Luxeprobleem

Vlaanderen kreunt onder de hitte: half september en dagen achtereen meer dan 30° C.

De weerman zegt dat dit van 1901 geleden is. Dat is meer dan 100 jaar!
Er zijn nog warme septembermaanden geweest. Zoals in 1991, het geboortejaar van dochterlief. Toen was het ook heet, maar volgens de weerman minder dan nu.

De VW T4 Multivan heeft niets aan de gewoontes veranderd. Op één keer na, toen ik zoonlief en een vriend aan het station afgezet heb, blijf ik met de fiets naar het werk rijden. Dat is veel leuker, veel aangenamer en veel ontspannender. Na al die jaren kan ik nog elke keer genieten van het uitzicht, van de opkomende zon als ik aan de Schelde kom, van de geuren en kleuren van het landschap ... Ook de verbondenheid met andere fietsforenzen die ik elke dag weer kruis, maakt de rit de moeite waard.

Met die warmte is de fietskeuze wel een afweging. Dat kan natuurlijk enkel omdat er een keuze is. Neem ik de E-Orca, dan houdt de romp de warmte vast (gelukkig is mijn Orca wit), maar de ondersteuning zorgt er dan weer voor dat ik minder inspanning moet leveren.

Wordt het de Seiran, dan kan de warmte wel weg, maar ikzelf moet harder werken.

De Birdy en de Trek toerfiets tellen niet mee: op die 22 km verlies ik met die fietsen teveel tijd.

E-Orca of Seiran? Seiran of E-Orca?
In verplaatsingstijd maakt het 5 tot 10 minuten verschil. De beleving is totaal verschillend: binnen een beschermende cocon, maar met meer rijgeluiden of blootgesteld aan de elementen en meer betrokken bij de omgeving...

Ik doe het dus op zijn Belgisch: een compromis. Soms de E-Orca (meestal eigenlijk) en dan weer de Seiran. Ik sprak met mezelf af om toch één keer per week de rit met de Seiran te maken, zolang het weer het toestaat.

Wat ik met dat laatste bedoel: voor de Orca maakt het niet uit. Droog of stortregen; veel of weinig wind; modder, zand ... Alles is afgesloten, waardoor dit voor het onderhoud amper of geen verschil maakt. Met de Seiran is het anders. Een grotendeels open ketting, derailleur, een frame met hoekjes en kantjes... Slecht weer betekent niet enkel dat ik aangepaste kledij aan moet, maar dat er vaak gepoetst en gereinigd moet worden.
Vandaar dat de Seiran een mooi-weer-fiets is. Zoals nu dus.

Dienst na verkoop testen

In februari 2015 kocht ik bij Fietser.be een 'range extender', om even een trendy term te gebruiken. Eigenlijk is het gewoon een tweede accu voor de Orca: een 400 Wh (10 Ah) LiFePo4 accu van Crystalyte Europe. Die kreeg een plaatsje onder het zitje.

In juli nam ik deel aan een 'rondje Oosterschelde' met de Vlaamse Ligfietsers. Een heel toffe toer. De dag na de rit reden Ronny en ik terug vanuit Essen naar Gent. Op die terugrit gebruikte ik de Crystalyte accu, die er met 6,3 Ah (volgens de Cycle Analyst) de brui aan gaf. Misschien had ik hem niet helemaal geladen?

Nadien ging ik nog één week werken, waarna het tijd was voor de grote vakantie. Toen heb ik bewust de accu volgeladen om te testen wat hij nu nog deed. Het werd algauw duidelijk: 6,2 Ah was wat hij nog leverde. Niet goed dus.

