A Look at the Roof

Logische vervolgtitel...

De vorige post was bijna enkel een foto, om te illustreren, min of meer, hoe het zicht bij mistig, vochtig weer is.

Eerst dit: fotografisch zijn er wat randbemerkingen, zoals dat het objectief van het compactcameraatje (Lumix TZ19) besloeg elke keer als het uitschoof. Of dat het toestel enkel wou scherpstellen op het vizier of het ruitje van het dak, maar niet in de verte. De foto is dus niet helemaal wat ik zag.

Ten tweede: ik merkte dat het al lang geleden is, als het al ooit gebeurde, dat er een foto verscheen van hoe dat dakje nu op eFAW staat. Bij deze...

Toen ik eFAW (toen nog zonder "e") in huis haalde, zat het mooie zwarte zeil erop, met het vizier. Dat laatste stond wel tegen de rand van de opening aan, waar het naar mijn zin te snel aandampte. Het Flevobike velomobieldak was er toen nog niet bij.

Het dakje is met hogere steunen gemonteerd vooraan (eigen fabrikaat) omdat je er onderdoor moet kijken. Eigenlijk zou het vizier lager moeten, zodat de kijk opening groter wordt en nog beter zou zijn dat ik tussen twee vizieren zou kunnen kiezen - een laag en een hoog - naargelang de weersomstandigheden. Maar, zoals jullie wel weten, over een drietal weken rijdt Jan met een nieuwe speeltje. Veel zin om nog dergelijke zaken te gaan uitzoeken heb ik dus niet meer.

Problemen met het zicht zijn beperkt tot uitzonderlijke omstandigheden, waarbij het vocht kleine druppeltjes vormt op het vizier. In het slechtste geval haal ik dat vizier eraf - het zit met drie eindjes klittenband vast - en zet ik een bril op. Bij goed weer is er natuurlijk geen probleem en bij "normale" regen ook niet.

Wat ik wel nog eens wil testen, is onderaan het vizier twee openingen maken, zodat aan de achterkant een luchtstroom kan gecreëerd worden. Dat leerde ik vorig jaar op de Oliebollentocht van een Duitse deelnemer. Enkele grote gaten (10 à 12 mm) boren net boven de onderrand schijnt goed te werken.
Omdat het zeiltje erachter oploopt, kan binnenkomend regenwater geen probleem vormen: dat loopt naar de zijkant.

A View from the Cockpit

Omstandigheden: ongeveer 6°C, nevelig, tussen motregen en druppelen in.

Alles prima

Sinds de herstelling aan de rechterwielkast en de veerpoten loopt alles perfect met eFAW. Gesmeerd, zou ik ook kunnen zeggen. Op controle van de bandendruk en geregeld wat druppels olie op de ketting na, heb ik geen beetje werk aan de Alleweder.

's Morgens rol ik de velomobiel de garage uit en zodra de poort dichtgaat, kan ik aanzetten naar het werk. Feilloos, zonder enige hapering, bol ik met mijn voertuig de dagelijkse 46 km (2 x 23), door droog en nat weer, door regen, sneeuw en zonneschijn. Het landschap met de ondertussen bijna kale bomen schuift langs me heen. Het eerste deel van de ochtendrit is het zicht zowat beperkt tot wat de lichtbundel vangt. 's Avonds is het dan het laatste deel dat in duisternis afgelegd wordt.

De motor (vooral de accu deed voordien moeilijk) werkt prima; de verlichting doet het elke keer; geen lekke banden, geen aflopende ketting, een feilloos schakelde NuVinci naaf,...

Het lijkt wel alsof de velomobiel al zijn nukken opzij gezet heeft, nu er een nieuwe op komst is.

