geniale wegontwerpen: deel 1

Ik beperk me tot één foto

en de daarbij horende bedenking: probeer eens aan 20 km/u of meer deze chicane te nemen, zonder het fietspad te verlaten...

Wellicht getekend door iemand die niet fietst ?

nieuw schoeisel

Kilometerstand: 4 600

Uiteindelijk is het toch gelukt: de Gforce Trike is uitgerust met Vredestein Perfect Moirées en meteen werd de fiets in zomertenu gezet.

Dat wil zeggen: de spatborden voor en achter zijn verwijderd. Dit was achteraan ook nodig om plaats te geven aan de toch weer bredere band. De huidige configuratie op dat vlak bestaat uit twee 47-406 vooraan (voordien 35-406) en een 47-559 achteraan (voordien een 42-559). Het doel: een beter compromis tussen baanvastheid, lage rolweerstand en comfort. Als het kan ook nog zo lekvrij mogelijk en sleetbestendig. Het ideaal - een band die op alle vlakken optimaal scoort - bestaat niet, maar beter dan wat erop lag mag geen probleem vormen.

Het resultaat, na een korte test van zo'n 20 km: de lichtvoetigheid van de Kojaks (waren 35-406, enkel vooraan) is er weer, het tempo lijkt hoger te liggen en - dit is uiterst belangrijk - de onstabiliteit en de shimmy van de Kojaks blijft afwezig.

Vandaag, dinsdag, reed ik ermee naar het werk. Het gemiddelde lag meteen hoger dan voor de wissel. Nu was het toch weer 26 km/u !

Dit is ergens onderweg deze morgen.

Vooraan lagen sinds enige tijd weer de originele Marathon Plus bandjes, maar die zijn toch aan het gaan. Ik leg ze opzij voor de winter. Achteraan lag er al een tijdje een Continental SportContact Reflex op. Die deed het heel behoorlijk, maar een energieke rijstijl en het geleverde vermogen (SPD-systeem laat me toe te duwen en te trekken, dus meer vermogen over te zetten op de aandrijving) zorgde toch voor een geregeld doorslippende band bij het aanzetten.

Voorlopig worden de Vredesteins getest met een druk van 4 bar, voor en achter.

Voor de aardigheid nog een beeld van de terugweg, vlak bij huis.

Tijdens het vervangen bleek de linkerrem aan te lopen. Na inspectie was de oorzaak snel gevonden: de wielas was wat losgekomen. 1mm meer naar buiten betekent meteen een verhoogde weerstand, omdat de remschijf wel op het wiel blijft, maar de klauw niet meebeweegt en de binnenste remplaat dus continu sleept.

De kopstanglagers, die de wielen met de spoorstang verbinden, beginnen ook wat tekenen van slijtage te vertonen. Die tekenen beperken zich nu nog tot wat gerammel, maar het houdt wel in dat ik dit in het oog zal moeten houden. Ik kan me voorstellen dat een toenemende speling zal betekenen dat de stuurprecisie eronder gaat lijden.

te koop

Neen, geen trike, wel een setje Schwalbe Kojak vouwbandjes, maat  35-406 (20 x 1,35), met een kleine 2000 km. Zo op het oog moeten ze minstens nog eens zo lang meegaan.

Aankoopprijs was € 33 per stuk. Vraagprijs is te bespreken. Om een idee te geven: € 25 voor beide samen ?

Wie interesse heeft, mailt me maar (of zet een reactie bij dit bericht)

Update: ze zijn verkocht !

meer ligfietsen in huis

Maar niet permanent: gedurende een week had de Gforce trike het gezelschap van een Challenge Wizard, door de eigenaar liefhebbend een "vrouwenfiets" genoemd.

Voor zoonlief is het een ideale kennismaking met het ligfietsen: de lengte blijkt voor hem goed te zijn, de fiets is erg stabiel en wekt vertrouwen. Woensdag haalden we hem af en tijdens het weekend, twee ritjes later, stoof hij aan meer dan 25 km/u over het asfalt, in alle vertrouwen en zonder vertragen door de bochten zoevend.

Omdat voor het maken van ritjes wel motivatie nodig is:

Eerst een keuze maken en dan genieten van de beloning voor de geleverde en nog te leveren inspanningen.

