Pech onderweg

Gisteren stond de verkenning van een rit voor de Gentse Liggers op de planning. Die rit had ik zelf uitgestippeld, dus ik wist dat er enkele stukken onverhard te verwachten waren. De twijfel was of die haalbaar zijn met bijvoorbeeld een strak rijdende lage racer, een roeifiets of een velomobiel. Het antwoord daarop ken je maar als je de situatie ter plekke bekijkt.

Daarnaast wou ik toch ook eens proberen of mijn normale aanlooproute voor het woon-werk verkeer - door de modderdreef om de hoek - haalbaar is met een geschikte achterband. Flevobike had me voorgesteld om de Schwalbe CX Comp 47-406 uit te testen voor dit doel.

En gisteren was het een mooie dag, dus wisselde ik de achterband met het oog op die zaken.

Lekker stoer, zo'n crossband

De eerste test - even door de modderdreef - beviel meteen: toch meer tractie met die crossband. Qua rolgeluiden merkte ik niet meteen verschil en ook de snelheid/rolweerstand leek zowat hetzelfde. Een prima eerste indruk dus.

In de namiddag volgde die verkennning. De rit zelf bedraagt grosso modo 50 km en met de verbinding erbij (van thuis tot het startpunt en van het eindpunt terug) zal dat zowat 60 km zijn. Ook daar gedroeg de CX Comp zich prima. De snelheid zat goed, het rijcomfort leek zowat gelijk en in de onverharde stukken kon het vermogen prima op de ondergrond overgezet worden.

Maar: het is niet al goud wat blinkt... Vanmorgen op weg naar het werk was het uit met de pret: lek! En dat na amper 70 km. Een lekke band op zich is geen ramp. Lek achteraan is al vervelender, want omdat het nog redelijke duister was, moest ik de binnen- en buitenband vervangen.

Er was geen licht genoeg en onvoldoende tijd om op zoek te gaan naar de oorzaak. Met een 47 mm band betekent dit dat het wiel eruit moet, want er is tussen de onderkuip en het wiel niet genoeg plaats. Geen nood: in de Orca lag een Tryker (vouwband) en een reserve binnenband. Het ging dus nog relatief snel (maar het was wel fris).

Vanmorgen was het een kwestie van zo vlug mogelijk de band te wisselen om verder te kunnen. Er ligt dus weer een Schwalbe Tryker 40-406 op. Ik gebruik deze banden sinds september vorig jaar op eFAW en vanaf de aankoop op de Orca en sinds ik ermee rijd ondervond ik nog geen problemen.
Het kan een gevalletje pure pech zijn, maar het kan evengoed zijn dat die band niet zo geschikt is voor de velomobiel en om veel kilometers af te leggen.

Vanavond keek ik de band na: er zat een sneetje in het loopvlak en dat ging door de kevlar beschermingslaag tot binnenin, waar een gaatje in de binnenband geprikt was. Dat geeft weinig vertrouwen in de band. Ik denk dat die gewoon als reserve opzij gelegd zal worden.

Nu moet ik nog even met mezelf overleggen wat ik ermee doe: geef ik de CX Comp een tweede kans, blijft de Tryker erop, leg ik de Marathon Supreme er weer onder of kies ik voor een Marathon of Marathon +? Of wordt het nog wat anders? De Energizer lijkt me ook wel wat.

een kwestie van banden

Gelukkig dat ze er zijn, die banden, want waarover zou een fietser anders moeten bloggen? Hele fora worden volgeschreven met tegengestelde meningen en ervaringen. Toch zijn alle fietsers het over één zaak eens: banden zijn belangrijk.

Na de wat ongelukkige ervaringen met de laatste set Vredestein Perfect Moirees op eFAW, schakelde ik in de zomer over op Schwalbe Trykers. 

Een heel pak smaller - 40 in plaats van 47 mm - en met meer druk (dat gaat namelijk samen), maar ze deden het prima. Sinds de vorige winter al ligt op eFAW achteraan een Schwalbe Big Ben - maar liefst 55 mm breed - waar ik heel erg over te spreken ben.

