Onderweg met de fiets

Onderweg met de fiets
fietstechniek, tochten, bedenkingen, ...

dinsdag 18 november 2014

"Orca's in de wereld": update

De pagina met het overzicht van de Orca's is sinds vandaag sterk uitgebreid: nu staan ze er allemaal op, met dank aan André Vrielink van Flevobike, die me een overzicht bezorgde.

Bij de meesten is de informatie beperkt: serienummer, productiedatum (tot nr 23), kleur en land van bestemming.

Voor de rest van de informatie blijft het afwachten of/tot de eigenaars zich melden.

Ook de pagina met tips en trucs wordt stilaan vollediger. Hopelijk groeit die stilaan uit tot een volwaardige handleiding. Daarvoor zullen we wellicht met enkelen de handen in elkaar slaan.

zondag 16 november 2014

Dilemma's


Hoewel ik toen eigenlijk ziek was (ziek geworden ter plaatse), heb ik wel leuke herinneringen overgehouden aan de OBT van 2012.

Vorig jaar lukte het niet om een aantal redenen, maar deze keer... Op 28 december vindt alweer de jaarlijkse Oliebollentocht plaats. Ik heb wel zin om te gaan.

Met de E-Orca naar Nijmegen, dat moet kunnen, toch? Als ik dan even reken: pakweg 200 km, dat betekent een dag rijden. Dus op zaterdag tot daar in de buurt, op zondag even de Oliebollentocht meerijden en op maandag weer huiswaarts. Perfect haalbaar.

Maar het wordt minder haalbaar indien het weer echt tegenzit. Stel dat het sneeuwt of onweert, dan is 200 km wel erg hoog gegrepen en al helemaal indien er 10 cm sneeuw zou liggen. Dat is weinig waarschijnlijk, maar wel mogelijk.

Een alternatief is meeliften met iemand die plaats heeft voor mij en de Orca. Misschien kan ik wel een auto lenen en de Orca in een aanhangwagen meenemen; dan kan alles netjes op één dag, maar eigenlijk vind ik het wel bizar om even 400 km met de auto af te leggen voor een fietsrit.
Nog een alternatief is niet gaan, maar dat is het minst aantrekkelijk, want het is altijd leuk om weer met een bende velonauten op te trekken.


 

zaterdag 15 november 2014

Technisch eerder verschillende oplossingen


Eerst een voorbeeld uit de vooroorlogse racerij, zoals ik het meen begrepen te hebben. In races gaat het uiteraard om winnen, om de snelste te zijn. Dat is in de autoracerij niet anders en daar gaat het al meer dan een eeuw zo.

Het klassieke voorbeeld komt uit de wedstrijden aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Aan de ene kant had je het Duitse gedachtegoed, vertegenwoordigd door Mercedes Benz en aan de andere kant het genie van Ettore Bugatti. Mercedes redeneerde: willen we sneller gaan, dan moeten we meer vermogen produceren. Grotere motoren, compressoren, ... Dat was het streven. Bugatti, bekend om de elegantie van zijn wagens, bekeek het anders: moet het sneller, dan maak ik de wagens lichter en met minder luchtweerstand. Natuurlijk ligt het in het echt wat genuanceerder, maar dat lijkt toch het uitgangspunt geweest te zijn.

Hetzelfde heb je in het fietswereldje, maar dan niet enkel vanuit het perspectief van de fabrikanten bekeken. Fietsen zit in de lift, dat is zeker. Als ik het vanuit het nauwe, Gentse standpunt bekijk - daar beschik ik over cijfers - neemt het aantal fietsers al jarenlang telkens toe. Maar: hoe langer de afstand wordt, hoe groter het verschil in verplaatsingstijd tussen auto en fiets. Nu groeien die ook naar elkaar toe omdat de wegen dichtslibben, maar het verschil is er wel. De oplossing ligt voor de hand: maak de fiets sneller en dan wordt die ook op langere afstand een haalbaar alternatief.

De industrieel-commerciële oplossing kennen we ondertussen al: de steile opkomst van de e-bike toont duidelijk dat hier een populair alternatief geboden werd. De evolutie gaat pijlsnel, zo snel dat de wetgever het allemaal niet kan volgen. Na de e-bike kwam, heel logisch, de speedelec: meer vermogen en dus sneller. Dat is de Mercedes Benz oplossing.

Het alternatief komt uit een voor Jan-met-de-pet onbekende hoek: de ligfietswereld. Waar je met een speedelec 350 w (legaal grijze zone) of meer nodig hebt om 40 te rijden - bovenop het vermogen dat je zelf levert -, haal je met een moderne, sportieve velomobiel zonder veel inspanning die snelheid zonder ondersteuning... Daarenboven lig je veel comfortabeler en ben je beschermd tegen de elementen.
Zo'n voertuig heeft wel een belangrijk nadeel tegenover de speedelec: de kostprijs ligt aanzienlijk hoger.
Wat de vermogens hier betreft: kijk maar eens naar deze mooie samenvatting van Wim Schermer.

Een voorbeeld: aan de ene kant heb je de Riese und Müller Bluebike Cruiser.

Daar tegenover plaatsen we voor het gemak een Milan GT.



De eerste heeft een ondersteuning van 350 W (Bosch middenmotor) en de laatste is een pure HPV. De eerste haalt, bij vol vermogen en een snelheid van 40 à 45, net 40 km op een acculading (als het niet te koud is). Dit weet ik uit welingelichte bron: een gebruiker van zo'n Cruiser. De Milan GT heeft 150 W nodig, door de fietser geleverd, om 50 km/u te halen... Met enige training is 150W continu vermogen  haalbaar. 500 W (motor + eigen vermogen) tegenover 150 W dus, waarbij de eerste dat gedurende maximum 40 km volhoudt en de tweede een pak meer.

