En hier komt het vandaan: een overslagplaats voor zand langs de Schelde (Gavere).
Onderweg met de fiets
fietstechniek, tochten, bedenkingen, ...
donderdag 26 juni 2014
Ergens onderweg
... zag ik dit.
En hier komt het vandaan: een overslagplaats voor zand langs de Schelde (Gavere).
En hier komt het vandaan: een overslagplaats voor zand langs de Schelde (Gavere).
woensdag 25 juni 2014
Mooi meegenomen
Op een Birdy heb je geen nood aan een bidonhouder: die is standaard ingebouwd.
De fles zit prima vast en zal er niet zomaar uitvallen. Het enige bezwaar is dat hij niet zomaar bereikbaar is al rijdend.
dinsdag 24 juni 2014
Vernieuwing
Neen, fietsen heb ik voldoende en ze doen het goed, dank u. Af en toe moet een versleten onderdeel vervangen worden (zoals nu het freewheel van de Trek bukker aan zijn levenseinde gekomen lijkt), maar meer of andere fietsen zijn momenteel niet aan de orde.
Een fiets gebruik je om te fietsen, dat is evident. Fietsen doe ik meestal puur functioneel: naar en van het werk. Af en toe komen daar ook boodschappen of recreatieve ritten bij, als er tijd en zin voor is.
Daarnaast ben ik graag bezig met foto's maken. Voor mezelf en om de blog wat op te fleuren. Beelden zeggen meer dan woorden, niet?
Al heel wat jaren werk ik met een Nikon D80, een digitale reflexcamera, waar een hele collectie aan objectieven bij hoort. Het is een fantastisch werktuig, maar voor op de fiets niet zo handig, want zwaar en volumineus, zeker indien je een reeks objectieven mee wil nemen. Twee jaar geleden haalde ik een Panasonic Lumix TZ19 in huis, als opvolger van de oude TZ1. Dat is een compactcamera met een groot zoombereik (16x). De laatste tijd ergerde ik me blauw aan stofjes op de sensor: bij elke foto moest ik vlekken wegwerken.
Dat stof schijnt erin te komen omdat zo'n groot optisch zoombereik werkt als een stofzuiger: bij het uitzoomen creëer je een onderdruk binnen in het toestel en zo trek je stof binnen, dat zich uiteraard op de sensor zet. Of, als je nog meer pech hebt, het nestelt zich tussen de lenzen. Met een compactje van enkele jaren oud moet je niet naar de fotozaak lopen, want als ze er wat aan willen doen, kost de ingreep meer dan een nieuw toestel.
Recent ondernam ik een voorzichtige poging om het toestel open te schroeven, maar dat blijkt een operatie van lange adem te worden, die - als het al lukt - slechts een tijdelijke oplossing biedt. Het stof komt onvermijdelijk terug.
Op zich valt dat natuurlijk bij te werken, maar als je bij elke foto vlekken moet wegwerken en daarnaast merkt dat het dynamisch bereik (verschil tussen licht en donker op één foto) eerder beperkt is en de lichtsterkte ook niet alles is, ga je toch nadenken.
De conclusie: ik had een nieuwe "reiscamera" nodig. De vereisten zijn: compact, redelijk licht en met toch een behoorlijke beeldkwaliteit. Zo'n aankoop betekent altijd hetzelfde: even wat intensief studiewerk. "Het beste" bestaat niet, dat leerde ik al lang geleden. Iets wat voldoet aan je eisen, dat is meestal wel te vinden en dan volgt het maken van de definitieve keuze, waarbij het altijd afwachten blijft of die dan voldoet aan de verwachtingen.
In dit geval viel de keuze op een Fuji X20, een "edelcompact". Het zoombereik viel terug van 16x naar 4x, het aantal pixels viel terug van 16 naar 12 miljoen, zoomen moet nu manueel en de camera is groter en iets zwaarder...
Maar ik krijg er wel wat voor in de plaats: veel betere beeldkwaliteit (dynamisch bereik, ruis, werken in hogere iso's), een doorkijkzoeker en een behuizing in metaal; het objectief is optisch beter en veel lichtsterker, de sensor is een heel andere klasse en je kunt heel wat zaken instellen. Minder snapshot, meer zelf bepalen. Nu moet ik er wat mee leren werken.
Voor de komende fietsvakantie wordt dit heel wat hanteerbaarder dan de reflex en beter van beeldkwaliteit dan de Lumix, vooral in duisterder omstandigheden. Vanaf nu worden de foto's voor de blog hiermee geschoten.
