Sleutelen en zo

Geen nieuwe velomobielmodellen deze keer. Geen nieuws over mijn velomobiel en zelfs niet over  ligfietsen.

Zondag wisselde ik banden op mijn ex haar fiets: december is een mooi moment om winterbanden op te leggen. Sinds vorig jaar hebben we goede ervaringen met de Conti TopContact Winter, dus die werden uit de opslag gehaald en weer op de fiets gelegd.

Er was ook een probleem met het schakelen, maar dat kon niet bijgesteld worden als de fiets niet opgehangen is.
Dus deze week had ik een "opdracht": de ex haar mooie Trek T400 toerfiets thuis, in het atelier, afstellen. Dat wil zeggen: de fiets kon achteraan wel nog naar een groter tandwiel schakelen, maar niet meer terug. Dat werd eerst en vooral poetsen. Aan een derailleur valt niet zoveel bij te stellen (wel aan de positie en aan de uiterste stand naar binnen en buiten), dus de oorzaak ligt ofwel bij slecht werkende scharnierpunten ofwel bij een vermoeide veer. Poetsen dus, reinigen, zodat het geheel vrij kon bewegen, en dan de scharnierpunten van smeermiddel (siliconenolie in dit geval) voorzien.
Daarna maakte ik nog een testrit en zie: de fiets schakelt weer als nieuw. Gelukkig, want het enige alternatief was een nieuwe derailleur en dat is toch wat meer werk (en kosten).
Ondertussen werd ook de versnellingskabel geolied, zodat ook die de winter weer goed zou doorstaan.

Dochterlief heeft ook nood aan sneeuwbanden om zich zeker te voelen, dus haalde ik nog een setje Conti's bij Plum.

Vorige winter kreeg elk van de dames één zo'n band vooraan en met de goede ervaringen worden het er dit jaar twee voor elk. Die van vorig jaar liggen dus op moeders fiets en de dochter krijgt twee nieuwe. Dan is bij elk niet enkel de stuurvastheid verbeterd, maar is ook de tractie verzekerd. Werkt het? Kijk maar naar wat Wim Schermer besloot.

Dan denk je: fluitje van een cent. Even twee banden wisselen. Alleen: achteraan zat een spaak los. Bij inspectie bleek dat eigenlijk alle spaken te weinig gespannen waren. Dat heb je met een goedkoop machinaal gespaakt wiel. Dus moest meteen het wiel in de richter en werden de spaken allemaal bijgespannen en ondertussen controleerde ik of het wiel gericht moest worden. De afwijking bedroeg maximaal 1 mm, maar dat werd ondertussen ook gecorrigeerd.

Spaken spannen en wiel richten

Zoonlief vond zich achtergesteld, maar aangezien die als fietsacrobaat vorige winter aan 25 door de sneeuw stoof, acht ik die dure Conti's (ongeveer € 50/stuk) in zijn geval overbodig. Zijn banden zijn kaalgereden en dan is het toch tijd voor vernieuwing. Hij krijgt een setje Little Big Bens (40-622) op de fiets. Ze zijn besteld, maar de leverancier van mijn fietshandelaar noemde het "flutbandjes" (...want ze kosten een pak minder).

Foto: Schwalbe

Ter vergelijking: een Little Big Ben kost geen € 20, heeft behoorlijke noppen en een antileklaag (Raceguard).

En om het toch even over eFAW te hebben: daar ligt sinds de voorbije winter ook een Big Ben (55-406) op (zonder "little") en die rijdt zeer behoorlijk, biedt een goede grip en ging nog niet lek.Na zowat 6000 km is het profiel nog heel behoorlijk, dus qua slijtvastheid zit het ook wel snor.

23 december

Even een aanvulling: de Nederlandse verdeler voor Continental fietsbanden startte een actie ter promotie van de Winter II. Ga hiervoor naar www.winterbandopjefiets.nl

Afhalen E-Orca

Het gaat steeds sneller: toen ik de knoop doorgehakt had en de E-Orca bestelde die eFAW moet opvolgen, was de leveringstermijn 5 maanden en dat leek een eeuwigheid. Zo gaat dat als je moet wachten op zo'n voertuig. Van die levertijd zijn nu geen twee weken meer over!

foto: Flevobike

Het is dus tijd voor concrete plannen om naar Dronten te trekken. Die zijn als volgt:

