Winterperikelen

Na de klapband van maandag en de vastgevroren versnellingsnaaf dinsdag had ik er genoeg van: woensdag en donderdag werd dus de auto gestart om naar het werk te rijden. eFAW bleef op stal.
Eigenlijk niet slecht: als het 's morgens -11° C is, is fietsen, zelfs in een velomobiel, niet echt aangenaam. Als de wegen flink besneeuwd liggen, duurt de verplaatsing ook erg lang. Drie uren per dag op de fiets, dat is wat teveel van het goede.

Vrijdagmorgen legde ik dan, als experiment, een winterband op de voorwiel van dochterliefs fiets. Zij is fietstechnisch de minst sterke in huis, dus kan wat meer stabiliteit zeker geen kwaad. Zo'n band kost aardig wat (€ 50), dus hoopte ik dat het resultaat zou opleveren.

Gisteren liet ze me weten dat die band een duidelijk voelbaar verschil maakt. Doel bereikt.
 
Ook vrijdag moest ik voor het werk naar het Antwerpse. Dat betekent van thuis met de Birdy naar het station fietsen - de meeste straten lagen er heel behoorlijk bij (geen fietspaden op die route) - dan met de trein tot in Ekeren en dan weer fietsen tot op de bestemming.

In het weerkeren was de trein in Ekeren net vertrokken en dus besloot ik dan maar tot aan het station van Berchem te fietsen. Uiteindelijk heeft de Birdy vrijdag bijna 50 km gebold. Dat wordt dus afspoelen: een aluminium fiets, een onbeschermde ketting en straten vol pekel, dat is geen ideale combinatie.

Zaterdag haalde ik dan de Marathon Supreme weer van het wiel en legde een nieuwe Perfect Moiree in de plaats. Ook de achterband wordt vervangen door een band met meer profiel, zodat de winterse omstandigheden met betere wapens bestreden kunnen worden: afhankelijk van wat de fietsenzaak me kan leveren, wordt het ofwel een Schwalbe Big Ben ofwel een Big Apple Plus in de maat 47-406. De PM (54 mm) leg ik dan opzij tot het weer zachter zal zijn.

winterprik en NuVinci-probleem

Het was in alle media aangekondigd: de vorige nacht zou er een heel pak sneeuw vallen. Zo ergens tussen de 5 en 10 cm en in het westen het meest. Vanmorgen lag er dus 8 à 10 cm, schat ik.
Dus werd een al lang geplande alternatieve route uitgetest, die me langs de rand van de heuvelige Vlaamse Ardennen zou leiden: langs Schelderode, Melsen, Vurste, Semmerzake naar Gavere. Die weg, de Gaversesteenweg, start in Merelbeke.

Maar het begon al goed: de nagelnieuwe linkerband stond vanmorgen weer plat ! Daar ging de planning: de extra tijd die ik voorzien had voor de rit ging op aan het wisselen van de binnenband.

Dat bij mij in de straat niet gestrooid noch geruimd wordt, dat is al jaren zo en da's ook niet erg. In de dreef om de hoek lag vanmorgen geen modder, maar een oneffen ondergrond bedekt met een flinke laag sneeuw. Weer afstappen dus en duwen. Prima was dan weer dat vanaf een eindje verder, vanaf de Brusselsesteenweg, ook de fietspaden geveegd waren !

Dan kwam ik aan de Gaversesteenweg, waar ik op de weg dacht te rijden. Dacht, want na pakweg 100m besloot eFAW dat dit niet kon; de fiets maakte een zwieper en dook tussen twee (stilstaande) auto's door tot aan de stoeprand aan de overkant. Gelukkig tussen twee auto's. Ik heb dan toch maar voor het geveegde fietspad gekozen voor een heel aantal kilometers.

Verderop werd de sneeuwlaag op dat fietspad geregeld dikker: mensen die de oprit ruimden, schepten het goedje op dat pad. Als ze er zelf maar vanaf waren. Auto's die langsreden strooiden de sneeuwpap ook al op dat fietspad. Dus ging ik weer de weg op. Moesten ze maar wat trager rijden achter me. Af en toe maakte de achterkant van eFAW een flinke slinger en dat hield de auto's op een ruime afstand. De voorwielen bleven de hele tijd mooi het gekozen traject volgen. Gelukkig !

En nog een eindje verder gaf de accu er de brui aan. Het lijkt erop dat de capaciteit bij lage temperaturen flink lager is: waar ik er anders pakweg 13 Ah uit haal, zal dat nu ongeveer 7 Ah zijn. Ik kon het niet zien, want het vizier was aangedampt. Daar kijk ik wel boven, maar de Cycle Analyst zit lager en die kon ik dus niet zien.
De laatste hellingen - bergop in Semmerzake en de brug op in Gavere - moesten dus op mankracht genomen worden. Met de extra weerstand van de sneeuwpap was dat hard werken !

