Wie een velomobiel gebruikt voor woonwerkverkeer, kent het probleem: de ketting, zeker indien die onbeschermd loopt zoals in een Alleweder, vraagt veel zorg. Daarom zoek ik, zoals allicht vele velomobielforenzen, naar verbetering op dit vlak.
Zeker, een Quest of Strada zou in één klap dit probleem van de baan helpen, maar dat is (nog) niet aan de orde.
Wat vanaf het begin veranderd werd:
- kettingbuis over de trekkende ketting vooraan (beschermen van kledij)
- kettingbuis over de weerkerende ketting achteraan (houdt vuil weg van de ketting)
Het grootste resterende probleem is de trekkende ketting achteraan: die wordt continu bekogeld met allerlei vuil dat opgeworpen wordt door het achterwiel.
Als je merkt hoe smerig de velg is, de achterbrug en alles er rond, dan kan het niet anders of ook de ketting krijgt dit te verwerken. Kettingbuis is hier uitgesloten, maar een afscherming over de ketting moet mogelijk zijn.
Vooraan kan het kettingscherm vastgezet worden op de bout van de kettingrol (rechtse kant, nog net te zien op de foto) en achteraan op de bout van de veerpoot (die op de foto verwijderd is). Daar moet wat mee te doen zijn. Binnenkort even uitmeten, schetsen en dan uitwerken in aluminium.
Op de bukker was het de voorbije week al minder gezellig, maar in eFAW was het genieten. Genieten van de schitterende luchten bij de opkomende zon, nu het winteruur er weer is. Genieten van de nevel boven de velden, van de rust vroeg op de weg, enkel gekruist door enkele andere woonwerkfietsers, die stevig ingepakt het ruige weer trotseren.
Daarom zet ik hieronder enkele beelden van de voorbije week, zonder verdere uitleg.
Woensdagavond kwam Ronny langs: een medeligger uit een buurgemeente, die rijdt met een Ice Sprint en een Grasshopper.
Voor de Sprint had hij een Sunup spaakdynamo besteld bij Gforce.
Maar bij de montage stond hem een verrassing te wachten: het 26" achterwiel van de trike was voorzien van een naaf voorbereid voor de montage van een schijfrem. Zo'n naaf en de Sunup zijn niet compatibel, dus verzocht hij om hulp (en het nodige gereedschap).
In de reserve had ik nog wat 26" velgen wielen liggen, waaronder het originele achterwiel van de Gforce trike, met een stevige dubbelkamer Alex DA16 velg. Het werk was snel gedaan: enkel de cassette moest van het ene wiel naar het andere overgezet worden.We ruilden gewoon van wiel, dus het ICE wiel maakt nu deel uit van de reserve en de Sprint rijdt met een Gforce achterwiel met spaakdynamo.
Ronny reed naar hier op zijn Brompton vouwfiets. Die is uitgerust met een naafdynamo, die zowel voor- als achterlicht van stroom voorziet. Dat is mijn plan voor de Birdy ook. Geen knopjes aan of uit te zetten, geen lege batterijtjes, geen lampjes op- of afklikken (voor een ander dat voor jou doet). Gewoon vertrekken en het licht werkt. Simpel en degelijk.
(eFAW 11.500 km)
Enkele dag geleden ging ik met zoonlief naar Decathlon Kortrijk: hij had nieuwe fietshandschoenen nodig en ik kon nog wel wat fietskleding gebruiken.
Terwijl ik, gewoontegetrouw, in de fietsafdeling rondsnuffelde, vond ik een aanbieding bij de weinige 20" banden die er te vinden zijn: Hutchinson Greenville 40-406 van € 24,95 voor € 9,95. Mooie prijs, vooral omdat er ook een antileklaag in voorzien is en ze toch een behoorlijke druk aankunnen: tot 6,5 bar. Ik herinnerde me dat Wim Schermer er onlangs een uitroltest mee gedaan had en dat de band heel behoorlijk scoorde, dus ging er een setje mee.
Sinds deze morgen liggen ze op eFAW, zodat ik ze kan vergelijken met de (niet meer in deze maat geproduceerde) Perfect Moirees. Zo op het gevoel is het materiaal een stuk harder dan het rubber van de PM's.
Benieuwd wat dat zal doen in de bochten ! Daarmee hoef ik ook niet meer na te denken over vervangers voor de PM's vooraan.
Een eerste verschil met de Vredestein bandjes was merkbaar bij het opleggen: ze centreren als vanzelf, zijn makkelijk met de hand op te leggen en aangezien ze symmetrisch opgebouwd zijn, is er geen specifieke looprichting.
Op het vlak van comfort verwacht ik een lichte achteruitgang: 40 mm tegenover 47 en 5 bar tegenover 4, dat moet verschil maken. Wat het doet qua snelheid valt af te wachten.
