donderdag 26 mei 2016

Het is zover: bij Flevobike

Vanmiddag laadden we de Orca op het dak van de auto en vatten we de rit naar Dronten aan. Daar eindigde het voor mij. Mijn compagnon de route ging nog een uurtje verder, naar het verre noorden: Friesland.


De E-Orca voor het bedrijfgebouw van Flevobike
Na dik drie uren, met hier en daar flinke vertragingen, waren we op mijn bestemming. De Orca werd de werkplaats ingerold, waar nog drie nagelnieuwe soortgenoten stonden, in diverse stadia van afwerking. Meteen was dit het moment om even de stand van zaken te bekijken.

Eén van de nieuwe beschikte over een nieuw type achterlicht, met remlicht! Helaas kan dit momenteel enkel in combinatie met de schijfremmen.


Het nieuwe type achterlicht
De grootste vernieuwing is er op het vlak van de boordelektronica. Het 'dashboard', waarop je de lichten bedient, is helemaal gewijzigd.


Nieuwe bediening van de lichten
In mijn exemplaar kies je met elke knop één lamp, waarbij in mijn Orca de linker lamp dichterbij schijnt en de rechter lamp als schijnwerper dienst doet.



Nu werkt het eerder als in een auto: in de eerste stand worden de lichten gedimd, maar ze werken wel allebei. In de hoogste stand geven ze het volle vermogen. Het lijkt me dat het sterk aanbevolen is bij dit systeem om te kiezen voor de verstelbare lampen, maar dat is niet zeker.

Ook de knipperlichten werken anders en weer zoals in veel recente wagens: na een druk op de knop knipperen ze drie keren. Als je langer drukt (pakweg een seconde), blijven ze werken tot je weer drukt. Indien je beide knoppen (links en rechts) tegelijk indrukt, activeer je het noodsignaal: de vier knipperlichten werken samen, tot je ze met een druk op de knop weer uitschakelt.
De knop voor het lichtsignaal doet beide koplampen knipperen.


De elektronica die alles stuurt
Omdat het elektronisch verloopt en programmeerbaar is, kan Flevobike de knipperfrequentie aanpassen, net zoals bijvoorbeeld het aantal knippersignalen van de richtingaanwijzers na een druk op de knop.
 
De Orca's die klaarstaan, zijn allemaal bedoeld voor Duitsland. Ze zijn allemaal zeer volledig uitgerust:
  • (uiteraard) elektrisch ondersteund
  • Magura Big Twin schijfremmen met dubbel uitgevoerde remklauwen en hydraulisch bediend
  • bagagenet en Ventisit bodemmatten
  • verstelbare koplampen
Dubbel uitgevoerde Magura Big Twin schijfremmen

Het is allemaal nog wat luxueuzer geworden, nog mooier.

zondag 22 mei 2016

Schwalbe Shredda en Conti TourRIDE op de E-Orca - evaluatie

Bij 24.600 km werden de Schwalbe Trykers op de E-Orca vervangen door Shredda vouwbanden (40-406). Achteraan kwam op datzelfde moment een Conti TourRide 47-406 te liggen.

Ondertussen legde ik met die banden 4000 km af. Ik meen dat er ondertussen voldoende ervaring is om er wat over te kunnen vertellen.

Conti TOURRide 47-406

Om te beginnen is dit een spotgoedkope band: 11,80 euro. De band doet zijn werk zoals het hoort: onopvallend, zonder enig probleem. De enige bemerking is dat hij op een vochtig wegdek af en toe durft door te slippen, maar dat had ik eigenlijk al met elke band. Da's ook niet moeilijk: de ondersteuning zorgt ervoor dat de achterband bij het aanzetten tot 250 W extra te verwerken krijgt.

Aan het profiel te zien, zal die heel wat kilometers meegaan.


