Onderweg met de fiets
fietstechniek, tochten, bedenkingen, ...
vrijdag 29 november 2013
maandag 25 november 2013
Alles prima
Sinds de herstelling aan de rechterwielkast en de veerpoten loopt alles perfect met eFAW. Gesmeerd, zou ik ook kunnen zeggen. Op controle van de bandendruk en geregeld wat druppels olie op de ketting na, heb ik geen beetje werk aan de Alleweder.
's Morgens rol ik de velomobiel de garage uit en zodra de poort dichtgaat, kan ik aanzetten naar het werk. Feilloos, zonder enige hapering, bol ik met mijn voertuig de dagelijkse 46 km (2 x 23), door droog en nat weer, door regen, sneeuw en zonneschijn. Het landschap met de ondertussen bijna kale bomen schuift langs me heen. Het eerste deel van de ochtendrit is het zicht zowat beperkt tot wat de lichtbundel vangt. 's Avonds is het dan het laatste deel dat in duisternis afgelegd wordt.
De motor (vooral de accu deed voordien moeilijk) werkt prima; de verlichting doet het elke keer; geen lekke banden, geen aflopende ketting, een feilloos schakelde NuVinci naaf,...
Het lijkt wel alsof de velomobiel al zijn nukken opzij gezet heeft, nu er een nieuwe op komst is.
Betekent dit nu dat er niets meer aan te verbeteren valt? Neen hoor. Er zijn twee ledspots onderweg uit China, om de gesneuvelde exemplaren - bij allebei ging de driver stuk - te vervangen. De verlichting bestaat uit twee circuits met elk een eigen energiebron: 12V (10 AA's, 2 Ah) en 7,2V (6 AA's, 2 Ah). Om het helemaal goed te maken, zouden de NiMh AA's vervangen moeten worden door LiPo of LiIon accu's, met meteen een hogere capaciteit. Het is in principe mogelijk om ook 7,2V uit het 12V pack te halen, met behulp van een spanningsomvormer, maar dat betekent ofwel een dure omvormer ofwel behoorlijk wat verlies (en met 2 Ah is er niet echt veel reserve), dus dat wil ik niet. Bovendien heb je dan niets om op terug te vallen als de energie op is. Nu zijn er twee complementaire systemen.
Ook zouden de elektrische leidingen nog wat netter weggewerkt kunnen worden, maar functioneel heeft dat niets te betekenen. Het zou een puur cosmetische ingreep zijn. Werk voor een volgende eigenaar, indien die het belangrijk genoeg vindt.
Ook de Kobra, die met dit minder aangename weer maar sporadisch zijn stal verlaat, werkt zonder fout. De ketting loopt er niet meer af sinds er een eindje kettingbuis gebruikt is om het slingeren te stoppen: de terugkerende ketting is een enorm eind, zonder kettingwielen, van het voorblad tot aan de derailleur. Nu er verlichting op zit, kan de Kobra ook bij duister weer ingezet worden. Met de 28mm racebandjes (Durano vooraan en Conti GP achter) en zonder spatborden blijft het een mooi-weer-fiets.
Op de Birdy zit een nieuwe, identieke fietscomputer, sinds de vorige een poos geleden gepikt is tijdens een avondje sleutelen bij Fietskeuken. Op die vouwfiets moet ik enkel de bedrading naar het achterlicht nog eens controleren en met dit natte weer is ketting smeren iets wat wekelijks moet gebeuren (tenminste indien ik er wekelijks mee rijd). Zo'n open, laaghangende ketting is niet alles.
Ook de Trek bukker houdt zijn manieren. Nu de auto al enkele maanden verkocht is, moet ik daar wel wat aanpassingen aan doen om hem meer als pakezel te kunnen inzetten.
Over de oplossingen die ik daarvoor bedacht, lees je meer in een volgende post.
's Morgens rol ik de velomobiel de garage uit en zodra de poort dichtgaat, kan ik aanzetten naar het werk. Feilloos, zonder enige hapering, bol ik met mijn voertuig de dagelijkse 46 km (2 x 23), door droog en nat weer, door regen, sneeuw en zonneschijn. Het landschap met de ondertussen bijna kale bomen schuift langs me heen. Het eerste deel van de ochtendrit is het zicht zowat beperkt tot wat de lichtbundel vangt. 's Avonds is het dan het laatste deel dat in duisternis afgelegd wordt.
