Meer en meer zie je transportfietsen opduiken in het straatbeeld, zowel voor persoonlijk gebruik als bij kleine koeriersbedrijfjes. Het is logisch dat met de groeiende vraag ook aan de aanbodzijde één en ander verandert.
Riese und Müller heeft bijvoorbeeld onlangs twee nieuwe modellen gelanceerd: eentje waarbij de bagage achterop komt en eentje voor de last vooraan. Omdat transportfietsen geschikt zijn om veel gewicht te vervoeren en dat dus lastiger wordt, is het toevoegen van een elektromotor logisch. Riese und Müller zijnde, kozen ze dan maar meteen voor de top: een centraal geplaatste Boschmotor.
De eerste, met heel ruime bagagedrager, kreeg de naam "Transporter" (onder het submerk BlueLABEL). De bagagedrager is zo geconcipieerd dat je er twee sets fietstassen, twee kinderzitjes of een combinatie van beide op kunt vastmaken. De Transporter kost, volgens de website van de producent, vanaf € 2.799. Dat lijkt me voor een elektrisch ondersteunde transportfiets heel redelijk.
De andere, "Load" gedoopt, is bedoeld om de bagage vooraan te vervoeren.
Deze is voor- en achteraan afgeveerd en deelbaar, wat het eventuele transport wel makkelijker maakt. Voor dit model is nog geen prijs opgegeven, maar die zal vermoedelijk wel een stukje hoger liggen.
Er zijn ongetwijfeld nog analoge modellen op de markt. Wat ik er mooi aan vind, is het functionele ontwerp. Ze ogen degelijk, sober en er zit niets overbodigs op. Datgene wat erop zit, de hele constructie, ziet eruit alsof ze op de taak berekend is. Afgaande op de ervaringen met de Birdy, zit het met de kwaliteit wel snor.
Riese und Müller heeft ook de NuVinci N360 geadopteerd en naar ik hier en daar las, is ook de Harmony-versie ervan (elektronisch en volautomatisch) waarschijnlijk. Hoe makkelijk kan transport per fiets worden?
Een titel moet de aandacht vangen, maar de realiteit is er soms niet ver van.
Onlangs nam ik niet de normale route naar huis, gewoonweg omdat ik niet naar huis moest, maar een afspraak had bij de tandarts. Dat betekent meestal een niet zo aangename ervaring, maar wat moet, dat moet.
Dat was de aanleiding. Het gevolg was dat de route voor ongeveer 80 % langs een drukke gewestweg liep omdat er niet echt een beter alternatief voorhanden is. En een drukke weg moet je in dit geval als volgt invullen: 2 x 2 rijstroken (met middenberm), aan elke kant een smalle parkeerstrook waar een auto net wel/net niet op kan en aan de rand van het asfalt een "fietspad". De auto's mogen op deze (gewest-)weg 90 km/u rijden, wat in de praktijk als de minimumsnelheid beschouwd wordt. Daar rij je dan naast, op je fiets, meezogen in het zog van langszoevende vrachtwagens. Moet je vooral bij regen eens proberen.
En dan gebeurt het: iemand gaat braaf aan de kant staan om een telefoonoproep te beantwoorden. Omdat de auto breder is dan de parkeerstrook en stilstaan op de rijweg toch erg gevaarlijk is, gaat de bestuurder dan maar het fietspad blokkeren. Dat impliceert dat fietsers zich dan maar tussen het zich voort reppende autoverkeer moeten lanceren...
Dat is zelfmoord. Of, zoals ik het zie, een aanzet tot moord door de automobilist.
Dus stopte ik achter de auto en maakte gebruik van de toeters (en bel) die in eFAW zitten. Gelukkig kon ik deze keer op begrip van de bestuurder rekenen, die meteen van het fietspad verdween.
Op diezelfde weg: moordstrookjes naast voortsnellende wagens, op sommige plaatsen geen fiets breed; carpoolers die hun wagen op het fietspad parkeren, allerlei van de weg op het fietspad geslingerd afval, ... Het gewest doet echt zijn best om deze schaamstrook te ontraden !
Waarom krijgen de auto's 2 x 2 brede rijvakken en de fietsers een schamel strookje van 80cm breed ?
De laatste weken liep de ketting er met een toenemende frequente af bij eFAW. Dat is niet normaal ! Daarnaast klinkt uit de achterkant een gekreun, dat alsmaar toeneemt bij het in- en uitveren van de achterbrug.
Was het een gevolg van het grote onderhoud, waarbij de ketting helemaal ontvet en opnieuw gesmeerd werd ? Lag de grotere onafgeveerde massa van het achterwiel (met NuVinci) aan de basis ? Uitlijning niet goed meer ?
Dat betekende zoeken. In diezelfde periode merkte ik dat de achterkant van de fiets rammelde en eigenlijk was het tijd om ook de achterste veerpoot open te maken en te reinigen. Die zou wel de bron van het gerammel zijn.
Eerste conclusie bij het openmaken: ook hier blijken twee veren in te zitten (een rode en een blauwe) en van de blauwe veer is een stukje afgebroken. Tweede conclusie: bij het vorige onderhoud gebruikte ik smeervet in de veerpoot en dat blijkt vooral goed te zijn om allerlei smurrie vast te houden. Dat werkt dus weerstandsverhogend na een poosje en niet smerend.
