WAW: belangrijke vernieuwing

Sinds de WAW in Tsjechië geproduceerd wordt, is er gestaag verder aan ontwikkeld en verbeterd. Vanaf het begin viel op dat de kwaliteit van de afwerking beter werd en stilaan werd ook duidelijk dat het modulaire concept heel wat mogelijkheden bood.
Fietser liet al lang de keuze tussen de normale staart en een raceversie - een voordeel van de afneembare staart - en Katanga maakt sinds kort een kortere neus met hooggeplaatste verlichting.

Dat zijn allemaal leuke verbeteringen, maar het veranderde niets aan de basis.

Nieuw voor 2016 is dat de WAW nu ook met achtervering uitgerust kan worden.

Foto: Katanga

Foto: Katanga

De tol die je ervoor betaalt:

• hogere prijs (+ € 472)
  
• 1,7 kilogram meergewicht

Belangrijk is wat Katanga zelf vermeldt: op goede wegen maakt het geen merkbaar verschil uit op het vlak van comfort en wegligging.

Episch

We hebben er weer een velonaut bij: Helen rijdt vanaf nu met WAW 201. Eigenlijk wilde ze een E-Orca, maar ze wilde hem nu en dat gaat niet. Reken maar op minstens een maand of 8 voor de Orca en dat is niet 'nu'.
Helen ging dus op zoek naar een degelijke tweedehandse velomobiel en kwam zo bij een jonge tweedehandse WAW uit, bij Fietser.be. Na een eerste testrit - 'ligt dat me wel' - en een iets uitgebreidere bij de aankoop, om alles af te stellen, sprong ze meteen in het diepe. Helen reed de WAW vanuit Gent naar de omgeving van Leuven. Dat is 100 km! Niet mis voor een maidentrip en de eerste echte velomobielervaring voor iemand die nog nooit met een ligfiets reed.

Omdat het niet kan dat iemand zo'n eerste rit helemaal eenzaam en alleen moet afleggen, besloten twee koene Gentse Liggers als begeleiders dienst te doen. Niet het hele eind, maar wel tot in Mariekerke, bijna halfweg.

Omdat dwars door een stadscentrum op zaterdagmiddag rijden ook niet ideaal is voor een onervaren velonaut, dropte Brecht de WAW bij mij thuis. Dan kon Helen meteen aan de 'goede' kant van Gent vertrekken: van hieruit kun je bijna meteen de Scheldedijk op en zo goed als de hele rit tot thuis langs het water rijden. Geen auto's, geen kruispunten, amper andere fietsers. Zo kon ze in alle rust ontdekken welke spieren je precies nodig hebt in een velomobiel.

De trotse eigenares van WAW 201

Ze kreeg heel wat te verwerken. 100 km als Eerste Echte Velomobielervaring, dat kan tellen. Het tempo werd zorgvuldig gedoseerd, zodat de energie niet halfweg op zou raken.

Aan Schellebelle kregen we een verrassing voor de wielen. Het werd meteen de eerste off road ervaring met een velomobiel voor de kersverse velonaut. Spannend: naast een afsluiting rijden, met een 'ravijn' aan de linkerkant.
Ravijn: een talud van zowat een meter hoog, maar als je de breedte van je voertuig nog niet helemaal kent, knijp je toch de billen samen.
Dan volgde een nauwe doorgang, door aarde en zand.

Soms maakt de Schelde heel ruime bochten. Die snij je af, maar daarvoor moet je over gewone wegen, met korte bochten, kruispunten, landbouwwegen met kluiten aarde en met grint over de weg verspreid. Kortom: alle mogelijke hindernissen kregen we te verwerken.

De noordoostenwind kwam onder een hoek van zowat 45° van schuin voor, maar waaide heel matig. De zon liet zich ook niet zien; gelukkig was van regen geen sprake en was de temperatuur prima om te fietsen.

Aan een gezapig tempo dienden we enkel de gps-track te volgen tot aan het veer van Mariekerke.