De motor (vooral de accu deed voordien moeilijk) werkt prima; de verlichting doet het elke keer; geen lekke banden, geen aflopende ketting, een feilloos schakelde NuVinci naaf,...
Het lijkt wel alsof de velomobiel al zijn nukken opzij gezet heeft, nu er een nieuwe op komst is.
Betekent dit nu dat er niets meer aan te verbeteren valt? Neen hoor. Er zijn twee ledspots onderweg uit China, om de gesneuvelde exemplaren - bij allebei ging de driver stuk - te vervangen. De verlichting bestaat uit twee circuits met elk een eigen energiebron: 12V (10 AA's, 2 Ah) en 7,2V (6 AA's, 2 Ah). Om het helemaal goed te maken, zouden de NiMh AA's vervangen moeten worden door LiPo of LiIon accu's, met meteen een hogere capaciteit. Het is in principe mogelijk om ook 7,2V uit het 12V pack te halen, met behulp van een spanningsomvormer, maar dat betekent ofwel een dure omvormer ofwel behoorlijk wat verlies (en met 2 Ah is er niet echt veel reserve), dus dat wil ik niet. Bovendien heb je dan niets om op terug te vallen als de energie op is. Nu zijn er twee complementaire systemen.
Ook zouden de elektrische leidingen nog wat netter weggewerkt kunnen worden, maar functioneel heeft dat niets te betekenen. Het zou een puur cosmetische ingreep zijn. Werk voor een volgende eigenaar, indien die het belangrijk genoeg vindt.
Ook de Kobra, die met dit minder aangename weer maar sporadisch zijn stal verlaat, werkt zonder fout. De ketting loopt er niet meer af sinds er een eindje kettingbuis gebruikt is om het slingeren te stoppen: de terugkerende ketting is een enorm eind, zonder kettingwielen, van het voorblad tot aan de derailleur. Nu er verlichting op zit, kan de Kobra ook bij duister weer ingezet worden. Met de 28mm racebandjes (Durano vooraan en Conti GP achter) en zonder spatborden blijft het een mooi-weer-fiets.
 |
| Voor het toevoegen van de verlichting |
Op de Birdy zit een nieuwe, identieke fietscomputer, sinds de vorige een poos geleden gepikt is tijdens een avondje sleutelen bij Fietskeuken. Op die vouwfiets moet ik enkel de bedrading naar het achterlicht nog eens controleren en met dit natte weer is ketting smeren iets wat wekelijks moet gebeuren (tenminste indien ik er wekelijks mee rijd). Zo'n open, laaghangende ketting is niet alles.
 |
| Helpt al een beetje, maar de ketting blijft onderhoudsintensief |
Ook de Trek bukker houdt zijn manieren. Nu de auto al enkele maanden verkocht is, moet ik daar wel wat aanpassingen aan doen om hem meer als pakezel te kunnen inzetten.
Over de oplossingen die ik daarvoor bedacht, lees je meer in een volgende post.
zaterdag 23 november 2013
"wilde" plannen
Een mens moet vooruit kijken en plannen maken. Anders wordt je maar geleefd, toch?
Plan 1 is voor dichtbij: uiterlijk 15 december zal de nieuwe E-Orca voor me klaarstaan.
De week erna, vermoedelijk vertrek ik op 19 december, haal ik mijn nieuwe voertuig op.
Een velomobiel dient om te rijden, niet om gereden te worden, dus schik ik met de trein tot Dronten te rijden en dan in twee dagen huiswaarts te keren met de opvolger van eFAW. Dat houdt in dat ik een mooie route moet zien uit te stippelen tussen Dronten en thuis (leve de routeplanners en de gps!). Mooi, zoals in: vlot te rijden, relatief kort (niet teveel omwegen), zo veel mogelijk weg van druk verkeer. Dat betekent ook dat ik zowat halfweg een overnachtingsplaats moet regelen. Halfweg, dat ligt zowat tussen Gorinchem, Dordrecht en Breda. Wellicht een B&B? Wie tips heeft...