De Conti toen die er pas op lag
4000 km later

Schwalbe Shredda 40-406 vouwband

Ik zocht naar een vervanging voor de Schwalbe Trykers, die de voordelen van die band zou bezitten, maar liefst minder kwetsbaar. Omwille van de vele enthousiaste commentaren van andere velomobielrijders, bestelde ik een setje Shredda's.

Op 4000 km had ik hiermee nog geen enkel lek. Dat is natuurlijk prima, zeker voor een band met een (relatief) matige lekbescherming. Qua rijcomfort doen ze niet onder voor de Trykers: stil, trillingsvrij en met een prima zijdelingse grip. Het rijgedrag is dus helemaal zoals ik hoopte. Wel lijkt het loopvlak al behoorlijk afgesleten. Waar ik met de Trykers zowat 8000 km haalde, lijkt 6000 hier het maximum te worden. Wel nog even afwachten wat het reële totaal zal zijn.


Fabrieksfoto van de Shredda (let op het profiel)
Een beter deel van het loopvlak na 4000 km
Zelfde band, zelfde moment

Economisch aspect

De Shredda's - in vouwversie - zijn behoorlijk prijzige banden. Een Tryker kost (bij bike24.de) zowat 20 euro; de Shredda betaal je 33 euro. Als die dan ook minder lang meegaat, loopt de kilometerkostprijs aardig op: grofweg 0,5 cent per kilometer (6000 km) voor de Shredda tegenover 0,25 cent voor de Tryker (8000 km).
Voor wie de velomobiel in de vrije tijd gebruikt, maakt dat weinig uit, maar voor woon-werk verplaatsingen, waarbij het economische aspect toch ook meetelt, wordt het toch wel duur.

Anders gesteld: de achterband kost één derde van een voorband (waarvan je er dus twee nodig hebt) en gaat waarschijnlijk drie keer zo lang mee... Als die schatting klopt, bedraagt de kilometerkostprijs voor de Conti iets meer dan een 0,05 cent! Jammer genoeg bestaat die niet smaller dan 47 mm. Dat past dus niet vooraan op de Orca. Ik weet ook niet hoe die band zou presteren als voorband.

De vergelijking gaat niet helemaal op: de Shredda's zijn vouwbanden en die zijn altijd duurder. Dezelfde band in draadversie kost hetzelfde als de Conti. Blijft natuurlijk het verschil in levensduur, maar het lijkt me wel het proberen waard, ondanks de - volgens anderen - iets mindere performantie.

Besluit

De Conti TourRIDE doet perfect wat hij moet doen. Prima tractie, voldoende comfort, weinig slijtage, geen lekken en dat voor erg weinig geld.
De Schwalbe Shredda's horen eerder in de categorie 'close, but no cigar': goede grip, amper rijgeluiden (iets meer dan de Trykers), betrouwbaar, maar ze slijten wel hard.

zaterdag 21 mei 2016

Uitdagende onderhoudsbeurt

De teller van de E-Orca staat op ruim 28000 km. Het wordt stilaan tijd voor een grondige controle van de hele aandrijflijn en andere slijtagedelen. Waar kun je daar beter voor terecht dan bij de fabrikant? Ik ken de Orca stilaan goed genoeg om veel zaken zelf te doen. Daarenboven kan ik ook bij Fietser.be terecht voor heel wat zaken, maar voor deze zomer staat een flinke rit op het programma, dus wil ik het deze keer wel door de specialisten ter zake laten gebeuren.

Jan fietst dus binnenkort naar Dronten, naar Flevobike. Toevallig kan ik een lift krijgen tot daar, met de Orca op het dak van de auto. Daar zeg ik geen neen tegen. Bij Flevobike verwachten ze me ook al.

Het terugrijden doe ik wel op eigen kracht. Via brouter.de liet ik net een velomobiel-vriendelijke route uitstippelen. Jawohl: die routeplanner biedt de optie 'velomobiel'. De conclusie: 290 km bedraagt de afstand naar huis. Dat is een mooie uitdaging, want die afstand zou op één dag haalbaar moeten zijn. Een flinke rit, dat wel, een hele flinke, maar toch te doen. Denk ik. Gewoon een kwestie van tijdig te vertrekken. Lukt het niet, dan vind ik wel een hotelletje of kamer met ontbijt ergens onderweg. Lukt het wel, dan zal ik mijn persoonlijke record - langste dagafstand - met bijna 100 km verbeterd hebben.

