Elk voertuig heeft onderhoud nodig, zelfs een Flevobike Orca.
Mijn E-Orca zit
ondertussen aan meer dan 5000 km en moet een eerste nazicht krijgen. Binnenkort staat dus een ritje naar Dronten op het programma.
Daarna kan ik het
meeste wel zelf, schat ik, maar voor het eerste onderhoud ga ik graag
bij mensen die de velomobiel van binnen en van buiten kennen. Waar kun je dan beter terecht dan bij de ontwerpers ervan? Bij dit onderhoud moet ook (en vooral) de olie in de Rohloffnaaf ververst worden. Aan 5000 km is dat belangrijk, want dan is de naaf ingereden en de kans is groot dat er toch wat metaalsnippers in de olie zitten.
Ook wat andere kleinigheden moeten aangepakt worden, zoals de passing van de kap (is niet helemaal perfect) en een defecte led in één van de knipperlichten.
Omdat
een velomobiel dient om te rijden en omdat ook in Nederland nog veel te
bekijken valt, zal ik tot bij Flevobike fietsen. Voor de heenrit wil ik grotendeels de Noordzeeroute volgen; vanaf Breskens tot
ergens voorbij Den Haag (Katwijk?) en dan gaat het richting
Flevoland langs de Flevoroute (volgens Google Maps).
Zo kan ik het nuttige aan het aangename paren en eindelijk de Nederlandse Deltawerken en dergelijke bekijken. Dat staat al héél lang - echt heel lang, zoals in "enkele decennia" - op het to-do-lijstje.
Die heenrit schik ik in twee dagen te doen. Rekening houdend met haalbare afstanden betekent dit dag ik de eerste dag zowat tot Brielle kan rijden.
De route is in elke stukken opgemaakt. Eerst van Gent naar Breskens.
Daar sluit ik aan op de Noordzeeroute. Een deel daarvan loopt van Breskens naar de Haringvlietsluizen.
Uiteindelijk schat ik dat zo'n 150 km haalbaar moet zijn, dus is er nog een stukje tot Oostvoorne (vlakbij Brielle), waar ik zal overnachten (B&B).
De volgende dag gaat het van daar naar Flevobike in Dronten.
Hier zijn suggesties welkom. Uiteindelijk ziet het ernaar uit dat ik vanaf die Noordzeeroute naar Almere zal moeten raken. Een eerste mogelijkheid die ik zie op de LF-kaart, is vanaf Wassenaar over Utrecht rijden. De andere optie is tot Haarlem doorrijden en dan via Amsterdam gaan. Er zijn wellicht nog andere mogelijkheden, maar het moet bij voorkeur een route zijn die vlot gaat met de velomobiel. Voorlopig maakte ik er dit van.
Het blijft afwachten hoe vlot dit allemaal zal gaan.
In het weerkeren
herneem ik de route die voorzien was bij het afhalen van de Orca: over
Utrecht en Dordrecht, bijna recht naar het zuiden. Ook dat gaat in twee dagen: dag 1 brengt me naar Dordrecht, waar dat weekend een internationaal stoomfestival plaatsvindt.
De laatste dag rij ik natuurlijk naar huis terug.
De mensen bij Flevobike zijn zo vriendelijk me logies te bieden en ook in het weerkeren heb ik onderdak. Eerst schikte ik kampeerspullen mee te nemen, maar dat hele gedoe voor één enkele nacht is nogal onzinnig. Dat wordt dus een BenB die eerste nacht. Op die manier kan de bagage sterk beperkt worden. Dat betekent meteen veel minder gewicht en wat meer opschieten. Ook de onvermijdelijke hindernissen onderweg, in de vorm van hekjes en poortjes, zijn zo wat makkelijker te nemen.
Onderweg met de fiets
fietstechniek, tochten, bedenkingen, ...
zaterdag 17 mei 2014
woensdag 14 mei 2014
Vierwieler
Nu het vertrek van Ymte bij Velomobiel.nl een feit is, zitten ze daar ook niet stil.