Stellen we die twee tegenover elkaar, dan kost de Milan, zonder opties, zowat het dubbele. Anderzijds, omdat het een velomobiel is, is de inzetbaarheid veel minder afhankelijk van de weersomstandigheden en is het comfort niet vergelijkbaar. De rekening maken is natuurlijk niet eenvoudig, maar ik kan me voorstellen dat die, na pakweg vijf jaar, ongeveer gelijk uitkomt. Door het koetwerk is een velomobiel al veel minder onderhoudsgevoelig en doordat je zomer en winter kunt rijden, zal hij ook een stuk beter inzetbaar zijn voor woon-werk verkeer.

De problemen die zich hierbij stellen:
  • Jan-met-de-pet koopt liefst hetzelfde als iedereen in de straat, maar dan net wat beter (De Blue Label Cruiser dus)
  • stap binnen in de fietsenzaak en je kunt bij wijze van spreken op je Cruiser terugkeren. Op je DF of Milan zal je enkele maanden moeten wachten. Onmiddellijke behoeftenbevrediging is nog altijd een belangrijk aspect
  • het klassieke "fear of the unknown" 
Als je nu, los van de wetgeving, een Milan uitrust met een ondersteuning, dan is die 45 voor iedereen haalbaar en dan heb je een voertuig dat zomer en winter bruikbaar is, veiliger,  comfortabeler en met een veel grotere autonomie.
Hetzelfde verhaal gaat natuurlijk ook op voor andere speedelecs versus andere velomobielen.

vrijdag 14 november 2014

Nog altijd genieten

De voorbije werkweek was extreem kort: dinsdag 11 november is een feestdag en op maandag maakten we de brug. Omdat mijn werkweek stopt op donderdagmiddag, betekende het deze keer amper anderhalve dag werken. Twee woon-werk ritten heen en terug, maar het weer was heerlijk. De ochtendzon schitterde en 's avonds werd de lucht in brand gestoken door de ondergaande zon.

Onder zo'n omstandigheden is fietsen puur genieten.
's Ochtends, rond 7u30
In de namiddag ziet het er helemaal anders uit, maar daarom niet minder mooi.

Zonnig, droog en de temperaturen zijn aangenaam voor de tijd van het jaar; dit zijn perfecte fietsomstandigheden.

woensdag 12 november 2014

Vrachtcapaciteit

Vrijdagmorgen was er tijd om naar het containerpark te gaan. In de garage stond een bergje materiaal voor recyclage: een oude laserprinter (mainboard stuk), een fax, een desktopbehuizing, een samsonite koffer van bijna een halve eeuw terug, een fototas waar geen enkele rits nog van werkte, verpakkingsmateriaal, ...

Als je geen auto hebt, zoek je een andere manier om daar te raken en liefst zo dat alles in één rit mee kan. Dat lukt niet met de velomobiel, maar wel met de bukker.



Vier fietstassen volgeladen, een vouwbox op de bagagedrager en de Croozer Cargo erachter. Wellicht had in de fietskar nog meer mee gekund en ook in de vouwbox was nog wat plaats.

Omdat een mens - ik alvast toch - leeft op plannen en dromen, broed ik al op een liggend alternatief, waar mooi constructiewerk achter steekt: de XYZ two seater in cargo-trike uitvoering.

XYZ TWOSEATER - with cargo boxes
Ik moet het concept nog even goed bekijken, want naar ik las kan de besturing wel wat verbetering gebruiken. Het voornaamste ingrediënt is vierkante aluminiumbuis. Ik zag al een versie waar voorwielvering in voorzien was.
Met een laadvermogen van 120 kg (+ bestuurder) kan die al wat dragen. Het lijkt ook een mooi platform om ondersteuning op te zetten. De plannen zijn gratis te downloaden; een onderdelenlijst zit er ook bij.

zondag 9 november 2014

Select clubje

Ligfietsers zijn en blijven een zeldzaam verschijnsel. Velonauten nog meer.

Iemand nam een leuk initiatief: een wereldkaart waarop alle ligfietsers zich kunnen registreren.

http://www.recumbent-world.com/

Ze zullen er natuurlijk nooit allemaal op verschijnen, maar voor België en Nederland is het alvast erg mager op dit moment.

Werkweek

De voorbije week was routine.
Dat wil zeggen: zaterdag 1 november bracht ik een bezoek aan broer en zijn vrouw (ik start de teller telkens op zaterdagmorgen). Prachtige herfstdag, lekker warm, mooi licht, dus een aangename tocht (op de klapband na).
De rest van de week was een gewone werkweek. Elke ochtend kort na 7u de deur uit en iets voor 18u weer thuis. Ook het weer was routine: mooie en minder mooie dagen wisselden elkaar af, met alweer normale temperaturen voor de tijd van het jaar. Dat wil zeggen dat het 's ochtends al wat frisser kan worden.

Maar toch was het leuk fietsen en af en toe konden leuke beelden geschoten worden. Dat moest dan wel met de oude Lumix TZ19, want de ontspanknop van de recentere Fuji X20 had er de brui aan gegeven (ik heb die sinds gisteren terug). Het gevolg is dat de beeldkwaliteit wat beperkter is, maar dat moet dan maar.


7u15: vertrek door de Gentbrugse Meersen
Bijna aan het werk: de kerk van Semmerzake
Het resultaat van een weekje fietsen