Ligfietstreffen Gentse liggers - deel 3: terug huiswaarts

Op zondag was er nog een afsluitend ritje voorzien op het treffen, maar aangezien ik de volgende ochtend om 8u op het werk moest zijn en nog zowat 170 km voor de boeg had, was het treffen voor mij afgelopen. Rond 9u vertrok ik huiswaarts.
In principe is het simpel: zet de gps op "trackback" en keer op je sporen terug. Alleen: daar had ik geen zin in.
Het laatste deel van de heenrit, door de bossen van Bolderberg, reed niet echt aangenaam (gravelpad) en op de kaart bleek dat ook een eindje om. Ik besloot alvast anders te starten: van Genk via Hasselt recht naar het Albertkanaal. Minder mooi, langs een gewestweg, maar het schoot wel lekker op. De rest zou ik onderweg wel bepalen.

Een groot verschil met vrijdag: het mocht dan wel even fris zijn (ongeveer 2°C bij het opstaan), maar de zon scheen volop. Onderweg langs het Albertkanaal besloot ik een andere route te verkennen. De wegenkaart lag in de Orca, dus kon ik snel even kijken hoe dat zou lopen.

Een rondpunt voor fietsers (Hasselt)

Aan het Netekanaal draaide ik richting Mechelen, om dan via Boom en Sint-Amands naar Gent te rijden. Dat betekende minder rustige fietswegen dan op de heenrit, maar tegelijk een ander landschap.

Het Flevobike Velomobieldakje op de Cyclone

De Schelde over in Sint-Amands

Hier, in Sint-Amands, was het tjid om even te genieten van iets fris op een zonnig terrasje. De Orca stond in het zicht op een parking langs de Scheldekaai. Zo'n velomobiel is wel ideaal als onderwerp om contacten te leggen: het is voor iedereen een gespreksonderwerp.
De wachttijd op het veer, terwijl de fietsers binnendruppelden, was snel volgebracht met het verstrekken van informatie over het hoe en waarom van een velomobiel.
Alleen aan de overkant, bij het ontschepen, was het wat moeilijker. Daar ligt nog een oude, vaste helling. Een velomobiel bij laagtij dat hele eind omhoogslepen is niet zo eenvoudig. Gelukkig waren er helpende handen om de Cyclone ook boven te krijgen.

Grondgebied Mariekerke: een kort eindje onverhard

De weersomstandigheden waren helemaal anders: een gesluierde, blauwe lucht vergezelde me de hele rit. Dat maakte het veel aangenamer fietsen dan onder de donkergrijze hemel van vrijdag.


Voor wie het interesseert: de hele route staat op RouteYou. 
Voor enkele stukken moet ik voor in de toekomst een beter alternatief vinden. Vooral het eind tussen Willebroek en Sint-Amands is afgrijselijk slecht: een eerder drukke, smalle gewestweg met een hobbelig en smal "fietspad" ernaast.

Wat de Orca betreft: sinds de week ervoor ervoer ik een gekmakend gekraak in de fiets. Dat leek verband te houden met het verplaatsen van de trapas, maar ook weer niet helemaal. Tijdens de rit terug huiswaarts was het een continu geluid geworden. Bij het uitstappen ergens onderweg merkte ik dat het geluid van recht onder mij kwam, dus kon de bron beter opgespoord worden. Het bleek dat ik de boutjes waarmee het zitje op de rails vastgezet is niet goed aangehaald had... Daarna was het veel stiller rijden.

Zo'n ligfietstreffen is dus voor herhaling vatbaar, met verbindingsritten erbij. Uiteindelijk legde ik op drie dagen 440 km af, met de fietskar achter de Orca. Dat blijkt vlot te gaan.

De volgende lange verplaatsing wordt de rit naar Dronten, waarover later meer.

Ligfietstreffen Gentse Liggers - deel 2: het treffen

De Limburgse Liggers moeten toch iets speciaals hebben: op de pakweg 40 deelnemers reed zowat de helft met een velomobiel! Misschien ligt dit aan het feit dat er daar heel wat uitstekende (in vergelijking met de regio waar ik woon) fietsverbindingen liggen?

De vrijdagavond werd volgemaakt met nogal voorspelbare gespreksonderwerpen: ligfietsen en velomobielen... Dat is het voordeel van onder gelijkgestemden te zijn: dan is dit een onderwerp dat nooit verveelt!
Ook nieuw: er was een overdekte en afsluitbare stalling voor alle voertuigen. Het gaf zowat de indruk van een etalage. Wat ik bijzonder opvallend vond: de dominante kleur voor de velomobielen was niet geel, maar wit.

Zaterdag werd in groep gereden. De tocht beschreef twee lussen, met tussendoor een stop aan de technische school, waar we verse spaghetti konden verorberen. Fietsen en pasta: da's een vaste combinatie blijkbaar.
Zowat 40 deelnemers is al een grote groep.