Op hun blog lees je nu bedenkingen bij het ontwikkelen van een vierwielig exemplaar. Miles Kingsbury heeft met zijn Quattro uiteindelijk toch één en ander in gang gezet.
Ymte lijkt met de DF vooral de sportieve, prestatiegerichte kant op te gaan: als je op de optielijst kijkt, merk je bijvoorbeeld dat er enkel smalle bandjes gekozen kunnen worden. Dat betekent, naar mijn ervaring, minder comfort, meer trillingen, maar hoger prestatieniveau. Dat dit een keuze is die door velen toegejuicht wordt, is duidelijk: er zijn al ruim 40 bestellingen te zien. Dat betekent dat Intercitybike al bijna een jaar zeker is van het inkomen, à rato van 1 DF per week.
Bij Velomobiel lijkt het dan een andere richting uit te gaan (logisch: indien ze dezelfde gedachtengang volgden, zou er geen splitsing gekomen zijn) en die ideeën rond een vierwieler horen daar mijn inziens bij.
Elk zijn mening, natuurlijk. Ik ben absoluut voorstander van zo'n vierwieler. De sterk verbeterde bochtenstabiliteit en de toegenomen bagageruimte kun je enkel positief noemen: dit maakt een velomobiel ruimer inzetbaar. Het concept maakt het wel technisch uitdagender, vooral op het vlak van aandrijving.
Ofwel kies je ervoor om één wiel aan te drijven, maar dat heeft gevolgen voor de wegligging, vooral in berggebied en in bochten: afhankelijk van de draairichting heb je ofwel op het binnen- ofwel het buitenwiel aandrijving. Het binnenwiel wordt minder belast, dus het vermogen wordt niet zo goed overgebracht. Ook krijgt dat ene wiel alle vermogen toegestuurd, maar de druk op de weg is veel lager in vergelijking met één achterwiel. Ook op een ondergrond met minder grip is dit niet ideaal.
Ofwel kies je ervoor om beide wielen aan te drijven, maar dan moet je al aan een differentieel gaan denken en dat betekent een meerkost en extra gewicht en complexiteit.
Of je gooit alle conventies overboord en drijft een voorwiel/de voorwielen aan, maar dan zit je met de vraag: hoe moet het met de sturing?
Benieuwd hoe dit verder zal gaan. Er zijn zeker nog velomobielproducenten die in die richting denken. Of het daadwerkelijk tot een product zal leiden, is nog een open vraag.
Op hun blog lees je nu bedenkingen bij het ontwikkelen van een vierwielig exemplaar. Miles Kingsbury heeft met zijn Quattro uiteindelijk toch één en ander in gang gezet.
Ymte lijkt met de DF vooral de sportieve, prestatiegerichte kant op te gaan: als je op de optielijst kijkt, merk je bijvoorbeeld dat er enkel smalle bandjes gekozen kunnen worden. Dat betekent, naar mijn ervaring, minder comfort, meer trillingen, maar hoger prestatieniveau. Dat dit een keuze is die door velen toegejuicht wordt, is duidelijk: er zijn al ruim 40 bestellingen te zien. Dat betekent dat Intercitybike al bijna een jaar zeker is van het inkomen, à rato van 1 DF per week.
Bij Velomobiel lijkt het dan een andere richting uit te gaan (logisch: indien ze dezelfde gedachtengang volgden, zou er geen splitsing gekomen zijn) en die ideeën rond een vierwieler horen daar mijn inziens bij.
Elk zijn mening, natuurlijk. Ik ben absoluut voorstander van zo'n vierwieler. De sterk verbeterde bochtenstabiliteit en de toegenomen bagageruimte kun je enkel positief noemen: dit maakt een velomobiel ruimer inzetbaar. Het concept maakt het wel technisch uitdagender, vooral op het vlak van aandrijving.
Ofwel kies je ervoor om één wiel aan te drijven, maar dat heeft gevolgen voor de wegligging, vooral in berggebied en in bochten: afhankelijk van de draairichting heb je ofwel op het binnen- ofwel het buitenwiel aandrijving. Het binnenwiel wordt minder belast, dus het vermogen wordt niet zo goed overgebracht. Ook krijgt dat ene wiel alle vermogen toegestuurd, maar de druk op de weg is veel lager in vergelijking met één achterwiel. Ook op een ondergrond met minder grip is dit niet ideaal.
