Wie met een velomobiel rijdt, kent het wel: je kunt nergens passeren zonder dat er hoofden draaien.
Vorige week reden we met drie ligfietsers - met een WAW, een FAW en een Ice Sprint - mee met een korte, maandelijkse fietsmanifestatie in Gent. Het begon voor eFAW niet zo goed: bij de aankomst bleek de rechterband lek en dat was heel lang geleden. Met de hulp van een paar medeliggers was het euvel snel hersteld: een scherpe glassplinter had zich een weg naar binnen gewurmd.
Na de rit bleven we even hangen op één van de toeristische trekpleisters in de stad: de Graslei.
Terwijl we gezellig op een terrasje genoten van een heerlijk biertje, zagen we talloze nieuwsgierigen onze voertuigen besturen, elkaar erop wijzen en vooral foto's maken.
![]() |
| Graslei, Gent |
Het is boeiend hoe dat ongewone van een ligfiets telkens weer aandacht trekt, maar hoe tegelijk veel mensen er niet aan durven beginnen. Bizar ook: ze zien drie voertuigen met elk drie wielen en toch krijg je heel dikwijls de vraag "is het niet moeilijk om daarmee te rijden ?".
Toegegeven: in een stadscentrum heb je er weinig voordeel van. Behalve die avond, toen we tijdens een hevige bui aanzetten: het was meteen duidelijk wat het voordeel van een velomobiel is, zeker eentje met een dakje erop en dat was bij allebei het geval.