Betekent dit nu dat er niets meer aan te verbeteren valt? Neen hoor. Er zijn twee ledspots onderweg uit China, om de gesneuvelde exemplaren - bij allebei ging de driver stuk - te vervangen. De verlichting bestaat uit twee circuits met elk een eigen energiebron: 12V (10 AA's, 2 Ah) en 7,2V (6 AA's, 2 Ah). Om het helemaal goed te maken, zouden de NiMh AA's vervangen moeten worden door LiPo of LiIon accu's, met meteen een hogere capaciteit. Het is in principe mogelijk om ook 7,2V uit het 12V pack te halen, met behulp van een spanningsomvormer, maar dat betekent ofwel een dure omvormer ofwel behoorlijk wat verlies (en met 2 Ah is er niet echt veel reserve), dus dat wil ik niet. Bovendien heb je dan niets om op terug te vallen als de energie op is. Nu zijn er twee complementaire systemen.
Ook zouden de elektrische leidingen nog wat netter weggewerkt kunnen worden, maar functioneel heeft dat niets te betekenen. Het zou een puur cosmetische ingreep zijn. Werk voor een volgende eigenaar, indien die het belangrijk genoeg vindt.

Ook de Kobra, die met dit minder aangename weer maar sporadisch zijn stal verlaat, werkt zonder fout. De ketting loopt er niet meer af sinds er een eindje kettingbuis gebruikt is om het slingeren te stoppen: de terugkerende ketting is een enorm eind, zonder kettingwielen, van het voorblad tot aan de derailleur. Nu er verlichting op zit, kan de Kobra ook bij duister weer ingezet worden. Met de 28mm racebandjes (Durano vooraan en Conti GP achter) en zonder spatborden blijft het een mooi-weer-fiets.

Voor het toevoegen van de verlichting

Op de Birdy zit een nieuwe, identieke fietscomputer, sinds de vorige een poos geleden gepikt is tijdens een avondje sleutelen bij Fietskeuken. Op die vouwfiets moet ik enkel de bedrading naar het achterlicht nog eens controleren en met dit natte weer is ketting smeren iets wat wekelijks moet gebeuren (tenminste indien ik er wekelijks mee rijd). Zo'n open, laaghangende ketting is niet alles.

Helpt al een beetje, maar de ketting blijft onderhoudsintensief

Ook de Trek bukker houdt zijn manieren. Nu de auto al enkele maanden verkocht is, moet ik daar wel wat aanpassingen aan doen om hem meer als pakezel te kunnen inzetten.

Over de oplossingen die ik daarvoor bedacht, lees je meer in een volgende post.

"wilde" plannen

Een mens moet vooruit kijken en plannen maken. Anders wordt je maar geleefd, toch?

Plan 1 is voor dichtbij: uiterlijk 15 december zal de nieuwe E-Orca voor me klaarstaan.

foto: Flevobike

De week erna, vermoedelijk vertrek ik op 19 december, haal ik mijn nieuwe voertuig op.

Een velomobiel dient om te rijden, niet om gereden te worden, dus schik ik met de trein tot Dronten te rijden en dan in twee dagen huiswaarts te keren met de opvolger van eFAW. Dat houdt in dat ik een mooie route moet zien uit te stippelen tussen Dronten en thuis (leve de routeplanners en de gps!). Mooi, zoals in: vlot te rijden, relatief kort (niet teveel omwegen), zo veel mogelijk weg van druk verkeer. Dat betekent ook dat ik zowat halfweg een overnachtingsplaats moet regelen. Halfweg, dat ligt zowat tussen Gorinchem, Dordrecht en Breda. Wellicht een B&B? Wie tips heeft...

Plan 2 is voor een eind verder in de toekomst. Vrienden lieten me weten dat ze een nieuwe zeilboot aangekocht hebben en dat ik volgende zomer mee kan gaan zeilen (hoera!). Dat zou alweer in Zuid-Bretagne doorgaan. Nu de auto de deur uit is en omdat tegen dan de E-Orca al goed ingereden zou moeten zijn, denk ik eraan om er een fietstripje van te maken. Een kleine 800 km moet toch haalbaar zijn in pakweg vier of vijf dagen. Misschien een eind langs de Atlantische kust (Normandië) en langs het woud van Brocéliande. Waar het even kan via de voies vertes, maar die lijken allemaal haaks op mijn route te liggen, behalve een eind in Bretagne.
Dit tweede plan houdt logistiek wel wat meer in: ik moet alle nodige bagage mee kunnen nemen. Misschien zal het nodig zijn om een fietskar achter de Orca te hangen; daarvoor kan ik een Radical Cyclone gebruiken, op voorwaarde dat de Orca dit toelaat.