Ofwel kies je ervoor om beide wielen aan te drijven, maar dan moet je al aan een differentieel gaan denken en dat betekent een meerkost en extra gewicht en complexiteit.
Of je gooit alle conventies overboord en drijft een voorwiel/de voorwielen aan, maar dan zit je met de vraag: hoe moet het met de sturing?
Benieuwd hoe dit verder zal gaan. Er zijn zeker nog velomobielproducenten die in die richting denken. Of het daadwerkelijk tot een product zal leiden, is nog een open vraag.
zondag 11 mei 2014
Ligfietstreffen Gentse liggers - deel 3: terug huiswaarts
Op zondag was er nog een afsluitend ritje voorzien op het treffen, maar aangezien ik de volgende ochtend om 8u op het werk moest zijn en nog zowat 170 km voor de boeg had, was het treffen voor mij afgelopen. Rond 9u vertrok ik huiswaarts.
In principe is het simpel: zet de gps op "trackback" en keer op je sporen terug. Alleen: daar had ik geen zin in.
Het laatste deel van de heenrit, door de bossen van Bolderberg, reed niet echt aangenaam (gravelpad) en op de kaart bleek dat ook een eindje om. Ik besloot alvast anders te starten: van Genk via Hasselt recht naar het Albertkanaal. Minder mooi, langs een gewestweg, maar het schoot wel lekker op. De rest zou ik onderweg wel bepalen.
Een groot verschil met vrijdag: het mocht dan wel even fris zijn (ongeveer 2°C bij het opstaan), maar de zon scheen volop. Onderweg langs het Albertkanaal besloot ik een andere route te verkennen. De wegenkaart lag in de Orca, dus kon ik snel even kijken hoe dat zou lopen.
Aan het Netekanaal draaide ik richting Mechelen, om dan via Boom en
Sint-Amands naar Gent te rijden. Dat betekende minder rustige fietswegen
dan op de heenrit, maar tegelijk een ander landschap.
Hier, in Sint-Amands, was het tjid om even te genieten van iets fris op een zonnig terrasje. De Orca stond in het zicht op een parking langs de Scheldekaai. Zo'n velomobiel is wel ideaal als onderwerp om contacten te leggen: het is voor iedereen een gespreksonderwerp.
De wachttijd op het veer, terwijl de fietsers binnendruppelden, was snel volgebracht met het verstrekken van informatie over het hoe en waarom van een velomobiel.
Alleen aan de overkant, bij het ontschepen, was het wat moeilijker. Daar ligt nog een oude, vaste helling. Een velomobiel bij laagtij dat hele eind omhoogslepen is niet zo eenvoudig. Gelukkig waren er helpende handen om de Cyclone ook boven te krijgen.
De weersomstandigheden waren helemaal anders: een gesluierde, blauwe lucht vergezelde me de hele rit. Dat maakte het veel aangenamer fietsen dan onder de donkergrijze hemel van vrijdag.
Voor wie het interesseert: de hele route staat op RouteYou.
Voor enkele stukken moet ik voor in de toekomst een beter alternatief vinden. Vooral het eind tussen Willebroek en Sint-Amands is afgrijselijk slecht: een eerder drukke, smalle gewestweg met een hobbelig en smal "fietspad" ernaast.
Wat de Orca betreft: sinds de week ervoor ervoer ik een gekmakend gekraak in de fiets. Dat leek verband te houden met het verplaatsen van de trapas, maar ook weer niet helemaal. Tijdens de rit terug huiswaarts was het een continu geluid geworden. Bij het uitstappen ergens onderweg merkte ik dat het geluid van recht onder mij kwam, dus kon de bron beter opgespoord worden. Het bleek dat ik de boutjes waarmee het zitje op de rails vastgezet is niet goed aangehaald had... Daarna was het veel stiller rijden.