Een fiets gebruik je om te fietsen, dat is evident. Fietsen doe ik meestal puur functioneel: naar en van het werk. Af en toe komen daar ook boodschappen of recreatieve ritten bij, als er tijd en zin voor is.
Daarnaast ben ik graag bezig met foto's maken. Voor mezelf en om de blog wat op te fleuren. Beelden zeggen meer dan woorden, niet?
Al heel wat jaren werk ik met een Nikon D80, een digitale reflexcamera, waar een hele collectie aan objectieven bij hoort. Het is een fantastisch werktuig, maar voor op de fiets niet zo handig, want zwaar en volumineus, zeker indien je een reeks objectieven mee wil nemen. Twee jaar geleden haalde ik een Panasonic Lumix TZ19 in huis, als opvolger van de oude TZ1. Dat is een compactcamera met een groot zoombereik (16x). De laatste tijd ergerde ik me blauw aan stofjes op de sensor: bij elke foto moest ik vlekken wegwerken.
Dat stof schijnt erin te komen omdat zo'n groot optisch zoombereik werkt als een stofzuiger: bij het uitzoomen creëer je een onderdruk binnen in het toestel en zo trek je stof binnen, dat zich uiteraard op de sensor zet. Of, als je nog meer pech hebt, het nestelt zich tussen de lenzen. Met een compactje van enkele jaren oud moet je niet naar de fotozaak lopen, want als ze er wat aan willen doen, kost de ingreep meer dan een nieuw toestel.
Recent ondernam ik een voorzichtige poging om het toestel open te schroeven, maar dat blijkt een operatie van lange adem te worden, die - als het al lukt - slechts een tijdelijke oplossing biedt. Het stof komt onvermijdelijk terug.
Op zich valt dat natuurlijk bij te werken, maar als je bij elke foto vlekken moet wegwerken en daarnaast merkt dat het dynamisch bereik (verschil tussen licht en donker op één foto) eerder beperkt is en de lichtsterkte ook niet alles is, ga je toch nadenken.
De conclusie: ik had een nieuwe "reiscamera" nodig. De vereisten zijn: compact, redelijk licht en met toch een behoorlijke beeldkwaliteit. Zo'n aankoop betekent altijd hetzelfde: even wat intensief studiewerk. "Het beste" bestaat niet, dat leerde ik al lang geleden. Iets wat voldoet aan je eisen, dat is meestal wel te vinden en dan volgt het maken van de definitieve keuze, waarbij het altijd afwachten blijft of die dan voldoet aan de verwachtingen.
In dit geval viel de keuze op een Fuji X20, een "edelcompact". Het zoombereik viel terug van 16x naar 4x, het aantal pixels viel terug van 16 naar 12 miljoen, zoomen moet nu manueel en de camera is groter en iets zwaarder...
Maar ik krijg er wel wat voor in de plaats: veel betere beeldkwaliteit (dynamisch bereik, ruis, werken in hogere iso's), een doorkijkzoeker en een behuizing in metaal; het objectief is optisch beter en veel lichtsterker, de sensor is een heel andere klasse en je kunt heel wat zaken instellen. Minder snapshot, meer zelf bepalen. Nu moet ik er wat mee leren werken.
Voor de komende fietsvakantie wordt dit heel wat hanteerbaarder dan de reflex en beter van beeldkwaliteit dan de Lumix, vooral in duisterder omstandigheden. Vanaf nu worden de foto's voor de blog hiermee geschoten.
zondag 22 juni 2014
Comfort op reis
De start van "het grote avontuur" nadert. Volgende maand volgt na "even naar Dronten" een wat langere versie: "even naar Zuid-Bretagne". Tel maar 1000 km bovenop de afstand van de vorige trip.
Bij wat mee moet, hoort ook materiaal om de Orca te depanneren. Het meest waarschijnlijke, hoewel ik het nog maar één keer meemaakte, is een lekke band. Een degelijke vloerpomp (groot debiet) is dan wel handig. Ook om andere gestrande fietsers te helpen is zo'n pomp een goed idee.
Het evidente nadeel is dat zo'n ding veel ruimte inneemt.
Waar ik die pomp wilde, wist ik al. Hoe ik dat zou realiseren, was een andere kwestie. Bij mijn bezoek aan Flevobike gaf Arjan me een restje montagekit mee, waarmee ik een stuk aluminium (onderdeel van een oude bagagedrager) op de linkerwielkast kitte. Met enkele riemen ligt de pomp goed vast.