De planner gaf trouwens een kortere optie - 270 km -, maar dat is dan de 'trekking'-optie, waarbij expliciet vermeld staat dat die voor een langzaam tempo bedoeld is. Bijna 300 km op één dag en een langzaam fietstempo, dat gaat niet samen. De velomobieloptie wordt het.


vrijdag 20 mei 2016

Ligfietstreffen Essen - dag 3

Het is alweer bijna twee weken voorbij, maar hier volgt deel drie - dag 3 - van het ligfietstreffen in Essen.

Dag 2 was guur: grijs, koud - 10 ° C is echt weinig voor eind april - en winderig. De voorspellingen hadden het over een koude nacht van zaterdag op zondag. Gelukkig had ik daar op geanticipeerd en was de dikke, lekker warme winterslaapzak mee.

De andere Jan (Cnops) vertelde me bij het ontbijt dat er 's nachts ijs op de tenten lag... Geen last van gehad.

In elk geval: we stonden op met een blauwe lucht en hadden zicht op een zonnig kampeerveldje. Dat was heel wat aangenamer dan de dag ervoor!

De zondag zou in twee delen uiteenvallen:
  • in de voormiddag zouden we vertrekken vanaf Essen naar het MAS (museum aan de stroom) in Antwerpen. Dit werd de afsluitende rit van het treffen. Van daaruit zou iedereen zijn eigen weg gaan.
  • die eigen weg betekende dat drie velomobielen (E-Orca, WAW en Strada) vergezeld door twee ligfietsen (Nazca Cruiser en Seiran SL) naar Gent en verder zouden rijden.

Deel 1: afscheid van de groep en de rit naar het MAS

De tent en bijhorende spullen worden ingepakt. Brecht biedt aan om de fietskar met inhoud in zijn camper mee te nemen. Da's makkelijk: heel wat kilo's minder te trekken en bij poortjes en ander hindernissen gaat het toch beter zonder aanhanger.

Afscheid van Wilco (voldoende energie voor zowat 11 km, leerden we)
klaar voor het vertrek
Vanuit Essen gaat het door landelijk gebied tot we Antwerpen naderen. Rustig - het was tenslotte zondagochtend - en af en toe kruisen we een groep wielertoeristen. Aan een gezapig tempo en meestal over goede wegen naderen we 't stad (zoals de autochtonen het noemen).

Even pauze
Een keer we dichter bij Antwerpen - vanaf Zandvliet - komen, verandert het landschap: het havengebied is het domein van de zware industrie. BASF bezit daar een indrukwekkend bedrijfsoppervlak. Op zondag door zo'n gebied rijden is iets bizars: normaal moet het daar gonzen van de activiteit, maar nu is het stil en verlaten.


We besluiten een middagpauze in te lassen in Lillo, een restant van hoe de dorpen er hier vroeger uit zagen (maar nep: Lillo-dorp lag vroeger waar nu de haven ligt).

We daveren Lillo binnen

Via een prachtig geasfalteerd fietspad gidst Lucien ons tot aan het MAS. Bij het binnenrijden van Antwerpen krijgen we een schitterend zicht op de stadskern.

Het centrum is dan weer heel erg druk. Niet te verwonderen: het is ondertussen bijna 15u, stralend weer en we zitten in wat ondertussen een belangrijk trefpunt in het centrum geworden is.
Tijd voor afscheid van het gezelschap, want morgen moet ik om 8u op kantoor zijn. Naar Gent is het nog een flink eind.

