Zichtlijnen

Je bent onderweg in gezelschap, met drie velomobielen: een E-Orca (natuurlijk), een eWAW en een Mango+. Onderweg, tijdens een pauze, vraag je je af hoe groot het verschil in zicht is vanuit de diverse velomobielen. Daarmee bedoel ik: hoe dicht kun je nog zien vanuit je normale zitpositie. Dat is belangrijk, zodat je hindernissen zoals putten en gaten in het asfalt kunt ontwijken.

Het is geen wetenschappelijk verantwoorde test, want de drie 'piloten' verschillen in grootte, waardoor de zitpositie natuurlijk ook niet gelijk is. Het geeft wel een idee dat - naar mijn idee - redelijk overeenkomt met het vermoeden op basis van de rompvorm.

Het plan: de eigenaar zit in zijn velomobiel, in de normale rijpositie, en een andere persoon verplaatst het object tot de velonaut het helemaal kan zien. Dat is de 'zichtlijn'.
Dat object moet aantrekkelijk genoeg zijn om er aandachtig naar te kijken. We zijn Vlamingen, dus dat werd een bierflesje. Hoe kan het ook anders?

Het flesje staat links. Dit is het resultaat.

De Orca staat bij benadering op 4m van het flesje. Je ziet duidelijk dat er telkens ongeveer een velomobiellengte tussen de drie zit. Da's een behoorlijk verschil.

Een evidente verklaring: de Orca heeft een korte neus met een 'deuk'. De Mango heeft een ongeveer even lange neus, maar zonder deuk (nu is er een aerodeksel). De WAW heeft wel die deuk, maar ook een merkelijk langere neus.

Groepsreis met de velomobiel: op weg naar Charleville-Mézières - dagen 5 en 6

Charleville-Mézières hadden we achter ons gelaten. Gisteren was de laatste dag dat we konden genieten van de Trans-Ardennes. Terugkeren voelt altijd anders aan: thuis wenkt. Mentaal is de reis al bijna afgelopen.

Dag 5

(25 september)
Jawel: alweer een mistige ochtend en dus doornatte tenten. Vandaag zouden we wat vroeger vertrekken: het zag er niet naar uit dat het zin zou hebben om op de zon te wachten, want dat zou te lang duren. Bijgevolg werden de tenten kliedernat in de velomobielen gestopt.

Tijdig vertrekken was een noodzaak: de track begon met een 4 km lange klim van 8 %.

Met de ondersteunde eWAW en E-Orca betekent dat de motor wat harder laten werken, maar Birger moest het in zijn Mango+ puur op spierkracht doen.

Hoed af: zonder ondersteuning en het kleinste blad vooraan kon ook niet...

Tijd om op te warmen was er niet, want de klim begon meteen aan de camping: 300 hoogtemeters in de eerste kilometers. De Cycle Analyst toonde me dat ik 11 Wh per km verstookte. Het gemiddelde op de reis lag eerder rond 4 à 5 Wh/km, dus dat was aardig wat energie.

Nog een eigenaardigheidje vandaag: we startten in Frankrijk, reden voor het grootste deel van de rit door het zuiden van België en eindigden weer in Frankrijk. Daarbij volgden we voor een groot deel de RV3. RV staat voor Rando-vélo ofwel lange fietsroute (LF).

Slingeren door het landschap

Dit was ook de blijkbaar obligate pechdag. Bij een afdaling op de RV3 hoorde Brecht iets abnormaals aan het rechterwiel: de remklauw was losgeraakt.



Nadien sjeesden we de lange helling af, maar onderweg bedacht Brecht dat zijn wielschijf nog op de plek lag waar hij de remklauw vastgezet had. Hij moest dus die mooie afdaling in omgekeerde zin maken. Dat had wel het voordeel dat hij er nog een tweede keer van kon genieten.

Als je op de kaart kijkt (hieronder), zie je dat we door Chimay reden. Net als in Hoegaarden was het de bedoeling om hier het lokale bier - het befaamde Chimay trappistenbier - te drinken. Chimay bleek heel erg klein te zijn en op het marktplein werd druk verbouwd, dus zouden we 'even verder' stoppen. Dat 'even' bleek heel wat kilometers te worden: tussenin was geen enkel terrasje te bespeuren!