Nu is achteraan weer extra ruimte voor de reisbenodigdheden.
Onderweg een streepje muziek is altijd gezellig. Ook op de camping, 's avonds of ter plaatse, waar ik een ruime week blijf, kan dat aangenaam zijn. Dus kwam er een Goal Zero Rock Out actieve luidspreker in huis, of eigenlijk in de Orca.
20u autonomie, met een elastiek zowat overal te bevestigen, redelijk compact en geschikt voor gebruik buitenshuis, wat wil je nog meer? Door middel van een lange audioverlengkabel kan de box achter het zitje geplaatst worden, verbonden met een gerecupereerde Creative Zen mp3-speler, die een plekje kreeg in de smartphonehouder binnen handbereik.
Muziek onderweg, de pomp op een plek die anders onbenut bleef, gps aan boord en recent kreeg de Orca een groot onderhoud. Het lijkt me dat alles prima klaar is voor de reis.
Bij wat mee moet, hoort ook materiaal om de Orca te depanneren. Het meest waarschijnlijke, hoewel ik het nog maar één keer meemaakte, is een lekke band. Een degelijke vloerpomp (groot debiet) is dan wel handig. Ook om andere gestrande fietsers te helpen is zo'n pomp een goed idee.
Het evidente nadeel is dat zo'n ding veel ruimte inneemt.
Waar ik die pomp wilde, wist ik al. Hoe ik dat zou realiseren, was een andere kwestie. Bij mijn bezoek aan Flevobike gaf Arjan me een restje montagekit mee, waarmee ik een stuk aluminium (onderdeel van een oude bagagedrager) op de linkerwielkast kitte. Met enkele riemen ligt de pomp goed vast.
Nu is achteraan weer extra ruimte voor de reisbenodigdheden.
Onderweg een streepje muziek is altijd gezellig. Ook op de camping, 's avonds of ter plaatse, waar ik een ruime week blijf, kan dat aangenaam zijn. Dus kwam er een Goal Zero Rock Out actieve luidspreker in huis, of eigenlijk in de Orca.
20u autonomie, met een elastiek zowat overal te bevestigen, redelijk compact en geschikt voor gebruik buitenshuis, wat wil je nog meer? Door middel van een lange audioverlengkabel kan de box achter het zitje geplaatst worden, verbonden met een gerecupereerde Creative Zen mp3-speler, die een plekje kreeg in de smartphonehouder binnen handbereik.
Muziek onderweg, de pomp op een plek die anders onbenut bleef, gps aan boord en recent kreeg de Orca een groot onderhoud. Het lijkt me dat alles prima klaar is voor de reis.
vrijdag 20 juni 2014
Details
Het gaat de laatste tijd erg veel over de Orca, maar er zijn nog andere fietsen in huis en die gebruik ik ook wel eens.
Eén daarvan is de R+M Birdy Speed vouwfiets. Die rijdt, voor een vouwfiets dan toch, erg comfortabel. Het is geen straf om daar enkele tientallen kilometers mee te rijden. Vering voor- en achteraan, een lichtlopende aandrijving en een prima houding (en verstelbaarheid) spelen daarin een grote rol.
En toch... en toch had ik wat last aan de polsen. Op de Birdy zit een redelijk smal en behoorlijk recht stuur, waardoor je polsen een wat ongewone hoek maken. Vorig jaar heb ik gezocht naar een oplossing hiervoor en die vond ik in de vorm van met rubber beklede bar-ends van Extreme, het huismerk van Rose.
Vorig weekend maakte ik nog eens een ritje op de Birdy en meteen greep ik naar de bar-ends en niet naar de gewone grepen. Dit is gewoon veel comfortabeler, omdat de handen een veel natuurlijker houding kunnen aannemen.
Dit is iets simpels, maar het maakt een ervaring van "tja, maar..." tot een "he, dat rijdt leuk"! Erg positief is dat de extra stukken niet in de weg zitten bij het vouwen.
Nog zo'n extraatje zijn de afneembare pedalen van MKS (type Ezy). Die zijn kwalitatief stukken beter dan wat er bij de aankoop op zat (beter gelagerd, meer grip, geen speling), wat fietsen ook al leuker maakt.