Deel 2: van Antwerpen naar Gent

Joop en Anita rijden nog een eindje mee op. Zij moeten naar Philippine en dus ook naar de overkant van de Schelde. Ook nu weer vormen we aan de voetgangerstunnel een ware attractie. We moeten er wel in enkele keren door; vijf velomobielen krijg je nu eenmaal niet in één keer in de lift.
Een eindje voorbij die tunnel draaien Joop en Anita noordwaarts. Nu zijn we nog met vijf. Jan Cnops heeft de route uitgestippeld en leidt ons langs rustige wegen naar Sint-Niklaas. Af en toe krijgen we enkele uitdagende hindernissen op het parcours.


De klok tikt, de zon zakt. Het tempo bedraagt een gezapige 22 km/u. We beslissen afscheid te nemen van de ligfietsers aan een terrasje tegenover het station van Sint-Niklaas. Vanaf daar loopt een fietsroute grotendeels langs de spoorlijn naar Lokeren en dan nog wat verder richting Gent.
Het tempo stijgt meteen: we komen overeen een kruissnelheid van 35 km/u aan te houden. Met de wind in de rug is dat niet lastig. Hans merkt ergens onderweg op dat de ondersteuning in de Orca wel een verschil maakt: telkens als we moeten versnellen na een overweg of een kruispunt, stuif ik er vandoor (ondersteuning op 'eco').

Bijna thuis
Zo rond 19u komen we aan in Gent. De groep valt uiteen; elk gaat van hieruit zijn eigen weg. 115 km zijn afgelegd. De laatste dag was het weer ideaal: zonnig, niet te warm en rugwind.


Het treffen zit er weer op. Weer zo'n moment dat in het geheugen blijft hangen. Ligfietsers uit alle windstreken samen, ervaringen uitwisselen, een avondje informatie doorgeven over gps-navigatie (brouter.de blijkt erg handig als routeplanner) en vooral samen genieten van de fietstochten.
Cycle Vision lonkt. Daar kom je weer gelijkgestemden tegen, maar ik moet de planning nog eens goed bekijken. 

donderdag 19 mei 2016

Nog een Vlaamse E-Orcaan

Fietser.be maakte al een hele poos geleden een deal met mij: indien hun test-Orca niet beschikbaar is - omdat iemand hem kocht, bijvoorbeeld -, rij ik met de mijne tot daar of komt Brecht met een geïnteresseerde klant tot bij mij.

Uiteraard leidt dat niet altijd tot een bestelling. Dat kan enkel in een ideale wereld. Maar vaak komen nadien nog berichten tot bij mij: vragen, meldingen ...

Zo kwam vorige week weer een berichtje van Bart, die wel een E-Orca wilde, maar hem indertijd nogal duur vond voor iemand die niet wist of een ligfiets wel iets voor hem was; of hij hem wel voldoende zou gebruiken. Hij maakte de gebruikelijke omweg via een trike, maar de E-Orca bleef knagen.

Vorige week dus: of dit iets was. Nou: een E-Orca met alles erop en eraan
  • E-ondersteuning
  • dubbel uitgevoerde Magura Big Twin schijfremmen (een zeldzaamheid)
  • koplampen van binnenuit verstelbaar
  • Radical Design velomobieltas
  • Radical design velomobielhoes
  • extra 12V accu voor verlichting en dergelijke
  • velomobieldakje van Flevobike
  • extra binnen- en buitenbanden
De Orca dateert van december 2014 en heeft 6.900 km op de teller. Als de verkoper dan dik 2.000 euro van de nieuwprijs afdoet, is dat in zekere zin een 'koopje'. De Rohloffnaaf is amper ingereden...


E-Orca in quasi nieuwstaat
Magura Big Twin dubbel uitgevoerd: een optie van bijna 1000 euro
Alle extraatjes samen
Ja dus, dat is iets.

Enkele dagen geleden kwam dan een vervolg binnen: Bart heeft de Duitse Orca gekocht. E-Orca nummer 63 rijdt nu in Vlaams-Brabant (regio rond Leuven) rond. En - voor alle duidelijkheid - dit is een zeldzaamheid. Tweedehands E-Orca's vind je misschien één keer per jaar.