Hier vonden we eindelijk onze blauwe Chimay

Na de middag werd het tijd om de accu's wat extra energie te bezorgen, maar we passeerden geen enkel cafeetje, geen enkel terrasje. Uiteindelijk, toen Brecht aangesproken werd door enkele dorpsbewoners, maakte we van de gelegenheid gebruik om daar bij te laden. Ondertussen haalde ik de tent uit, zodat die onder een stralend zonnetje kon drogen.

Een eind verder leidde de track ons door steeds onberijdbaardere wegen. Keien en een sportief lage velomobiel, dat gaat niet goed. Het resultaat was dat de staart van de WAW tegen de band aanliep. Die staart werd eraf gehaald, de achtervering geblokkeerd (jawel, dit is een WAW met luchtvering achteraan), de boel weer gemonteerd en we konden verder.

Verder, om terecht te komen bij de camping die al twee jaar dicht bleek te zijn: er stond op het bord van 2015 dat de camping wegens renovatiewerken pas in 2016 weer open zou gaan. Niet dus.
Op dat moment constateerde Brecht dat zijn rechterband lek was. Ook dat kan: een Marathon Plus lek rijden. Een doorn had zich een weg door het loopvlak gebaand.

Terwijl we in het dorp wat aankopen deden, herstelde Brecht de binnenband.

Uiteindelijk belandden we in het landelijke Felleries. Ook hier kozen we voor de 'camping municipal', die alweer niet ontgoochelde. We hadden geluk: dit was de laatste week dat de camping open was en in die streek zijn ze niet erg dik gezaaid.

Illustratie: aan de hand van de gevels zie je de hellingsgraad

Omdat er in de wijde omtrek niets te vinden was, kookten we onze kant en klare pasta die we al de hele reis meesleepten. Pasta met een pintje: meer hoeft het niet te zijn. Omdat we een eind van de route afgeweken waren, werd ondertussen een nieuw track opgemaakt voor de volgende dag.



De data van de dag:

• 96 km gereden
• 20 km/u als bewogen gemiddelde
• 860 hoogtemeters

Die vele hoogtemeters en het vele klimmen en dalen verklaren meteen de lage gemiddelde snelheid.
Om dat te illustreren, krijg je er deze keer de grafiek van die hoogteverschillen bij.

Dag 6

We hadden het de avond ervoor al bekeken: thuis lonkte. Birger had al enkele keren videocontact gehad met het thuisfront. Voor zijn jonge kinderen was het een drama dat papa een hele week weg was. Tegen zo'n argument kan je niet op, dus zouden we een poging ondernemen om met de zwaar geladen velomobielen de afstand tot thuis in één dag te overbruggen.

Gewoontegetrouw waren de tenten doorweekt - een nadeel van kamperen eind september -, maar nu werden ze gewoon even nat opgerold en weggestopt. Drogen zouden ze thuis wel doen.

Groepsfoto

Vanuit Felleries zou de rit deze keer een heel eind flirten met de grens tussen Frankrijk en België.
'In welk land rijden we nu?'
'In Frankrijk, denk ik. O, neen, wacht, toch in België. Neen, vergeet het, dit is Frankrijk. Of toch niet?'
Dat hele einde zijn er geen waterwegen te volgen, dus werd het slingeren: op en neer en heen en weer. De kwaliteit van het wegdek werd erg variërend: van biljartlakenvlak asfalt tot afgrijselijke kasseien, gelardeerd met wat stukjes onverhard.

Het eerste deel was prachtig om te zien en voor mij bekend terrein: de voie verte de l'Avesnois.

Dan volgde een niet zo boeiend verbindingsstuk, met variërende kwaliteit.

Omkeren: we moeten eigenlijk daarboven zijn

Zo, daarnet stonden we beneden

Iemand kasseien gevraagd?

Ergens onderweg vonden we een uitdagend parcours.