Daarnaast maken ze dat de fiets net wat compacter opgevouwen kan worden, maar je moet dan wel de pedalen meenemen op één of andere manier. De nadelen van dit type zijn:
Eén daarvan is de R+M Birdy Speed vouwfiets. Die rijdt, voor een vouwfiets dan toch, erg comfortabel. Het is geen straf om daar enkele tientallen kilometers mee te rijden. Vering voor- en achteraan, een lichtlopende aandrijving en een prima houding (en verstelbaarheid) spelen daarin een grote rol.
En toch... en toch had ik wat last aan de polsen. Op de Birdy zit een redelijk smal en behoorlijk recht stuur, waardoor je polsen een wat ongewone hoek maken. Vorig jaar heb ik gezocht naar een oplossing hiervoor en die vond ik in de vorm van met rubber beklede bar-ends van Extreme, het huismerk van Rose.
Vorig weekend maakte ik nog eens een ritje op de Birdy en meteen greep ik naar de bar-ends en niet naar de gewone grepen. Dit is gewoon veel comfortabeler, omdat de handen een veel natuurlijker houding kunnen aannemen.
Dit is iets simpels, maar het maakt een ervaring van "tja, maar..." tot een "he, dat rijdt leuk"! Erg positief is dat de extra stukken niet in de weg zitten bij het vouwen.
Nog zo'n extraatje zijn de afneembare pedalen van MKS (type Ezy). Die zijn kwalitatief stukken beter dan wat er bij de aankoop op zat (beter gelagerd, meer grip, geen speling), wat fietsen ook al leuker maakt.
Daarnaast maken ze dat de fiets net wat compacter opgevouwen kan worden, maar je moet dan wel de pedalen meenemen op één of andere manier. De nadelen van dit type zijn:
- ze zijn asymmetrisch: er is maar één kant boven en natuurlijk staan ze telkens andersom bij het aanzetten.
- ik had ze liever in blank aluminium gehad, want de zwarte lak is nogal kwetsbaar
woensdag 18 juni 2014
Waar voor je geld (nog een velomobiel)
Nog een velomobiel!
Een mooie insteek vind je bij Veloschmitt: helemaal niet op snelheid gefocust, maar deze is wel als tweezitter te krijgen, met nog ruime bagagemogelijkheden. Erg mooi is dat deze velomobiel al voor € 5.900 te koop is (als eenzitter dan) en voor die prijs is de ondersteuning inbegrepen.
Venijnig is dan weer dat de prijzen allemaal exclusief BTW zijn en dat er transportkosten vanaf Slovenië bij komen.
Al bij al heb je hier alweer een heel andere invulling van het begrip velomobiel: retrostyling, ruim binnenvolume, ... De vormgeving is wat mij betreft een meesterzet en past helemaal in de tijdgeest: actuele techniek in een retrojasje. Dit is een velomobiel in de geest van de originele Messerschmidt KR-reeks.
De Veloschmitt gaat meer in de richting van een mini-auto en is minder een HPV. Ook het gewicht van minimum 60 kg wijst daar al op (hoewel op de site ook van 40 kg gesproken wordt).
Technisch heb ik er wel mijn bedenkingen bij: hoe lang houdt een Shimano Nexus 8 het vol om die massa en dat vermogen (250W ondersteuning) op het achterwiel over te brengen? Anderzijds is het ook hier weer zo dat zo'n naaf goedkoop is: voor pakweg € 150 koop je een Nexus 8 naaf.
De fabrikant denkt er blijkbaar wel over om die naaf seriematig te vervangen door een NuVinci N360. Combineer die met de Harmony (schakelautomaat) en dan past het plaatje nog beter.
De fabrikant gelooft er alvast in, want er is een productieaantal van maar liefst 200 stuks voor 2014 vooropgesteld!
Je kunt je eerst en vooral afvragen: "is dit nog een velomobiel?" Dat hangt af van de definitie. Wat mij betreft: er zit een koetswerk rond en de aandrijving is die van een (elektrische) fiets, dus is het een velomobiel.
Wie hiervoor kiest, doet het allicht niet om op een efficiënte manier de woon-werkverplaatsing te maken. We verzeilen hier meer in "transportmiddel als statement", zoals een bakfiets dat ook kan zijn. Zo wordt een velomobiel aan modetrends onderhevig.
Waar in pakweg een DF of Milan de techniek primeert (efficiëntie van de aandrijving, minimale luchtweerstand, verhouding tussen oppervlak en binnenvolume, ...), gaat het hier eerder om de uitstraling, met een relatief eenvoudige aandrijftechniek erin. Anderzijds is wel nagedacht over bagage: er zijn afgesloten bergvakken ingebouwd - een unicum voor zover ik weet -, er is plaats voor passagiers - naargelang de uitvoering en er is een gemakkelijke instap. Een andere insteek dus, maar even valabel. Ik ben benieuwd of ik er ooit een in de regio zal zien rijden.
