Ligfietstreffen Essen - dag 3

Het is alweer bijna twee weken voorbij, maar hier volgt deel drie - dag 3 - van het ligfietstreffen in Essen.

Dag 2 was guur: grijs, koud - 10 ° C is echt weinig voor eind april - en winderig. De voorspellingen hadden het over een koude nacht van zaterdag op zondag. Gelukkig had ik daar op geanticipeerd en was de dikke, lekker warme winterslaapzak mee.

De andere Jan (Cnops) vertelde me bij het ontbijt dat er 's nachts ijs op de tenten lag... Geen last van gehad.

In elk geval: we stonden op met een blauwe lucht en hadden zicht op een zonnig kampeerveldje. Dat was heel wat aangenamer dan de dag ervoor!

De zondag zou in twee delen uiteenvallen:

• in de voormiddag zouden we vertrekken vanaf Essen naar het MAS (museum aan de stroom) in Antwerpen. Dit werd de afsluitende rit van het treffen. Van daaruit zou iedereen zijn eigen weg gaan.
• die eigen weg betekende dat drie velomobielen (E-Orca, WAW en Strada) vergezeld door twee ligfietsen (Nazca Cruiser en Seiran SL) naar Gent en verder zouden rijden.

Deel 1: afscheid van de groep en de rit naar het MAS

De tent en bijhorende spullen worden ingepakt. Brecht biedt aan om de fietskar met inhoud in zijn camper mee te nemen. Da's makkelijk: heel wat kilo's minder te trekken en bij poortjes en ander hindernissen gaat het toch beter zonder aanhanger.

Afscheid van Wilco (voldoende energie voor zowat 11 km, leerden we)

klaar voor het vertrek

Vanuit Essen gaat het door landelijk gebied tot we Antwerpen naderen. Rustig - het was tenslotte zondagochtend - en af en toe kruisen we een groep wielertoeristen. Aan een gezapig tempo en meestal over goede wegen naderen we 't stad (zoals de autochtonen het noemen).

Even pauze

Een keer we dichter bij Antwerpen - vanaf Zandvliet - komen, verandert het landschap: het havengebied is het domein van de zware industrie. BASF bezit daar een indrukwekkend bedrijfsoppervlak. Op zondag door zo'n gebied rijden is iets bizars: normaal moet het daar gonzen van de activiteit, maar nu is het stil en verlaten.

We besluiten een middagpauze in te lassen in Lillo, een restant van hoe de dorpen er hier vroeger uit zagen (maar nep: Lillo-dorp lag vroeger waar nu de haven ligt).

We daveren Lillo binnen

Via een prachtig geasfalteerd fietspad gidst Lucien ons tot aan het MAS. Bij het binnenrijden van Antwerpen krijgen we een schitterend zicht op de stadskern.

Het centrum is dan weer heel erg druk. Niet te verwonderen: het is ondertussen bijna 15u, stralend weer en we zitten in wat ondertussen een belangrijk trefpunt in het centrum geworden is.
Tijd voor afscheid van het gezelschap, want morgen moet ik om 8u op kantoor zijn. Naar Gent is het nog een flink eind.

Deel 2: van Antwerpen naar Gent

Joop en Anita rijden nog een eindje mee op. Zij moeten naar Philippine en dus ook naar de overkant van de Schelde. Ook nu weer vormen we aan de voetgangerstunnel een ware attractie. We moeten er wel in enkele keren door; vijf velomobielen krijg je nu eenmaal niet in één keer in de lift.
Een eindje voorbij die tunnel draaien Joop en Anita noordwaarts. Nu zijn we nog met vijf. Jan Cnops heeft de route uitgestippeld en leidt ons langs rustige wegen naar Sint-Niklaas. Af en toe krijgen we enkele uitdagende hindernissen op het parcours.

De klok tikt, de zon zakt. Het tempo bedraagt een gezapige 22 km/u. We beslissen afscheid te nemen van de ligfietsers aan een terrasje tegenover het station van Sint-Niklaas. Vanaf daar loopt een fietsroute grotendeels langs de spoorlijn naar Lokeren en dan nog wat verder richting Gent.
Het tempo stijgt meteen: we komen overeen een kruissnelheid van 35 km/u aan te houden. Met de wind in de rug is dat niet lastig. Hans merkt ergens onderweg op dat de ondersteuning in de Orca wel een verschil maakt: telkens als we moeten versnellen na een overweg of een kruispunt, stuif ik er vandoor (ondersteuning op 'eco').

Bijna thuis

Zo rond 19u komen we aan in Gent. De groep valt uiteen; elk gaat van hieruit zijn eigen weg. 115 km zijn afgelegd. De laatste dag was het weer ideaal: zonnig, niet te warm en rugwind.