Zo'n ligfietstreffen is dus voor herhaling vatbaar, met verbindingsritten erbij. Uiteindelijk legde ik op drie dagen 440 km af, met de fietskar achter de Orca. Dat blijkt vlot te gaan.
De volgende lange verplaatsing wordt de rit naar Dronten, waarover later meer.
In principe is het simpel: zet de gps op "trackback" en keer op je sporen terug. Alleen: daar had ik geen zin in.
Het laatste deel van de heenrit, door de bossen van Bolderberg, reed niet echt aangenaam (gravelpad) en op de kaart bleek dat ook een eindje om. Ik besloot alvast anders te starten: van Genk via Hasselt recht naar het Albertkanaal. Minder mooi, langs een gewestweg, maar het schoot wel lekker op. De rest zou ik onderweg wel bepalen.
Een groot verschil met vrijdag: het mocht dan wel even fris zijn (ongeveer 2°C bij het opstaan), maar de zon scheen volop. Onderweg langs het Albertkanaal besloot ik een andere route te verkennen. De wegenkaart lag in de Orca, dus kon ik snel even kijken hoe dat zou lopen.
 | |||||
| Een rondpunt voor fietsers (Hasselt) |
 |
| Het Flevobike Velomobieldakje op de Cyclone |
 |
| De Schelde over in Sint-Amands |
De wachttijd op het veer, terwijl de fietsers binnendruppelden, was snel volgebracht met het verstrekken van informatie over het hoe en waarom van een velomobiel.
Alleen aan de overkant, bij het ontschepen, was het wat moeilijker. Daar ligt nog een oude, vaste helling. Een velomobiel bij laagtij dat hele eind omhoogslepen is niet zo eenvoudig. Gelukkig waren er helpende handen om de Cyclone ook boven te krijgen.
 |
| Grondgebied Mariekerke: een kort eindje onverhard |
Voor wie het interesseert: de hele route staat op RouteYou.
Voor enkele stukken moet ik voor in de toekomst een beter alternatief vinden. Vooral het eind tussen Willebroek en Sint-Amands is afgrijselijk slecht: een eerder drukke, smalle gewestweg met een hobbelig en smal "fietspad" ernaast.
Wat de Orca betreft: sinds de week ervoor ervoer ik een gekmakend gekraak in de fiets. Dat leek verband te houden met het verplaatsen van de trapas, maar ook weer niet helemaal. Tijdens de rit terug huiswaarts was het een continu geluid geworden. Bij het uitstappen ergens onderweg merkte ik dat het geluid van recht onder mij kwam, dus kon de bron beter opgespoord worden. Het bleek dat ik de boutjes waarmee het zitje op de rails vastgezet is niet goed aangehaald had... Daarna was het veel stiller rijden.
Zo'n ligfietstreffen is dus voor herhaling vatbaar, met verbindingsritten erbij. Uiteindelijk legde ik op drie dagen 440 km af, met de fietskar achter de Orca. Dat blijkt vlot te gaan.
De volgende lange verplaatsing wordt de rit naar Dronten, waarover later meer.
vrijdag 9 mei 2014
Tussendoortje: bandenwissel
Even een melding tussendoor over banden op de Orca.
Na een "test" van 3200 kilometers gingen de Hutchinson Greenvilles (35-406), die vooraan onder de Orca lagen, er weer af. Ze zijn vervangen door de origineel meegeleverde Schwalbe Tryker (40-406) banden.
3200 kilometers, zonder één lek, zonder één probleem met die bandjes: rekening houdend met een aankoopprijs van € 10 per stuk, kan daar weinig tegenop.
Ze werden gebruikt met een druk van 6 bar - die zo ongeveer eens per twee weken gecontroleerd werd - en gaven geen krimp. Op stabiliteit en grip in de bochten viel weinig aan te merken. Qua slijtage ziet het er na 3200 km nog prima uit. Op het loopvlak was er geen profiel, maar net ernaast wel. Dat ziet er iets of wat afgesleten uit, maar ik schat dat ze nog niet aan de helft van hun levensduur zijn.
Een beetje hoger op de band, zowat op de wang, zijn wel heel veel haarscheurtjes te merken.