Plan 2 is voor een eind verder in de toekomst. Vrienden lieten me weten dat ze een nieuwe zeilboot aangekocht hebben en dat ik volgende zomer mee kan gaan zeilen (hoera!). Dat zou alweer in Zuid-Bretagne doorgaan. Nu de auto de deur uit is en omdat tegen dan de E-Orca al goed ingereden zou moeten zijn, denk ik eraan om er een fietstripje van te maken. Een kleine 800 km moet toch haalbaar zijn in pakweg vier of vijf dagen. Misschien een eind langs de Atlantische kust (Normandië) en langs het woud van Brocéliande. Waar het even kan via de voies vertes, maar die lijken allemaal haaks op mijn route te liggen, behalve een eind in Bretagne.
Dit tweede plan houdt logistiek wel wat meer in: ik moet alle nodige bagage mee kunnen nemen. Misschien zal het nodig zijn om een fietskar achter de Orca te hangen; daarvoor kan ik een Radical Cyclone gebruiken, op voorwaarde dat de Orca dit toelaat.
Na de terugrit vanuit Dronten zal ik al beter kunnen inschatten of dit haalbaar is. Zo niet, dan wordt het, zoals dit jaar, een TGV-verplaatsing. Sneller, maar minder aangenaam en ook zonder velomobiel. Reizen begint op het moment dat je de voordeur (in dit geval de garagepoort) achter je sluit. Dat is toch zoals ik het zie. Daarom prefereer ik de velomobiel hiervoor.
Zo'n trip is ook een mooie test voor de bagagecapaciteit van de velomobiel.Voor zoiets wordt het dus volop de hoekjes benutten (voor de wielkasten, bijvoorbeeld).
Plan 1 is voor dichtbij: uiterlijk 15 december zal de nieuwe E-Orca voor me klaarstaan.
 |
| foto: Flevobike |
Een velomobiel dient om te rijden, niet om gereden te worden, dus schik ik met de trein tot Dronten te rijden en dan in twee dagen huiswaarts te keren met de opvolger van eFAW. Dat houdt in dat ik een mooie route moet zien uit te stippelen tussen Dronten en thuis (leve de routeplanners en de gps!). Mooi, zoals in: vlot te rijden, relatief kort (niet teveel omwegen), zo veel mogelijk weg van druk verkeer. Dat betekent ook dat ik zowat halfweg een overnachtingsplaats moet regelen. Halfweg, dat ligt zowat tussen Gorinchem, Dordrecht en Breda. Wellicht een B&B? Wie tips heeft...
Plan 2 is voor een eind verder in de toekomst. Vrienden lieten me weten dat ze een nieuwe zeilboot aangekocht hebben en dat ik volgende zomer mee kan gaan zeilen (hoera!). Dat zou alweer in Zuid-Bretagne doorgaan. Nu de auto de deur uit is en omdat tegen dan de E-Orca al goed ingereden zou moeten zijn, denk ik eraan om er een fietstripje van te maken. Een kleine 800 km moet toch haalbaar zijn in pakweg vier of vijf dagen. Misschien een eind langs de Atlantische kust (Normandië) en langs het woud van Brocéliande. Waar het even kan via de voies vertes, maar die lijken allemaal haaks op mijn route te liggen, behalve een eind in Bretagne.
Dit tweede plan houdt logistiek wel wat meer in: ik moet alle nodige bagage mee kunnen nemen. Misschien zal het nodig zijn om een fietskar achter de Orca te hangen; daarvoor kan ik een Radical Cyclone gebruiken, op voorwaarde dat de Orca dit toelaat.
Na de terugrit vanuit Dronten zal ik al beter kunnen inschatten of dit haalbaar is. Zo niet, dan wordt het, zoals dit jaar, een TGV-verplaatsing. Sneller, maar minder aangenaam en ook zonder velomobiel. Reizen begint op het moment dat je de voordeur (in dit geval de garagepoort) achter je sluit. Dat is toch zoals ik het zie. Daarom prefereer ik de velomobiel hiervoor.
Zo'n trip is ook een mooie test voor de bagagecapaciteit van de velomobiel.Voor zoiets wordt het dus volop de hoekjes benutten (voor de wielkasten, bijvoorbeeld).
donderdag 21 november 2013
eerste sneeuw
Het is een klassieker in Vlaanderen: het nummer "de eerste sneeuw" van Jan De Wilde.
Echter, dit was anders. Gisteravond dwarrelden al natte sneeuwvlokken naar beneden, maar die zouden volgens de weermannen en -vrouwen niet blijven liggen. En ze hadden gelijk. Of toch een beetje.
Auto's zagen wit.
Waar gras groeide, was het wit.