Neen, het lukte niet: de neus raakte de helling

Rond Bernissart - gekend bij de Belgische schooljeugd als vindplaats van de iguanodon-fossielen - kwamen we weer aan waterwegen. Eerst bestond de wegbedekking uit verzakte betonplaten (bijzonder oncomfortabel), maar geleidelijk verbeterde dit. In Doornik - zo rond 15u - hielden we halt om bij te tanken en de accu's te laden. Daarna ging het in één ruk door naar huis. Vanaf daar kun je langs de Schelde rijden, als je wil tot voorbij Antwerpen.
Onderweg bereikte Birger een nieuwe mijlpaal: hij had met zijn Mango+ 70.000 km afgelegd (in goed 6 jaar).
Aan het kanaal van Bossuit viel het gezelschap uit elkaar: Birger ging langs het kanaal Kortrijk en verder naar Tielt, terwijl Brecht en ik verder reden naar Gent.

Bij die laatste rit legde ik 170 km af aan een bewogen gemiddelde van 24 km/u. Daarbij werden 300 hoogtemeters overwonnen.

Groepsreis met de velomobiel: op weg naar Charleville-Mézières - dagen 3 en 4

Dag 3

(23 september)

Vandaag zouden we naar het einddoel rijden: Charleville-Mézières, in le Grand-Est in Frankrijk, op de grens van Picardië en Lotharingen (Lorraine).

's Morgens namen we afscheid van Helen. Zij zou de route van gisteren in omgekeerde volgorde afleggen, terwijl de '3 venten' de Maas stroomopwaarts zouden volgen.

De ochtend was nevelig, de tenten stonden er doornat bij. We droogden ze zo goed mogelijk op, vooraleer ze in te pakken. Doe je dat niet, dan kan je 's avonds in een erg klamme tent kruipen. Met de lage temperaturen van die periode (7°C de laatste ochtend) is een vochtige tent extra koud. Met een donsslaapzaak is dat zeker niet ideaal, want dons houdt niet van vocht.

Op de afgrijselijke camping 'Villatoile' zagen we 's morgens een koppel vertrekken met oude stadsfietsen, maar uitgerust voor lange-afstands-toeren.

De aanloop was matig: een sluis waar we niet over konden zonder de velomobielen op te tillen, gevolgd door een eind langs een asfaltweg waarvan de toplaag afgeschraapt was.

Net zoals 'de saskes' (Gent) vroeger

Afgeschraapt asfalt en kasseien: niet ideaal

Nadien volgden we alweer een stukje RAVel, dat deel uitmaakt van Lange Fietsroute (Rando Vélo in het Frans) RV3.

Niet slecht, ware het niet dat ze erg kwistig waren met de paaltjes aan elk kruispunt. We konden er net tussen. In plaats van 'net te smal om een auto door te laten', lijkt ook hier de redering 'net breed genoeg voor een fiets' te zijn. Bizar, want dat slaat nergens op. Helaas vind je ze maar al te vaak op die manier.

Net na onze middagpauze, net over de grens in Frankrijk, zagen we de fietstoeristen weer die enkele uren voor ons in Dinant vertrokken was: een jong koppel uit Rotterdam. Ze waren van plan om de Maas van monding tot bron te volgen. Een moedig opzet, want die bron ligt bij Langres, ter hoogte van Besançon. Daar zullen ze ondertussen nog niet aangekomen zijn.

Maar: een keer de grens over, aan Givet, start de Trans-Ardennes!

De ideale fietsroute

Dit is tot nu toe met grote voorsprong de beste fietsroute die we ooit gereden hebben: perfect asfalt, alles vlak (op enkele kleine stukjes na), verkeersvrij en puur genieten. Daarover waren we het absoluut eens. Daar moet ik aan toevoegen dat het stukje Eurovélo 6 dat ik in mei volgde, daar amper voor onder doet. Die route is ook nagelnieuw.