De voorbije week volgde nog een ultieme meting. De spanning bleef ruim boven 38 V, maar weer na hetzelfde opgenomen vermogen viel de spanning weg. Dat kan maar één ding betekenen: één of enkele cellen zijn stuk.
Zoals Brecht, bij fietser.be, ook zei: dit kan het gevolg zijn van diep ontladen. Dat kan gebeuren als je een accu opzij legt zonder ernaar om te kijken. Accu's hebben nu eenmaal last van zelfontlading: ze lopen langzaam leeg. Als de spanning onder een bepaald niveau zakt, gaan de cellen stuk. Dat is onomkeerbaar.
Maar ik wissel continu tussen beide accu's - de 500 Wh Flevobike en de 400 Wh Crystalyte -, waardoor die diepontlading zo goed als uitgesloten is. Je kunt een accu bij het gebruik normaal ook niet te ver ontladen: het BMS (battery management system) sluit de boel af een keer de ondergrens bereikt is. Het is maar als je hem leegrijdt en daarna, zonder bijladen, opzij legt, dat het fout kan gaan.
Een typisch voorbeeld: een mooiweerrijder met e-bike zet de fiets eind oktober in het stalletje achter in de tuin en haalt hem in mei weer tevoorschijn. Gedurende een half jaar is er niet naar omgekeken. Dan is de kans niet denkbeeldig dat de accu stuk is.

Er lag bij Fietser.be nog een exemplaar te wachten met gelijkaardige verschijnselen. Alleen: dat was een 24 V exemplaar en de spanning daarvan was te laag. Die was wellicht wel te ver ontladen.

De accu is nu afgeleverd bij Fietser.be en zij zullen hem bij Crystalyte bezorgen. We zullen zien hoe de service daar verloopt. Theoretisch heb ik twee jaar waarborg.

Ter vergelijking: de 506 Wh Flevobike accu is ondertussen ruim 2,5 jaar oud en levert nog 460 Wh. André Vrielink vond dat niet ok. Jammer genoeg was zijn meetapparatuur defect toen ik in mei bij hen was. Een volgende keer zullen we dit toch bekijken.

onverwachte wendingen

Het is hier heel lang stil geweest, niet?
Dat komt omdat ik vakantie had van 1 tot 22 augustus. Dat komt ook omdat die vakantie niet helemaal verliep zoals ik die al vanaf het voorjaar in mijn hoofd had. Tenslotte gaat de blog over fietsen en als er amper gefietst wordt, valt er niets te vertellen.

Plan A betekende vijf weken vrij en met de Orca tot aan Limoges.

Het plan van het voorjaar

 Op het werk werd het in het voorjaar duidelijk dat dit toch niet zou lukken. Plan A werd dus uit- of afgesteld.
 
Er werd overgeschakeld naar plan B. De vakantie leek aardig gepland: twee tot drie weken zou ik doorbrengen in minstens halfweg Frankrijk, mogelijk nog verder naar het zuiden. Seiran en kampeerspullen meenemen. Naar daar met de trein en verder zouden we wel zien.

Toen kwam het bericht van de vrienden: ze zaten in de omgeving van de Mont Blanc (Haute-Savoie). Dat bleek bijna onbereikbaar te zijn:

• de TGV naar Lyon heeft geen plaats voor fietsen
• de TER-treinen (intercity) werkten met onmogelijke overstaptijden, zoals 5 minuten
• zonder fiets ontstond een probleem om alles mee te nemen (kampeerspullen)

Kortom: plan B viel in duigen.

Het backup-plan was om te doen wat begin juli niet gelukt was wegens omstandigheden: bij andere vrienden op bezoek gaan. Zij wonen in het noordoosten van Frankrijk, op een kleine 200 km van hier.

Ondertussen dacht ik na over de onmogelijkheid om bepaalde plaatsen te bereiken met de fiets, vooral indien er een tijdsdruk aan gekoppeld is. Ik kan bijvoorbeeld wel naar de Haute-Savoie fietsen, maar dat betekent 1000 km en dus pakweg tien dagen. Reken nog tien dagen om weer te keren en de vakantie is om zonder ter plaatse te kunnen verblijven.