De bermen langs het jaagpad lagen wit, de weiden en akkers ook.
Het asfalt bewaarde zijn gewone kleur en was gelukkig niet glad. Enkel de spoorwegovergang die ik nam bleek minder grip te bieden. eFAW vond het leuk, want die kwispelstaartte.
Het is dus weer zover: de winter komt eraan. Winterfietssokken. Dikkere handschoenen. Aangedampte ruit. Batterijen die het niet zo lang houden. Dik ingepakte fietsforenzen die het pad kruisen.
Echter, dit was anders. Gisteravond dwarrelden al natte sneeuwvlokken naar beneden, maar die zouden volgens de weermannen en -vrouwen niet blijven liggen. En ze hadden gelijk. Of toch een beetje.
Auto's zagen wit.
Waar gras groeide, was het wit.
De bermen langs het jaagpad lagen wit, de weiden en akkers ook.
Het asfalt bewaarde zijn gewone kleur en was gelukkig niet glad. Enkel de spoorwegovergang die ik nam bleek minder grip te bieden. eFAW vond het leuk, want die kwispelstaartte.
Het is dus weer zover: de winter komt eraan. Winterfietssokken. Dikkere handschoenen. Aangedampte ruit. Batterijen die het niet zo lang houden. Dik ingepakte fietsforenzen die het pad kruisen.
maandag 18 november 2013
keep the rubber down
Een uitdrukking uit mijn motorverleden. De bedoeling van de uitdrukking lijkt me duidelijk.
Alleen: vanmorgen is dat me niet gelukt. Omdat het droog en bijna windstil weer is (en dat ook voor de rest van de dag verwacht werd), koos ik ervoor om de Kobra nog eens van stal te halen.
Bij het vertrekken kon ik - aan de garagepoort - kiezen:
Enfin, zowat alles was met modder bedekt.
Het belangrijkste was dat ik nog maar eens voor mezelf bewezen heb dat een 451 wiel met 28mm band niet geschikt is om door modder te rijden...
De rest van de week mag de Alleweder bewijzen dat hij zijn naam waard is: er worden vrij lage temperaturen verwacht en nogal wisselvallig weer. Niets voor de mooi-weer-Kobra.
Alleen: vanmorgen is dat me niet gelukt. Omdat het droog en bijna windstil weer is (en dat ook voor de rest van de dag verwacht werd), koos ik ervoor om de Kobra nog eens van stal te halen.
Bij het vertrekken kon ik - aan de garagepoort - kiezen:
- links, met mooi asfalt, comfortabel, maar ongeveer 1,7 km om
- rechts, met een aanloop over kasseien en door een met modder en blaren bestrooide dreef, maar korter en dus minder tijd vragend
Enfin, zowat alles was met modder bedekt.
Het belangrijkste was dat ik nog maar eens voor mezelf bewezen heb dat een 451 wiel met 28mm band niet geschikt is om door modder te rijden...
De rest van de week mag de Alleweder bewijzen dat hij zijn naam waard is: er worden vrij lage temperaturen verwacht en nogal wisselvallig weer. Niets voor de mooi-weer-Kobra.
zondag 17 november 2013
100 jaar terug
Niet echt, maar (op het asfalt na) je zou je zo een eeuw terug kunnen wanen langs de Schelde. Die sfeer wilde ik even oproepen.
Nou ja: een eeuw geleden zag de loop van de Schelde er wellicht helemaal anders uit, maar de sfeer is er wel.
Nu, 100 jaar later, is het nog altijd de moeite...
Op dagen met zo'n schitterende luchten doe ik altijd wat langer over de woon-werk verplaatsing. Dan neem ik wat tijd om van het uitzicht te genieten.
Nou ja: een eeuw geleden zag de loop van de Schelde er wellicht helemaal anders uit, maar de sfeer is er wel.
Nu, 100 jaar later, is het nog altijd de moeite...
Op dagen met zo'n schitterende luchten doe ik altijd wat langer over de woon-werk verplaatsing. Dan neem ik wat tijd om van het uitzicht te genieten.
zaterdag 16 november 2013
1200 lumen
Na de beschrijving in een vorig bericht volgt het relaas van de praktijk.
Een eerste probleem: de handleiding...
Hoe zit het met jullie Chinees? Het mijne is niet zo goed... Gelukkig is een fietslamp; qua gebruik, is dat geen zo'n ingewikkeld ding.
