Populair onderwerp: banden...

Banden: je kunt er over bezig blijven en elke fietser heeft zo zijn eigen ervaringen. Ieders mening is daarop gebaseerd .

Eerst dit - want het is belangrijk - : op de Orca zitten rondom 20" wielen (ETRTO 406). Vooraan kun je (productie vanaf 10/2013) banden opleggen tot 42 mm breed en achteraan kun je tot 47 mm gaan. De keuze voor een klein achterwiel is gemaakt omdat zo de velomobiel compacter kan gebouwd worden en dit heeft als extra voordeel dat je overal dezelfde bandenmaat gebruikt; zo volstaat één reserveband. Het nadeel is dat het bandenaanbod in die maat beperkter is. De (in Nederland) populaire F-lite, die nota bene ook door Flevobike verkocht wordt, past bijvoorbeeld al niet op de Orca (te breed)...
Het is daarbij niet enkel zo dat je draaicirkel vergroot zou worden, maar de band past gewoonweg niet in de wielkast.
In de maat 559 (26") heb je ook een veel ruimere keuze, maar dat gaat alweer niet op de Orca.
De ervaringen met velomobielbanden zijn dus in mijn geval beperkt tot het aanbod in de maat 406.

We beginnen achteraan. Daar gebruik ik geregeld een ander model en de functie van die band verschilt ook van die van de voorbanden (aandrijving versus sturen en remmen).

Bij de levering was de Orca, op mijn verzoek, rondom uitgerust met Schwalbe Trykers.

Eigenlijk zijn dat prima banden: een behoorlijke levensduur (eentje haalde 8800 km en kan nog wel een eindje mee), prima zijdelingse grip, comfortabel en geruisloos. De "snakeskin" wangen blijken wel redelijk kwetsbaar, maar dat zal wellicht opgaan voor alle banden die hiermee uitgerust zijn. Het loopvlak is ook gevoelig voor sneetjes, maar dat lijkt niet direct van invloed op de levensduur. Op het aandrijfwiel is er wel een nadeel: een keer je het asfalt verlaat (wat niet echt de bedoeling is met een velomobiel) is de grip snel onvoldoende. Da's logisch, want het is een slick.
De kostprijs voor de Tryker loopt heel sterk uiteen: de richtprijs is € 38,50, maar met wat zoeken vind je diezelfde band voor ongeveer € 20, vooral bij Duitse webshops. Het loont dus de moeite om wat rond te kijken.

Op reis, in juli in Normandië, werd de Tryker achteraan, na een onherstelbare beschadiging, vervangen door de reserveband: een Schwalbe Marathon Supreme (42-406).

End of life voor de achterste Tryker

Profiel van Marathon Supreme

Die doet wat hij moet doen, met voldoende grip en zonder enig lek. Alleen: het is een luidruchtige band en op nat wegdek slipt hij vrij snel door. Het is, net als de Tryker, een vouwband en daardoor heel handig als reserve. Luidruchtig mag je op twee manieren lezen: het profiel veroorzaakt behoorlijk wat rumoer en de rubbersamenstelling lijkt behoorlijk hard, waardoor redelijk wat trillingen doorgegeven worden. Ook dat maakt lawaai, maar het verlengt de levensduur.

Daarom werd die kort na de reis vervangen door de testband die ik van Flevobike meekreeg: een Schwalbe Cx Comp (47-406).

Dat is een crossband uit het basisgamma. Basis betekent o.a. een beperktere lekweerstand en ook de opbouw van de band is eenvoudiger (minder soepele wangen bijvoorbeeld). Omwille van de prijs, ongeveer € 15, is het ook een draadband.

Dit blijkt een prima model voor onverhard (gravel- en aardewegen, die je hier vooral aantreft bij toeristische ritten op het platteland), op bemodderde wegen en in de sneeuw. Maar ook die band heeft last met nat asfalt, is rumoerig een keer ik de grens van 35 km/u nader  en durft aanlopen in de bochten. Ik zou de reële breedte eens moeten meten.