Een mooie insteek vind je bij Veloschmitt: helemaal niet op snelheid gefocust, maar deze is wel als tweezitter te krijgen, met nog ruime bagagemogelijkheden. Erg mooi is dat deze velomobiel al voor € 5.900 te koop is (als eenzitter dan) en voor die prijs is de ondersteuning inbegrepen.
Venijnig is dan weer dat de prijzen allemaal exclusief BTW zijn en dat er transportkosten vanaf Slovenië bij komen.
Al bij al heb je hier alweer een heel andere invulling van het begrip velomobiel: retrostyling, ruim binnenvolume, ... De vormgeving is wat mij betreft een meesterzet en past helemaal in de tijdgeest: actuele techniek in een retrojasje. Dit is een velomobiel in de geest van de originele Messerschmidt KR-reeks.
De Veloschmitt gaat meer in de richting van een mini-auto en is minder een HPV. Ook het gewicht van minimum 60 kg wijst daar al op (hoewel op de site ook van 40 kg gesproken wordt).
Technisch heb ik er wel mijn bedenkingen bij: hoe lang houdt een Shimano Nexus 8 het vol om die massa en dat vermogen (250W ondersteuning) op het achterwiel over te brengen? Anderzijds is het ook hier weer zo dat zo'n naaf goedkoop is: voor pakweg € 150 koop je een Nexus 8 naaf.
De fabrikant denkt er blijkbaar wel over om die naaf seriematig te vervangen door een NuVinci N360. Combineer die met de Harmony (schakelautomaat) en dan past het plaatje nog beter.
De fabrikant gelooft er alvast in, want er is een productieaantal van maar liefst 200 stuks voor 2014 vooropgesteld!
Je kunt je eerst en vooral afvragen: "is dit nog een velomobiel?" Dat hangt af van de definitie. Wat mij betreft: er zit een koetswerk rond en de aandrijving is die van een (elektrische) fiets, dus is het een velomobiel.
Wie hiervoor kiest, doet het allicht niet om op een efficiënte manier de woon-werkverplaatsing te maken. We verzeilen hier meer in "transportmiddel als statement", zoals een bakfiets dat ook kan zijn. Zo wordt een velomobiel aan modetrends onderhevig.
Waar in pakweg een DF of Milan de techniek primeert (efficiëntie van de aandrijving, minimale luchtweerstand, verhouding tussen oppervlak en binnenvolume, ...), gaat het hier eerder om de uitstraling, met een relatief eenvoudige aandrijftechniek erin. Anderzijds is wel nagedacht over bagage: er zijn afgesloten bergvakken ingebouwd - een unicum voor zover ik weet -, er is plaats voor passagiers - naargelang de uitvoering en er is een gemakkelijke instap. Een andere insteek dus, maar even valabel. Ik ben benieuwd of ik er ooit een in de regio zal zien rijden.
dinsdag 17 juni 2014
Nog een nieuwe velomobiel
Toevallig kwam ik nog een nieuwe velomobiel in ontwikkeling op het spoor. Ook op het Duitse velomobielforum wordt erover gepraat.
Deze is conventioneel in de zin van: twee voorwielen, één achterwiel. Onconventioneel omdat het om een kantelvelomobiel gaat met de voorwielen buiten de romp. Deze zaken zijn gekozen omwille van het comfort. Een lange wielbasis zorgt ervoor dat deze een rustig weggedrag heeft. Om diezelfde reden is gekozen voor grote voorwielen en de kanteltechniek dient in dit geval niet om de bochtsnelheid te kunnen verhogen, maar om de draaicirkel klein genoeg te houden (ongeveer 8m).
De interieurfoto's tonen een erg spartaanse afwerking. Dat heeft ook weer voordelen: de designer beweert dat het geheel slechts 23 kg weegt, met alles erop en eraan.
Deze velomobiel zou vooral op rijcomfort gericht zijn en wordt als een "reisvelomobiel" in de markt gezet. Als extra bagageruimte kunnen achteraan twee speciaal ontwikkelde koffers toegevoegd worden.