De terugweg was andere koek en wel hierom: ik kon enkel met het kleinste verzet fietsen. Niet zo leuk, want dat betekent dat het tempo zo rond de 20 km/u draait.
De grip kon zon ongeveer 30° verdraaid worden, dus lijkt het me dat het probleem niet in de kabels, maar in de naafinterface of in de naaf zelf te zoeken is. Dat is ellende, want zoiets zoek je niet uit als het de stenen uit de grond vriest. Staat de fiets binnen, dan ontdooit de boel en werkt alles weer normaal... Vandaag (woensdag) nam ik dus maar de auto. Noodgedwongen. Anderzijds: bij het aanzetten toonde de thermometer -11 °C aan en dat is toch wel erg koud om te fietsen !

Wat een dag !

Dit korte relaas valt uiteen in twee delen: de heen- en de terugrit.

Vanmorgen besloot eFAW om trendy te doen: tijdens de rit raakte het bereik van de NuVinci N360 steeds beperkter, tot ik rond halfweg met een fixed gear reed. Gelukkig is na 8 km op de heenweg alles vlak. Dat betekende een kruissnelheid van 28 km/u tot aan de werkplek. Zal wel met water/vocht in de kabels te maken hebben, gecombineerd met lage temperaturen. Zodra er tijd is, zal ik de kabels dus moeten olieën.

Vanavond had ik dan weer het hele bereik maar net over halfweg eindige het leven van de linkerband in één klap.

Gezellig: bij vriestemperaturen op een stikdonker jaagpad binnen- en buitenband wisselen. Nu ligt links een Schwalbe Marathon Supreme vouwband (42-406), rechts een PM (47-406) en achter ook een PM (54-406). Tijdens het wisselen zijn drie fietsers me voorbijgereden, maar blijkbaar was het te koud om ook maar even in te houden.

Je ziet dat de band zijn beste tijd gehad heeft. Ik heb er geen 5000 km mee gedaan - opgelegd op 7500 km en nu op 13100 stuk - en dat lijkt me niet zo denderend. Nochtans is de uitlijning in de tussentijd enkele keren nagezien en die bleek perfect. 't Is winter, dus tijd om banden met een flink profiel in de plaats te gebruiken. Donderdag shoppen...

Anticiperen

Neen, geen foto's deze keer.

Toen ik deze morgen opstond, was de wereld rondom het huis bedekt met een dun wit laagje. Gelukkig had ik van de voorbije mooie dagen gebruik gemaakt om lang uitgesteld snoeiwerk te doen: de heggen aan beide kanten van de tuin hebben enkele jaren ongestoord kunnen groeien, maar nu moeten ze dringend tot een aanvaardbare hoogte teruggebracht worden.

Vandaag kon dat dus niet meer... Het beetje sneeuw bleek het preludium van wat ons de komende week te wachten staat.

Morgen wordt het koud, volgens het KMI: maximum rond het vriespunt. Dat wil zeggen: zo'n 3 of 4 graden in eFAW. De fietshandschoenen en een muts liggen klaar. Misschien trek ik nog een extra laagje aan (tot nu was het fietsshirt en een loopjasje erover), maar de korte broek zou nog moeten volstaan.
Het grootste probleem bij lagere temperaturen ontstaat bij de voetzolen: het spd-systeem zorgt ervoor dat de kou van de trappers via de plaatjes tot in de schoenen kruipt. Ik twijfel nog over de aanschaf van verwarmde zolen. Het alternatief bij echt lage temperaturen is de regels overtreden en toch maar de auto nemen, maar als het niet enkel vriest, maar ook sneeuwt, is die 's morgens helemaal ondergesneeuwd... Daarbij is zo'n winterlandschap mooi om zien; vanuit de blikken doos heb je daar veel minder zicht op.

Morgen vriezen dus. De nacht erop wordt dan weer sneeuw verwacht: dinsdagmorgen zou er een laag van 10 cm of meer kunnen liggen. De normale route, langs een jaagpad, is dan niet meer berijdbaar: op jaagpaden wordt niet gestrooid of geveegd. De enige fietsoptie is dan een middelgrote weg (de Gaversesteenweg) nemen en met de auto's meerijden - eigenlijk: de auto's achter me houden -, want op fietspaden wordt doorgaans ook niet geveegd of gestrooid.

Anticiperen dus, met enige ongerustheid.

Mooi weer

Midwinter is voorbij; de dagen worden weer langer. Dat betekent dat ik weer in de schemering naar het werk rijd.
Daarnaast was het de voorbije week behoorlijk fietsweer: droog en goed qua temperatuur. Fototijd!

Scheldedijk, De Pinte, rond 17u

Fietsen in 2012 - deel 3

Tijdens de zomer kwam er nog een fiets bij: de Valenteyn Kobra. Waar de Birdy zo goed als nieuw en klaar om te rijden was, was de Kobra meer een renovatieproject. De fiets kwam uit een kelder, waar hij enkele jaren opgeslagen was.

