Dit zei ik al vaker: het is dikwijls echt genieten op weg naar en van het werk. Dat is geluk hebben, zo'n route die je langs rustige wegen stuurt, langs velden, akkers en bomen, waar je enkel andere fietsers kruist.
De ochtend na de maansverduistering. Ze was zo vriendelijk nog even op te blijven voor mij.
Die nevel over het water heeft vaak ook iets magisch. Het doet me vaak denken aan de sfeer in oude sagen en verhalen. Je ziet eenzame reizigers te voet of te paard langs een stille rivier trekken; pelgrims op weg naar een verre bestemming; dieren die hun ding doen, ver weg van mensen. Rust, gewoon.
Het is een illusie, natuurlijk: dit is een gekanaliseerde rivier. Sinds de 15de eeuw werd de Schelde beetje bij beetje getemd om beter bevaarbaar te zijn. Wel zijn er nog talloze meanders overgebleven, die nu stille plassen vormen links en rechts van de huidige loop. Die vroegere reizigers zullen dus wel een heel ander beeld van de rivier gehad hebben dan ik nu. De sfeer, die blijft wel dezelfde.
Tja, banden hebben niet het eeuwige leven. Deze keer was het de Tryker links die aan zijn einde kwam. Ik merkte gisteren dat die band niet meer mooi rond draaide. Er was ook een ritmisch geluid te horen van die kant. Dat hoort niet zo.
Vanmorgen werd de band gecontroleerd en de diagnose was niet moeilijk te stellen.
Dit was wat ik maar liefst drie plaatsen op het loopvlak vond, nadat ik alle modder en vuil van de band geveegd had.
Daarmee verder rijden, is om problemen vragen. De band werd dus sito presto gewisseld voor een andere. Deze is enkel nog goed voor het containerpark.
Het exemplaar dat er nu op ligt, kreeg ik van Paul-weg-op-wielen. Hij heeft er eigenlijk amper mee gereden, dus daar kan ik weer een eindje mee voort. Meestal haal ik zo'n 8.000 km met een Tryker. Helaas: omdat ik tussendoor geregeld banden wisselde, weet ik aan geen kanten hoeveel kilometers deze erop zitten heeft.
Ik weet het: met een Marathon (+) doe je meer, maar daar staat tegenover dat de Tryker veel fijner rijdt. Het aantal lekken valt ook erg mee. Ze houden enkel niet van gravelwegen en glas.
Even een bericht van de Gentse Fietsersbond - Perpetuum Mobile - delen op de blog: morgen houden we een dodenwake voor Vic Tack.
Update: ik heb de hele tekst toch maar in het bericht gezet.
Actie: dodenwake Vic Tack op 9 oktober
Op vrijdag 12 juni kwam de 16-jarige Vic Tack om het leven bij een ongeval.
Bij het oversteken van de weg werd hij aangereden door een auto.
Zoals steeds blijven er familie en vrienden achter die treuren om het
verlies. Ter herdenking organiseert de Gentse Fietsersbond vier maanden
na het ongeval een dodenwake.
Deze dodenwake vindt plaats op vrijdag 9 oktober om 16u30 aan het
kruispunt van de Industrieweg met de Brugsevaart waar het ongeval
gebeurde.
Wie wil kan ook meefietsen: vertrek aan het Van Hembysebolwerk (aan het kruispunt van de Nieuwe Wandeling en de Coupure) om 16 uur.
Tijdens de wake wordt een witte ghostbike geplaatst en is er gelegenheid
om bloemen neer te leggen, samen met o.a. de schoolkameraden van het
slachtoffer.
Met deze actie willen we onze steun betuigen aan de nabestaanden, maar
ook de aandacht vestigen op het leed dat door het verkeer wordt
berokkend. Reeds geruime tijd bestaan er plannen voor de heraanleg van
de Brugsevaart. We dringen er dan ook op aan om deze heraanleg zo snel
mogelijk uit te voeren zodat deze weg veiliger wordt voor fietsers.
Meer informatie op Fietsbult.
Ze zijn weer helemaal in, de ovale tandwielen. Marketeers lanceren dit als de allernieuwste ontwikkeling. Maar: ik stripte onlangs een 'donorfiets', die ik tot ghostbike transformeerde.
De donorfiets is een oude Raleigh mountainbike, die in bepaalde wereldfietsersmiddens enthousiast zou worden onthaald: hij heeft een stalen frame.
Bij wat overblijft van de fiets, zit onder andere dit.
Shimano Biopace: on-ronde tandwielen uit de jaren '80 van de vorige eeuw. En dat was bijlange niet de eerste keer dat ovale tandwielen op de markt verschenen!
Naar aanleiding van een verzoek van Laurent, ergens in Frankrijk, volgt wat uitleg over de zijruitjes die ik aan het Flevobike Velomobieldakje toevoegde. Wellicht kunnen andere 'Orcanen' er ook iets mee aanvangen.
Het doel
Dat is tweeërlei:
- het 'lifteffect' bij strakke zijwind wegwerken.
- Regenwater (ook bij zijwind) buiten houden.
In de praktijk is gebleken dat beide doelen bereikt zijn.
Hoe komt je aan die ruitjes?
