Boodschappen

Volgens de kalender is het winter. In de praktijk lijkt het eerder een langgerekte herfst: zacht, nat en veel wind. Maar geregeld komt de zon er ook door en dan is het met de velomobiel echt aangenaam fietsen.

Als ik dan boodschappen wil doen aan de andere kant van de stad, pakweg 30 km rijden, is dat het moment om de weinig gebruikte Radical Cyclone nog een keer achter de E-Orca te hangen.

contrast

Half februari. Het zou de stenen uit de grond kunnen vriezen. De hele wereld zou onder een wit tapijt bedekt kunnen zijn. Daar hou ik wel van: de stilte als het gesneeuwd heeft; de sneeuw die knerpt onder de banden van de velomobiel.

Maar ook dit jaar: niets daarvan. Soms flirt de temperatuur met het nulpunt en andere dagen is het dan weer meer dan 10° C. De ene dag hebben we stormwind - meer dan 100 km/u - de dag erna is het weer windstil. In elk geval is er voldoende variatie in het weer.

Gisterenmorgen, omstreeks 7u30, op het jaagpad in Zwijnaarde. Een wolkenloze hemel, hel verlichte maan, amper wind. Het jaagpad lag nog bezaaid met takken en takjes: het gevolg van de doortocht van storm Ciara.

Vanmorgen op dezelfde plek en hetzelfde moment. Zwaar bewolkt, dikke druppels vielen uit de lucht. Geen maan te zien natuurlijk. Amper andere fietsers op het jaagpad. Ik zit lekker droog in de E-Orca. Zij niet.

De winter is de periode bij uitstek om het comfort van een velomobiel te appreciëren.

Lek, maar niet door iets dat door het loopvlak prikte

Al zowat twee jaar rij ik lekvrij. Dat wil zeggen: niet enkel met de E-Orca, maar met al mijn fietsen. Gisteren zag ik dat daar een eind aan gekomen was.

Op zo'n moment zie je dat de band leeggelopen is, maar van de oorzaak heb je nog geen idee. De logische veronderstelling: glas, een spijker of iets anders dat door de antileklaag gedrongen is.

Vandaag haalde ik het wiel eraf (zo kan ik ondertussen de trommelrem reinigen) om de band te vervangen. Wat ik zag, was niet zo goed.

Dit is een Schwalbe Tryker (40-406) die ik er in juli vorig jaar op legde. Die zal dus pakweg 5.000 km gebold hebben.
Het loopvlak zag er nog prima uit, maar de binnenste wang...

Op een andere plaats was die er nog slechter aan toe. De oorzaak van het lek was meteen gevonden.

Hier kan antilekvloeistof niets aan tegen doen.

De enige oplossing in zo'n geval: nieuwe binnen- en buitenband. Ik had nog een gebruikte Tryker liggen. Die zal eerst opgereden worden. De binnenband is vervangen door een identiek exemplaar: een Decatholon binnenband die geleverd wordt gevuld met antilekvloeistof.

Handig en voor woonwerkverkeer een extra zekerheid. In dit geval haalt het niets uit, maar tegen perforaties werkt zoiets prima.

Nu wordt ik geconfronteerd met een typisch fietsersprobleem: welke banden? Dit is niet de eerste Tryker waarbij de wang scheurt. Het is ook niet te wijten aan slepen tegen de wielkast, want ook op de trike had ik dit al voor. 
Marathons trillen meer, maken meer rolgeluiden en de zijdelingse grip is ook minder (maar ze gaan wel veel langer mee).
De vereisten: 

• maat zo dicht mogelijk aansluitend bij 40-406, maar niet breder.
• goede grip, zowel zijdelings als bij remmen
• behoorlijke lekbestendigheid
• minimale rolgeluiden
• slijtvast

Dit zijn geen racevereisten: minimale rolweerstand en zo laag mogelijk gewicht zijn van minder belang, want er is ondersteuning. Voor woonwerkverkeer spelen andere prioriteiten.
Voorlopig rij ik het voorraadje Trykers op en dan wordt het weer zoeken en testen.