Dat is (nog) niet zorgwekkend, maar het is wel een verschil vergeleken met andere banden. Gezien de druk en de plaats (niet echt op de zijkant) kan dit niet het gevolg zijn van met een te lage druk rijden. Ik vermoed dat het vooral te maken heeft met de hardheid van de rubbersamenstelling. Die is hard, erg hard. Die samenstelling heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat er weinig slijtage te merken is.
Wat opviel, is dat bij het remmen in bochten het binnenwiel vrij snel blokkeert, zeker indien het wegdek nat ligt. Dat is één van de punten waar ik in de komende periode met de Trykers op wil letten.
Een ander aandachtspunt wordt het comfort: trillingsdemping en geluid. Een 40 mm band met een zachter loopvlak en een iets lagere druk - de Trykers staan op 5 bar - zou beter moeten scoren op dat vlak.
De zachtere Trykers vertonen al veel meer schade op het loopvlak, na 2000 km.
Die zullen waarschijnlijk minder kilometers meegaan. Nu valt af te wachten wat daar tegenover staat op het vlak van comfort en grip.
Over snelheid kan ik weinig zinnigs vertellen, want zonder objectieve metingen is dat onmogelijk. Voor wat het waard is: over de hele periode merkte ik weinig snelheidsverschillen. De gemiddelde bewogen snelheid op de gps ligt elke week, indien de verplaatsingen min of meer dezelfde waren, rond 30 à 31 km/u. Dat was zo met de Trykers net als met de Greenvilles. Hieruit kun je enkel afleiden dat beide banden in dezelfde omstandigheden zowat dezelfde rolweerstand geven. Het zegt niets over de relatie tot andere banden.
Een economisch besluit is wel makkelijk. De Greenvilles hebben een adviesprijs van € 20, de Trykers moeten € 40 kosten. Reken dat om naar de gemiddeld te verwachten levensduur en de Greenvilles kosten minder dan de helft per afgelegde kilometer! Hier kun je zelfs een relatie tot tijd in meerekenen: vermits er geen lekken waren en de gemiddelde snelheid dezelfde is, is ook de kostprijs per tijdseenheid zowat de helft.
Na een "test" van 3200 kilometers gingen de Hutchinson Greenvilles (35-406), die vooraan onder de Orca lagen, er weer af. Ze zijn vervangen door de origineel meegeleverde Schwalbe Tryker (40-406) banden.
3200 kilometers, zonder één lek, zonder één probleem met die bandjes: rekening houdend met een aankoopprijs van € 10 per stuk, kan daar weinig tegenop.
Ze werden gebruikt met een druk van 6 bar - die zo ongeveer eens per twee weken gecontroleerd werd - en gaven geen krimp. Op stabiliteit en grip in de bochten viel weinig aan te merken. Qua slijtage ziet het er na 3200 km nog prima uit. Op het loopvlak was er geen profiel, maar net ernaast wel. Dat ziet er iets of wat afgesleten uit, maar ik schat dat ze nog niet aan de helft van hun levensduur zijn.
 |
| Foto van Hutchinson: nieuwe Greenville |
 |
| Loopvlak na 3200 km |
Dat is (nog) niet zorgwekkend, maar het is wel een verschil vergeleken met andere banden. Gezien de druk en de plaats (niet echt op de zijkant) kan dit niet het gevolg zijn van met een te lage druk rijden. Ik vermoed dat het vooral te maken heeft met de hardheid van de rubbersamenstelling. Die is hard, erg hard. Die samenstelling heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat er weinig slijtage te merken is.
Wat opviel, is dat bij het remmen in bochten het binnenwiel vrij snel blokkeert, zeker indien het wegdek nat ligt. Dat is één van de punten waar ik in de komende periode met de Trykers op wil letten.
Een ander aandachtspunt wordt het comfort: trillingsdemping en geluid. Een 40 mm band met een zachter loopvlak en een iets lagere druk - de Trykers staan op 5 bar - zou beter moeten scoren op dat vlak.
De zachtere Trykers vertonen al veel meer schade op het loopvlak, na 2000 km.