Voor achteraan wordt het nog even uitkijken. Het is duidelijk te merken dat de PM met de lagere temperaturen en de nattigheid problemen krijgt met de tractie; de band is dan ook niet nieuw meer. Van semi-slick is die geëvolueerd tot een volledige slick en dat werkt niet zo goed met modder en vocht op het asfalt.
Achteraan wil ik er een vette band op leggen: qua breedte bevalt de 54 mm me wel. Met de Marathon + had ik geen zo'n goede ervaringen qua bochtstabiliteit, dus ondanks de absolute lekvrijheid gaat mijn voorkeur daar niet naartoe. Een Big Apple misschien? Een Big Apple Plus? Een Energizer Plus? Op de bukker liggen Conti's en daar ben ik ook tevreden over. Eigenlijk zou je op maat moeten kunnen zoeken in plaats van binnen een merk op type (op sommige sites kan dat) en dan moet je fietsenhandelaar nog kunnen leveren ook.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om de remschoenen op te ruwen, de trommels te ontvetten en de kabels bij te stellen.
Ik had vernomen dat Chris De Decker, de man achter het internetmagazine Lowtechmagazine, een bezoekje had gebracht aan Fietser.be.
Vorige week werd zijn verslag in het Engels gepubliceerd en sinds vandaag staat ook de Nederlandse versie online. Het lijkt me dat de informatie hier en daar wat eenzijdig is (logisch, als je maar één type velomobiel van één fabrikant kent/test en op zijn gegevens moet afgaan), maar in het algemeen is het wel boeiend en toont het artikel ook aan wat met een velomobiel mogelijk is, als je die voor dagelijks transport wil gebruiken.
Als ik zijn informatie vergelijk met mijn ervaringen met eFAW, kom ik vooral aan de volgende verschillen:
- de snelheid die hij gedurende een uur aanhoudt, is voor mij onmogelijk. Dat is het gevolg van een verschil in rendement en luchtweerstand, vermoed ik.
- de actieradius is moeilijk te becijferen. In eFAW wordt de motor veel meer gebruikt dan enkel bij acceleratie, maar toch haal ik met de 13 Ah batterij een autonomie van makkelijk 100 tot 150 km. Indien de snelheid beperkt wordt tot 30 km/u en met een matige ondersteuning moet dat zelfs tot 200 km gaan. Natuurlijk: hoe minder ondersteuning (frequentie en vermogen), hoe groter de autonomie.
De rest zal ik volgende week zelf uittesten.
Het begin zal voor zowat iedereen in de Lage Landen hetzelfde zijn: als kind leer je, meestal met enige moeite, fietsen. Da's niet altijd hetzelfde: zoonlief stapte op de leeftijd van 3,5 op een kinderfiets na instructies te geven. "Haal die zijwieltjes er maar af. Die heb ik niet nodig". En daar ging hij...
Maar goed: leren fietsen doe je op een kinderfiets en naargelang je groeit, heb je een groter vehikel nodig. Van het bestaan van ligfietsen wist ik nog niets af. Dat kwam pas later, veel later.
Een jaar of vijftien geleden schafte ik me een eerste exemplaar aan: een "Indian". West-Vlaamse huisvlijt, met een niet goed uitgelijnd frame en ineengeflanst met standaardonderdelen. Het was een ligfiets, maar goed reed die niet. De rest van het verhaal maakt deel uit van de blog: de Gforce, dan eFAW (eerst FAW) en dan de Valenteyn, voor erbij. Natuurlijk is het nooit genoeg. eFAW is comfortabel, voldoende ruim en aanvaardbaar snel, maar het moet beter kunnen !
Een fiets is ook een economisch gegeven: je koopt hem aan, vervangt versleten onderdelen, doet aan onderhoud. Dat kost centen. eFAW is gekocht met het oog op woonwerkverkeer en daarvoor ontvang ik een vergoeding: € 0,20 per kilometer. Grosso modo € 140 per maand. Onbelast. Daarnaast betekent ook elke kilometer die met de fiets afgelegd wordt en niet met de auto een extra besparing. Die besparing is moeilijk te becijferen. Brandstof die je niet verbrandt, dat is makkelijk. De vaste kosten daarentegen veranderen absoluut niet (verzekering en belastingen), maar daar tussenin zitten zaken zoals slijtage en onderhoud. Laat ons het simpel houden en stellen dat elke niet verreden kilometer me € 0,10 opbrengt. Dat maakt dat woonwerkkilometers me € 0,30 opbrengen. Daarvan heb ik er nu zo'n 11.000 verreden, wat me dus theoretisch € 3300 opgeleverd heeft. Een beetje minder, want niet elke afgelegde kilometer is woonwerk, maar een heel ruim deel wel.
eFAW is dus dik terugverdiend als je het zo rekent. Hoe langer ik ermee rij, hoe meer eFAW me opbrengt: ik zit nu zowat aan break-even, dus elke extra kilometer betekent (financiële) winst.
Maar zo simpel ligt het ook weer niet: elke fiets vraagt ook onderhoud, wisselstukken en dan komt er af en toe nog een leuke gadget bij.