Een keer we aan de overkant kwamen, was het tijd voor het afscheid. Dat vierden we met een biertje (Helen een koffie) onder de kerktoren.

Op de terugweg ging het tempo omhoog van pakweg 25 km/u naar +30. 
Eerst wilden we wachten op de overzet in Sint-Amands.

Maar in de loop van dit jaar is de hele regeling gewijzigd (besparingen, nietwaar). Na een kwartier was er nog geen beweging te bespeuren. Het zou minstens nog eens zo lang duren, dus doorrijden tot in Dendermonde en daar via de brug de Schelde oversteken zou toch flink wat tijd besparen. De Orca's werden gekeerd, we verlieten het ponton en zochten onze weg terug.

Ik denk graag van mezelf dat ik me al tot de ervaren velonauten mag rekenen, maar toch maak ik af en toe nog foute inschattingen. Zo dacht ik dat het ruim voldoende was als de accu aangaf dat nog drie van de vijf ledjes oplichtten. Niet dus: toen het echt donker werd, zowat halfweg de terugrit, viel de hele verlichting uit. Stom. Waarom had ik 's morgens de moeite niet genomen om dat ding helemaal op te laden? De 'vin' verbruikt ook continu 6W, dus daar had ik rekening mee moeten houden. Gelukkig was Ronny ook mee. Ik zette zijn helm op, met een wit en rood lichtje erop, en zo kon ik in zijn kielzog verder. Geloof me: zonder verlichting over een jaagpad rijden, dat valt echt niet mee.

Volg de lichtjes

Ook Helen viel zonder licht, net toen ze alleen verder ging. Bij haar WAW werden twee accu's voor de boordstroom geleverd, waarvan één met een beperkte capaciteit. Jammer genoeg zat net die in de fiets. De andere was met de auto van manlief mee.
Met een spoedtransport regelde ze met een duiklamp en ducttape een noodverlichting. De reserve-accu was handiger geweest. Achteraf is het altijd eenvoudig, natuurlijk.

's Avonds kreeg ik nog een seintje dat ze goed aangekomen was. Op de teller was er net geen 100 km bij gekomen. Voor Helen was het net wat meer. 

Zelf ben ik er nog niet toe gekomen, maar WAW 201 heeft ondertussen wel een toepasselijke naam gekregen: hij gaat nu door het leven als Sqwaw. Nice!

Presentatie: WAW 4.0

Naar aanleiding van een opmerking van onze Amerikaanse velomobielvrienden wil ik de WAW nog even voorstellen.

Voor uitgebreide informatie kun je best terecht op de site van Fietser.be: de ontwikkelaars van deze velomobiel. Die site is echter niet zo overzichtelijk, dus de directe links naar enkele belangrijke pagina's zet ik maar meteen hieronder.

Baisinformatie vind je hier en uitgebreidere inlichtingen hier. Wil je de specificaties, dan kun je hier terecht.

Het basisontwerp dateert van 2002 en is losjes gebaseerd op de oervelomobiel van de lage landen: de Alleweder.

Alleweder A1 (prototype)

Het vertrekpunt is hetzelfde als zowat elke velomobiel: een monocoque structuur, twee voorwielen en één achterwiel, onafhankelijke ophanging en een kunststof koetswerk.

Sinds 2011 wordt de WAW niet meer in Gent geproduceerd, maar bij Katanga in Tsjechië. De voornaamste reden lijkt te zijn dat de productie daar heel wat goedkoper kon, met als gevolg een betere afwerking voor dezelfde prijs. Ook is de productiecapaciteit daar hoger, waardoor er de laatste jaren gevoelig meer WAWs op de weg verschenen.