Het treffen zit er weer op. Weer zo'n moment dat in het geheugen blijft hangen. Ligfietsers uit alle windstreken samen, ervaringen uitwisselen, een avondje informatie doorgeven over gps-navigatie (brouter.de blijkt erg handig als routeplanner) en vooral samen genieten van de fietstochten.
Cycle Vision lonkt. Daar kom je weer gelijkgestemden tegen, maar ik moet de planning nog eens goed bekijken. 

Ligfietstreffen - dag 2

Het duurde een poosje, maar hier is het verslag van dag 2 van het Ligfietstreffen in Essen.

Dag 2 was de echte fietsdag. Twee ritten waren voorzien: een familietocht van pakweg 30 km en een rit voor de die-hards, die ruim 100 km zou bedragen. Birger en zijn gezin, met jonge kinderen, koos natuurlijk voor de korte tocht, net als de meesten met open ligfietsen.

De lange rit kreeg de voorkeur van de velomobielrijders - 13 stuks - en drie moedigen op open liggers. Eén Nazca Cruiser 20/26 reed mee; een Challenge Seiran SL 26/26 en een HP Velotechnik trike. Het weer viel niet mee, jammer genoeg: grijs, veel wind en amper 10° C.

De organisatie was onberispelijk. Er was zelfs begeleiding met een auto voorzien, geheel in stijl was dit een nagelnieuwe Toyota Prius. De tocht zou dus helemaal milieuvriendelijk verlopen. De auto reed niet mee met ons - de meeste plekken waren voor de auto niet bereikbaar -, maar zou hier en daar de bevoorrading verzorgen en kon in de nodige logistieke steun voorzien.

We zagen het wel zitten.

De rit ging eerst zuidwaarts, naar de Kalmthoutse Heide. Een lange sliert velomobielen en ligfietsen biedt een kleurrijke en diverse aanblik.

Lucien, onze voorrijder en tevens één van de organisatoren

Ronny legde het hele weekend op video vast

Brecht had een WAW 4.0 meegebracht

De hekkensluiter (carbon Strada)

Daarna ging het noordwaarts, naar Nederland, naar de Oesterdam, naar open vlakten en veel wind; tegenwind. Daar werd iets algauw duidelijk: open ligfietsen en velomobielen gaan anders om met zo'n weersomstandigheden. Er werd besloten dat de ligfietsen hun eigen tempo zouden aanhouden.

Tijd voor overleg

Daarna kwamen we aan de befaamde Oesterdam en konden de velonauten de teugels vieren. Aan het eind zouden we elkaar wel weer treffen.

Met de wind in de rug ging het flink vooruit

Joop en Anita, één van de weinige dames in het gezelschap

Zo ging het verder. Een lang lint van kleurrijke voertuigen trok door het zuiden van Nederland en onderging het landschap.

De traditionele groepsfoto

Ronny's Orca zorgde - tot zijn wanhoop - voor wat variatie. Eigenlijk was het absoluut niet leuk: het euvel waar mijn E-Orca tot vorig jaar aan leed, trof nu die van hem: exploderende banden. Bij hem was het achterwiel het probleem en dat is het vervelendste wiel om banden te wisselen. (Ondertussen bezorgde Flevobike ook hem een nieuwe velg.)

De laatste explosie kregen we te zien en te horen na een pauze. De groep stond te wachten bij een geopende sluis, toen een luide knal de achterkant van de Orca een eindje deed zakken. Met zoveel bereidwillige handen is een band snel gewisseld, maar het is niet bevorderlijk voor de gemoedsrust indien je weet dat je twee dagen later in je eentje ruim 100 km moet fietsen.

Anderzijds heb je ook het gegeven dat velomobielen aandachtstrekkers zijn. Waar je ook stopt, komen nieuwsgierigen kijken en vragen stellen. Als er dan een groep van die rare voertuigen opdaagt, heb je dat natuurlijk nog meer.

Hoe snel gaat dat nou? Hoeveel kost zoiets ...

Daarna ging de tocht verder. Langs het water, door de bossen, tussen velden door, langs stille dorpskommen...

Voor wie de rit eens wil maken: de track is beschikbaar.

Ligfietstreffen - dag 1

Eindelijk...

Professioneel is het heel erg druk. Dat is al zo sinds begin dit jaar en dat zal voor minstens de rest van het jaar zo blijven, op de zomermaanden na. Dat betekent dat er minder tijd is om te bloggen. Daardoor bleef het verslag van het jaarlijkse Vlaamse ligfietstreffen wat achter, maar nu komt het er eindelijk van.