Om die redenen werd de Cx Comp opzij gelegd tot er echt winterse omstandigheden heersen (lees: sneeuw). In de plaats kwam een Schwalbe Energizer Plus. Ook dit is een vrij goedkope band (€ 15).

De Energizer Plus

Die meet ook 47 mm, maar loopt niet aan. Omdat het geen noppenband is, maar een model voor e-bikes, zal de levensduur normaal gezien ook heel wat langer zijn. Ik verwacht dat deze zowat een equivalent is van de befaamde Marathons. Tot op vandaag (3000 km afgelegd) zie ik nog geen enkel slijtagespoor, dus dat ziet er goed uit. Lekken had ik ook nog niet. Het enige merkbare nadeel is dat ook deze last heeft met de grip op gladde ondergrond, zoals wegmarkeringen of (natte) aardewegen. Dat gebeurt echt zelden, dus is het niet zo belangrijk.

Bij al deze banden is er, volgens mij herinneringen, geen enkele die kan tippen aan de Big Ben die op de Alleweder lag.

Jammer genoeg is die met zijn 55 mm ruim te breed voor de Orca. Die Big Ben had een prima grip, lange levensduur, was comfortabel en betrouwbaar en dat alles voor een prikje.

Vooraan is er minder gevarieerd. Ook daar lagen bij de levering Trykers op. Comfortabel, stil, prima grip en betrouwbaar. Alleen is de levensduur nogal variërend. Van de drie Trykers die er bij de levering op lagen, heeft er eentje tot nu overleefd. De tweede had een snee op het loopvlak die door en door ging en bij de derde is de zijkant doorgesneden door een steen. Allebei waren ze daarna goed voor het afval.

Tussendoor reed ik een poosje met Hutchinson Greenville bandjes (37-406). Deze haalde ik bij Decathlon voor € 10 per stuk.

De Greenvilles deden hun werk ook betrouwbaar (geen lekken, geen problemen met wegligging), maar ik moest inboeten op comfortvlak. Smallere bandjes, hogere druk... Dat betekent meer lawaai en meer trillingen. Lek gingen ze ook weer niet en van slijtage was geen spoor te merken. De balans is neutraal: betrouwbaar, maar niets bijzonders.

Sinds augustus liggen vooraan Schwalbe Marathons (40-406) (ook soms Marathon Greenguard genoemd).

Ze zijn iets rumoeriger dan de Trykers, hebben iets minder zijdelingse grip en lijken wat meer trillingen door te geven, maar ook hier lijkt het erop dat de levensduur heel wat langer wordt.
Let wel: dit zijn indrukken, niet ondersteund door objectieve meetgegevens! Precies om die reden zal ik ook niets zeggen over rolweerstand.
De Marathons zijn dus marginaal minder comfortabel dan de Trykers. Een reden hiervoor kan zijn dat de aanbevolen druk voor deze banden wat hoger is: bij de Tryker is dat 4 tot 6 bar, bij de Marathon 4 tot 7. Het zal vooral de levensduur zijn die bepalend wordt voor het eindoordeel. Dat kan, zo te zien, nog even duren. De Marathons zijn dus eerder neutraal te noemen: ze doen hun werk zonder op te vallen in één of andere richting.

Tot nu zijn de Trykers voor vooraan mijn favoriete banden. Voor achteraan ben ik er nog niet uit.

een kwestie van banden

Gelukkig dat ze er zijn, die banden, want waarover zou een fietser anders moeten bloggen? Hele fora worden volgeschreven met tegengestelde meningen en ervaringen. Toch zijn alle fietsers het over één zaak eens: banden zijn belangrijk.

Na de wat ongelukkige ervaringen met de laatste set Vredestein Perfect Moirees op eFAW, schakelde ik in de zomer over op Schwalbe Trykers. 