Een gezellig terrasje langs de Schelde (Vissershuis in Destelbergen), schitterend weer en een ontspannen tocht; wat wil je nog meer om ligfietsen leuk te vinden ?

Het resultaat: "ik wil er wel eentje". Jaja...

De fiets is ondertussen terug naar de eigenaar, zoonlief wordt heen en weer geslingerd tussen "een ligfiets is leuk" en "vrienden zullen dit niet cool vinden". Foute vrienden dus.

Ik testte de Wizard ondertussen ook eens uit. Van de snelheid had ik geen idee, wegens een niet functionerende fietscomputer. Anderzijds: ik haalde een hersteld objectief af aan de andere kant van Gent, op zo'n 12 km. Heen en weer rijden én het oponthoud in de winkel meegerekend, duurde dit een uur. Ik vermoed dus dat het sneller ging dan met de trike.

Dat, samen met de testrit met de lage Raptobike, doet me wel denken aan een bijkomende fiets. Dat lijkt ook nogal symptomatisch voor (lig)fietsers: de meesten beschikken over meerdere fietsen.

Méteren

Dat ligt in Frans-Vlaanderen, net over "de schreve". Het is de regio met de Zwarte en Rode Berg, de Kattenberg en zo. Heuvelachtig, ruraal gebied; rustig, met vooral wandelaars en fietsers.

Daar hadden enkele Gentse Liggers afgesproken met hun Franse kompanen van Vélorizontal voor een familiale uitstap. De variëteit aan fietsen was erg groot.

Terratrike tandem

Ice Q NT met héél veel gadgets

Batavus Ultimo: 8 kg !

De weergoden waren ons gunstig, zéér gunstig, gezind: de temperatuur zou rond de 20 ° bedragen, droog, lange perioden met blauwe lucht en matige wind. Ideaal voor een fietsuitstapje dus.

De organisatie was wel "op zijn Frans": afspraak rond 9u in Méteren, waar we begonnen met een ontbijt, terwijl de (lig)fietsers toekwamen. Krentenbrood, koffie, thee, fruitsap, ... Tegen 10 u gaf "Miss Méteren" het startsein voor de groep van pakweg 30 fietsers van allerlei slag en alle leeftijden (van kleuters tot gepensioneerden).

Dit was een ander soort tocht dan wat we door de band doen met de Gentse Liggers: familiaal betekent erg traag (een gemiddelde van 14 km/u), geregeld wachten.  Kort voor de middag was er een ernstig oponthoud als gevolg van een valpartij, die eindigde met dit:

Juist: dit is een ziekenheli. Eén van de meefietsende kids was geslipt op wat grint en de nooddiensten vonden het nodig om haar met de heli naar het ziekenhuis te vervoeren. Gelukkig was Louise tegen 's avonds alweer thuis, met enkel wat hechtingen.

Op het einde van de rit stonden 40 km op mijn teller en kon ik de trike weer in de auto laden om naar Gent te rijden, na een gezellig, gezapige fietsdag.

bijna dood

Nu ja, onkruid vergaat niet, he. Maar toch, zo voelde het vrijdagavond aan..

Het zit zo: binnen veertien dagen hebben we het ligfietstreffen (indien de site het doet) in Lembeke. Daar komt wel wat voorbereiding bij en het is uiteraard de bedoeling dat er ook ge(lig)fietst wordt. Dus moeten routes uitgetekend en verkend worden. Ondergetekende had zich als vrijwilliger gemeld om één van de drie routes voor te rijden en dus spraken we onlangs met tweeën af om die eens vooraf te bekijken.

Volgens fietsnet een nette 60 km, goed te doen dus op een namiddag.

Maar: als je "fietsnet" en de knooppuntenroutes in Vlaanderen kent, dan weet je dat die niet echt afgestemd zijn op ongeveerde fietsen met harde opgeblazen banden (of hoe noem je 7 bar ?). Vlaanderen, dat betekent kasseien. Onverhard betekent ook "trage wegen", zoals in eeuwenoude kerkwegels tussen landbouwpercelen, landwegen waar landbouwers stelselmatig stukjes van afsnoepen...

Met een trike was het af en toe met het aangedreven achterwiel op het paadje en met beide voorwielen ploeteren in rulle grond, schuin hangend omdat het pad zijwaarts helde, voortdurend corrigerend, ...