Een groot voordeel hierbij is dat er geen wachttijd is. Bij een nieuwe is het wel even anders. 

maandag 16 mei 2016

Prima service van de fietshandelaar, maar voor mij geen Abus fietstassen meer

Het hoeft niet altijd over velomobielen te gaan en ook niet steeds over ligfietsen. In huis zijn er nog andere modellen. Elk van die fietsen beschikt ook over een aantal toebehoren, zoals fietstassen.

Enkele jaren geleden kochten we voor dochterlief haar fiets een mooie tas van Abus, model Dryve. Toen was al duidelijk dat onze criteria verschillen. Dat een fietstas ruim genoeg moet zijn voor wat je dagelijks meeneemt, is duidelijk. Voor de rest ging het bij haar vooral om het uiterlijk, waar voor mij degelijkheid voorop stond. Wat dat betreft, vond ik - voor de prijs - het bevestigingssysteem ondermaats en het materiaal te licht.

Ophanging (rugzijde) van de Abus Dryve
Je moet weten dat de Abus Dryve in dezelfde prijscategorie thuis hoort als Ortlieb en Vaude. Maar goed: de tas was voor haar en zij bepaalde dus wat het wordt. Het is tenslotte geen kind meer.



Dit jaar was de bevestiging van een sluiting helemaal losgekomen. Dat kon ik niet herstellen, dus vroeg ik bij de fietshandelaar of ze hiervoor een oplossing konden bieden. Tenslotte kost zo'n tas flink wat centen en is dit een defect dat het gevolg is van een ontwerpfout, in mijn ogen toch. Je ziet op de foto hierboven dat de slotplaat een hard plastic stuk is, dat in het textiel geklemd is. Die bevestiging is puur mechanisch een zwak punt (sterke belasting op een klein oppervlak) en dat had het begeven.


Hier zat de plastic plaat
Ze zouden het met de Abus-importeur bekijken, want ook in de winkel vonden ze dit niet kunnen. Ik zou het wel horen.

Toen ik een week of zo later langsging, zei de meneer in de zaak dat de reactie van de vertegenwoordiger was: 'wat hebben ze daarmee gedaan om dat zo stuk te krijgen? Dat is zeker geen waarborg; het is verkeerd gebruik.'

Onze bedenkingen:
  • als een merk 80 euro rekent voor een tas, mag je minstens de degelijkheid van Ortlieb en Vaude verwachten. Dat is dus niet het geval.
  • een fietstas is er niet voor de sier; het is een gebruiksvoorwerp. Je vult zo'n tas met wat je nodig hebt.
  • fietsen komen ook in stallingen en rekken terecht en daar staan nog andere fietsen. Niet iedereen stalt zijn fiets even zorgzaam. Daar moet je product ook op bedacht zijn.
Een dikke nul voor Abus dus. Niks fout met hun sloten - die zijn echt prima -, maar hun fietstassen zijn hun geld echt niet waard.



Hoef ik niet meer en zal ik niemand aanraden. Dat is trouwens ook geen probleem: ze maken ze niet meer.

Mooie geste van de fietshandelaar: 'hier, ik heb er nog zo eentje. Neem maar mee. Wij zijn nog niet klaar met Abus.' Plum-Gent heeft daarmee nog eens bewezen dat klantvriendelijkheid hoog in het vaandel gevoerd wordt. Ik weet wel: volgens de consumentenwetgeving is het de winkelier die jou waarborg moet verlenen. Die moet dan zelf maar verhaal halen bij zijn leverancier, maar iedereen weet dat dit niet evident is.

Dochterlief is tevreden: de tas is kosteloos vervangen. Ze kan weer enkele jaren voort.
Mijn vertrouwen in Abus fietstassen is helemaal weg. Mijn vertrouwen in hun dienst na verkoop eveneens. De volgende keer wordt het Ortlieb of Vaude. Bewezen degelijkheid en gekende klantendienst.