Toen ik in 2013 op zoek ging naar een vervanger voor mijn oude Alleweder A2, waren er drie kandidaten:

de WAW (rijdt prima en de ontwerper woont in mijn stad)

de Mango (ook prima, veel tevreden gebruikers en jaren ervaring)

de Orca (afwerking van het hoogste niveau, andere benadering)

Toen haalde de Orca het nipt, omdat de afwerking van de WAW, wat mij betreft, nog niet voldoende was. Het spartaanse racekarakter kwam er nog teveel door en het comfort was bijgevolg eerder beperkt. Maar toen kwam de WAW 4.0 eraan, met enkele belangrijke verschillen. Mocht ik de keuze nu moeten maken, weet ik nog niet zeker of de uitkomst dezelfde zou zijn. Dat doet echter niets af van de kwaliteiten van de Orca!

Goed. De WAW 4.0 dus.

Showroom Fietser.be

Hier zie je enkele uitvoeringen van de WAW. De witte is echt basic, maar met SPAI (stagnation point air intake). Het oranje exemplaar is uitgerust met een dak en daarachter staan nog wat andere velomobielen, waaronder een Strada en Quest.

De meeste beelden maakte ik van Brechts eigen exemplaar.

Visueel is dit een erg aantrekkelijke velomobiel: de lange, smalle neus geeft er een erg sportief uitzicht aan. Dit is een voertuig dat erom vraagt om snel en hard gereden te worden.

Een mooi, praktisch detail is dat het deksel scharniert rond de steunen van de spiegels.

Deksel met scharnierpunten

Spiegelsteun en scharnierpunt

Ook naar het onderhoud toe is dit een erg handig ontwerp: zowel de neus als de staart zijn er met het verwijderen van enkele bouten af te halen.

Bouten om de neus te verwijderen

Vooraan krijg je zo makkelijk toegang tot de pedalen, de pedaalas en de (optionele) elektrische ondersteuning (Bafang BBS01).

Als je de staart eraf haalt, is het achterwiel en de transmissie makkelijk te bereiken. Daarin kun je trouwens kiezen wat je wil; van een basic derailleur tot bijvoorbeeld een SRAM X0, maar ook een Rohloffnaaf is perfect mogelijk. 

Een ander gevolg is dat het bij schade voor- of achteraan eenvoudig is om een deel te vervangen.

Wat de wielmaat betreft: vooraan zitten er 406 (20") wielen op en achteraan een 559 (26"). Er rijden er ook enkele rond waar een 622 (28") achterwiel in zit, maar dat kan dan enkel met een smalle raceband.

Hier zie je nog eens een scharnierpunt van het deksel. Het "dashboard" is duidelijk in carbon uitgevoerd en doet tegelijk dienst als regengoot, houder voor instrumenten en beveiliging (geen scherpe rand vooraan).
Je ziet bovenaan op de foto nog een comfortelement. Velomobielen zijn dikwijls nogal luidruchtig, doordat de romp de rijgeluiden versterkt. Door op strategische plaatsen akoestisch vilt aan te brengen, worden die geluiden sterk gereduceerd.

Een blik op het interieur. Meteen valt een groot verschil op met de Quest, Strada en Mango: de WAW bestuur je met twee stuurknuppels. Dat is trouwens ook in de Orca zo en wat mij betreft, is dit aangenamer sturen.
Rechts zie je een deel van de carbon veiligheidskooi.

Zitje met Ventisit kussen

Hier is in de flanken de carbonversterking duidelijk zichtbaar. Veiligheid is belangrijk in de WAW: de neus en staart zijn kreukelzones en rond de cockpit zit een kooi van in aramide gelamineerd carbon.

Wat het materiaal aangaat, is de keuze ook bijzonder. Waar de overgrote meerderheid gemaakt wordt van glasvezel/epoxy (of optioneel in carbon), ligt het bij de WAW helemaal anders. Er is een veiligheidskooi uit carbon (licht en sterk, maar breekbaar) en de stroomlijn wordt gemaakt uit aramide (ook gekend onder de merknaam Kevlar). Dit is een zeer taai en sterk weefsel.

Dan kun je nog kiezen welke staart je erop wil.

