stormschade

Een mens moet af en toe zijn grenzen opzoeken. Vandaag was het een uitgelezen moment om de stormbestendigheid van eFAW te testen: windkracht 9 tot 10 in het binnenland was ons beloofd en vanavond zelfs windkracht 11 !

Ik moest nog op zoek naar brood en combineerde dat met een ommetje langs de Schelde.

Eerst ging de (korte) rit door de straten in de gemeente en daar merkte ik wel iets, maar niet veel, van de sterke wind met stoten die naar schatting tot windkracht 10 gingen en soms zelfs meer. Een keer ik een bakker gevonden had die open was, reed ik naar de dijk om van Gentbruggebrug tot aan Heusden te rijden. Op het water stonden heuse golfjes met schuimkoppen ! Dat was iets nieuws voor mij. Op zee is dit normaal, maar in het beekje dat hier de Schelde heet, komt het veel minder voor.
In dit eind was duidelijk wat al meerdere eigenaars van een Flevobike dakje merkten: de sluiting achteraan, met klittenband, deugt niet. Bij een stevige windstoot gaat het dakje vanzelf open en dat is niet handig met zo'n hevige wind. Om de haverklap moest ik het zeiltje losritsen en het dakje weer vastleggen.

Je zou denken: haal het er dan af, maar dan moet je het nog ergens kunnen opbergen ook en dat is zeker niet evident. eFAW zelf had weinig moeite met de wind en de windstoten. Af en toe slingerde de fiets wat heen en weer op de dijk, maar dat was makkelijk te controleren. Met de wind op kop zakte de snelheid tot 25 km/u, een snelheid die met de bukker allicht niet haalbaar zou zijn in die omstandigheden ! Met de wind in de rug ging natuurlijk makkelijker, maar omwille van de omstandigheden vond ik het wijzer om de snelheid te beperken. Met een gracht aan één kant en een rivier aan de andere is er niet zoveel speelruimte.

Via Heusdenbrug reed ik naar de overkant van de dijk om de rit terug aan te vangen. Daar had het zeer gewaardeerde bedrijf "Waterwegen en Zeekanalen" alweer een onaangename verrassing in petto (en alweer onaangekondigd). Neen, dit zijn niet mijn beste vrienden.

De ervaring leerde me dat het in dergelijke gevallen het veiligst is om even uit te stappen om de situatie te verkennen. Gelukkig maar, want wat je links op de foto ziet - dat is de omlegging die je moet volgen - was van dichtbij bekeken het volgende.

Met de velomobiel (of een bakfiets of een kinderkar) is dit geen eenvoudig te nemen hindernis ! Aan de overkant van de brug werd het nog mooier.

Mooi niet, dus. Ik ging dan maar door de werken rijden. Aangezien er geen kat te zien was (onderweg kwam ik ook geen enkele fietser tegen), was dat geen probleem.

Maar dan merkte ik dat een Flevobike dakje en stevige wind niet goed samengaan...
Het dakje was door de wind van zijn scharnieren getrokken, of toch aan één kant: de scharnier was doorgebroken en beide aluminium bevestigingen waren geplooid onder het geweld van de storm.

Toen ik thuis aankwam, werd onmiddellijk een mailtje verstuurd richting Flevobike. Het antwoord is ondertussen al binnen en het stuk vertrekt vanavond nog bij hen. Dat is pas service !

dakje

Vandaag kwam het velomobieldakje van Flevobike binnen.  Daarenboven was het schitterend weer, dus waren de omstandigheden ideaal om het ding even in elkaar te zetten en dan meteen het grote werk ook aan te vatten: de montage op eFAW.

Het dakje bestaat uit weinig meer dan enkele aluminium buisjes en een stuk textiel. Een handleiding zit er niet bij, maar op de site van Flevobike vind je alle nodige informatie. Dus werkte ik met een online-handleiding.

Na pakweg een kwartiertje was alles netjes in elkaar gestoken.

Tot daar het eenvoudige werk. Het dakje monteren op eFAW houdt wel wat meer in: de huidige velomobielen beschikken allemaal over een verhoogd stuk achter de zit, waardoor het dakje meteen op de juiste hoogte zit. Bij de A2 was daar nog geen sprake van, dus moet ook daarvoor een oplossing bedacht worden.
Om snel visueel resultaat te halen, begon ik met de montage vooraan. Een meevaller was dat, met een beetje bijplooien van de aluminium hoekjes, de steuntjes samen met de spiegels bevestigd konden worden. Dat is niet alleen mooier, maar het betekent ook twee gaten minder!

Aan de achterzijde was het moeilijker: omdat er geen "smurfenmuts" zit op een A2, komt het dakje te laag, waardoor je er met je hoofd tegen zit. Op de foto heeft het dakje al een mooie bolling. Die bereikte ik door beide uiteinden met een eindje touw te verbinden.

In de komende maand wil ik hier, zoals velen voor mij, zelf een gestroomlijnde verhoging op maken. Die dient twee doelen:

• veiligheid. Die verhoging kan dienstdoen als rolbeugel, aangezien ik nu met mijn hoofd buiten de stroomlijn kom. Bij een eventuele rol is dat niet echt veilig.
• stroomlijn. Achter het hoofd van de rijder kan een stuk komen dat geleidelijk naar de staart afloopt.

In eerste instantie moest ik echter een steun maken om het dakje op de geschikte hoogte te krijgen. De steun moet ook de bolling van het dakje behouden. Dit is nodig omdat ik anders in de problemen komt met de bevestigingen van het zeil.

Voor die steun gebruikte ik een stuk aluminiumprofiel van 3mm dik. Van ditzelfde profiel werd trouwens de steun voor de motor gemaakt. 

Met de haakse slijper werd daar een lat van 40 cm lang uit gehaald.

Nu moest deze rondgebogen worden, zodat de kromming van de aluminium steun dezelfde diameter zou hebben als de achterkant van het dakje. Tussen de voorraad van je-weet-maar-nooit-waarvoor-het-nog-eens-kan-dienen vond ik een geschikt eind afvoerbuis, dat dienst deed als mal.

Uiteindelijk moesten aan de onderkant nog twee hoeken geplooid worden, zodat de beugel op eFAW kon vastgezet worden.

Voorlopig kan ik hiermee verder: het dakje staat op de juiste hoogte en zit goed vast.  Dit is het resultaat van het slijp- en plooiwerk.

Met het dakje erop geeft het dit:

Als rolbeugel is een aluminium lat van 3mm niet echt geschikt, maar daarvoor bedenk ik  nog wel wat bij het uitwerken van de extra stroomlijn. Er ligt alvast een plaat aluminium van 1 mm dik te wachten. Dit is dezelfde plaat waaruit ik maanden geleden de binnenstukken voor de spatborden van de Gforce sneed. De grootste uitdaging wordt de ronding: de plaat moet zo geplooid worden dat ze naar achter toe verjongt. Een bijkomende complicatie is dat het zeil vastgezet moet worden, zoals je hierboven en hieronder ziet. Hoe ik dit moet rijmen met een aluminiumvorm die hoger komt en tot aan de achterzijde doorloopt, daar ben ik nog niet uit...