wat probleempjes

Vanavond wil ik met de Gentse Liggers een eindje rijden, maar gisteravond, na de rit, merkte ik dat de fiets die toch niet zonder schade doorstaan had:

• de rechterband was weer lek. Vermoedelijk was de vervangbinnenband niet zo goed hersteld.
• mijn vlagje ligt ergens in Gent. Tijd voor een nieuwe vlag dus, maar da's niet zo dringend, gezien de gemengde meningen over de zin of onzin hiervan.
• erger: de herstelling van de Streamer heeft het net geen jaar uitgehouden. Kort na de aanschaf diende ik de bevestiging tussen de koepel en de steunen (velcro aan beide kanten) opnieuw te lijmen; nu heeft de toen gebruikte Powertape het opgegeven. Het gevolg: een klapperende Streamer die steeds verder loskomt.

Dus vandaag moet de binnenband gewisseld worden - misschien leg ik er meteen de Marathon + weer op - en moet de Streamer hersteld raken. Om je een idee te geven: hier zie je wat er gebeurde. De lijm die de tape met de koepel verbindt lijkt vergaan. Het enige wat overblijft is een wit poeder. In bovenaanzicht geeft dat het volgende:

Van wat dichter en onder een andere hoek zie je dit:

Dat wordt dus de Streamer eraf halen, de tape verwijderen (hopelijk lukt dat vlot)  en nieuwe erop kleven. Met dit weer is zo'n stroomlijn wel handig.

De rest van de fiets heeft een flinke poetsbeurt nodig.

herfstrit

Het is november: de periode van de najaarsstormen en we zullen het geweten hebben... 

Als voorbereiding werd de ketting nog eens goed gesmeerd (Joe's No Flat Nano Lube)

Woensdag was het alweer tijd voor de wekelijkse woon-werk verplaatsing en donderdag reed ik alweer 20 km (even heen en terug naar Wondelgem - aan de andere kant van Gent).

Woensdagmorgen 6° C, zwakke noordenwind, miezerige regen bij het vertrek en de wegen waren doornat en aartsdonker. Dus ontstonden de verwachte problemen zodra ik op de Scheldedijk kwam: een dynamo die doorslipte en remschijven die zongen en niet zo goed meer grepen. De Streamer leverde goed werk, net als de spatborden: enkel mijn gezicht werd nat.

Ik experimenteerde met de druk van de dynamo (bij de Dymotec 6 kun je de druk bijregelen), maar dat leek niet veel uit te halen. Elke plas waar ik doorging, elke modderplek - er rijden landbouwvoertuigen over de dijk - zorgde weer voor een slippende dynamo. Vertragen tot die weer greep krijgt en langzaam snelheid opvoeren leek de enige remedie. De remmen maakten heel wat lawaai na weer een modderige plas doorploeterd te hebben en de werking leed er ook onder.

's Avonds was de temperatuur iets hoger (ongeveer 9 °), de wind bleef uit de noordelijke hoek waaien, even zwak als 's morgens en ook de rest van de omstandigheden was identiek, dus presteerde de trike op hetzelfde niveau.

Donderdag was het weer precies zoals voorspeld: een stevige westenwind, natte ondergrond en gelukkig geen regen op dat moment. Dus, met de wind schuin achter, ging het aan +30 km/u richting Wondelgem, met een slippende dynamo en zingende remschijven. 's Avond, bij het weerkeren, stelde ik de positie van de dynamo wat bij en uiteindelijk draaide ik de stelschroef voor de druk in de omgekeerde richting en zie: water of geen water, modder of geen modder, het licht bleef helder branden ! De lamp zelf werkt prima: ruim voldoende licht en een mooie bundel: de bovenkant mooi afgesneden en iets naar rechts gericht. Het licht schijnt dus waar het moet, zonder tegenliggers te verblinden.

De Hygia schijven lijken niet echt gesteld op nattigheid: ze zingen en vibreren bij het remmen. Wellicht moet ik nog ergens wat bijstellen, maar zonder ook maar de minste instructies en bij gebrek aan ervaring met zo'n systeem is dat niet evident. Remmen doen ze wel, gelukkig ! Zou het in Taiwan niet regenen misschien ?

Toch bleef het relatief aangenaam en (te) warm en veel comfortabeler dan voor de zwoegende bukkers die ik voorbijging.

En vandaag (zaterdag) legde ik alweer 15 km af door het noodweer (op 30 km van hier staan hele dorpen onder water). Omdat het in de namiddag zo grauw was, schakelde ik het licht aan en ja hoor: het bleef werken, ondanks de stromende regen. Het enige vervelende is al het water dat in mijn gezicht plenst: zowel uit de lucht als vanop de streamer. Ekoi heeft een mooie helm die dit zou kunnen oplossen, maar ik vrees dat mijn hoofdsteun hiervoor in de weg zal zitten.

Ekoi City E+

Toch zal ik dit eens proberen: de oplossing schijnt heel wat beter te werken dan een fietsbril. Uiteindelijk liep er ook water langs de kraag van mijn jas binnen. Daar valt wellicht wat aan te verhelpen door die kraag wat zorgvuldiger te sluiten.