Nu is het geen nieuws dat ik sinds eind december met een nagelnieuwe Flevobike Orca rijd. Die betekent wel een stapje terug op één vlak: de maximale bandbreedte bedraagt vooraan 40 mm en achteraan wordt ook niet meer dan 42 mm aangeraden, om aanlopen te vermijden. Ik koos ervoor om de Orca ook met Schwalbe Trykers uit te rusten, zowel voor- als achteraan. Maar: de Tryker is bijna een slick. Op het loopvlak vind je geen profiel; aan de zijkanten wel een beetje en dat zou moeten helpen op een wat zachtere ondergrond.

Waarom nu die hele aanloop? Wel: gisteren besloot ik om voor mezelf een uitdaging aan te gaan. Ik nam de weg terug die met eFAW al enkele jaren de normale route is, met een eindje onverhard ertussen. Nu het al enkele dagen flink geregend heeft, lag het daar erg modderig. Zonder de constante aandrijving van de elektrische assistentie (jawel, de oorzaak van het euvel is gevonden bij Flevobike, maar de herstelling moet nog volgen) en met een gladde achterband verwachtte ik dat het spannend zou worden.
Wel: dat was het. Gelukkig zitten op de Rohloff heel korte verzetten, want ik heb voor de allereerste keer de eerste versnelling moeten gebruiken... De onverharde dreef was niet enkel doordrenkt van de regen, maar blijkbaar was er ook met zwaar verkeer door gereden, waardoor het een centimeters dikke, zachte modderlaag geworden was, doortrokken met bandensporen van vrachtwagens... Absoluut geen ondergrond voor de Tryker achteraan, die voor de tractie moet zorgen. De band had dus amper grip, zoals ik vreesde. Nu ging dit maar om 100m, maar indien het begint te sneeuwen, zal het probleem zowat hetzelfde zijn. Dan zal het wel om de hele woon-werk afstand gaan.

En dat is nu het probleem: de Big Ben (in combinatie met de ondersteuning) haalde eFAW overal door, maar 55mm is veel te breed voor de Orca. Nu heb ik als reserveband nog een Marathon Supreme 42-406 liggen.

Dit wordt dus voor de winter de eerste optie die ik zal uittesten. De Trykers voldoen prima vooraan, want daar moeten ze vooral zorgen dat de velomobiel het gekozen spoor blijft volgen. Achteraan zijn de vereisten anders en daar is dus meer profiel nodig, maar liefst niet teveel extra rolweerstand. In de komende dagen wissel ik de achterband. Het wiel moet er toch uit om de spaken met reflecterende folie te bekleden.

Nou moe !

Dit weekend, onder een stralend zonnetje, besloot ik dat het tijd was om eFAW even een poetsbeurt te geven. Da's altijd een goed moment om even een kritische blik te werpen op de algehele staat van de fiets.
En dat bleek nuttig...

Op 13.500 km legde ik vooraan een setje Perfect Moiree 47-406 om. Op 15.100 km kwam links een nieuw wiel, recht van Velomobiel.nl. Een gewoon standaard velomobielwiel: 406 met 70 mm trommel.
Nu staat de teller op 16.100 km. Na nog geen 3.000 km blijkt de antileklaag door het loopvlak van de linkerband te schemeren. Dat betekent dat de PM's na 2.600 km op zijn! Niet zo denderend. Aan de uitlijning kan het niet liggen, want die is al verschillende keren gecontroleerd.  Nadat de vorige set PM's er ook al vroegtijdig de brui aan gaf  (breuk in het karkas bij alle allebei ), heb ik het wel gehad met die banden. 

Wat veel erger was: na 1.000 km zijn in het nieuwe wiel maar liefst zes spaken gebroken! 

6 gebroken spaken

En jawel: weer hetzelfde. Het gaat om spaken op de binnenste flens, van binnen naar buiten door de flens gestoken.