"race" achterkant

Normale achterkant

Een moeilijk punt op het vlak van marketing, is dat de WAW verweten wordt niet te beschikken over achtervering. Dat is volgens Brecht niet correct: er zit geen scharnierende achterbrug in en geen veerpoot, maar de structuur zelf, samen met wat andere elementen, zorgt voor 30 mm veerweg. Hierdoor zou er minder energieverlies zijn dan bij een conventionele achterbrug. Het moet gezegd: ik zal al meer Mango's en Quests kwispelen met de staart bij elke omwenteling van de pedalen. Bij de WAW zie je dat niet (bij de Orca ook niet, overigens).

Uit alles blijkt dat de WAW ruim configureerbaar is: van een lichte raceversie tot een bomvrije forensmachine, met of zonder elektrische ondersteuning. Je hebt de keuze tussen glasvezel, aramide of carbon; een derailleur of versnellingsnaaf is mogelijk; een Schlumpf mountaindrive kan erin, ...

In elk geval: toen ik ermee reed, bleek de wegligging fenomenaal. Dit is een velomobiel waarmee je zonder vertragen de bochten door gaat. Dat is belangrijk: afremmen betekent weer op tempo komen en dat vraagt energie. Indien je niet moet vertragen, spaar je weer energie (en tijd). Als het op rijplezier aankomt, scoort de WAW dus erg hoog. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen andere modellen zijn met eenzelfde wegligging.

Wat levensduur betreft, maakt Brecht (zaakvoerder Fietser.be) zich sterk dat vanaf WAW 001 elke geproduceerde velomobiel nog altijd rijdt.

Ondertussen kwamen er recentere ontwikkelingen op de markt, zoals de Milan (SL) en DF, die minder vermogen vergen om snel te gaan. De WAW is dan weer iets praktischer georiënteerd, met wel de beperking dat het laadvolume niet erg groot is. Al bij al heeft hij een eigen plaats binnen het ruime aanbod.

Spectaculair

Met het mooie weer wordt de Orca gestript: het dakje blijft thuis en het schuimdekje verdwijnt in de bagageruimte. Lekker open rijden is zoveel aangenamer onder een pril lentezonnetje, zelfs al is het 's morgens nog wat fris (net boven het vriespunt).

Wel ondervond ik dat het schuimdekje de rijwind mooi van mijn hoofd weg leidt en dat gebeurt dus niet als dat in de fiets een plekje krijgt in plaats van erop. Het gevolg is dat de wind om mijn oren buldert een keer de snelheid 35 km/u of meer bedraagt.
Nota: dit zal wel erg persoonlijk zijn; afhankelijk van hoe je in de velomobiel zit. Hoger, lager, meer naar voor of naar achter, ... het heeft allemaal invloed op hoe de wind tegen of over je stroomt.

Ik heb geen zin in onomkeerbare gehoorschade, dus haalde ik de Alpine oordopjes boven, die nog dateren uit de jaren dat ik met de motor reed. Dat maakt meteen een heel verschil.

Alpine MotoSafe

Onlangs kwam ik weer bij Fietser.be langs en Brecht en ik hadden het erover. "Wacht," zei hij, "probeer dit maar eens".
Hij haalde een minivizier boven dat in de WAW gebruikt wordt. Met drie strookjes klittenband wordt het vooraan in de opening vastgezet. Het oogt niet bijzonder; gewoon een klein strookje transparante kunststof.

Voor de maat: de tegel waar dit op ligt, meet 30 x 30 cm.

Deze zag je al als "teaser"

Maar wat een verschil bij het rijden! Geen rijwind langs mijn oren meer! Dit is echt schitterend. Je zou het niet verwachten, als je ziet hoe klein dit schermpje is.
De minimale deflector creëert als het ware een luchtbel om mijn hoofd.

Op het schuimdek zit ook een deflector, maar omdat dat dekje bovenop de kap geplaatst wordt, vermindert het zicht dichtbij. Met de WAW-deflector wordt de wind minstens even goed weggeleid, maar is het zicht zoveel beter. Natuurlijk: het schuimdekje houdt wel de warmte binnen (en eventuele regen buiten) en dat kan ook een voordeel zijn.