Verkennen betekent ook af en toe fout rijden (Watervliet, Anne, weet je nog ?). Dus reden we eerder 75 dan 60 km.

Slechte voorbereiding en zich tweemaal aan dezelfde steen stoten, dat betekent in dit geval een halve liter water mee en niets meer. Geen energiedrank, geen suikers, geen eten... Rekening houdend met mijn minder dan eindige reserves (die zitten in vet en dat moet ik ver zoeken), was het na 50 km gedaan met spelen. Het kostte meer en meer moeite om vooruit te raken; de snelheid zakte, tunnelvisie, ... We zijn er wel geraakt, hoor.

Zondag volgde nog een ritje met onze Franse vrienden van Vélorizontal, maar ik had me beter voorbereid ! Kilo's energierepen, liters isotonische vloeistof, zout, koolhydraten in allerlei vormen en verpakkingen. Daarover hoor je meer in een volgend bericht.

Zaterdag, als intermezzo, ging ik een uurtje badmintonnen met zoonlief. Een uurtje, niet meer, want de kathedraal die mijn lichaam is voelde als een strooien hutje aan: even blazen en het lag omver. Recup dus, pauze, break. En het energiepeil aanvullen. En indien de zon wil schijnen, haar weldoende warmte absorberen.

het is begonnen

Er waren al een poosje duidelijke tekenen en er circuleert een brochure met de planning van de werken, maar wat de aanleg van een ontbrekend stuk R4 (R4 zuid, tussen Zwijnaarde en Merelbeke) voor de fietsers zou betekenen, was nog niet zo duidelijk.

Er was de vrees dat niet aan de fietsers zou gedacht worden, maar geen zekerheid. We wisten ook dat de huidige voetgangers- en fietsersbrug (Ottergemsesteenweg Zuid) zou verdwijnen, maar hoe de fietsers dan zouden gestuurd worden, dat bleef een raadsel. Nochtans is het belangrijk, want dit is een hoofdfietsas; een belangrijke verbinding voor zowel recreatief als functioneel fietsverkeer. En het is een as die druk gebruikt wordt. Kijk maar eens naar de beelden op Fietsbult !

Dit is het stukje waarover het gaat: welgeteld 1,5 km.

Grotere kaart weergeven

Gisterenmorgen, op weg naar het werk, was het duidelijk dat de werken nu echt gestart zijn.

zicht richting Zwijnaarde

zicht richting Schelde/Merelbeke

Een eindje verder was het laveren tussen de werfwagens. Mits de nodige voorzichtigheid was dat wel te doen, maar het wegdek was al bezaaid met aarde en steenpuin.

De verrassing kwam er in de namiddag, tijdens de rit terug. Daar werd me de weg versperd op deze manier:

Nieuwscheldestraat, stadinwaarts

Tja, rekening houdend met wat ik 's morgens gemerkt had, zou de Vlaamse fietsersattitude (we rijden erdoor en zien wel) hier niet helpen. Achter mij zag ik in de spiegel een bordje, oranje, met een fietser erop. Ik besloot te kijken hoe de fietsers hier omgeleid worden om de afstand van 1,5 km tot aan de Ottergemse Steenweg Zuid te overbruggen. De aanduidingen waren makkelijk te volgen.

Het resultaat: de fietser wordt langs Heerweg-Noord over de Ringvaart geleid en verder langs de R4 tot aan de bestemming. Die 1,5 km wordt er zo ongeveer 4,5 ! Ik weet het: het is niet simpel en als je het water over moet, dan heb je een brug nodig.

Het jammere is dat de informatie volledig ontbreekt en dat er - zo op het eerste zicht - weinig of geen rekening gehouden is met het belang van deze fietsas. Er is vooraf ter plaatse niets aangekondigd en wie met het mooie weer een recreatief tochtje wil maken, zal er zomaar 3 km bij mogen doen, langs een drukke weg met smalle fietspaden ( de trike met een spoorbreedte van 78 cm past niet binnen de lijnen).

Aangezien dit vermoedelijk voor een hele poos zo zal blijven - ik weet het, signalisatie kan van de ene dag op de andere veranderen -, kan misschien wel gewerkt worden aan betere alternatieven.