Een heel pak smaller - 40 in plaats van 47 mm - en met meer druk (dat gaat namelijk samen), maar ze deden het prima. Sinds de vorige winter al ligt op eFAW achteraan een Schwalbe Big Ben - maar liefst 55 mm breed - waar ik heel erg over te spreken ben.

Nu is het geen nieuws dat ik sinds eind december met een nagelnieuwe Flevobike Orca rijd. Die betekent wel een stapje terug op één vlak: de maximale bandbreedte bedraagt vooraan 40 mm en achteraan wordt ook niet meer dan 42 mm aangeraden, om aanlopen te vermijden. Ik koos ervoor om de Orca ook met Schwalbe Trykers uit te rusten, zowel voor- als achteraan. Maar: de Tryker is bijna een slick. Op het loopvlak vind je geen profiel; aan de zijkanten wel een beetje en dat zou moeten helpen op een wat zachtere ondergrond.

Waarom nu die hele aanloop? Wel: gisteren besloot ik om voor mezelf een uitdaging aan te gaan. Ik nam de weg terug die met eFAW al enkele jaren de normale route is, met een eindje onverhard ertussen. Nu het al enkele dagen flink geregend heeft, lag het daar erg modderig. Zonder de constante aandrijving van de elektrische assistentie (jawel, de oorzaak van het euvel is gevonden bij Flevobike, maar de herstelling moet nog volgen) en met een gladde achterband verwachtte ik dat het spannend zou worden.
Wel: dat was het. Gelukkig zitten op de Rohloff heel korte verzetten, want ik heb voor de allereerste keer de eerste versnelling moeten gebruiken... De onverharde dreef was niet enkel doordrenkt van de regen, maar blijkbaar was er ook met zwaar verkeer door gereden, waardoor het een centimeters dikke, zachte modderlaag geworden was, doortrokken met bandensporen van vrachtwagens... Absoluut geen ondergrond voor de Tryker achteraan, die voor de tractie moet zorgen. De band had dus amper grip, zoals ik vreesde. Nu ging dit maar om 100m, maar indien het begint te sneeuwen, zal het probleem zowat hetzelfde zijn. Dan zal het wel om de hele woon-werk afstand gaan.

En dat is nu het probleem: de Big Ben (in combinatie met de ondersteuning) haalde eFAW overal door, maar 55mm is veel te breed voor de Orca. Nu heb ik als reserveband nog een Marathon Supreme 42-406 liggen.

Dit wordt dus voor de winter de eerste optie die ik zal uittesten. De Trykers voldoen prima vooraan, want daar moeten ze vooral zorgen dat de velomobiel het gekozen spoor blijft volgen. Achteraan zijn de vereisten anders en daar is dus meer profiel nodig, maar liefst niet teveel extra rolweerstand. In de komende dagen wissel ik de achterband. Het wiel moet er toch uit om de spaken met reflecterende folie te bekleden.

Sleutelen en zo

Geen nieuwe velomobielmodellen deze keer. Geen nieuws over mijn velomobiel en zelfs niet over  ligfietsen.

Zondag wisselde ik banden op mijn ex haar fiets: december is een mooi moment om winterbanden op te leggen. Sinds vorig jaar hebben we goede ervaringen met de Conti TopContact Winter, dus die werden uit de opslag gehaald en weer op de fiets gelegd.

Er was ook een probleem met het schakelen, maar dat kon niet bijgesteld worden als de fiets niet opgehangen is.
Dus deze week had ik een "opdracht": de ex haar mooie Trek T400 toerfiets thuis, in het atelier, afstellen. Dat wil zeggen: de fiets kon achteraan wel nog naar een groter tandwiel schakelen, maar niet meer terug. Dat werd eerst en vooral poetsen. Aan een derailleur valt niet zoveel bij te stellen (wel aan de positie en aan de uiterste stand naar binnen en buiten), dus de oorzaak ligt ofwel bij slecht werkende scharnierpunten ofwel bij een vermoeide veer. Poetsen dus, reinigen, zodat het geheel vrij kon bewegen, en dan de scharnierpunten van smeermiddel (siliconenolie in dit geval) voorzien.
Daarna maakte ik nog een testrit en zie: de fiets schakelt weer als nieuw. Gelukkig, want het enige alternatief was een nieuwe derailleur en dat is toch wat meer werk (en kosten).
Ondertussen werd ook de versnellingskabel geolied, zodat ook die de winter weer goed zou doorstaan.