5 januari: Driekoningentocht met WOL

Een nieuw jaar begint met goede voornemens en die maak je dan liefst ook waar. Binnen het kader van de blog is het goede voornemen: wat meer ritten meerijden dan vorig jaar (1).
Bijgevolg reed ik gisteren, 5 januari, de Driekoningentocht mee: de West- en Oost-Vlaamse liggers (WOL) proberen hier een lokale traditie van te maken. Dit is de enige tocht die WOL exclusief voor velomobielen organiseert.

65 km, vertrekkend bij Fietser.be

1 grote snoepwinkel voor ligfietsers. Er is ook een mooie collectie trikes, voornamelijk ICE.

Na een kleine vertraging - een lager in het rechterwiel van Dieters WAW had het begeven - van een uurtje (best gezellig) reden we rond Gent om daarna zuidwaarts te trekken, naar de rand van de Vlaamse Ardennen.

Onderweg was er niet veel tijd om foto's te maken: enkel velomobielen, weet je wel, en die rijden zonder pauzeren. Of toch bijna.

Oosterzele

Na het middageten in Gavere kregen we als toetje een iets andere ondergrond voorgeschoteld.

Daarna kwamen we langs een voor mij wel zeer gekende route: het jaagpad langs de Schelde. Dat is mijn dagelijkse woonwerk-route. Een mooi eindje om door wat snelheid te halen en ideaal voor eindelijk enkele mooie beelden.

3 op een rij

en 4 (WAWs) op een rij

Uiteindelijk had ik 75 km op de teller. Niet zoveel, maar wel leuk.

Voor de geïnteresseerden: naast de 4 WAWs waren er nog

• 1 Mango
• 1 pseudo-Mango (Strada) - sorry, Hans
• 2 E-Orca's
• 1 eAlleweder

Het smaakte naar meer.

6 jaar E-Orca

Wat gaat de tijd snel. Dit is alweer zes jaar geleden: eind december 2013 reed ik mijn Orca van Dronten naar huis, door hoosbuien en met windkracht 5 of 6 op kop.

Zo'n E-Orca kost een flinke duit, maar ik heb er al die tijd veel plezier aan beleefd. Het doel was vooral om het woonwerkverkeer ermee te doen en dat is heel goed gelukt.

Kostenplaatje en milieu

Een belangrijk financieel element in België: het bedrijf betaalt me 20 cent per kilometer fietsvergoeding. Belastingsvrij. Op 6 jaar is de fiets met dat geld nog niet terugverdiend (nog zowat een jaar), maar je moet rekenen dat de autokost daardoor ook daalt: geen verbruik en meer tijd tussen de onderhoudsbeurten).
Zoals in een vorige post vermeld, bleef het onderhoud in 2019 beperkt tot een bandenwissel: 2 x Tryker (2 x € 20) en een Marathon 47-406 die ik liggen had. Dat is alles.

Daarnaast is elke gefietste kilometer - indien die een autoverplaatsing vervangt - ook winst voor milieu en gezondheid en is het veel meer genieten onderweg. Wie fietst, weet het wel: de beelden die je onderweg te zien krijgt, zal je vanuit een auto nooit hebben.

Technisch

In december 2018 was er een ernstig probleem met de Orca: de draaikrans (waar de achterbrug scharniert in de romp) was losgescheurd. Daarvoor moest ik in allerijl naar Dronten, waar het snel en kundig hersteld werd door Arjan.

De E-Orca op de operatietafel. Dokter Arjan Vrieling voert de ingreep uit.

2019 was dan, wat de Orca betreft en de ritten ermee, een jaar zonder rimpelingen. Geen defecten, enkel drie banden vervangen. Geen lekken, geen pannes ... Instappen en wegwezen, zonder enig omkijken. De volledig ingekapselde primaire en secundaire ketting hebben al lang hun waarde bewezen.
De kilometerstand hou ik niet nauwkeurig (meer) bij, maar zal om en bij 70.000 km bedragen. Misschien 75.000, maar dat is niet belangrijk.

De koetswerkpanelen beginnen hier en daar hun leeftijd te tonen: haarscheurtjes op de dunste plaatsen worden zichtbaar. Maar dat doet niets af aan de functionaliteit.
Aan de fiets is amper iets gewijzigd. Er werden nieuwe zijruitjes gemaakt, die nog beter afsluiten en die er makkelijk af te nemen zijn. Die voldoen aan de verwachtingen.