• op donderdag 19 december neem ik de trein tot in Dronten, waar ik rond de middag poog aan te komen. Dan is er een namiddag om de velomobiel perfect af te stellen, nog enkele zaken te bekijken (installatie gps) en een testrit te maken. Ik denk er bijvoorbeeld aan om meteen zijruitjes te maken, zoals Johan Vrielink die ook heeft in zijn exemplaar (wel nog even broeden over een nette bevestiging hiervan). Overnachten gebeurt bij Flevobike.
• Vrijdag 20 december volgt de 1ste etappe: van Dronten tot Dordrecht. Er zijn al wat suggesties voor routes geboden en nu wordt het tijd om die goed uit te stippelen en in de gps te laden. Omdat een Garmin Oregon nogal beperkt is qua aantal waypoints, zal ik dat in stukken doen. Dit wordt een trip van 140 à 150 km. Google Maps geeft me vooral de keuze tussen een route via de Rietweg, de Rietweg en Vogelweg of de Flevoroute.Geen idee van wat de kwaliteit van die routes is. In Dordrecht logeer ik bij collega-velonaut Willem Jan.
• Zaterdag 21 december was het plan om van Dordrecht naar huis te rijden. Dat betekent nog eens dezelfde afstand, maar mijn broer blijkt razend benieuwd en zou me graag bij hem zien langskomen. Dan blijf ik dus nog (net) even in Nederland en dat betekent een zuidwestelijke koers, langs Bergen op Zoom en het Verdronken Land van Saeftinge, waarna ik westelijk - slingerend langs de grens - zal rijden tot in Sas-van-Gent. 130 km is dan de geplande afstand.
• Wellicht zondag 22 december vat ik dan het laatste eindje aan, tot thuis.

De bagage moet beperkt blijven, zodat alles in de Orca kan. Reservekleding natuurlijk, de gps met reservebatterijen (hoewel: in de Orca is de optionele 5V usb-voeding voorzien), lectuur en muziek voor de treinreis (een tablet is hier prima voor, mits voldoende autonomie).

Nu hopen dat de wegen berijdbaar zullen blijven.

Strada DF

Jawel, ook Velomobiel.nl heeft nu informatie vrijgegeven! 

Naar mijn mening is het een beetje jammer: je neemt de eerder polivalente Strada en kiest ervoor om die minder praktisch te maken... Grote draaicirkel, kleine instapopening, minder binnenvolume. Dit bevestigt nog eens wat ik schreef: snelheid lijkt te primeren.
Dat zal natuurlijk een evolutie zijn die ook zijn publiek heeft, maar het is niet de evolutie die zorgt voor een ruimere verpreiding, temeer omdat Velomobiel duidelijk stelt dat de Strada DF aanzienlijk duurder zal zijn dan de huidige producten.

Ook op het Franse forum wordt er meer over gepraat (en staat een andere foto). Hier vindt je nog een hele reeks beelden, onder andere van de carbon achterbrug. Dat is trouwens waar ik bovenstaande foto haalde.

Storm?

Gisteren was het 's morgens aan de frisse kant. Hier en daar slipte de Big Ben door bij ht aanzetten. Net voor ik op het jaagpad aankom, moet ik onmiddellijk na een brug een korte 180° bocht nemen en eFAW ging heel vlot - te vlot - het hoekje om: tegensturen en voorzichtig bijremmen was noodzakelijk, anders was het op een pirouette uitgedraaid. Nog een teken aan de wand: de winter nadert met rasse schreden.

Terwijl half Vlaanderen angstig afwachtte wat de combinatie van springtij en een noordoostelijke storm voor rampen zou veroorzaken, terwijl berichten van rampspoed uit Ierland, Schotland en ander exotische oorden me via het nieuws bereikten, reed ik die namiddag met mijn oude Alleweder langs één van Vlaanderens grote rivieren huiswaarts.
Storm! Zeileffect! Hoe meer wind, hoe steviger eFAW zijn hakken in de aarde plant. Ik voelde de rukwinden duwen en zonder veel moeite ging het tempo richting 40. Toegegeven, voor Quests en soortgenoten is dat bijna stationair draaien (behalve dat die binnenblijven bij windkracht 5 en meer), maar voor een Flevobike Alleweder is dit een pittig tempo. Geloof me vrij.

Het enige wat ik als extraatje hoefde te doen, was het Flevobike dakje met een elastiek borgen. Dat heeft het namelijk niet zo begrepen op hevige wind. Maar eFAW? Laat maar komen! Hoewel, tegelijk hoop ik dat die storm geen te ernstige gevolgen zal hebben: menselijk leed weegt zwaarder door dan pret beleven aan een stormrit.