Ook heb ik vandaag de (merkloze) trappers vervangen door Shimano exemplaren: bij controle vanmorgen bleek dat de originele trappers blijkbaar niet over een afdichting beschikken. Daarnaast zitten ze al lang op de fiets en waren ze aan vervanging toe: het SPD-systeem was helemaal geoxideerd.

PD-M 520

De nieuwe zijn aan beide zijden met een kliksysteem uitgerust: op de trike rijd ik toch altijd met de fietsschoenen. Ten eerste omdat het rendement veel hoger ligt (je moet je benen niet omhoog houden, want je voeten zitten vast en daarnaast kun je ook trekken aan de pedalen) en ten tweede uit veiligheidsoverwegingen: als je op een trike met je voet van je pedaal schiet, zou je been onder de dwarsarm terecht kunnen komen. Dat lijkt me niet erg aangenaam. Nog nergens vond ik een aanwijzing dat iemand dit al meemaakte, maar ik schik niet de eerste te worden. Nu moeten de trappers nog even afgesteld worden.

Voor binnenkort staat nog een paar overschoenen in neopreen op het programma. Dat, samen met het dichtkitten van de openingen rond de schoenplaatjes, zou voor warmere voeten in de winter moeten zorgen.

trike-perikelen

Alweer een tijdje en wat kilometers verder. Het gemiddelde van één woonwerk-verplaatsing per week kon ik aanhouden. De ongeveer 24 km enkel neemt een ruim uur in beslag, een beetje afhankelijk van de windrichting en -sterkte.

Deze week vertrok ik op woensdag, met een buitentemperatuur van -2 ° C. Op zich is dat goed te doen, zeker met de Streamer erop. Alleen bleek na een tiental kilometer dat het oude euvel - water in de kabels - nog niet verdwenen is. Van de 24 versnellingen bleef er nog één over: de kabels voor voor- en achterderailleur zaten muurvast. Ook de linkerschijf deed weer niets meer.

De omgeving was wel schitterend: een trekweg langs de Schelde, met achter mij een opkomende zon en een lage nevel over het water en de weiden rondom. Silhouetten van allerlei vogels doken op uit de nevel, om er een eindje verder weer in te verdwijnen. Boeiend is ook de geschiedenis die je in de omgeving kunt lezen: oude Scheldearmen kronkelen rond de huidige loop, omzoomd door groen. 's Morgens kom ik hier en daar een fietser tegen, op weg naar school of werk.

's Avonds is het wel anders: veel recreatieve fietsers, op dure (en minder dure) koersfietsen, met een bivakmuts onder de helm, kijkend naar het rare, lage ding dat hen tegemoet komt. Opvallend is dat het voor het grootste deel mannen zijn. Deze keer kruiste ik het pad van een roeifietser en een eindje verder reed aan de andere oever toch nog een ligfiets voorbij.

Ondertussen is de BUMM Cyo R geleverd en gemonteerd en kreeg de Sigma fietsteller een nieuwe plaats. Eerst enkele beelden van de huidige bevestiging van de koplamp:

In principe moet de koplamp zo hoog mogelijk gezet worden, zodat de lichtbundel van boven naar beneden schijnt, zo'n 10 m voor de fiets. Op een ligfiets is dat een probleem, want er is niet echt een hoog bevestigingspunt. Het hoogst mogelijke is de steun voor de voorderailleur, maar in dit geval zit aan de voorzijde nog een Streamer, die de lichtbundel verstrooit. Dus moet de lamp lager komen, zodat het licht onder de stroomlijn door schijnt.

Zoals je ziet, bevestigde ik die nu met een hoekijzer op de snelsluiting van de streamer. Dat blijkt niet te voldoen, aangezien de voorste steun de neiging heeft om telkens iets naar voor te zakken en het voorlicht zakt dus mee. Al gaat het maar over enkele mm, in graden uitgedrukt vormt dat toch een behoorlijke hoek, waardoor na korte tijd de bundel niet 10 m, maar nog geen meter voor de fiets schijnt. De bevestiging moet dus aangepakt worden, zodat die stabieler wordt.

De lichtopbrengst is wel fenomenaal. Qua kleurtemperatuur te vergelijken met de xenon-koplampen van auto's, maar natuurlijk met wat minder licht. De energie hiervoor moet uiteindelijk door menselijke kracht geleverd worden en da's toch iets minder dan de 100+ pk's van de dure wagens die met xenon-technologie uitgerus

De plaats van de Sigma teller was ook niet ideaal, dus kreeg die een nieuw plekje en veel beter deze keer.

Een ander probleem dook ook weer op: een bevestiging van het rechter spatbord vooraan scheurde door. Ik kan niets anders bedenken dan dat het onder spanning staat. Dit gebeurde een maand geleden ook en toen wisselde ik links en rechts. Nu moet er een andere oplossing verzonnen worden.