Dochterlief heeft ook nood aan sneeuwbanden om zich zeker te voelen, dus haalde ik nog een setje Conti's bij Plum.

Vorige winter kreeg elk van de dames één zo'n band vooraan en met de goede ervaringen worden het er dit jaar twee voor elk. Die van vorig jaar liggen dus op moeders fiets en de dochter krijgt twee nieuwe. Dan is bij elk niet enkel de stuurvastheid verbeterd, maar is ook de tractie verzekerd. Werkt het? Kijk maar naar wat Wim Schermer besloot.

Dan denk je: fluitje van een cent. Even twee banden wisselen. Alleen: achteraan zat een spaak los. Bij inspectie bleek dat eigenlijk alle spaken te weinig gespannen waren. Dat heb je met een goedkoop machinaal gespaakt wiel. Dus moest meteen het wiel in de richter en werden de spaken allemaal bijgespannen en ondertussen controleerde ik of het wiel gericht moest worden. De afwijking bedroeg maximaal 1 mm, maar dat werd ondertussen ook gecorrigeerd.

Spaken spannen en wiel richten

Zoonlief vond zich achtergesteld, maar aangezien die als fietsacrobaat vorige winter aan 25 door de sneeuw stoof, acht ik die dure Conti's (ongeveer € 50/stuk) in zijn geval overbodig. Zijn banden zijn kaalgereden en dan is het toch tijd voor vernieuwing. Hij krijgt een setje Little Big Bens (40-622) op de fiets. Ze zijn besteld, maar de leverancier van mijn fietshandelaar noemde het "flutbandjes" (...want ze kosten een pak minder).

Foto: Schwalbe

Ter vergelijking: een Little Big Ben kost geen € 20, heeft behoorlijke noppen en een antileklaag (Raceguard).

En om het toch even over eFAW te hebben: daar ligt sinds de voorbije winter ook een Big Ben (55-406) op (zonder "little") en die rijdt zeer behoorlijk, biedt een goede grip en ging nog niet lek.Na zowat 6000 km is het profiel nog heel behoorlijk, dus qua slijtvastheid zit het ook wel snor.

23 december

Even een aanvulling: de Nederlandse verdeler voor Continental fietsbanden startte een actie ter promotie van de Winter II. Ga hiervoor naar www.winterbandopjefiets.nl

Leve de Big Ben!

Het is al de hele week nat. Erg nat. Dat is geen nieuws, want wie fietst, heeft dat zeker gemerkt. Met nat asfalt of beton hebben de meeste banden geen moeite, hooguit wat minder grip in de bochten, maar wie maalt daarom met een trike of velomobiel?
Behalve, natuurlijk, indien je daardoor in de gracht terechtkomt omdat je slipt.

Op afgevallen blaren of - erger nog - in modder kun je zeker op het aangedreven wiel wel wat extra grip gebruiken.

Hier levert de Big Ben achteraan prima werk. Met de Perfect Moiree, die er vorig jaar op lag, had ik de indruk dat in die omstandigheden de helft van het vermogen verloren ging omdat de band geen greep had op de ondergrond. Met de Big Ben vormt dat geen probleem. De smallere voorbanden (Trykers, dus 40 mm) gaan wel een spoor zoeken, maar zo lang de fiets vooruit raakt, is dat enkel een beetje hinderlijk.

"Kun je dan geen andere weg kiezen?" Jazeker, dat kan altijd, maar het betekent wel 2 kilometer omrijden om 200m onverhard te vermijden. Trouwens, onderweg, op het jaagpad, ligt hier en daar ook wel eens modder, achtergelaten door landbouwvoertuigen. Ook in de sneeuw, afgelopen winter, bewees de band zijn nut.