Trouw aan het rotatiesysteem was het aan de jongste loot aan de stam - LiA of Liggers uit Antwerpen - om het treffen te organiseren. Daarvoor hadden ze als plaats Essen uitgekozen.

Essen ligt in een uitstulping, net aan de Nederlandse grens. Het mag dan ook geen toeval heten dat een delegatie van onze noorderburen kwam afgezakt: Wilco 'de Bak' Pompert en Erwin 'tante Lies' kwamen met de Portugees-Nederlandse Mangorijder Rodrigo even de Vlaamse sfeer proeven. Leuk: nog bloggers!
Joop en Anita tellen we voor het gemak maar bij de Belgen: ze wonen op een boogscheut van de grens en Joop reed al vaker mee.

Voorbereiding

Ik had me voorzien op de voorspelde kou: de oude, dikke slaapzak was mee. Vandaar ook dat ik de Radical Cyclone nodig had: een slaapzak geschikt tot -10° C (de minimumtemperatuur daalde tot aan het vriespunt), die 2,5 kg weegt, neemt heel wat plaats in.

De grote slaapzak: zwaar, lomp, volumineus, maar lekker warm

De rest van de kampeerspullen bestond uit

• een tent (Vaude Mark 2 L)
• een slaapmat (Vaude Norrsken)
• een pomp/hoofdkussen (Vaude Pump Pillow)
• een nieuw experiment: een strook Tyvek van 1,50 x 4 m, die als onderzeil dienst zou doen. Tyvekdoek is licht, sterk en waterbestendig.  

Maar laat me beginnen met

dag 1

Donderdag was ik vrij laat thuis en 's avonds had ik nog een activiteit, waardoor het pakken pas voor de vrijdagmorgen was. Dat was zo voorzien: ik had met Anne afgesproken om na de middag de 110 km naar Essen te fietsen.
Anne heeft geen velomobiel - ze heeft die ook voor niets nodig -, waardoor het tempo wat lager zou liggen. Anne had ook de route opgemaakt. Bij het vertrekpunt zette ik die snel - draadloos - over van haar Garmin naar de mijne. Dat deden we voor de eerste keer en het blijkt erg handig te zijn.

De route leidde ons langs allerlei kleine baantjes en volgde blijkbaar - helaas - knooppunten. Helaas, want knooppuntroutes zijn berucht om de wegen die ze volgen: waar het kan, lijkt het alsof asfalt vermeden wordt.

Kasseien

Kalken

Bospaden

Berlare

Tankpistes

militair domein Brasschaat

De onvermijdelijke overzet

(Hamme)

Dat doet het tempo geen goed natuurlijk. Anderzijds is het uitdagend om een E-Orca met fietskar door zo'n paden te sturen. Eén keer was het te erg. Toen moest de Cyclone eraf en werden de velomobiel en de kar door de modder getrokken. Ook met een Seiran SL met racebandjes is dit zeker niet evident.

Wat ook altijd een belevenis vormt: net voor Antwerpen moeten we de voetgangerstunnel door. Via een antieke lift ga je tientallen meters naar beneden, waarna je door een schitterende met tegels beklede koker naar de andere oever fietst. Een velomobiel betekent daar elke keer het gespreksonderwerp bij uitstek. Het spannendste: je weet nooit of de lift het deze keer zal doen... (gelukkig wel)

Bij aankomst lagen wat kluiten erg natte aarde binnenin. Onderweg, in Brasschaat, stroomde op een gegeven ogenblik zelfs water binnen. Da's weer eens wat anders. De Orca draagt er nog steeds de sporen van: modderspatten tot bovenop het koetswerk. Door een militair domein rijden, waar tijdens de week pantservoertuigen oefenen, is 'uitdagend'.

Het weer was 'te doen': fris (10° C) en afwisselend regen, zwaarbewolkt en licht zonnig. We hadden tenminste meestal de wind mee. Dat hielp dan weer mee.

Rond 20u kwamen we aan op de bivakplaats. 111 km hadden we afgefietst.

Na wat handjes schudden zetten we onze tent op.

Meteen bleek dat dit een iets andere uitgave werd dan wat we in het verleden kenden van die treffens:

• drie tentjes slechts (op zaterdag kwam er nog eentje bij). Enkelen sliepen in één van de twee slaapzalen. De rest koos voor het comfort van een camper of een B&B.
• enkele 'klassieke' ligfietsen waren er. De grote meerderheid kwam met de velomobiel. Dat zouden we merken op dag 2.

Gelukkig was alles piekfijn georganiseerd. Na een welkomstdrank volgde vegetarische spaghetti à volonté, overspoeld met frisdrank of een keur aan Belgische bieren. Dat laatste kon de Nederlandse afvaardiging ook erg smaken!

Daarna was het algauw tijd om de tent op te zoeken.