De trein bleek ook niet alles. De Franse spoorwegen lijken er werk van te maken om dit te bemoeilijken. Op bepaalde lijnen kan de fiets niet mee; kan dat wel, dan moet die vaak in een hoes en is de lengte beperkt (doe dat maar eens met een ligfiets) en hun routeplanner trekt er ook niet op. Stel je voor: om de route van Lille naar Lyon uit te vogelen, bleek de site van de Deutsche Bundesbahn veel geschikter!

Toen kwam de oplossing.

VW Transporter T4 Multivan toen ik hem kocht

Dit is een Volkwagen T4 Multivan uit 1994: een busje in het verleden omgebouwd tot kampeerwagen. De Birdy kan erin. Natuurlijk. De Seiran kan erin en jawel: zelfs de Orca kan ik meenemen! In de auto. Niet erop, niet erachter, maar erin!
Met zijn overweldigende 1900 cc atmosferische diesel met 44 kW / 60 pk is het een echte tuffer. Meer hoeft niet.
Wie aandachtig kijkt, ziet dat dit het busje was van Brecht, van Fietser.be.

Is Jan bekeerd? Neen, hoor: de T4 is bedoeld om zo weinig mogelijk mee te rijden. Woon-werk verplaatsingen blijf ik met de fiets doen. De boodschappen (meestal) ook. Eigenlijk verandert er weinig, maar er is een back-up. Ligfietsritten ver van huis zijn ook haalbaarder: gewoon de bank platleggen en de fiets kan erin. Nog even proberen, maar het lijkt erop dat de Seiran ook op het fietsenrek past.

Binnenin is het lekker ruim.

Zicht vanop de achterbank (links het keukenblok)

Op dinsdag 9 augustus haalde ik de wagen in huis en op woensdag laadde ik de spullen, de Seiran en de Birdy erin en vertrok naar de Thiérache (tussen Maubeuge en Charleville-Mézières). Daar werd toch wat gefietst. Beelden daarvan volgen in een andere post.

De vakantie is ondertussen alweer enkele weken voorbij. Er is weinig gefietst, maar van alles gedaan dat al lang lag te wachten.

En de fietsen? Die rijden allemaal zonder haperen.

Na de zomerpauze is het werkjaar weer opgestart. Het belooft voor de rest van het kalenderjaar vreselijk druk te worden op beroepsvlak, dus ik vrees dat de blog wat minder frequent aangevuld zal worden.  

Toch nog een defect gevonden

Met de E-Orca gaat het prima, dank u. De Seiran ligfiets doet het ook helemaal goed, net als mijn Trek toerfiets.
Deze keer was het de Birdy die moeilijk deed: de fiets veranderde spontaan van versnelling, de derailleur klapperde voor- en achteruit en de ketting versprong over het grote voorblad. Kettingellende dus: er zaten schakels vast. Smeren hielp geen zier.

Dit, maar dan op veel plaatsen.

De simpelste oplossing: binnenbrengen bij de fietsenmaker. Dat die het maar oplost. Maar daar leer je niets mee en hoe moeilijk kan het zijn? Die zal er ook simpelweg een andere ketting opleggen.
De tweede oplossing: ketting eraf en een nieuwe erop. Maar: de ketting heeft er misschien 1000 km op zitten. Dat kan dan ook weer niet, want die moet veel langer meegaan.
Wat ik deed: de hele ketting spoelen met 'Kettenreiniger' en een harde borstel.

Er kwamen massa's vuil en roest van tussen de schakels. Spoelen en blijven spoelen. Het reinigingsmiddel ging er transparant op en kwam er als een bruine drab vanaf. Bizar, want zo op het zicht was die ketting behoorlijk proper.
Het is eigenlijk typisch voor die Birdy: de laaghangende ketting pikt alle vuil op. Net hetzelfde als bij een ligfiets met 20" wielen en een derailleur.