Beweging in velomobielland: wat bedenkingen

Na jaren stagnatie - het is te zeggen: stille verbeteringen aan bestaande producten - verschijnt langs verschillende kanten nieuws over nieuw in ontwikkeling zijnde velomobielen. Tot op heden zagen we vooral evoluties en variaties op een thema (met alle respect, maar de Milans en Beyss Evo-K's brachten weinig nieuws). Enkel de hier amper gekende Velayo was echt nieuw, zowel naar vorm als naar techniek. Maar nu:

• Velomobiel.nl is aan een nieuw type bezig, voorlopig (?) "Strada DF" gedoopt
• De Le Mans wordt getest (voorwielen buiten de romp)
• Wim Schermer en kompanen werken aan de VeloTilt (kantelvelomobiel)
• niet nieuw, maar Beyss heeft besloten om de EvoR opnieuw te produceren (in verbeterde versie)

Het spannendste lijkt me de VeloTilt, deels omdat het kantelprincipe aantrekkelijk klinkt en deels omdat via de blog van Wim tot in de kleinste details verteld wordt hoe de ontwikkeling loopt.

Fietser.be begint ondertussen wellicht aan een feestje te denken: binnenkort zijn ze aan WAW 200 toe. Tegenover het aantal Quests dat van de "band" loopt, is dat niet overweldigend als aantal, maar het kan wel al tellen.

Naast de "groten" (alles is relatief) zijn er natuurlijk nog artisanale zelfbouwers, die ook aan de weg timmeren. Zo was de Quattro van Miles Kingsbury een verfrissende verschijning op het Velomobile Seminar in Dronten vorig jaar en zo krijgt ook de Mosquito meer en meer vorm.

Naast de ontwikkelingen in functie van efficiëntie en snelheid (de VeloTilt zou met 150W tot 55 km/u moeten raken), wordt ook nog altijd gestreefd naar goedkopere productie om de velomobiel toegankelijker te maken. Daarbij is wel iets bizars aan de hand: er is namelijk een (relatief) goedkope velomobiel voor handen. Kijk maar naar de Alligt Alleweder A4, die je voor minder dan € 4.000 nieuw koopt, maar het model lijkt niet echt aan te slaan.

Wat me ook opvalt, is dat de overgrote meerderheid van de nieuwe ontwikkelingen prestatiegericht is. Daarbij gaat het vooral over een zo hoog mogelijke snelheid halen (VeloTilt, Le Mans, EvoR). Ik vraag me af of dit vraaggestuurd is.
Begrijp me niet verkeerd: het is een interessante ontwikkeling. Een hoger rendement werkt evengoed bij lagere snelheden, want het betekent in de eerste plaats dat je minder energie nodig hebt om een bepaalde snelheid te bereiken. Maar: het is een streven dat een velomobiel enkel duurder maakt, zonder dat de praktische inzetbaarheid daardoor verbetert. Wim Schermer stelt zelf duidelijk dat de VeloTilt in het huidige concept onbruikbaar is bij regen en/of duisternis. Daar is die gewoonweg niet voor ontworpen. De Le Mans heeft dan weer geen vering en de EvoR is een ook een compleet gesloten racefiets (de R staat er niet voor niets).

Het lijkt erop dat de Strada DF zowat de enige velomobiel is die bedoeld is voor dagelijks gebruik, maar daarover is nog erg weinig geweten. Het zou bijvoorbeeld een nieuw ontworpen koetswerk kunnen zijn met daarin de bestaande componenten.

De vereisten voor woon-werk verkeer - een ideaal inzetgebied voor velomobielen - zijn nu eenmaal anders: bagagecapaciteit, comfort (zitten en rijden), degelijke verlichting, inzetbaarheid bij slecht weer,... zijn hierbij belangrijk. Een race-georiënteerde velomobiel moet vooral zo aërodynamisch mogelijk zijn, zo hoog mogelijke bochtensnelheden toelaten (zwak punt bij de Quest) en een zo laag mogelijke massa hebben.
Dat zijn moeilijk te verenigen vereisten.

In het segment "utilitaire" velomobielen lijkt op dit moment de Sunrider II de belangrijkste nieuwigheid, maar die lijkt (nog veel meer dan de Flevobike Orca) bijna noodzakelijk aangewezen op elektrische ondersteuning: de Sunrider weegt zonder ondersteuning al 50 kg. Dat is erg veel massa om op gang te krijgen, puur op spierkracht. De originele Sunrider was heel netjes afgewerkt, maar ten opzichte van het buitenvolume was de bagagecapaciteit erg beperkt. Zou dit bij de nieuwe beter zijn?
Wat voor Alligt pleit, is dat de prijzen heel erg redelijk zijn. Je kunt zelfs deze nieuwe, onder de naam A9, als bouwpakket kopen!