Eerst een beeld van hoe zo'n bevestiging er normaal uit ziet:

 

Dit is hoe de onderste bevestiging van het rechter spatbord er nu uitziet:

 

Klus voor dit weekend is dus de klinknagels weghalen, de bevestiging 180° draaien en opnieuw vastzetten. Natuurlijk moet ook de oorzaak aangepakt worden. Op de bovenste foto zie je duidelijk dat er tussen de draagarm en het spatbord ongeveer 1 cm ruimte is. Daarin moet de oorzaak te zoeken zijn.

één week ervaring

De trike werd aangekocht op 28 februari 2010. Ondertussen heb ik er ruim 100 km mee afgelegd (en mijn 13-jarige zoon een vijftal). Tijd voor de eerste ervaringen dus, zowel over "hoe voelt het om met een trike te rijden" als de praktische kanten.

Hoe voelt het ?

Goed, dank u. Zoals elke ligfietser weet, wordt voortdurend gevraagd "is dat niet gevaarlijk ?". Het antwoord daarop is genuanceerd. Ik gebruik hem om naar het werk te rijden. Dat is 24 km enkel, waarvan een 15-tal km langs de Scheldedijk, van Merelbeke tot Gavere. Op dat hele eind is er enkel verkeer van fietsers en af en toe een wandelaar. Geen gevaar dus. In het verkeer is er meestal ook geen probleem, mits wat anticiperen, zoals met elke fiets. Het grootste probleem is dat je extreem laag ligt: ter hoogte van de wielen van de auto's. Omdat een trike breed is, rijden de auto's met een grote boog om je heen.

Het grootste gevaar, lijkt me, zijn mensen die uit geparkeerde auto's stappen: die kijken gewoon over je heen. Het stadscentrum is dus niet echt het biotoop van een trike of lage ligger.

Het feit dat je niet op een zadel zit, maar in een zitje ligt, maakt een heel verschil. In het begin is het even wennen, omdat je je stuur maar losjes moet vasthouden. Ik had de neiging mijn armspieren teveel op te spannen. Daardoor was het vermoeiender dan nodig. Dat leer je echt snel: binnen de kortste keren lukte het prima.

Wat ook opvalt is dat je ongelooflijk veel reacties krijgt, in alle mogelijke vormen. Het feit dat een trike, dan nog met een streamer, geen alledaags zicht is, doet vele hoofden draaien. Even teruglachen of groeten is dan net zo beleefd.

Tot op heden kreeg ik welgeteld één negatieve reactie van een oude brompot, maar dat zullen we maar negeren. Wellicht was die man tegen iedereen zo.

Heeft zo'n trike dan helemaal geen nadelen ? Jawel hoor, meer dan één zelfs.

Vooreerst zit je niet met één spoor, zoals bij een gewone (lig-)fiets, maar met drie sporen: twee naast elkaar van de voorwielen en het achterwiel daar tussenin. Dat maakt het veel moeilijker om putten te vermijden. Door dat concept moet je ook de helling van de weg volgen: ligt de weg schuin, dan hang je ook schuin...

De Gforce STD heeft geen vering. Door die drie sporen en het ontbreken van vering merk je snel hoe slecht onze wegen en fietspaden erbij liggen ! 't Is ongelooflijk hoeveel putten er in de wegen zitten.

Gent is een stad met trams en laat de spoorbreedte van de trike nu ongeveer gelijkvallen met de afstand tussen de rails... Iets naar links of rechts om dit te vermijden, denk je. Ja, dan komt je achterwiel erin terecht ! Te vermijden, dus.

Ik ben niet groot (1,70 m) en niet breed en zwaar. De balhoofden zitten ter hoogte van de heupen en ik heb daarbij pakweg 5 cm vrij aan elke kant. Niet voor brede fietsers dus.

Manmanman, is daar nog iets goeds aan ? Zeker ! Vooreerst zit je in dat comfortabele zitje, dat je hele zitvlak en rug ondersteunt en niet enkele vierkante cm, zoals op een gewone fiets. Geen zadelpijn dus. Je steunt ook niet op je armen, dus die vangen ook geen klappen op.

Doordat je achterover ligt, is de luchtweerstand ook weer lager. Daardoor kun je ofwel met minder inspanning even snel gaan ofwel met dezelfde inspanning (veel ?) sneller. Natuurlijk moet ook dat weer genuanceerd worden. Mijn trike kan ik - denk ik - naast mijn hybride plaatsen, niet naast een koersfiets, niet naast een stadsfiets. Met de hybride vergeleken zal ik met hetzelfde vermogen sneller vooruit gaan, schat ik.

Is het fun ?

Jazeker ! Het valt een beetje te vergelijken met een kart, maar dan met drie wielen en véél lichter:  deze zal, met alles erop en eraan, zo'n 18 kg wegen. Bochten nemen is dus erg leuk: je verplaatst je gewicht, laat de voorwielen driften, licht het binnenwieltje...

Om te spelen is ie dus perfect. Remmen ? Twee schijven vooraan (basis, maar toch krachtig) maken dat je snel stilstaat. Even wat rechter zitten en huppekee: het achterwiel komt los van de grond ! Gevaarlijk is het niet, want je kiest er zelf voor. Ook in korte bochten: je kunt ook wat remmen en je wielen op de grond houden.