Vooreerst: wie ze wil, moet er zelf voor zorgen. Bij Flevobike weten ze dat het systeem werkt, maar het voldoet niet aan hun eisen op vlak van afwerking. Helaas is er op dit ogenblik geen betere oplossing.
Ik zag wel een andere, op basis van het transparante pvc dat gebruikt wordt voor de ramen in tenten. Anders, met andere voor- en nadelen.
De belangrijkste vraag:
hoe maak je zoiets?
Mijn model was een foto van de ruitjes in de Orca van Johan Vrielink. Wat mij betreft is hij de bedenker hiervan.
Op basis daarvan maakte ik een sjabloon.
De sjabloon moest ik wel nog wat aanpassen, zodat de bovenkant de ronding van het dakje volgt. Voor wie dit zelf zou willen maken, noteerde ik de belangrijkste maten op de sjabloon.
Zo werd die overgetekend op een stuk polycarbonaat (Perspex is een andere naam hiervoor). Uitknippen kan simpelweg met een schaar.
Dan volgt het 'destructieve' deel: in het dakje, net boven de tunnel waar de aluminium buizen door lopen, moeten drie gaten komen. Ik maakte ze met een boortje dat net dezelfde diameter heeft als de spanbandjes die ik gebruikte: 2 mm. Geen nood: er komt geen water door. Ook niet bij stortregen.
Op de onderkant kleefde ik een strook tochtstrip. Het doel hiervan: de gelcoat van de kap niet beschadigen en contactgeluiden verminderen.
Op dit ene ruitje is de strook een eind losgekomen. Dat is ondertussen vervangen.
Tot slot een overzicht van het dakje met beide ruitjes.
Zoals ik al nog meldde: bij een volgende versie maak ik ze wat langer, zodat de voorkant tot aan de rand van het dakje komt. De reden hiervoor is dat bij veel wind het regenwater langs de buizen opgestuwd wordt. Als het dan aan de rand van het dakje komt, vormt het druppels die naar binnen kunnen waaien. Dat is erg afhankelijk van de windsterkte en -richting, maar het kan vervelend zijn. Door de randen tot daar door te trekken, verwacht ik dat ze dienst doen als 'regengoot'.
Het belangrijkste is dat de ruitjes hun waarde al lang bewezen hebben. Ze doen wat ze moeten doen.
De blogposts over het Flevobike toplicht zijn op enthousiasme onthaald. Tof!
Het concept ziet er ook picobello uit:
- de ideale plaats - zo hoog mogelijk en van alle kanten zichtbaar
- een groot verlicht oppervlak
- aantrekkelijk ontworpen
Maar, zoals het gezegde luidt: 'the proof of the pudding is in the eating'. Het gaat om een prototype en dat vergeten we algauw.
Dat betekent dat er een concept is en een eerste exemplaar. Dat exemplaar moet in de dagelijkse realiteit bewijzen of het idee leefbaar is. Hoe stevig is het gemaakt? Overleeft het Belgische kasseien, verkeersdrempels, schokken, stormwind, ...
Dat is de puur mechanische kant.
Hoe houdt de elektronica het? Sneuvelen de leds niet bij de eerste flinke regenbui?
Dat zijn zaken die je pas weet na een hele poos testen. Niet vandaag, niet morgen, niet volgende week, maar misschien over enkele maanden. Zeg maar: als het de winter overleeft.
Wie in de rij gaat staan en roept: "ik wil er ook één", zal nog even geduld moeten oefenen. Hoeveel vertrouwen we ook mogen hebben in het kunnen van de heren bij Flevobike, testwerk is en blijft noodzakelijk.
Indien dan blijkt dat het idee in de praktijk ook degelijk is, moet een volgende stap gezet worden. Is serieproductie haalbaar? Wat zal de productiekost zijn en wat moet dan de verkoopprijs worden? Zijn klanten bereid om er dat bedrag aan te besteden?
En dan - ook belangrijk: het ontwerp is bedoeld voor de Orca. Dat wil zeggen dat de helling en ronding van de basis gemaakt zijn om op de staart (of smurfenmuts, zo je wil) van de Orca te passen. Bij een andere velomobiel kan de vorm afwijken en dan moet het ontwerp ook aangepast worden, wil je geen spanningen in het materiaal veroorzaken en wil je de 'vin' mooi rechtop zien staan. Meer modellen dus, meer ontwerpwerk en dus wellicht een hogere kost.
Dat wil ook zeggen dat de bedrading nu bedoeld is voor plug and play, maar dan enkel in een Orca. Ook dat moet anders, indien het met meer modellen compatibel moet zijn.
Kort: op dit moment kan nog niet gezegd worden hoe degelijk het toplicht is. Als je zoiets (ver)koopt, moet het product betrouwbaar zijn.
Na wat experimenteren met instellingen slaagde ik erin om accurate beelden te maken van het licht bij duister. Daarbij zie je dat er een groot verlicht vlak is, waar je niet naast kunt kijken.
Zo ziet de Orca er 's nachts uit als je hem van achter nadert.
Het beeld van schuin achter toont dan weer dat er een zeer zichtbaar oppervlak verlicht is. Omdat je van de zijkant zowel wit als rood licht ziet, is het ook meteen duidelijk wat voor en achter is.