Omdat de deflector met wat klittenband vastgezet wordt, kan die eenvoudig verwijderd worden als ik toch het schuimdekje wil plaatsen. De flexibiliteit is dus nog maar eens toegenomen.

Omdat de voorkant van de opening in de kap min of meer rechthoekig is, buig ik het schermpje nog wat bij.

Misschien zoek ik nog wel uit of ik in een volgende incarnatie de klittenband niet kan vervangen door zuignapjes om de deflector op de kap vast te zetten.

Op die manier blijven er ook geen strookjes klittenband indien de deflector er niet zit en zal in geval van regen het water buiten blijven. Nu zit de rand van het schermpje achter het opstaande randje van de kap; als het buiten een plekje vindt, loopt het eventuele water langs die rand weg in plaats van in de Orca te druppelen.
Het is natuurlijk wel evidenter om bij regen de schuimkap te gebruiken. Die houdt het water veel beter buiten.

Besluit: als concept is de deflector helemaal geslaagd, maar om perfect te werken op de Orca is er nog wat werk aan.

FietserFeest

Fietser.be presenteerde op zaterdag 14 juni de nieuwe WAW (Mk IV). Dat gebeurde tijdens een feestje met de buurthandelaars. De medewerkers waren gekleed voor de gelegenheid.

Het belangrijkste was natuurlijk de nieuwe WAW, waarvan zowel het in glasvezel uitgevoerde prototype als een in aramide gebouwde XL-versie getoond werden. De productiemodellen zullen allemaal in aramidevezel (met carbonkooi) gebouwd worden.

Als je ziet hoe het binnenwerk er nu uitziet, vergeleken met de vorige generatie, is er een hemelsbreed verschil!

WAW Mk III

WAW Mk IV

Let ook op de bedieningen aan de linkerstuurknuppel en op de remkabels in de Mk III. Ook de scharnierende kap is een hele verbetering. Ik denk dat je mag stellen dat de WAW nu minstens op hetzelfde afwerkingsniveau staat als pakweg een Strada, met behoud van de pluspunten van voordien (wegligging en praktische inzetbaarheid).

De neus schijnt ook wat meer omhoog te lopen, waardoor je minder in aanvaring komt met verkeersdrempels en wat de staart betreft, blijft de keuze bestaan tussen de afgeronde en de raceversie (was nog niet beschikbaar).

Sinds kort kun je voor de eWAW kiezen tussen de vroegere oplossing met Cyclonemotor (voor de trapas) of een Bafang middenmotor (zoals de Sunstar bij Sinner). De eerste is wat "sportiever" en compleet met een "gas"hendel bediend, terwijl de Bafang een klassieke middenmotor is met instelbare ondersteuningsgraad. Leuk is wel dat er een "boost"-knop aan toegevoegd is, om kortstondig wat extra vermogen te leveren.

Eigenlijk vraagt dit om een testrit, maar een XL is véél te groot voor mij en het prototype is niet representatief voor de productieversie, dus wacht ik nog wel even.

Mocht WAW IV er vorig jaar geweest zijn, dan was de keuze nog wat moeilijker geworden.

WAW Mk IV

Her en der was al te lezen dat er een update komt van de WAW.

Foto: Ronny Van Huffel

Deze keer lijkt het echt meer te zijn, zoals te lezen valt op het Franse forum vélorizontal.

Een korte opsomming van de voornaamste wijzigingen zoals die te zien zijn op het prototype (foto's op vélorizontal):

• ketting loopt grotendeels door een afgesloten tunnel
• gelcoat in plaats van laklaag
• glasvezel in plaats van aramide
• ketting vooraan volledig afgeschermd
• het cabriodak is nu scharnierend bevestigd, waarbij de spiegelbevestiging tegelijk het draaipunt van de scharnieren vormt
• betere integratie van de kap in de romp
• waterdichtheid bij de aansluiting van de kap op de neus is geoptimaliseerd
• algemene stijfheid is verbeterd
• leds voor voorste knipperlichten geïntegreerd in de spiegelkappen
• algemene afwerking staat op een veel hoger niveau (hoewel dit de voorbije jaren gaandeweg en zichtbaar verbeterde)

Eigenlijk lijkt dit eerder een nieuwe velomobiel te zijn, met wel dezelfde vorm als de WAW III.

