Cévennes, alweer met broerlief, reden we op gehuurde mountainbikes (met, jawel, ovale tandwielen) door de bergen. Ook daar weer kwam er een snelle afdaling aan te pas over smalle bospaden. Concentratie, behendigheid, met slippend achterwiel de bochten nemen,... en een keer over kop gaan wegens te enthousiast...
• Centrale Pyreneeën, een vijftal jaren geleden: met zoonlief vanaf de camping korte ritjes maken.

  

  Estaing, Centrale Pyreneeën, augustus 2010

  Zoonlief aanleren hoe je over bergwegen fietst: trapfrequentie, juiste versnelling, anticiperen, ... en zelf een lekke band met de trike krijgen, waarbij uiteraard geen fietspomp mee was. Ik krijg het nog af en toe doorgestoken van hem.
• Voorbij zomer, 2014: de schitterende tocht door Frankrijk met de E-Orca en Radical Cyclone.
  
  
  
  Het uitzicht vanop de Normandische kliffen, de pittoreske haventjes, de nieuw aangelegde voies vertes, de route langs de imposante Loire, ... en mijn snelste afdaling tot nu toe (81 km/u).
• Ook in 2014: met de E-Orca langs de Noordzeeroute slingeren. Stralend blauwe lucht, wind in de rug, afwisselend zicht op de zee en op bosachtige duinen.
  Ook de verdere tocht langs Nederlandse rivieren en kanalen kan ik nog zo voor ogen halen.

  

  Af en toe een clichéfoto moet ook kunnen

• 2012: Oliebollentocht. Een eindeloze sliert kleurige velomobielen slingert over kleine dijkjes
  

  

  Oliebollentocht 2012

• 2013: met de Birdy en Kidcar Combi naar Bretagne.

  

  Passeur de Séné, Morbihan, mei 2013

  Dwars door Parijs, van Gare du Nord naar Gare de Montparnasse om daar op de TGV te stappen. Het slepen met de Birdy en fietskar door de stations (vooral in Montparnasse); de afdalingen in Bretagne met de combinatie.
• Over meerdere tochten: het genoegen van je tent op de camping te zien met de fiets ernaast.
  
  
  Het gevoel dat je op eigen kracht de trip gemaakt hebt en dat je kunt genieten van de rust, de ontspanning van het fietskamperen.
• Bij zowat alle tochten: toevallige ontmoetingen onderweg.
  

  

  Normandië, 2014: de familie Kanaky

Dubbele pech

Neen, niet ik had pech (de Orca is per definitie onfeilbaar), maar zoonlief.

Vanuit zijn fiets steeg een onbestemd, maar niet goed klinkend geluid op en een paar dagen later, toen hij aanzette, pats-boem, viel de onderste helft van zijn kettingkast er gewoon af. "Hmm", dacht zoonlief, "dat gebeurt waarschijnlijk niet zomaar". Algauw had hij nog een ander euvel gedetecteerd, dat er misschien wel mee te maken had: een gebroken spaak in het achterwiel.

Nu had ik in 2014 al twee spaken in datzelfde achterwiel vervangen en bij die gelegenheid het wiel gericht en de spaken bijgespannen. Zou het toeval zijn dat een Trek Manhattan één van die trendy fietsen is met exotische spaakpatronen? De spaken zitten namelijk per vier gegroepeerd, waardoor de spaakspanning nooit overal gelijk kan zijn...

Een studentenfiets is wel een stuk gereedschap dat het zwaar te verduren krijgt en waar - durf ik wedden - de maximale last van de bagagedrager al eens overschreden wordt door een vriend(in?) een eindje te voeren. Voor zoonlief zijn stoepranden eerder een uitdaging dan een niet te overschrijden hindernis (hij heeft ooit twee jaar cyclobal gespeeld en dat laat zijn sporen na).

Kettingkast zonder onderkant, wegens afgebroken

Nu komt dat nog goed uit, want ik leerde onlangs dat een Shimano Nexus 8 naaf eigenlijk jaarlijks een oliebadje nodig heeft. Het wiel moest er dus toch al uit. Nu jammer genoeg niet enkel om het binnenwerk uit de naaf te halen, maar ook om een spaak te vervangen en een kettingkast. Voor die laatste moet ook de rechtercrank eraf en met wat pech moet de bracketas er ook uit.