Die zullen waarschijnlijk minder kilometers meegaan. Nu valt af te wachten wat daar tegenover staat op het vlak van comfort en grip.
Over snelheid kan ik weinig zinnigs vertellen, want zonder objectieve metingen is dat onmogelijk. Voor wat het waard is: over de hele periode merkte ik weinig snelheidsverschillen. De gemiddelde bewogen snelheid op de gps ligt elke week, indien de verplaatsingen min of meer dezelfde waren, rond 30 à 31 km/u. Dat was zo met de Trykers net als met de Greenvilles. Hieruit kun je enkel afleiden dat beide banden in dezelfde omstandigheden zowat dezelfde rolweerstand geven. Het zegt niets over de relatie tot andere banden.
Een economisch besluit is wel makkelijk. De Greenvilles hebben een adviesprijs van € 20, de Trykers moeten € 40 kosten. Reken dat om naar de gemiddeld te verwachten levensduur en de Greenvilles kosten minder dan de helft per afgelegde kilometer! Hier kun je zelfs een relatie tot tijd in meerekenen: vermits er geen lekken waren en de gemiddelde snelheid dezelfde is, is ook de kostprijs per tijdseenheid zowat de helft.
donderdag 8 mei 2014
Ligfietstreffen Gentse Liggers - deel 2: het treffen
De Limburgse Liggers moeten toch iets speciaals hebben: op de pakweg
40 deelnemers reed zowat de helft met een velomobiel! Misschien ligt dit
aan het feit dat er daar heel wat uitstekende (in vergelijking met de
regio waar ik woon) fietsverbindingen liggen?
De vrijdagavond werd volgemaakt met nogal voorspelbare gespreksonderwerpen: ligfietsen en velomobielen... Dat is het voordeel van onder gelijkgestemden te zijn: dan is dit een onderwerp dat nooit verveelt!
Ook nieuw: er was een overdekte en afsluitbare stalling voor alle voertuigen. Het gaf zowat de indruk van een etalage. Wat ik bijzonder opvallend vond: de dominante kleur voor de velomobielen was niet geel, maar wit.
Zaterdag werd in groep gereden. De tocht beschreef twee lussen, met tussendoor een stop aan de technische school, waar we verse spaghetti konden verorberen. Fietsen en pasta: da's een vaste combinatie blijkbaar.
Zowat 40 deelnemers is al een grote groep.
Zoiets maakt het moeilijk om het voor iedereen leuk te houden. De ene wil snel gaan, de ander houdt het liever op cruisen en af en toe raakt bij iemand de energie op. Onder het motto "no man is left behind" of "samen uit, samen thuis" bepaalde dus de traagste het tempo. Soms is dat frustrerend, maar eigenlijk is het wel solidair.
Tussendoor was er ergens een lange, rechte weg met een slecht fietspad en mooi glad asfalt, waar we met enkelen onze velomobielen de sporen gaven tijdens een lange klim en een nog langere afdaling. Zo konden we toch de opgespaarde energie kwijt.
In groep rijden en foto's maken, om één of andere reden lukt me dat niet zo goed. Het aantal beelden is dus erg beperkt, maar hieronder krijg je toch een impressie.
Al bij al is zo'n treffen best een gezellige boel. Als alles verloopt zoals verwacht, zijn we in 2015 te vinden in Zeeuws-Vlaanderen!
De vrijdagavond werd volgemaakt met nogal voorspelbare gespreksonderwerpen: ligfietsen en velomobielen... Dat is het voordeel van onder gelijkgestemden te zijn: dan is dit een onderwerp dat nooit verveelt!
Ook nieuw: er was een overdekte en afsluitbare stalling voor alle voertuigen. Het gaf zowat de indruk van een etalage. Wat ik bijzonder opvallend vond: de dominante kleur voor de velomobielen was niet geel, maar wit.
Zaterdag werd in groep gereden. De tocht beschreef twee lussen, met tussendoor een stop aan de technische school, waar we verse spaghetti konden verorberen. Fietsen en pasta: da's een vaste combinatie blijkbaar.