Quest en Strada

Brecht had het al een hele poos aangekondigd: vanaf deze maand is Fietser.be ook een verdeelpunt voor de producten van Velomobiel.nl.

In hun toonzaal stonden, tussen een hele collectie nieuwe WAWs, ook een Quest en een Strada te blinken. 

Na vele jaren de velomobielen van Alligt (er staat een A4 achter de blauwe WAW op de foto) in het gamma te hebben, is daar nu nog een extra fabrikant bij gekomen.
Mocht nu ook Flevobike zijn Orca hier te vinden zijn, dan heb je alle velomobielen uit België en Nederland in één verdeelpunt!

Ook bij het aanbod bukkers was er een mooie nieuwe: een transportfiets waarbij het voorste rek op het frame zit en niet - zoals meestal - op de voorvork. Dit is eigenlijk logisch: op deze manier stuurt de fiets veel beter als er gewicht op het rek steunt.

Het rek is afgewerkt met mooi behandeld hout. Ziet er leuk uit!

assorti

Sommige velonauten hechten meer belang aan stijl dan anderen... Deze had zelfs een rugzak mee in dezelfde kleur als zijn nagelnieuwe WAW!

Let ook op het oog achteraan: dat dient om een slot door te steken.

Het zit in de details

Brecht en Ben (van Fietser.be) zijn trots. De WAW is weer een stukje netter geworden. En efficiënter. En ergonomischer.

Toen ik enkele maanden geleden de woonwerkrit met Foxy (een eWAW) deed, zat de remkabel rechts wel op een heel storende plaats. Ik ben niet groot (1,70 m) en niet breed, maar ik schuurde mijn kuit open aan de kabel die langs de wielkast liep. Dat is een gegrond argument om geen WAW te willen: het gaat om aandacht voor afwerking en dit was een eeuwigdurende bron van ergernis.
Welnu: WAW 165 wordt op dit moment opgebouwd voor de toonzaal. En daarin is die kabelloop anders en netter !

rechterwielkast Foxy

Rechterwielkast WAW 165

Ook op technisch vlak is er evolutie. Foxy is nog niet oud, maar de aandrijflijn is ondertussen weer bijgewerkt.
Dit is de kettingloop bij de voorlaatste generatie WAW (Foxy, dus). Kijk eens naar het aantal kettingwielen ! Het zijn er 5 in totaal.

En in WAW 165 ziet het er als volgt uit.

Hier zijn er slechts twee (en wat meer kettingbuis).
Ketttingwielen zijn slijtagedelen en de bron van geluiden. Verminder het aantal wielen en je krijgt meteen minder onderhoud en lawaai. Dat is efficiëntie !

Achterste kettingwielen Foxy

Voorste kettingwiel WAW 165

Ook de algemene indruk van de afwerking is dat die er sterk op vooruitgegaan is.

Binnenafwerking WAW 165 (in opbouw)

Op de beelden van WAW 165 is ook goed te zien dat de rompdelen gemaakt zijn van een aramidevezel. Taai dus. De donkere delen die je daaronder ziet, vormen de carbon kooistructuur die voor de veiligheid en rompsterkte zorgt.

Variatie

Ik meldde het in het verleden al: de WAW is stilaan in twee richtingen geëvolueerd. De ene loot is de puur sportieve versie, zo licht mogelijk, beenhard, spartaans. Die hoeft niet meer dan goed 25 kg te wegen (bron: de WAW-configurator van Fietser).