Nadien werd de kettting gesmeerd met (KMC) kettingolie. Die moet je enkele minuten laten inwerken: er zit in de olie een verdunner, zodat ze tussen de schakels kan dringen. Die verdunner moet je voldoende tijd geven om te verdampen.

Een test nadien maakte het verschil duidelijk: geen ongewild automatisch schakelen meer, geen verspringende derailleur. De Birdy doet het weer zoals het hoort en de ketting glanst als nieuw.

Kostprijs: een half uurtje reinigen, pakweg een deciliter reinigingsvloeistof en wat druppels olie. Ik verwacht wel dat de volgende winter het einde van de ketting zal betekenen.

Defect aan de toerfiets

De fiets-voor-alle-dagen kun je hem ook noemen: mijn Trek 7320 'bukker' met wat modificaties door de jaren heen.
Dat is mijn boodschappenfiets, omdat er nog altijd veel meer op mee kan dan in de velomobiel. Reken maar:

• twee fietstassen achter
• twee fietstassen voor
• een vouwkrat op de bagagedrager
• en als het nodig is een fietskar er achteraan

Alles erop en eraan (in het containerpark)

Vorig jaar - of is het al twee jaar geleden -, kocht ik een set boodschappen-fietstassen ervoor. Je kent dat wel: twee tassen in canvas met een coating, die onderling verbonden zijn met banden. Stevig en relatief goedkoop. Je ziet op de foto hierboven.

Maar na een poos bleken ze toch een ernstig gebrek te vertonen: ze zijn namelijk niet stijf genoeg. Daardoor hebben ze de neiging om achteraan naar het wiel toe te bewegen. Daardoor gebeurt het dat een tas een spaak raakt en een eind meedraait.

Niet goed.

Vorige week bleef een tas goed vast zitten aan de spaken, draaide een eind mee en het eindresultaat was dat het achterspatbord finaal in twee brak.

Stuk...

De dringendste herstelling voerde ik de dag zelf nog uit: een nieuw spatbord. Dat betekent toch wat werk: wiel eruit, gaten boren op de juiste plaats, resten van het oude spatbord verwijderen en alles monteren.
Vooraan en bovenaan zit een gat om het spatbord met een bout vast te maken. Om die op de juiste plaats te krijgen, gebruikte ik het oude exemplaar als mal. Dat ging vlot.
De beugels om het achteraan vast te zetten, zitten met schroeven door het plastic spatbord vast. Ook hier boorde ik gaatjes, deze keer van 3mm.

Kosten: 14 euro voor het spatbord.

Wat daarna moest gebeuren, was iets bedenken om te vermijden dat dit nog voorvalt.

Een evidente oplossing is die goedkope tassen dumpen en een set degelijke Vaude of Ortlieb tassen in de plaats kopen. De Vaude Aqua tassen beschikken zelfs over een stijve plaat aan de buitenkant, tegen het wiel aan.

Vaude Aqua Front tassen

Maar: die oude zijn nog helemaal niet versleten, wel waterdicht en ruim. Er moest dus een beugel komen om te vermijden dat ze nog in het wiel kunnen raken. Sommige merken leveren dat gewoon mee met de tassen, maar New Looks heeft daar dus op bespaard.

Die beugel wil ik op de bagagedrager, niet op de tassen zelf.

Als donor gebruikte ik een oude, gerecycleerde bagagedrager.

Een stang daarvan had precies de nodige breedte voor de taak.
Die is met vier tie-raps vastgemaakt op de bagagedrager en het lijkt erop dat die zijn werk prima zal uitvoeren.

De nieuwe afstandhouder (en het nieuwe spatbord)

Zo ziet het eruit met fietstassen erop

Kosten: 0 euro. Hooguit een half uurtje werk.
Voordeel: het genoegen dat ik het zelf gedaan heb en - dat was tenslotte waar het om ging - het probleem is opgelost. 