Zowat 40 deelnemers is al een grote groep.
Zoiets maakt het moeilijk om het voor iedereen leuk te houden. De ene wil snel gaan, de ander houdt het liever op cruisen en af en toe raakt bij iemand de energie op. Onder het motto "no man is left behind" of "samen uit, samen thuis" bepaalde dus de traagste het tempo. Soms is dat frustrerend, maar eigenlijk is het wel solidair.
Tussendoor was er ergens een lange, rechte weg met een slecht fietspad en mooi glad asfalt, waar we met enkelen onze velomobielen de sporen gaven tijdens een lange klim en een nog langere afdaling. Zo konden we toch de opgespaarde energie kwijt.
In groep rijden en foto's maken, om één of andere reden lukt me dat niet zo goed. Het aantal beelden is dus erg beperkt, maar hieronder krijg je toch een impressie.
 |
| Ergens onderweg |
 |
| Even halt houden om de groep weer samen te krijgen |
 |
| Ook in de namiddag moesten we de hele kudde samen krijgen. |
| Omdat we met velen waren, kan ik nog wat beelden tonen die van medeliggers geleend zijn. Deze zijn gemaakt door Michael. Zijn hele reeks kun je opzoeken op het forum. |
 |
| Mezelf, goed weggestopt achter het minivizier |
 |
| De artistieke mogelijkheden met een Orca |
 |
| Traditionele afsluiter: bier en/of ijs |
woensdag 7 mei 2014
Ligfietstreffen Gentse Liggers - deel 1: de heenrit
Het voorbije weekend vond in Genk het jaarlijkse ligfietstreffen van de vroegere Gentse Liggers (de naam is niet meer de vlag die de lading dekt, want nu is de vereniging omgedoopt tot "ligfietsers.be") plaats. Dat was de gelegenheid om vanuit Gent naar daar te rijden in "reisconfiguratie". Dat wil zeggen: met achter de Orca de Cyclone, met daarin de kampeeruitrusting. Zo kon ik meteen de haalbaarheid van komende reisplannen testen.
Omdat alle maaltijden ter plaatse bereid werden, moesten geen kook- en eetspullen mee, dus eigenlijk kon alles in de velomobiel, maar omwille van de test koos ik toch voor de aanhanger.
Vrijdag reed ik 170 km (voor wie het interesseert: Gent - Sint-Niklaas - veer van Kruibeke - via Wijnegem naar het Albertkanaal tot Heusden-Zolder en dan naar Genk).
In het eerste deel van de rit - van Gent tot net voorbij Antwerpen - varieerde de kwaliteit van de wegen nogal.
Ergens onderweg ging het toch nog fout...
De eerste oplossing was eenvoudig: het dakje ging eraf. Het dakje zelf kreeg een plaats onder de riemen op de Cyclone, terwijl de beide buizen in de Orca terechtkwamen. De rest bekeek ik later wel.
Dan, net voorbij Antwerpen, kwam ik stilaan bij het tweede deel van de tocht aan, met veel minder variatie. Afwisselend ging het langs de linker- of rechteroever van het Albertkanaal.
De variatie bestond, behalve het af en toe wisselen van oever, uit wegversperringen en omleggingen.
Deze viel nog mee. Er moest niet zo ver omgereden worden en het was goed aangeduid. Bij de volgende maakten ze gebruik van een in Vlaanderen bij aannemers populair bord, dat gelukkig niet in de wegcode opgenomen is.
Dat moet je vooral proberen met een velomobiel. Uitstappen lukt nog wel, maar dat voertuig dan aan de hand meesturen, met een fietskar erachter? Gewoon langs de omlegging fietsen dus, zoals elke weldenkende fietser.
Net voorbij het welbekende racecircuit van Terlaemen (Zolder), zei de gps dat ik het jaagpad moest verlaten. Met 150 km in de benen kreeg ik een gravelpad voorgeschoteld. Gravel betekent een nogal hoge rolweerstand...
Daarna kwam ik op een oude spoorbaan in een natuurpark terecht, om de laatste kilometers vol te maken.