Zoiets maakt het moeilijk om het voor iedereen leuk te houden. De ene wil snel gaan, de ander houdt het liever op cruisen en af en toe raakt bij iemand de energie op. Onder het motto "no man is left behind" of "samen uit, samen thuis" bepaalde dus de traagste het tempo. Soms is dat frustrerend, maar eigenlijk is het wel solidair.

Tussendoor was er ergens een lange, rechte weg met een slecht fietspad en mooi glad asfalt, waar we met enkelen onze velomobielen de sporen gaven tijdens een lange klim en een nog langere afdaling. Zo konden we toch de opgespaarde energie kwijt.

In groep rijden en foto's maken, om één of andere reden lukt me dat niet zo goed. Het aantal beelden is dus erg beperkt, maar hieronder krijg je toch een impressie.

Ergens onderweg

Even halt houden om de groep weer samen te krijgen

Ook in de namiddag moesten we de hele kudde samen krijgen.

Omdat we met velen waren, kan ik nog wat beelden tonen die van medeliggers geleend zijn. Deze zijn gemaakt door Michael. Zijn hele reeks kun je opzoeken op het forum.

Mezelf, goed weggestopt achter het minivizier

De artistieke mogelijkheden met een Orca

Traditionele afsluiter: bier en/of ijs

Al bij al is zo'n treffen best een gezellige boel. Als alles verloopt zoals verwacht, zijn we in 2015 te vinden in Zeeuws-Vlaanderen!

Ligfietstreffen Gentse Liggers - deel 1: de heenrit

Het voorbije weekend vond in Genk het jaarlijkse ligfietstreffen van de vroegere Gentse Liggers (de naam is niet meer de vlag die de lading dekt, want nu is de vereniging omgedoopt tot "ligfietsers.be") plaats. Dat was de gelegenheid om vanuit Gent naar daar te rijden in "reisconfiguratie". Dat wil zeggen: met achter de Orca de Cyclone, met daarin de kampeeruitrusting. Zo kon ik meteen de haalbaarheid van komende reisplannen testen.

Omdat alle maaltijden ter plaatse bereid werden, moesten geen kook- en eetspullen mee, dus eigenlijk kon alles in de velomobiel, maar omwille van de test koos ik toch voor de aanhanger.

Vrijdag reed ik 170 km (voor wie het interesseert: Gent - Sint-Niklaas - veer van Kruibeke - via Wijnegem naar het Albertkanaal tot Heusden-Zolder en dan naar Genk).

In het eerste deel van de rit - van Gent tot net voorbij Antwerpen - varieerde de kwaliteit van de wegen nogal.

Bij het vertrek: langs de Schelde in Destelbergen

Laarne

"Fietssnelweg" tussen Lokeren en Sint-Niklaas

Ergens tussen Haasdonk en Kruibeke

Wachten op het veer in Kruibeke

Rivierenhof, Antwerpen

Ergens onderweg ging het toch nog fout...

Oeps... daar maak ik me later wel zorgen om

De eerste oplossing was eenvoudig: het dakje ging eraf. Het dakje zelf kreeg een plaats onder de riemen op de Cyclone, terwijl de beide buizen in de Orca terechtkwamen. De rest bekeek ik later wel.

Dan, net voorbij Antwerpen, kwam ik stilaan bij het tweede deel van de tocht aan, met veel minder variatie. Afwisselend ging het langs de linker- of rechteroever van het Albertkanaal.

Vele kilometers langs het water

De variatie bestond, behalve het af en toe wisselen van oever, uit wegversperringen en omleggingen.

Deze viel nog mee. Er moest niet zo ver omgereden worden en het was goed aangeduid. Bij de volgende maakten ze gebruik van een in Vlaanderen bij aannemers populair bord, dat gelukkig niet in de wegcode opgenomen is.

"Fietsers afstappen"

Dat moet je vooral proberen met een velomobiel. Uitstappen lukt nog wel, maar dat voertuig dan aan de hand meesturen, met een fietskar erachter? Gewoon langs de omlegging fietsen dus, zoals elke weldenkende fietser.

Ter hoogte van Bolderberg

Net voorbij het welbekende racecircuit van Terlaemen (Zolder), zei de gps dat ik het jaagpad moest verlaten. Met 150 km in de benen kreeg ik een gravelpad voorgeschoteld. Gravel betekent een nogal hoge rolweerstand...

Daarna kwam ik op een oude spoorbaan in een natuurpark terecht, om de laatste kilometers vol te maken.

Op weg naar Genk

Hier gold nog één opdracht: die laatste kilometers aftellen. Het was mooi geweest, maar het einde was gelukkig in zicht.

Een keer ter plaatse, kreeg de Orca een plekje in de galerij en kon de tent opgezet worden.

De "showroom"

Het treffen zelf, op zaterdag, is voor een volgend verslag.