Na de terugrit vanuit Dronten zal ik al beter kunnen inschatten of dit haalbaar is. Zo niet, dan wordt het, zoals dit jaar, een TGV-verplaatsing. Sneller, maar minder aangenaam en ook zonder velomobiel. Reizen begint op het moment dat je de voordeur (in dit geval de garagepoort) achter je sluit. Dat is toch zoals ik het zie. Daarom prefereer ik de velomobiel hiervoor.

Zo'n trip is ook een mooie test voor de bagagecapaciteit van de velomobiel.Voor zoiets wordt het dus volop de hoekjes benutten (voor de wielkasten, bijvoorbeeld).

eerste sneeuw

Het is een klassieker in Vlaanderen: het nummer "de eerste sneeuw" van Jan De Wilde.

Echter, dit was anders. Gisteravond dwarrelden al natte sneeuwvlokken naar beneden, maar die zouden volgens de weermannen en -vrouwen niet blijven liggen. En ze hadden gelijk. Of toch een beetje.

Auto's zagen wit.

Waar gras groeide, was het wit.

De bermen langs het jaagpad lagen wit, de weiden en akkers ook.

Het asfalt bewaarde zijn gewone kleur en was gelukkig niet glad. Enkel de spoorwegovergang die ik nam bleek minder grip te bieden. eFAW vond het leuk, want die kwispelstaartte.

Het is dus weer zover: de winter komt eraan. Winterfietssokken. Dikkere handschoenen. Aangedampte ruit. Batterijen die het niet zo lang houden. Dik ingepakte fietsforenzen die het pad kruisen.

keep the rubber down

Een uitdrukking uit mijn motorverleden. De bedoeling van de uitdrukking lijkt me duidelijk.

Alleen: vanmorgen is dat me niet gelukt. Omdat het droog en bijna windstil weer is (en dat ook voor de rest van de dag verwacht werd), koos ik ervoor om de Kobra nog eens van stal te halen.

Bij het vertrekken kon ik - aan de garagepoort - kiezen:

• links, met mooi asfalt, comfortabel, maar ongeveer 1,7 km om
• rechts, met een aanloop over kasseien en door een met modder en blaren bestrooide dreef, maar korter en dus minder tijd vragend

Omdat ik richting werk reed en tijd dus wat belangrijker is, koos ik voor optie 2. In de dreef leek alles goed te gaan, dacht ik, maar op hetzelfde moment lag ik al languit op het bladerdek. De schade bleef beperkt tot modder op de banaantassen, op de toptas, op de handschoenen, de fietsjas, de linkerhandschoen, ...
Enfin, zowat alles was met modder bedekt.

Het belangrijkste was dat ik nog maar eens voor mezelf bewezen heb dat een 451 wiel met 28mm band niet geschikt is om door modder te rijden...

De rest van de week mag de Alleweder bewijzen dat hij zijn naam waard is: er worden vrij lage temperaturen verwacht en nogal wisselvallig weer. Niets voor de mooi-weer-Kobra.

100 jaar terug

Niet echt, maar (op het asfalt na) je zou je zo een eeuw terug kunnen wanen langs de Schelde. Die sfeer wilde ik even oproepen.

Nou ja: een eeuw geleden zag de loop van de Schelde er wellicht helemaal anders uit, maar de sfeer is er wel.

Nu, 100 jaar later, is het nog altijd de moeite...

Op dagen met zo'n schitterende luchten doe ik altijd wat langer over de woon-werk verplaatsing. Dan neem ik wat tijd om van het uitzicht te genieten.