De eerste plaatsing van het lichtgeheel op de Kobra was niet helemaal naar mijn zin: op de trapboom zit de lamp eigenlijk te laag naar mijn smaak. Een lage plaatsing betekent dat je ofwel de lichtbundel vlak voor je moet projecteren (op pakweg 10m) ofwel dat je de tegenliggers zal verblinden.
De Minoura Spacegrip kreeg dus een nieuwe plek: op de stuurpen. Hierdoor zit de lamp een 30-tal cm hoger en meteen kon de afstandsbediening - zonder verlengkabel - een plekje op het stuur krijgen, binnen handbereik. Ook de kabelspaghetti is compacter geworden. Veel beter!
Nu draait de koplamp mee met het stuur. Het (kleine) nadeel is dat de indicatie van de batterijspanning buiten het zicht valt.
Dan de titel: de technische specificaties van de lamp vermelden een lichtstroom van 1200 lumen indien de drie leds ingeschakeld zijn. In dat geval zou de autonomie 2u bedragen.
Nu is 1200 lumen enorm veel licht. Neem dat maar van me aan. Teveel van het goede eigenlijk. Verblindend veel. De merknaam "Small Sun" is wel erg goed gekozen. Gelukkig kan ik ervoor kiezen om enkel de beide R2 leds in te schakelen; die hebben een smallere, meer gerichte lichtbundel met een lagere intensiteit. De kleurtemperatuur is ook iets warmer.
Op foto is het altijd moeilijk om de realiteit weer te geven. Wel is het duidelijk dat het contrast tussen wat verlicht en onverlicht is erg groot wordt.
Ik moet trouwens opmerken dat de afwerking van de lamp picobello is. De spiegelreflectoren zijn prima uitgelijnd, bijvoorbeeld.
Op het jaagpad, zonder tegenliggers, kan ik dan wel de hele reeks leds (1x XM-L T6 en 2x XP-E R2) inschakelen. Zo kan het licht tot 500m ver schijnen! Wellicht ben ik dan vanaf ruim een kilometer zichtbaar, waarschijnlijk zelfs van veel verder dan dat. De autonomie krimpt dan tot een povere twee uur. Herladen duurt langer dan de brandduur.
Conclusie: eigenlijk is dit van het goede teveel. Voor in de stad is zo'n lamp absoluut onbruikbaar. Niet alleen verblind je er elke tegenligger mee; de lichtsterkte zorgt ervoor dat je buiten de verlichte zone niets meer ziet. Bovendien: als het licht ergens op gereflecteerd wordt, verblind je ook jezelf! Er zou een dimmer ingebouwd moeten zijn, zoals op Europese acculampen van B+M of Trelock. Dat verklaart wellicht een deel van het prijsverschil.
Anderzijds: op echt onverlichte wegen, waarbij de kans op tegenliggers klein is, is die lichtsterkte dan weer prima. De afstandsbediening zorgt ervoor dat je het licht snel kunt omschakelen zonder het stuur los te laten. De "strobe"-stand wekt bijna de indruk dat je met een politievoertuig onderweg bent, vooral omwille van de lichtintensiteit. De geleverde lichtsterkte en de gerichte bundel maken dat je met een gerust hart aan +30 kunt fietsen. Je kunt ruim ver genoeg vooruit kijken.
Het licht is wat ik ervan verwacht had: een bak licht, prima voor verlaten gebieden, maar ongeschikt om je ermee in het verkeer te begeven.
Voor echt goede verlichting, functioneel, voldoende, degelijk en sociaal aanvaardbaar, moet je bij enkele Europese fabrikanten terecht. Dat danken we aan de technisch goed uitgewerkte en strenge Duitse normen op dit vlak. Daar betaal je dan wel de hoofdprijs voor. Hoewel: bij Rose is de prijs van de B+M Cyo's spectaculair gedaald. Dit is van het beste wat er op de markt is en nu voor een mooie prijs! Je hebt er wel een naafdynamo voor nodig.
Nog eens: dat ik daar niet voor koos, is omdat het niet evident is om de Kobra met een dynamo uit te rusten. Wilde ik dat toch doen, dan liep de prijs hoog op. Te hoog voor de weinige keren dat de Kobra bij duister gebruikt wordt.
Een eerste probleem: de handleiding...