Niet mijn slag: open aandrijving, achterwiel buiten de stroomlijn en wat erbij hoort is niet afgeschermd. Aandrijving bestaat uit een Schlumpf mountaindrive (2 versnellingen in de trapas) gecombineerd met een Nexus 8 (of Rohloff). Dat klinkt niet echt als een aandrijving met een hoog rendement. Mijn ervaringen met de Nexus naven zijn ook niet van die aard dat ik verwacht dat je er echt veel kilometers mee kunt afleggen (totale levensduur). Het voordeel is dan weer dat het een goedkope en vlot te verkrijgen naaf is. Een Rohloffnaaf hoort ook tot de mogelijkheden (een NuVinci lijkt me ook nog wel wat).
Een open ketting schreeuwt "veel onderhoud", wat tegenstrijdig is met reizen en dus lange afstanden. Geloof me, ik heb met de Alleweder ervaren wat dit inhoudt. Rampzalig is het niet, maar een afgeschermde ketting (binnen de romp, bijvoorbeeld) is een groot voordeel: minder onderhoud en een veel langere levensduur.
Toch is het een interessant concept: met de buiten de romp staande, grote wielen en het kantelsysteem (passief, volgens het principe van de "metacentrische hoogte") wordt weer een andere weg bewandeld, een andere combinatie getest. Ook de melding dat hier niet zozeer op snelheid, maar op rijcomfort gefocust wordt, én het feit dat daar interesse voor bestaat, toont aan dat niet elke velonaut dezelfde accenten legt.
Eigenlijk lijkt dit concept meer op een overdekte trike dan op een velomobiel zoals we ze kennen in de Lage Landen. Dat is ook wel mooi, dat een eigen weg bewandeld wordt en niet gekozen is voor de variatie op een thema. Het is geen "afgeleide van", maar een heel eigen ontwerp.
Prijs: € 9500
Deze is conventioneel in de zin van: twee voorwielen, één achterwiel. Onconventioneel omdat het om een kantelvelomobiel gaat met de voorwielen buiten de romp. Deze zaken zijn gekozen omwille van het comfort. Een lange wielbasis zorgt ervoor dat deze een rustig weggedrag heeft. Om diezelfde reden is gekozen voor grote voorwielen en de kanteltechniek dient in dit geval niet om de bochtsnelheid te kunnen verhogen, maar om de draaicirkel klein genoeg te houden (ongeveer 8m).
De interieurfoto's tonen een erg spartaanse afwerking. Dat heeft ook weer voordelen: de designer beweert dat het geheel slechts 23 kg weegt, met alles erop en eraan.
Deze velomobiel zou vooral op rijcomfort gericht zijn en wordt als een "reisvelomobiel" in de markt gezet. Als extra bagageruimte kunnen achteraan twee speciaal ontwikkelde koffers toegevoegd worden.
Niet mijn slag: open aandrijving, achterwiel buiten de stroomlijn en wat erbij hoort is niet afgeschermd. Aandrijving bestaat uit een Schlumpf mountaindrive (2 versnellingen in de trapas) gecombineerd met een Nexus 8 (of Rohloff). Dat klinkt niet echt als een aandrijving met een hoog rendement. Mijn ervaringen met de Nexus naven zijn ook niet van die aard dat ik verwacht dat je er echt veel kilometers mee kunt afleggen (totale levensduur). Het voordeel is dan weer dat het een goedkope en vlot te verkrijgen naaf is. Een Rohloffnaaf hoort ook tot de mogelijkheden (een NuVinci lijkt me ook nog wel wat).
Een open ketting schreeuwt "veel onderhoud", wat tegenstrijdig is met reizen en dus lange afstanden. Geloof me, ik heb met de Alleweder ervaren wat dit inhoudt. Rampzalig is het niet, maar een afgeschermde ketting (binnen de romp, bijvoorbeeld) is een groot voordeel: minder onderhoud en een veel langere levensduur.
Toch is het een interessant concept: met de buiten de romp staande, grote wielen en het kantelsysteem (passief, volgens het principe van de "metacentrische hoogte") wordt weer een andere weg bewandeld, een andere combinatie getest. Ook de melding dat hier niet zozeer op snelheid, maar op rijcomfort gefocust wordt, én het feit dat daar interesse voor bestaat, toont aan dat niet elke velonaut dezelfde accenten legt.
Eigenlijk lijkt dit concept meer op een overdekte trike dan op een velomobiel zoals we ze kennen in de Lage Landen. Dat is ook wel mooi, dat een eigen weg bewandeld wordt en niet gekozen is voor de variatie op een thema. Het is geen "afgeleide van", maar een heel eigen ontwerp.
Prijs: € 9500
Abonneren op:
Posts (Atom)