Op de binnenste flens, van buiten naar binnen

Ben, bij Fietser (die me het wiel leverde), deed er niet moeilijk over. Hup, wiel eraf en een nieuw in de plaats. Hij begrijpt het niet: met de WAW, waar dezelfde wielen op gebruikt worden, valt dit niet voor.
Uit nieuwsgierigheid bekeken we een ander type wiel dat ook gebruikt wordt, met een Alienation 25mm velg. Dat is wat ik ook gebruik voor het achterwiel dat ik maakte met de NuVinci N360 naaf. Daar zijn de spaken gevlochten, zodat de hoek tussen spaak en flens anders is.
Ik vermoed dat dit weer een "gevalletje spaakringen" wordt: de negen spaken die kans maken om te breken, moeten één voor één losgemaakt worden, waarna tussen de flens en de spaak een ringetje geplaatst wordt. Mijn ervaring is dat daarna geen spaakbreuk meer voorvalt.

In de voorraad heb ik nog het oude wiel, met de versleten velg. De spaken en naaf combineer ik met een andere velg die ook nog in de garage hangt en zo zal ik over een reservewiel beschikken.

Wat de PM's betreft: die heb ik door iets tijdelijks vervangen. Er lag nog een setje Hutchinson Greenville (35-406) te wachten. 
En kijk: bij het wisselen van de banden blijkt dat ook in het rechterwiel alweer twee spaken gebroken zijn! Wellicht twee waar nog geen ring achter zat.

Op de foto zie je met rood gemerkt de ontbrekende spaken. Met blauw duidde ik de sporen aan waaraan je ziet dat dit wiel al ooit eens herspaakt was: de slijtagesporen duiden op een andere richting van spaken. De gaten zijn ook flink uitgesleten, daarvan getuigt het volgende beeld.

Je kunt naast de spaak door het gat kijken

Terwijl ik op dit wiel twee nieuwe spaken - met ringen - stak, haalde ik ze allemaal nog even aan, waarbij meteen nog een derde exemplaar er de brui aan gaf.

De Big Ben (55-406) zal ik binnenkort even wisselen voor een Marathon Supreme vouwband (ook 42-406) en zo zal eFAW er in zomeroutfit bij staan. De Big Ben is
een prima winterband gebleken, met veel grip in sneeuw en modder, en dus wil ik die bewaren voor de volgende winter.
Wellicht volgt iets als een set Big Apples vooraan: een ballonband geeft toch heel wat meer comfort en maakt de fiets ook stiller. Het extra gewicht neem ik er dan maar bij.

Toch test ik eerst even met de Hutchinsons. Die staan op 5 bar en zouden in principe wat minder rolweerstand moeten geven hierdoor. Bij een vorige test bleek er weinig verschil te zijn (bevestigd door Wim Schermer zijn uitrolproeven), maar met een iets hogere druk kan ik nog eens proberen.

Wat een dag !

Dit korte relaas valt uiteen in twee delen: de heen- en de terugrit.

Vanmorgen besloot eFAW om trendy te doen: tijdens de rit raakte het bereik van de NuVinci N360 steeds beperkter, tot ik rond halfweg met een fixed gear reed. Gelukkig is na 8 km op de heenweg alles vlak. Dat betekende een kruissnelheid van 28 km/u tot aan de werkplek. Zal wel met water/vocht in de kabels te maken hebben, gecombineerd met lage temperaturen. Zodra er tijd is, zal ik de kabels dus moeten olieën.

Vanavond had ik dan weer het hele bereik maar net over halfweg eindige het leven van de linkerband in één klap.

Gezellig: bij vriestemperaturen op een stikdonker jaagpad binnen- en buitenband wisselen. Nu ligt links een Schwalbe Marathon Supreme vouwband (42-406), rechts een PM (47-406) en achter ook een PM (54-406). Tijdens het wisselen zijn drie fietsers me voorbijgereden, maar blijkbaar was het te koud om ook maar even in te houden.

Je ziet dat de band zijn beste tijd gehad heeft. Ik heb er geen 5000 km mee gedaan - opgelegd op 7500 km en nu op 13100 stuk - en dat lijkt me niet zo denderend. Nochtans is de uitlijning in de tussentijd enkele keren nagezien en die bleek perfect. 't Is winter, dus tijd om banden met een flink profiel in de plaats te gebruiken. Donderdag shoppen...