Hoe zit het met jullie Chinees? Het mijne is niet zo goed... Gelukkig is een fietslamp; qua gebruik, is dat geen zo'n ingewikkeld ding.
De eerste plaatsing van het lichtgeheel op de Kobra was niet helemaal naar mijn zin: op de trapboom zit de lamp eigenlijk te laag naar mijn smaak. Een lage plaatsing betekent dat je ofwel de lichtbundel vlak voor je moet projecteren (op pakweg 10m) ofwel dat je de tegenliggers zal verblinden.
De Minoura Spacegrip kreeg dus een nieuwe plek: op de stuurpen. Hierdoor zit de lamp een 30-tal cm hoger en meteen kon de afstandsbediening - zonder verlengkabel - een plekje op het stuur krijgen, binnen handbereik. Ook de kabelspaghetti is compacter geworden. Veel beter!
Nu draait de koplamp mee met het stuur. Het (kleine) nadeel is dat de indicatie van de batterijspanning buiten het zicht valt.
Dan de titel: de technische specificaties van de lamp vermelden een lichtstroom van 1200 lumen indien de drie leds ingeschakeld zijn. In dat geval zou de autonomie 2u bedragen.
Nu is 1200 lumen enorm veel licht. Neem dat maar van me aan. Teveel van het goede eigenlijk. Verblindend veel. De merknaam "Small Sun" is wel erg goed gekozen. Gelukkig kan ik ervoor kiezen om enkel de beide R2 leds in te schakelen; die hebben een smallere, meer gerichte lichtbundel met een lagere intensiteit. De kleurtemperatuur is ook iets warmer.
 |
| 2x R2 leds |
 |
| T6 led |
 |
| alle leds ingeschakeld |
Ik moet trouwens opmerken dat de afwerking van de lamp picobello is. De spiegelreflectoren zijn prima uitgelijnd, bijvoorbeeld.
Op het jaagpad, zonder tegenliggers, kan ik dan wel de hele reeks leds (1x XM-L T6 en 2x XP-E R2) inschakelen. Zo kan het licht tot 500m ver schijnen! Wellicht ben ik dan vanaf ruim een kilometer zichtbaar, waarschijnlijk zelfs van veel verder dan dat. De autonomie krimpt dan tot een povere twee uur. Herladen duurt langer dan de brandduur.
Conclusie: eigenlijk is dit van het goede teveel. Voor in de stad is zo'n lamp absoluut onbruikbaar. Niet alleen verblind je er elke tegenligger mee; de lichtsterkte zorgt ervoor dat je buiten de verlichte zone niets meer ziet. Bovendien: als het licht ergens op gereflecteerd wordt, verblind je ook jezelf! Er zou een dimmer ingebouwd moeten zijn, zoals op Europese acculampen van B+M of Trelock. Dat verklaart wellicht een deel van het prijsverschil.
Anderzijds: op echt onverlichte wegen, waarbij de kans op tegenliggers klein is, is die lichtsterkte dan weer prima. De afstandsbediening zorgt ervoor dat je het licht snel kunt omschakelen zonder het stuur los te laten. De "strobe"-stand wekt bijna de indruk dat je met een politievoertuig onderweg bent, vooral omwille van de lichtintensiteit. De geleverde lichtsterkte en de gerichte bundel maken dat je met een gerust hart aan +30 kunt fietsen. Je kunt ruim ver genoeg vooruit kijken.
Het licht is wat ik ervan verwacht had: een bak licht, prima voor verlaten gebieden, maar ongeschikt om je ermee in het verkeer te begeven.
Voor echt goede verlichting, functioneel, voldoende, degelijk en sociaal aanvaardbaar, moet je bij enkele Europese fabrikanten terecht. Dat danken we aan de technisch goed uitgewerkte en strenge Duitse normen op dit vlak. Daar betaal je dan wel de hoofdprijs voor. Hoewel: bij Rose is de prijs van de B+M Cyo's spectaculair gedaald. Dit is van het beste wat er op de markt is en nu voor een mooie prijs! Je hebt er wel een naafdynamo voor nodig.
Nog eens: dat ik daar niet voor koos, is omdat het niet evident is om de Kobra met een dynamo uit te rusten. Wilde ik dat toch doen, dan liep de prijs hoog op. Te hoog voor de weinige keren dat de Kobra bij duister gebruikt wordt.
Abonneren op:
Posts (Atom)