Birdy: uitvallend achterlicht - opgelost

Sinds het voorjaar had de verlichting van de Birdy, net als die van de Trek toerfiets, geheel batterijloos moeten werken.

"Had moeten", inderdaad: elke keer viel het achterlicht na pakweg een minuut rijden uit. Het lag niet aan het achterlicht, want ik wisselde de (identieke) lichten van de Birdy en de Trek, maar het probleem bleef.
De volgende stap was het doormeten van de verbinding. Het zou bizar zijn dat die telkens na ongeveer dezelfde tijd niets meer zou doorgeven en da's ook moeilijk te meten, maar - zoals verwacht - vond ik ook daar niets fouts.

Achterlicht in orde, bedrading in orde, maar toch valt de spanning elke keer weg. De koplamp blijft werken. Er kon dus maar één oorzaak meer zijn: de stroom komt via een uitgang op de koplamp en vermoedelijk is het circuit daar defect.

Je moet weten dat ik origineel voor de verbinding via de koplamp koos om twee redenen:

• er zit een spanningsregelaar in de koplamp, die ook de uitgang bedient (nadien merkte ik dat ook het achterlicht over zo'n regeling beschikt)
• de bedrading is iets betrouwbaarder, omdat slechts één (dubbele) draad langs de vork naar de dynamo loopt

Vorige week ontkoppelde ik die verbinding dus en maakte een testopstelling met een kroonsteentje.

Jawel! Nu bleef het achterlicht werken! Het probleem zat in de koplamp! Vervelend, maar uiteindelijk is het niet de moeite om hiervoor de waarborg in te roepen.

Dit weekend werd de verbinding dus definitief gemaakt. Dat houdt in dat eerst een degelijke soldeerverbinding gemaakt werd.Nadien werd die waterdicht gemaakt met een eindje krimpkous.

Uiteindelijk werden de stroomdraden vastgelegd met kabelbindertjes. Dit moet zorgvuldig gebeuren, aangezien de vork van de Birdy scharniert om de fiets op te kunnen vouwen.

Nu zou de Birdy helemaal op punt moeten staan. Wat nog rest, is het periodieke onderhoud, dat vooral bestaat uit reinigen en smeren van de (zeer laag hangende) ketting en uit het weghalen van zand en modder.

A Look at the Roof

Logische vervolgtitel...

De vorige post was bijna enkel een foto, om te illustreren, min of meer, hoe het zicht bij mistig, vochtig weer is.

Eerst dit: fotografisch zijn er wat randbemerkingen, zoals dat het objectief van het compactcameraatje (Lumix TZ19) besloeg elke keer als het uitschoof. Of dat het toestel enkel wou scherpstellen op het vizier of het ruitje van het dak, maar niet in de verte. De foto is dus niet helemaal wat ik zag.

Ten tweede: ik merkte dat het al lang geleden is, als het al ooit gebeurde, dat er een foto verscheen van hoe dat dakje nu op eFAW staat. Bij deze...

Toen ik eFAW (toen nog zonder "e") in huis haalde, zat het mooie zwarte zeil erop, met het vizier. Dat laatste stond wel tegen de rand van de opening aan, waar het naar mijn zin te snel aandampte. Het Flevobike velomobieldak was er toen nog niet bij.

Het dakje is met hogere steunen gemonteerd vooraan (eigen fabrikaat) omdat je er onderdoor moet kijken. Eigenlijk zou het vizier lager moeten, zodat de kijk opening groter wordt en nog beter zou zijn dat ik tussen twee vizieren zou kunnen kiezen - een laag en een hoog - naargelang de weersomstandigheden. Maar, zoals jullie wel weten, over een drietal weken rijdt Jan met een nieuwe speeltje. Veel zin om nog dergelijke zaken te gaan uitzoeken heb ik dus niet meer.

Problemen met het zicht zijn beperkt tot uitzonderlijke omstandigheden, waarbij het vocht kleine druppeltjes vormt op het vizier. In het slechtste geval haal ik dat vizier eraf - het zit met drie eindjes klittenband vast - en zet ik een bril op. Bij goed weer is er natuurlijk geen probleem en bij "normale" regen ook niet.

Wat ik wel nog eens wil testen, is onderaan het vizier twee openingen maken, zodat aan de achterkant een luchtstroom kan gecreëerd worden. Dat leerde ik vorig jaar op de Oliebollentocht van een Duitse deelnemer. Enkele grote gaten (10 à 12 mm) boren net boven de onderrand schijnt goed te werken.
Omdat het zeiltje erachter oploopt, kan binnenkomend regenwater geen probleem vormen: dat loopt naar de zijkant.