Schwalbe Tryker

Als gevolg van de defecten aan de ophanging - L-balk links gescheurd, wielkast rechts gescheurd - was de laatste set Vredestein PM geen lang leven beschoren. Trillingen in de wielen, veroorzaakt door de defecten, slechte uitlijning als gevolg van hetzelfde, dat zijn dingen die niet goed zijn voor de levensduur van banden. Omdat ik er al eentje had gehad waarbij de canvaslaag het niet hield (een bult op de wang, gevolgd door een geëxplodeerde band) en omdat er een productiefout zou zitten in een bepaalde reeks en omdat er bij Fietser nog steeds lagen van dezelfde serie, drong een alternatief zich op. Dus kwam in augustus een setje Schwalbe Trykers in de plaats.

De keuze in bandenmaten bij de Tryker is eerder beperkt: 40-406. Niets anders. Ach ja, dat wordt wellicht wat harder dan de 47mm Perfect Moiree, maar het is in elk geval eens wat anders.

Kort daarna kwam ik erachter dat de wielkast ernstige slijtage vertoonde en dus was eFAW zowat een maand buiten strijd. Nu is eFAW 1000 km verder en zo kunnen toch de eerste ervaringen meegegeven worden.

Qua snelheid kan ik niets vertellen, want dat is puur gevoelsmatig. Geen uitrolproeven, geen vermogensmetingen, dus geen relevante gegevens. Ondertussen is het herfst geworden en ook dat heeft heel wat invloed op het nodige vermogen en de kruissnelheid. Op het gevoel afgaand, zijn er geen verschillen merkbaar op dat vlak, maar zoals ik zei: dat is op het gevoel. Als ik de ervaringen van anderen lees, gaat het over hooguit 0,5 km/u snelheidsverschil. Dat is moeilijk hard te maken.

Wat de wegligging betreft, is er wel degelijk verschil. De zijdelingse stabiliteit is fenomenaal: waar de PM's bij een hoge bochtsnelheid begonnen te schuiven (niet zoals de Marathon Plussen op de trike, maar toch), zal eFAW nu eerder het binnenwiel lichten, ook op een nat wegdek. Dat gaat heel geleidelijk, dus ik voel me er perfect veilig bij. Aangezien op het aangedreven wiel geen Tryker ligt, valt er voor wat de tractie betreft niets zinnigs over te vertellen.

Waar de PM 47-406 werkt met een druk tussen 3 en 5 bar, beveelt Schwalbe voor de Tryker 4 tot 6 bar aan. Logisch, want het is een smallere band. Hogere druk betekent minder vering in de band, dus het comfort zou iets achteruit moeten gaan.
Moeilijk te zeggen. Het lijkt erop dat dit sterk afhangt van de ondergrond. Op de vreselijke betonklinkerstraten die ik onderweg hier en daar tegenkom, lijkt de hele fiets sneller te resoneren, waardoor het wegcontact op dat moment wegvalt en de koetswerkgeluiden heel erg toegenomen zijn. Dat verlies van wegcontact had ik met de PM's ook, dus dat ligt eerder aan de combinatie vering/demping. Alleen gebeurt het nu wat sneller. Dat gaat dus enkel over hoogfrequente trillingen.
De meeste commentaren die ik lees, worden geschreven door trike-eigenaars. Dat zijn andere voertuigen: zowat alle trikes zijn ongeveerd of hooguit achteraan afgeveerd, terwijl bijna elke velomobiel rondom geveerd is. Dat maakt dat grote niveauverschillen bij een velomobiel door de vering opgevangen worden. Het is dan ook moeilijk uit te maken wat de ophanging opvangt en wat de band. Je kunt enkel verschillen weergeven tussen de vorige en de huidige banden.