Verder deed ik nog een kleine aanpassing aan de elektronica van de lichtvin: nu knipperen zowel de witte als de rode ledstrip. Voordien was het enkel de witte. Het doel: er is een constant brandend achterlicht en nu is er daarboven een rood knipperend vlak. Zo ben ik nog beter zichtbaar en daalt het verbruik wat.

Ondersteuning

Wat de ondersteuning betreft: dit jaar probeerde ik niet om de accu leeg te rijden. Onlangs zat ik aan 10 Ah opgenomen energie en er was nog redelijk wat over. Ik schat dat er zowat 11 tot 11,5 Ah (ongeveer 400 Wh) resteert. Dat betekent dat er nog zeker 80 % van de capaciteit blijft na 6 jaar intensief gebruik. Dat lukt naar mijn weten niet met de meeste elektrische fietsen. Dat pleit dus nog maar eens voor de kwaliteit van de producten van Flevobike.
Daarbij moet ik vermelden dat mijn Orca nog uitgerust is met de LiFePo4 accu, die een product was van Flevobike zelf: André stak die ineen in Dronten. Sinds de productie naar Roemenië verhuisde, is omgeschakeld naar een extern product. Sindsdien is het een 48V accu met meer conventionele cellen. Ik heb geen idee van de kwaliteit daarvan.

Reizen en trips

Er waren dit jaar geen (grote) reizen, geen meerdaagse trips met de E-Orca of de eTangens. Te druk: verbouwingen in huis, tijdelijk inwonende dochter en partner (ook verbouwingen in hun nieuw gekochte huis van 1935), allerlei andere beslommeringen. Maar op enkele uitzonderingen na werd elke woonwerkrit met de fiets gemaakt. Af en toe met eTangens, af en toe - voor de sport - met de Heinzmann pedelec, maar het grootste deel met de E-Orca.

Ook voor 2020 staan (nog?) geen fietsreizen op de planning. Ik wil wat verder trekken en de Orca is dan niet zo makkelijk om mee te nemen: hij kan wel in het VW busje, maar dat is niet echt praktisch. 

Het handigste, zo blijkt, is een fiets achterop zetten en dan is het geen ligfiets, maar de pedelec. Een belangrijke reden hiervoor is veiligheid: je wil echt niet hard remmen met 50 kg fiets op de achterbank. Een andere reden is dat het busje op reis de slaapplek is. Telkens de fiets in- en uitladen is niet zo praktisch.

Indien ik opnieuw mocht kiezen

... dan had ik wellicht dezelfde keuze gemaakt. In 2012/2013 postte ik enkele berichten over testritten die ik maakte. Daaruit kan je duidelijk afleiden wat de behoeften waren.
Sindsdien is de velomobielmarkt geëvolueerd, maar het is vooral in de richting van de sportieve velomobielen dat het aanbod verruimde: DF, nieuwe Milans, Alpha 7 ... Not my cup of tea.


Wat uniek is aan de Orca, is dat elektrische ondersteuning van meetaf aan bij het ontwerp voorzien was. Je kan dat als een nadeel zien, want je kan enkel bij Flevobike terecht hiervoor, maar het voordeel is dat de motor volledig geïntegreerd is in de aandrijflijn en (het is Flevobike) van de hoogste kwaliteit. Na al die jaren, na al die kilometers, draait die nog als nieuw.


De Orca wordt niet meer verkocht. Wat er nu het dichtst bij aansluit, voor zover ik weet, is de Quattrovelo. Dat is louter academisch, aangezien ik nog enkele jaren met mijn trouwe velomobiel schik te rijden, indien alles goed gaat.

Eindelijk eens een iets uitgebreidere rit

Dit jaar was druk, erg druk. Fietsen als recreatie, daar was weinig tijd voor, maar de zin bleef wel.

Mijn broer woont al jaren in het buitenland. Dat is altijd een leuk doel: even naar het buitenland fietsen. Goed: het 'buitenland' is Nederland. Meer concreet Sas van Gent en eigenlijk net 500 m over de grens. Maar het 'buitenland' klinkt wel helemaal anders, niet?