Hier gold nog één opdracht: die laatste kilometers aftellen. Het was mooi geweest, maar het einde was gelukkig in zicht.
Een keer ter plaatse, kreeg de Orca een plekje in de galerij en kon de tent opgezet worden.
Het treffen zelf, op zaterdag, is voor een volgend verslag.
Omdat alle maaltijden ter plaatse bereid werden, moesten geen kook- en eetspullen mee, dus eigenlijk kon alles in de velomobiel, maar omwille van de test koos ik toch voor de aanhanger.
Vrijdag reed ik 170 km (voor wie het interesseert: Gent - Sint-Niklaas - veer van Kruibeke - via Wijnegem naar het Albertkanaal tot Heusden-Zolder en dan naar Genk).
In het eerste deel van de rit - van Gent tot net voorbij Antwerpen - varieerde de kwaliteit van de wegen nogal.
 |
| Bij het vertrek: langs de Schelde in Destelbergen |
 |
| Laarne |
 |
| "Fietssnelweg" tussen Lokeren en Sint-Niklaas |
 |
| Ergens tussen Haasdonk en Kruibeke |
 |
| Wachten op het veer in Kruibeke |
 |
| Rivierenhof, Antwerpen |
 |
| Oeps... daar maak ik me later wel zorgen om |
Dan, net voorbij Antwerpen, kwam ik stilaan bij het tweede deel van de tocht aan, met veel minder variatie. Afwisselend ging het langs de linker- of rechteroever van het Albertkanaal.
 |
| Vele kilometers langs het water |
Deze viel nog mee. Er moest niet zo ver omgereden worden en het was goed aangeduid. Bij de volgende maakten ze gebruik van een in Vlaanderen bij aannemers populair bord, dat gelukkig niet in de wegcode opgenomen is.
 |
| "Fietsers afstappen" |
 |
| Ter hoogte van Bolderberg |
Daarna kwam ik op een oude spoorbaan in een natuurpark terecht, om de laatste kilometers vol te maken.
 |
| Op weg naar Genk |
Een keer ter plaatse, kreeg de Orca een plekje in de galerij en kon de tent opgezet worden.
 |
| De "showroom" |
Het treffen zelf, op zaterdag, is voor een volgend verslag.
maandag 5 mei 2014
Geen Strava meer...
Ruim een week geleden leken thuis en de werkplek nader tot elkaar gekomen te zijn. Letterlijk. De 23 km slonk tot 12,9 en daarna tot zelfs maar 7 km. Hoe kan dat?
Die afstanden waren wat op Strava geregistreerd werd. Ook wat de snelheid betreft klopte het aan geen kanten meer. Op de gps bleef alles bij het oude.
Vorige week heb ik een paar keren onderweg gecontroleerd wat er gebeurt. Het blijkt dat de gps-ontvangst gedurende een groot deel van de rit wegvalt. De plaats waar ik de smartphone bevestig in de Orca is dezelfde gebleven, dus ligt het ofwel aan een Strava update (weinig waarschijnlijk) ofwel aan de smartphone.
Wellicht controleer ik nog een keer aan de hand van een navigatie-app, om te zien hoe het met de satellietontvangst verloopt, maar ik vrees dat dit niet goed komt.
Voorlopig is het dus afgelopen met registreren via Strava.
Die afstanden waren wat op Strava geregistreerd werd. Ook wat de snelheid betreft klopte het aan geen kanten meer. Op de gps bleef alles bij het oude.
Vorige week heb ik een paar keren onderweg gecontroleerd wat er gebeurt. Het blijkt dat de gps-ontvangst gedurende een groot deel van de rit wegvalt. De plaats waar ik de smartphone bevestig in de Orca is dezelfde gebleven, dus ligt het ofwel aan een Strava update (weinig waarschijnlijk) ofwel aan de smartphone.
Wellicht controleer ik nog een keer aan de hand van een navigatie-app, om te zien hoe het met de satellietontvangst verloopt, maar ik vrees dat dit niet goed komt.
Voorlopig is het dus afgelopen met registreren via Strava.
Abonneren op:
Posts (Atom)