Maar die kettingkast... da's niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak. Broze plastic, bevestigingen die doorscheuren of afbreken, continu gerammel, aaneen gehouden met isolatietape (want niet herstelbaar), ...

Ze maken ze niet meer zoals vroeger, meneer.

En dan? Gewoonweg een nieuwe halen? Vergeet het maar: er wordt een lot dezelfde kasten gemaakt en die worden meteen op een reeks fietsen gemonteerd. Nadien is dat niet meer los te verkrijgen. Dan moet je op zoek gaan naar een gelijkwaardig product (neen, eigenlijk bij voorkeur iets beters, of het begint weer van vooraf aan).
Nu is het een fiets naar mijn definitie van een studentenfiets, met een versnellingsnaaf en een gesloten kettingkast (zogeheten onderhoudsvrij). Er moet dus weer een gesloten kettingkast op komen, die qua kleur ook nog wat past bij het vehikel.

Klaar voor transport

Die spaak, dat is geen zo'n probleem. Spaak eruit, bij de fietshandelaar een nieuwe halen van dezelfde lengte en weer monteren. Piece of cake.

Papa is weer voor een tijdje zoet met herstelwerkzaamheden, terwijl zoonlief zich onledig houden met studeren en examens afleggen. Wie zou het het best getroffen hebben?

nostalgie

Had ik deze al getoond? Dit is het laatste eind van de rit bij het afhalen van de Orca: vanaf Sas-van-Gent tot aan Gent.

Mannen maken plannen...

2014 was voor mij het Orca-jaar: 14000 km legde ik ermee af. Dik de helft was woon-werk verkeer, maar dat betekent toch nog ettelijke duizenden kilometers recreatief fietsen er bovenop.

Noordzeeroute, ergens in Nederland

Of het er dit jaar evenveel worden, weet ik niet en dat is ook niet zo belangrijk. Wel leerde ik dat meerdaagse trips best leuk kunnen zijn, mits de nodige voorbereiding. Daarvan wil ik er dus in 2015 weer enkele doen.

Mogelijke doelen:

• vrienden bezoeken in het uiterste oosten van Picardië; op zo'n 200 km van huis, in de richting van Metz. 200 km, dat is één dag rijden.
• een weekje naar Friesland (of Denemarken): Friesland ligt op pakweg 400 km en dat betekent 2 dagen rijden.
• de Ardennen voor een week: Ravels verkennen (fietsroutes op oude spoorlijnen)
• het jaarlijkse ligfietstreffen is deze keer in de buurt, maar wel vanaf vrijdag tot zondag
• het velomobieltreffen van de Limburgse Liggers is dan weer twijfelachtig, wegens een student in huis die dan hard moet werken voor de komende examens.
• de Vlaamse Ardennen nog wat beter en uitgebreider leren kennen. Dit rurale gebied is ideaal speelterrein om te fietsen en ligt bij wijze van spreken in de achtertuin.
• een nieuwe poging ondernemen om de Oliebollentocht mee te rijden, waar die dan ook mag plaatsvinden.

Een echt grote fietsreis zoals vorig jaar zit er niet in. De volgende zomer trek ik waarschijnlijk de bergen (Franse Alpen) in met vrienden en dan wil ik de verplaatsingstijd veel korter houden. Het is wel mogelijk dat de Birdy of Trek mee gaan, met de Cyclone erachter. Maar het kan evengoed de deelauto worden en dan kan ik veel luxueuzer kamperen.

Ook variatie is een wens: zowel lange, vlakke ritten als wat intensere in minstens heuvelachtig gebied. Voor iets wat op bergen lijkt, moet ik al naar de Vogezen trekken.

Om een actieradius van 200 km te halen met de E-Orca wil ik werk maken van het uitbreiden van de ondersteuning: er moet een tweede accu bij. Omdat hier heel wat mogelijkheden voor zijn, gaat er zeker weer het nodige studiewerk aan vooraf. Daarover schrijf ik nog wel een stukje.

Winterwaterschap

Naar verluidt is het winter. In de praktijk lijkt het meer op een lang uitlopende herfst. Het vriest niet, het sneeuwt niet (op één dag na), maar het waait hard en het regent behoorlijk wat.

Het resultaat is dat het uitzicht - tot nu toch - op de woon-werk route anders is dan in andere winters.

maart 2013

januari 2015