De andere is de eWAW, dikwijls met vilten binnenbekleding en meer op comfort gericht. Dit is de forens-configuratie. Het probleem blijkt de combinatie van e-drive (extra vermogen) en vermoedelijk mindere technische beslagenheid met de derailleur te zijn. Daarom worden meer en meer eWAWs uitgerust met een Rohloffnaaf. Het nadeel is evident: de Rohloff is prijzig !

Brecht, van Fietser.be, heeft nu zijn persoonlijke WAW uitgerust met een Shimano Alfine 11, bij wijze van experiment. Een iets beperkter bereik, maar ook een veel lagere prijs. Ik ben benieuwd wat dit op termijn zal geven.

Mooi kleurtje

Bij Fietser zitten ze ook niet stil. Niet alleen wordt werk gemaakt van de WAW Mk IV - nieuwe mallen met detailverbeteringen -, maar nu kun je de velomobiel naast de al beschikbare RAL-kleuren ook in Pantone-kleuren laten spuiten.

Ik zeg wel "spuiten", want bij Fietser werd indertijd omwille van het gewicht gekozen voor het spuiten van de stroomlijn in plaats van het werken met gelcoat.

Onlangs zag ik een eerste resultaat van de nieuwe kleuren.

Een andere evolutie is dat de transmissie verandert. Door het succes van de eWAW wordt het duidelijk dat het extra vermogen van de elektromotor en het andere gebruik van zo'n fiets niet echt compatibel is met de klassieke derailleur. Er wordt nonchalanter omgesprongen met zo'n voertuig en een derailleur houdt daar niet van. Ook het extra vermogen zal hier wel een rol spelen.

Dus worden meer en meer eWAWs uitgerust met een Rohloffnaaf. Hierdoor groeien de beWAW en de eWAW verder uit elkaar. Theoretisch kan je alles door elkaar halen, maar in de praktijk (omwille van het gewicht) zal de beWAW vooral met derailleur uitgerust worden, terwijl meer en meer kopers van een eWAW kiezen voor de Rohloff.

Hier zou de NuVinci N360 ook een mooie oplossing kunnen bieden, zeker in de huurfietsen, want dit is echt een heel eenvoudig systeem. Misschien zou die kunnen uitgebreid worden met de Harmony ?

WAW levertijden

De WAW staat in de belangstelling de laatste tijd. Eerst een artikel op Lowtechmagazine, dan (vorige maand) eentje in het tijdschrift Eos en vermoedelijk binnenkort een reportage bij de VRT (Vlaamse openbare omroep). Dat heeft gevolgen: het aantal bestellingen stijgt. Dat is prima voor Fietser.be, ze verdienen het om hun pionierswerk beloond te zien.

Het nadeel is dat ook de levertijden stijgen. Nog niet zo erg als enkele jaren geleden met de Quest, maar de levertermijn bedraagt nu weer bijna een half jaar ! Groot verschil met enkele jaren terug: sinds de productie in Tsjechië is de afwerking er sterk op vooruitgegaan. Binnenkort komt de Mk IV uit, waarbij de drie delen nog wat beter op elkaar zouden moeten aansluiten, en dan is - dixit Fietser - het concept WAW helemaal af.

In elk geval: esthetisch is de WAW een topper, naar mijn mening. Lang, laag en slank. 

Dat er standaard een dakje meegeleverd wordt, is ook mooi meegenomen.
Bijkomende evoluties van de laatste tijd:

• meer en meer uitgevoerd met Rohloffnaaf
• eindelijk een mooie en goede oplossing voor de knipperlichten, maar er hangt een stevig prijskaartje aan
• de ophanging is nu goed uitgebalanceerd
• sinds enkele jaren is het mogelijk om de hele binnenkant met akoestisch vilt te laten bekleden, wat de WAW veel stiller (en beter afgewerkt) maakt
• veiligheidsverlichting in de spiegelsteunen geïntegreerd

Brecht zit al te broeden op "the next generation": een hitech VM volgens een radicaal ander concept. Een keer de plannen concreter worden, zal op hun site wel informatie te vinden zijn hierover.