Recht uit de kelder

160mm Miche cranks

nieuwe Schwalbe Durano voorband

Hoofdsteun in wording

Nieuw kettingwiel met bijhorende lager

 

Continental GP achterband (en probleem met rem) en nieuwe Sora derailleur

Op dit moment rijdt de fiets, maar daar is alles mee gezegd. Er is nog behoorlijk wat werk aan, waarvoor de Kobra helemaal gestript moet worden.
Op het programma: de "tram" (buis waarop trapas zit) doorzagen en door middel van een binnenbuis verstelbaar maken. Zitje kan dan ook weer lager komen (gunstiger voor het zwaartepunt), frame opschuren en herspuiten. Misschien, indien ik er een eenvoudige oplossing voor kan bedenken, wil ik het stuur ook verstelbaar maken.

Shutter Precision LS003

Wat is het: een koplamp ! En wel de koplamp die ik samen met de SV-8 naafdynamo van dezelfde fabrikant (Shutter Precision) in Taiwan bestelde.

In een post vorige maand kreeg je al beelden van de Birdy, waaraan die onderdelen toegevoegd werden. André was nieuwsgierig naar mijn ervaringen hiermee, dus hier volgen ze.

Eerst het eenvoudigste: de naafdynamo. De SV-8 is een dynamo die 3W/6V levert in een 20" wiel (2,4W in een 28"), dus geschikt voor bijvoorbeeld het voorwiel van een 20/26 ligfiets of een vouwfiets.

De conclusie is hier eenvoudig: ik merk niets van de aanwezigheid van de dynamo. Die doet gewoon wat hij verondersteld wordt te doen: stroom leveren. Geen extra weerstand, geen gerammel of ander nadeel. Het ding is keurig afgewerkt en héél compact. Wat de lagers doen, dat zal ik pas over x jaren weten.

De koplamp dan. Die kocht ik op goed geluk, want behalve op de site van de fabrikant vond ik er geen informatie over. € 45 voor een ledlamp die 35 lux levert is zowat een normale prijs. De vorm vond ik leuk (anders dan de anderen), de grootte leek me ook niet fout - niet te groot, dus geen hinder bij het vouwen van de Birdy - en het feit dat de lamp in 8 kleuren leverbaar is, was een mooi extraatje. Om het eenvoudig te houden, is de LS003 tot het minimum herleid: geen knoppen, altijd aan. Wel een standlicht voor 7 minuten, dus handig bij het binnenzetten of wachten aan de verkeerslichten.

Aan de bovenkant van de lamp zit een kapje, zodat het licht afgeschermd is. Waar de Philips SafeRide naar boven wat licht uitstraalt en daardoor je nachtzicht (lichtjes) vermindert, merk je van de LS003 bij schemer niet dat die werkt. Ook overdag niet: je moet je hand voor de lamp houden om dat te controleren.

De lampvoet is gemaakt uit kunsthars en dat is eigenlijk wat minder: de rvs-beugel bij Philips - en vooral bij BuM - is een pak stabieler. Ik moet het nog even uitzoeken, maar vermoedelijk past een BuM-beugel evengoed op de SP lamp.

Wat bedoel ik met stabieler: de lamp durft op klinkers of kasseien nogal trillen en dat zie je aan de lichtbundel. Wat het zal doen aan de levensduur van de beugel (hoe breukgevoelig die is), dat blijft afwachten.

Een ander belangrijk punt: de lichtbundel. De LS003 wijkt op het vlak van projecteren van het licht af van wat ik ken: waar de Philips, de BuM Cyo en mijn oude Oval Senso werken met een spiegelreflector, maakt SP gebruik van een lens voorop de lamp. In principe zou dit, voor zover ik weet, tot eenzelfde resultaat moeten kunnen leiden. In de praktijk blijkt de combinatie van lens en kapje te resulteren in een eerder smalle lichtbundel met een sterke hotspot. 

LS 003 lichtpatroon (beeld van site fabrikant)

De afbeelding plukte ik van de site van Shutter Precision. Omdat dit beeld exact overeenstemt met wat ik zie, heeft het weinig zin om er zelf nog eens een foto van te maken. Het is een goede "stadslamp", maar niet iets waarmee ik bij volslagen duister op jaagpaden wens te rijden.
Daarbij moet ik vermelden dat de lamp ongeveer de helft kost van wat een Cyo (60 lux versie) moet opbrengen.
Eigenlijk is dit logisch: wil je een bredere lichtbundel, dan zal je ofwel minder licht hebben per m² met dezelfde lichtbron ofwel moet je een led met meer vermogen monteren en dan kost het meer.

Nog een praktisch detail: op de lamp zitten ook voetjes om een kabeltje naar het achterlicht te trekken. Het wordt dus kiezen: de voeding voor het achterlicht vanaf de dynamo laten vertrekken of vanaf de koplamp. Bij een lamp met aan/uitschakelaar is dit eenvoudig: het achterlicht is de "slave"; de koplamp de "master". In dit geval staat het licht altijd aan, dus het stuurt geen signalen door naar het achterlicht. Een mogelijkheid is dat er een overspanningsbeveiliging in de lamp zit, die dan meteen het achterlicht ook voor doorbranden behoedt, maar dat weet ik niet.