Een minder stukje: brugdek met kasseien

Hierna was het aan een mooi tempo doorrijden tot in Charleville-Mézières. Water aan één kant, bossen en hellingen aan de andere. Af en toe weken we licht af van de Maas, omdat er korte kanalen aangelegd zijn die naar sluizen leiden. Sporadisch kwamen we andere fietsers tegen, maar meestal waanden we ons alleen op de wereld. Birger, niet ondersteund fietsend, gaf zijn Mango+ de sporen.
Het uitzicht werd ook steeds mooier: naast de Maas, naast de Trans-Ardenne, worden de bossen stilaan dichter en de hellingen steiler. Dit zijn echt de Ardennen.

Even pauzeren en genieten van het uitzicht (Fumay)

Op de eindbestemming bleek dat we met één aspect geen rekening gehouden hadden: Charleville-Mézières is elk jaar een week de plek waar straatartiesten samenkomen voor een groot festival en dat was natuurlijk net toen we daar aankwamen.

Straatfestival in Charleville-Mézières

Het gevolg laat zich raden: de camping was zo goed als volzet. We kregen een plaatsje op wat overdag de speeltuin is. Hier betaalden we 15 euro voor ons drieën, alles inbegrepen! Ondanks het feit dat de camping aan het stadscentrum gelegen is, was het lekker rustig.

En de gegevens van dag 3:

• 101 km gereden
• bewogen gemiddelde bedroeg 25 km/u
• 627 hoogtemeters

Dag 4

(24 september)
Oorspronkelijk was gepland om in Charleville-Mézières een rustdag te houden, maar de fietsen lonkten en we wisten dat de track ons in omgekeerde richting over die heerlijke Trans-Ardennes zou sturen, dus besloten we om vandaag toch maar een eind te rijden, tot waar we van de Maas zouden afwijken. Daar ergens zouden we weer kamperen. Zondag, dus een kleiner eindje fietsen, maar wel weer over een zalig pad.

De ochtend startte met dezelfde constante: nevel en dus een doorweekte tent. De zon moest eerst boven de Mont Olympe raken eer die de tenten kon opdrogen. De afstand zou vandaag niet zo groot zijn, dus we hadden wel even tijd hiervoor.

Bij het verwijderen van onze sloten en kabels, merkte Birger een gebroken spaak. Die moest eerst vervangen worden.

Klaar voor het vertrek

Daarna, na eerst een kort eindje door de stad te rijden, kwamen we al snel weer aan de Maas. Dat het dezelfde route was, maakte niet uit, want als je die in de andere richting volgt, is het uitzicht helemaal anders. Het was weer puur genieten.

Toch al wat herfstsfeer

Onderweg stopten we even aan een idyllisch terrasje bij een sluis. De sfeer paste helemaal bij het zonnige, zachte weer.

Bij Revin snijdt de Trans-Ardenne een grote meander af: hier fiets je door een vochtige tunnel, naast een ondergronds kanaal. Da's weer eens wat anders.

Ten noorden van Revin volgt een iets saaier stuk: hier volgt de Trans-Ardenne de spoorlijn. De Maas ligt aan de andere kant van dat spoor. Het fietspad behoudt dezelfde kwaliteit, maar het uitzicht is heel wat minder.

We stopten in Fumay, waar we ruim plaats hadden op de 'camping municipal' (camping uitgebaat door de gemeente).

Tenten opzetten op een bijna lege camping

Ook hier betaalden we 15 euro voor alles samen. De camping is eenvoudig, erg rustig gelegen (aan een meander van de Maas) en ook hier was het sanitair prima. Zo op het einde van het seizoen stonden we bijna helemaal alleen.

's Avonds reden we het centrum van het dorpje in, waar 'Sous la Voute' open was. Een prima eetplek: helemaal niet duur en wel erg lekker. Na een dagje fietsen valt zoiets wel te smaken.

Deze keer legden we 60 km af, onder uitstekende omstandigheden. Het bewogen gemiddelde bedroeg 23 km/u en we maakten 418 hoogtemeters.

Tot slot nog even een duidelijk beeld van het traject van de Trans-Ardennes.

Blijkbaar zit er nogal wat afwijking op de meetgegevens van Birger en mij. Hieronder wat zaken uit Garminconnect over de track van de 24ste.