30.000

Het is misschien minder heroïsch dan wat die 300 Spartanen deden, maar in dit geval gaat het om kilometers. Kilometers die ik sinds december 2013 met de E-Orca aflegde.

30.000 kilometer

In mijn Orca zit geen fietscomputer, dus het klassieke beeld van de totaalstand kan ik niet tonen. De gps wordt gebruikt om de totalen te registreren, die dan op Garminconnect terechtkomen. Een rekenmachine doet de rest 

Er was niet één dag dat de Orca niet gebruikt kon worden. Ja, er waren af en toe wel defecten, zoals 

exploderende binnenbanden (opgelost)

scheurende steun van het zitje (vervangen)

falende ondersteuning (enkel in het prille begin)

lekke banden

Maar niets was van die aard dat de Orca niet gebruikt kon worden.
Onlangs kreeg de velomobiel nog een heel grondig nazicht, dus nu kunnen er nog heel wat kilometers bij.

De onderhoudskosten zijn ook erg laag. De grootste uitgaven waren voor zaken die ik wilde toevoegen (RAM-mount voor Garmin Oregon GPS, Cycle Analyst, tweede accu ...), maar die zijn niet echt noodzakelijk.
Bij de noodzakelijke kosten zijn dit de belangrijkste:

• versleten banden vervangen
• hier en daar een kogelkop
• ketting (motorketting 2 keer vervangen, primaire ketting 1 keer)   

Er is één 'maar' bij: bij de aankoop rekende ik op tien jaar. Tien jaar eer de Orca vervangen zou moeten worden. Nu blijkt dat ik er zowat 12.000 km per jaar mee doe. Dat zou 120.000 km betekenen, indien het zo verder gaat. Is dat haalbaar?

De praktijk zal dat uitwijzen.

Driedaags - dag 3

(met wat vertraging)
 
Dag 2 was een lange dag geworden: lang na middernacht raakten we terug aan de kamers.

De wekker ging onverbiddelijk af kort na 7u: we hadden afgesproken om 8u te ontbijten, zodat we ruim tijd hadden om terug te rijden naar Gent.

Ronny kwam wat later: de drank van de voorbije nacht was slecht bevallen. Weinig slaap, een maag die overhoop ligt en een flinke kater er bovenop na een dag van zware inspanningen, dat is niet bemoedigend als je alweer een kleine 90 km voor de boeg hebt.

Een E-Orca heeft dan een voordeel: met de ondersteuning in 'high' en de snelheid beperkt tot 27 km/u heb je flink wat hulp.

De route kenden we al: die was dezelfde als op dag 1, maar dan omgekeerd. Met dezelfde uitdaging: een voetgangerstunnel met een defecte lift...

Sint-Annatunnel: net vertrokken naar boven

Sint-Annatunnel: Ronny komt naar beneden

Het alternatief ligt wat kilometers stroomopwaarts, maar ook daar doet de lift het niet. Een gevolg van besparingen?

Via Beveren rijden we naar de 'fietssnelweg F4'. Die zou in de nabije toekomst een mooie verbinding moeten vormen tussen Gent en Antwerpen. De stand van zaken volgens de overheid:

De praktijk is iets anders op vele plaatsen.

Let op de beperkte ruimte links en rechts van de Orca

'Conflictvrij' als in 'geen auto's' klopt hier wel, maar op dit stuk hoop ik met de velomobiel telkens heel hard dat er geen tegenliggers komen. Op een stuk hiervan zijn er geen uitwijkmogelijkheden...

Voor de rest was het een weinig memorabele rit. Relatief mooi Vlaams zomerweer: licht bewolkt en zowat 25° C. Prima fietsweer.

Ergens onderweg

Aangenamer stukje fietssnelweg

Bijna thuis

Hiermee was de driedaagse afgelopen. 351 km afgelegd, waarvan ruim de helft tijdens het rondje Oosterschelde.

Met dank aan het gezelschap.