Om iets te zeggen over de levensduur is het nog wat vroeg. Ik verwacht dat, gezien de eerder vierkante doorsnede en het dikke loopvlak, de Trykers een heel eind mee moeten kunnen, maar ook de rubbersamenstelling speelt daarin een rol. Het feit dat de zijwaartse grip zo goed is, kan er ook toe leiden dat de bochtsnelheid hoger wordt en ook dit heeft een invloed op de slijtage.

De PM's kostten me € 20 per stuk, de Trykers kocht ik aan zowat dezelfde prijs (iets goedkoper, maar er kwamen verzendkosten bij), dus dat was ook al geen argument om de ene boven de andere te kiezen.

Wat ik wel verwacht, is dat de Trykers het minder zullen doen bij modder of sneeuw, aangezien ze smaller zijn en op het loopvlak gewoon effen. Dat laatste maakt niet zoveel uit, aangezien het achterwiel voor de aandrijving zorgt en daar een Big Ben 55-406 op ligt. Wel hebben smalle banden op een onverharde ondergrond eerder de neiging om diepe voren te trekken en dan verhoogt de weerstand behoorlijk.

Wat lekbestendigheid betreft, valt er na pakweg 1000 km nog niet veel zinnigs te melden. Geen lekken tot nu toe: de banden beschikken over de "Raceguard" lekbescherming. Het zwakste punt zou de "schouder" van de band zijn: het deel net naast het loopvlak, waar wel profiel te vinden is en geen lekbescherming.

Het hele bandenpakket - Trykers voor en Big Ben 55-406 achter - geeft het volgende:

• qua snelheid geen merkbaar verschil bij eFAW
• de Trykers kleven aan de weg in bochten. Het is de Big Ben die durft uit te breken (afhankelijk van de druk).
• het stevige profiel van de Big Ben zorgt voor voldoende tractie op modderwegen. Daar zijn het - zoals verwacht - de smalle Trykers die zich ingraven.
• meer lawaai: contactgeluiden lijken sterker doorgegeven te worden

Schwalbe Big Ben

(De Big Ben heeft ondertussen 4 250 km gebold en ziet er nog steeds prima uit)

Zoals bij elke bandenkeuze gaat het uiteindelijk om een compromis. Bij een woonwerkfiets komt betrouwbaarheid op de eerste plaats: een iets hogere gemiddelde snelheid weegt niet op tegen een vergroot risico op lekken (en dus meer tijdverlies). Wat dit betreft, lijken de Trykers een prima keuze. Ze voelen niet trager aan, verbeteren het rijgedrag en zijn tot op heden absoluut betrouwbaar.

Op de E-Orca komen dezelfde banden, aangezien de nieuwste generatie tot 42 mm aan kan.

Guur

Echt velomobielweer was het vanmiddag: de regen viel bij bakken uit de lucht. Het onderscheid tussen de Schelde en het jaagpad werd vaag. Enkel de afgevallen blaren en afgewaaide takken maakten het verschil.

Je ziet aan de hoek van het velomobieldakje een druppel hangen. Omdat het dakje op eFAW vrij hoog boven het koetswerk zit - ik moet er tenslotte onderdoor kunnen kijken -, waaien die druppels geregeld in mijn gezicht. De rand tussen het ruitje en het schuim vormt een goot, waarlangs het regenwater naar beneden (en dus naar voren) loopt. Beneden, aan het einde van het gootje, wordt het dan door de rijwind naar achter geblazen. Naar mijn gezicht, dus. Dat gebeurt pas als het water uit de hemel stroomt en dat is eerder uitzonderlijk.

Bijna thuis, moest ik door een modderige dreef ploeteren.

Leve de Schwalbe Big Ben! Met de Kobra zou dit stukje dreef onhaalbaar zijn. Ook het continu afgegeven vermogen van de Cyclone motor helpt hierbij: het eigen vermogen wordt in pulsen (links/rechts trappen) naar het achterwiel gestuurd. Dat laatste maakt het moeilijker om het vermogen op een glibberige ondergrond over te brengen.

De uitgesproken noppen op de achterband zorgen er dan voor dat de band voldoende grip heeft om eFAW door de modderige bodem vooruit te duwen.