Waar wil ik nu naartoe ? Naar dit: hoe kan ik me ten opzichte van eFAW verbeteren ? Een snellere VM kan geen probleem zijn: Quest, WAW, Milan, ... keuze genoeg. Maar snelheid is niet alles en ook zeer relatief: stoppen en weer aanzetten heeft een zeer sterke invloed op de gemiddelde snelheid en de tijd die ik doe over mijn woonwerkverplaatsing. Daarnaast komen ook eisen als bagagecapaciteit, comfort (houding, ophanging, geluid), betrouwbaarheid, ... en als het nog even kan aan een haalbare prijs.
Dat betekent een aantal zaken:
- de rekening opmaken en een financieel plan opstellen
- testen, testen, testen
- beslissen wat de deur uitgaat: FAW (zonder e-aandrijving) of eFAW (met). Dat hangt ook weer af van wat er in de plaats komt: de Cyclonemotor kan niet zomaar in elke VM.
We beginnen binnenkort vlakbij: het testen van Foxy, een eWAW van de laatste generatie. Het grootste probleem: de enige referentie is eFAW. Nadien kan Foxy weer als referentie dienst doen, maar op dit moment heb ik enkel ervaring met een bij benadering vijftien jaar oude VM van de eerste generatie.
En dan komt Wim Schermer met zijn VeloTilt op de proppen en gaf Miles Kingsbury de aanzet tot de ontwikkeling van vierwielige VM's...
Enerzijds hebben we dus een aantal flink doorontwikkelde producten (Velomobiel.nl en Fietser.be timmeren al lang aan de weg), daarnaast een financieel aantrekkelijk alternatief bij Alligt (de A8 lijkt me nog altijd wat, zeker met de uitdaging van de zelfbouw) en dan de beloften die om de hoek loeren. Er zijn ook nog zaken zoals de nobele onbekende Velayo of de minder populaire, maar heel degelijke Orca.
Het recente ongeval met een Milan in Duitsland maakt duidelijk dat ook de constructie op het vlak van veiligheid niet uit het oog verloren mag worden. Op dat vlak is het niet bij elke VM even duidelijk in hoever hier rekening mee gehouden is. Veiligheid is tot op heden geen verkoopsargument binnen dat marktsegment.
De vraag is altijd: zijn we gewoon bezig met het doorontwikkelen van wat er is of staan we op een kantelmoment, waarna er nieuwe ontwikkelingen ontstaan? En zullen die nieuwe ontwikkelingen een voordeel betekenen voor mij ?
Vervelend in de lage landen is dat je om te testen bij elke producent moet langsgaan en dat betekent vele kilometers afleggen en dus veel tijd investeren. Onze zuiderburen zijn, als je in het juiste departement woont, goed af, met een dealer in Le Mans die de voornaamste modellen van diverse fabrikanten in voorraad heeft. Dat is natuurlijk een ideale situatie en erg uitzonderlijk.
Uiteindelijk moet je een eisenpakket opmaken en nagaan welke velomobielen aan de minimumvereisten voldoen. Dat is een eerste selectie.
Wat kan daarin zitten:
- afgeschermde aandrijving (zwak punt bij Alligt), zowel om je kleren (broek) net te houden als voor de ketting
- zo laag mogelijke luchtweerstand
- efficiënte aandrijving (minimale verliezen)
- goede zichtbaarheid (zowel zien als gezien worden)
- goede draaicirkel (ik neem bochten die met de Quest niet haalbaar zijn)
- bagagecapaciteit
- minimaal onderhoud (belangrijk bij woonwerkverkeer)
- geluidsniveau van aandrijving en ophanging (niet zo denderend bij een A2)
- kwetsbaarheid (moeilijk punt)
- gewicht
- comfort, wegligging en filteren van oneffenheden (dit is Nederland niet)
- uiteindelijk mee doorslaggevend: de aankoopprijs
- bereikbaarheid van de fabrikant (dat lijkt me bijvoorbeeld bij de Velayo niet zo evident)
- bodemvrijheid
Heel wat elementen en uiteindelijk moet ik per VM, zoals iedereen die het zo aanpakt, op elk element een score plakken. Die kan dan nog evolueren naargelang ik meer ervaring met verschillende modellen op doe. Dit wordt een werkje voor een lange periode !
Gisteren bracht ik een bezoekje aan Fietser. Daar schoot ik het volgende leuke beeld.
Een hele verzameling WAW-velomobielen (er waren er 13 binnen op dat moment), waarvan een ruim deel met Cyclone-motor uitgerust. eWAWs dus en die zijn recent besproken in lowtechmagazine (in English).
Binnenkort test ik er zo eentje uit op de woonwerkroute. Dat past namelijk in een langetermijn plan: uitkijken voor een opvolger van eFAW, ergens in de loop van 2013 of 2014. Een verslag van de test volgt. Beloofd.