Ik maakte er een toeristisch rit van: vanuit Gent is het normaal gezien 30 km. Dat betekent ongeveer een uurtje rijden. Maar altijd dezelfde weg, daar leer je de streek niet mee kennen. Er werd een route uitgestippeld door het 'Meetjesland': vlak, doorsneden met kreken en kanaaltjes; de weiden omzoomd door wilgen en populieren. Het weer bepaalde mee de sfeer: grijs, grauw, vochtig en met veel wind. In de E-Orca was het knus, beschut door het Flevobike dakje en de recent gemaakte verbeterde zijruiten.

Verder laat ik de beelden spreken.

Sint-Kruis-Winkel, parallel aan kanaal Gent-Terneuzen

Zelfde dreef, maar zicht vanuit de Orca

Mendonk, aan de Moervaart. Niet echt een comfortabel pad, maar het wordt slechter.

Aandacht erbij houden: graskant is erg zacht.

Net gepast. Met de trike zou dit niet lukken.

De Langelede in Wachtebeke. Bijna aan de grens.

Na de visite, op weg naar huis.

stormachtig

Gisteren werd aangekondigd dat het vandaag flink zou spoken: windkracht 6 en aan zee tot windkracht 8. Wisselvallig weer met af en toe flinke buien. Velomobielweer dus.

Vanmorgen, op weg naar het werk, was er niets van te merken. Redelijk zacht, droog en weinig wind. Het werd een gewone rit zonder ook maar iets bijzonders.

In de loop van de dag draaide de wind naar het noorden en hij wakkerde aan. De vlaggen wapperden in de strakke wind, regen plensde bij pozen neer, bijna horizontaal in de harde wind. Ik keek al uit naar de rit naar huis. Maar naarmate de namiddag vorderde, ging die wind weer luwen.

Zoals ik al meerdere keren beschreef: de woonwerkrit verloopt gedurende 12 km over een jaagpad langs de Schelde. Er staan amper huizen langs. Op enkele kleine stukken na, rij ik langs meersen, weiden en afgesneden Scheldearmen. Daar staan flinke bomen, voornamelijk wilgen en populieren. Na al die jaren weet ik dat het met zo'n najaarsstormen opletten geblazen is: wilgen en populieren verliezen makkelijk takken onder al dat geweld.

Amper op het jaagpad gekomen, zag ik aan de overkant van het water de brandweer in de weer: er lag een grote boom dwars over het jaagpad. Aan mijn kant lag de weg bezaaid met takken groot en klein. Het tempo werd gedrukt, want in het bijna duister is zoiets moeilijk te zien. Je weet nooit dat er toch iets groters de weg zou versperren. Aangezien ik bijna alleen was, ging het grote licht aan, zodat ik wat verder vooruit kon kijken.

En jawel: op ongeveer een derde van de afstand was het zover.

Dwars over het jaagpad lag een omgewaaide boom. Daarnaast was er, naast het asfalt, net voldoende plaats om de Orca er omheen te duwen.
Amper was ik er voorbij toen een fiets met hoge snelheid op me afkwam. Niet verstandig met zo'n weer, maar de fietser zou wel weten wat hij/zij deed, zeker?

Niet dus. Toen ik dat merkte, riep ik een waarschuwing. Hij ging vol in de remmen, maar veel te laat en hij knalde tegen de kruin van de boom. Zijn fiets ging onderuit en hij vloog een meter of twee tussen de takken. Gelukkig had hij mijn waarschuwing begrepen, want anders was hij er aan zeker 40 km/u in gegaan.

Op een gekneusde knie na leek hij geen schade opgelopen te hebben.

Terwijl hij stond te bekomen, kwam de brandweer eraan. Dezelfde wagen die ik daarvoor aan de andere oever had gezien: ze kwamen ook deze boom weghalen.

Morgenochtend zal ik het weer wat langzaam aan doen. Je weet nooit, met zo'n weer. Ik ben benieuwd of die fietser ook iets geleerd zal hebben van wat gebeurde.