Schwalbe Big Ben

(eFAW 14500 km)

"Men" zegt dat een Vredestein Perfect Moiree (54-406) een behoorlijk goede winterband is.

Nu is "winterband" natuurlijk een rekbaar begrip: winter in Scandinavië stel ik me voor als vier maanden sneeuw en temperaturen een eind onder het vriespunt. Winter in Vlaanderen betekent temperaturen rond het vriespunt - soms een flink eind eronder (-12° C) en soms even ver erboven - en af en toe wat sneeuw, maar evengoed veel regen en modder.
Dat geeft het begrip "winterband" meteen een andere invulling.

Ik was in de praktijk niet overtuigd van de PM als winterband. Wel lekvrij onder natte omstandigheden, wat van bijvoorbeeld een F-Lite niet gezegd kan worden (volgens anderen), maar de grip liet te wensen over. Omdat een Alleweder rondom met 406 wielen uitgerust is, kan ik niet putten uit het uitgebreide aanbod aan banden voor terreinfietsen. Dat beperkt de keuze sterk en aanbevelingen van velonauten met Quest, Strada, WAW en dergelijke kan ik negeren.

In januari werd de PM vervangen door de nieuw verschenen Schwalbe Big Ben (55-406); een Big Apple op steroïden. Zelfde concept, zelfde samenstelling, maar met een meer uitgesproken noppenpatroon. Ik hoopte dat die het qua tractie beter zou doen.

Nu, ruim een maand later, kan een eerste verdict geveld worden. Dat verdict is gunstig: in sneeuw of modder en op nat tot doornat wegdek gedraagt de Big Ben zich voorbeeldig. Doorslippen komt er bijna niet meer aan te pas. Ook op het slechtste stuk van de woonwerkroute duwt het achterwiel eFAW overal door. Ik moet voorzichtig zijn, maar tot op heden had ik nog geen enkel lek. De snelheid lijkt gelijk gebleven te zijn, het rijcomfort ook. Daarnaast is ook de prijs gunstig: ik betaalde € 21 voor de band.
Wat de levensduur betreft, blijft het afwachten. Met een PM doe ik ongeveer 5000 km (met de vorige achterband was dat 7000, maar dan was die tot op de antileklaag versleten). De Big Ben gaat er in het voorjaar weer af, tot de winter weer in het land is.

Winteraanpassingen

Met de ervaringen van de voorbije maand in het achterhoofd, diende ik op enkele fietsen dringend wat te doen aan de grip.

Voor eFAW haalde ik de nieuwste Schwalbe ballonband.

Da's een "spin off" van de Big Apple, met een iets geprononceerder profiel.

Dat zou iets meer grip moeten leveren bij koude, natte en gladde omstandigheden dan de PM die er nu op ligt en niet zoveel profiel meer heeft. Deze band kostte me € 19, zowat de prijs van een PM.

Ook de Trek toerfiets had dringend nood aan andere banden: Conti's SportContact zijn absoluut niet geschikt voor sneeuw. 

Echte Winterbanden acht ik voor mijn gebruik overbodig, wegens erg duur (€ 50/stuk) en omdat die fiets veel minder kilometers aflegt dan eFAW en dan nog meestal in betere omstandigheden: in de bebouwde kom wordt sneller sneeuw geruimd dan op de werkroute.

Wat mij dan het beste leek, is dus iets anders.

Je ziet zo dat deze band toch ook over een redelijk profiel beschikt.

 

Ten opzicht van de slicks die er nu op liggen, zou dit toch wel een duidelijk verschil moeten maken. De prijs is ongeveer de helft van de TopContact Winter (II): deze betaalde ik € 22,50 per stuk. Zodra het weer zachter wordt, gaan de SportContacts er weer op. Dat zijn banden waarmee ik de fiets echt 100 % vertrouw.

Geen uitrolproeven, geen tijden, maar pure praktijkproeven zodra de omstandigheden hiertoe verplichten.