De veerpoot en de veren werden dus ontvet en deze keer met olie gesmeerd. Die olie dient enkel om piepen tegen te gaan en de wrijving te verminderen.
Na montage bewoog ik de achterkant van de fiets heen en weer en toen zag ik dat de achterbrug helemaal mee bewoog. Niet goed ! Die achterbrug zit met twee bouten aan de bodemplaat vast en van de rechterbout was de moer verdwenen...
De oorzaak van het gerammel was daarmee gevonden en hoogstwaarschijnlijk ook de oorzaak van het aflopen van de ketting. Met een nieuwe zelfborgende moer is de boel weer vastgezet.
Ondertussen reed ik weer een tweetal weken met de gereviseerde veerpoot. De ketting durft nog altijd aflopen, dus da's niet opgelost. Ook het gepiep is niet verdwenen; integendeel...
Ik vrees dat ik niet rond een kettingspanner bij de achteras zal kunnen. Shimano levert bij de Alfine 11 een kransje met beschermranden, vermoedelijk precies om dat aflopen te voorkomen. Het kransje dat ik gebruikte, is bedoeld voor een cassette, waarbij de derailleur de ketting moet doen "ontsporen". Vermoedelijk is de andere opbouw van zo'n kransje mee de oorzaak ?
Verlichting op een VM, dat is alweer een onderwerp waar veel over geschreven wordt, zeker nu de dagen korter worden. Ik geef graag de voorkeur aan een naafdynamo, omdat die bedrijfszeker is en omdat je dan niet kunt vergeten om batterijen op te laden. Dat is dus wat op mijn Trek (bukker) zit en op de fietsen van de kinderen.
Op eFAW is dat minder evident: de enkelzijdige ophanging, de trommelremmen vooraan en de versnellingsnaaf achteraan maken het quasi onmogelijk. Natuurlijk, met (heel) wat knutselen kun je een naafdynamo zo ombouwen dat die meeloopt met de ketting. Dat is dan puur een hobbyproject en in eFAW zie ik niet zo direct een plaats waar dit nog kan.
Door de "e" in eFAW kan in principe ook de accu voor de motor dienst doen als energiebron voor de verlichting, mits een spanningsomvormer (van 24 naar 6 V). Daarnaast zit in eFAW ook een accupack voor de boordelektronica (twee ingebouwde koplampen, knipperlichten, toeters), maar dat werkt dan weer op 12 V. De laatste jaren verschijnen ook varianten op bestaande led-koplampen specifiek voor e-bikes, maar dat betekent weer een flinke investering, terwijl ik al over een degelijke koplamp beschik.
Bij de Gforce trike had ik goede ervaringen met de BuM Cyo koplamp: ruim voldoende licht om te zien en dus zeker om gezien te worden en degelijk uitgevoerd. In de handleiding van de lamp viel te lezen dat BuM ook voorzien heeft dat deze lamp met een accu kan gevoed worden, dus kwam eenzelfde type op eFAW terecht, maar dan de recentste incarnatie met dagrijlichten.
Spanningsomvormers zijn geen evidentie, in die zin dat er gegarandeerd verliezen optreden (een spanningsomvormer geeft ook warmte af en warmte betekent energie die niet naar de lamp gaat). Ik speel ook graag op zeker, dus kwam er een extra accupack in eFAW terecht: 6 x 1,2 V oplaadbare cellen met lage zelfontlading, genre Eneloop. Dat maakt ongeveer 7,2 V en dat is precies de door de fabrikant van de Cyo aanbevolen spanning.
Wat is "op zeker spelen" in dit geval: het 12 V pack voedt de twee ingebouwde led-lampen in de neus en het 7,2 V pack levert energie voor de Cyo RT. Is één van beide leeg, dan kan de andere dienst doen.
Sinds vorige maand heb ik het systeem nog wat verbeterd: nu zit tussen het accupack en de lamp een schakelaar, waardoor ik de Cyo vanuit mijn luie zetel kan in- en uitschakelen. Het standlicht blijft dan nog wel even werken, maar dat is geen bezwaar.
Het enige belangrijke nadeel, inherent aan accupacks, is dat ik in het oog moet houden dat de accu's op tijd en stond geladen worden.
Op het programma staat nog een nieuw achterlicht, dat samen met de Cyo zou moeten in- en uitgeschakeld worden. Dus weer een voor (naaf-)dynamo geschikt exemplaar, dat bij voorkeur niet verblindend is. De meeste led-achterlichten werken namelijk met één led die als puntbron werkt en dat is zeer irritant om achter te rijden. De Philips Lumiring lijkt me een goede kandidaat.
Een alternatief is om, indien ik de knipperlichten ombouw met leds, een achterlicht in Quest-stijl te maken, waarbij rode leds direct in het koetswerk ingebouwd worden. Alleen: dan worden het weer puntbronnen en dus meer verblindend. Of het compromis: uit een oud, defect achterlicht de elektronica verwijderen en de behuizing gebruiken om zelf een led-achterlicht te bouwen.
Zoals ik onlangs liet weten, is een bedieningskabel van de versnellingsnaaf vorige week doorgeknapt. Je zou denken: geen probleem, gewoon een nieuwe kabel insteken, maar helaas is de realiteit alweer anders.
Om te beginnen bleek het niet zo eenvoudig om de kabel te vervangen. Dan dacht ik van de gelegenheid gebruik te maken om de buitenkabels wat in te korten: ze zijn ruim 10 cm te lang. En als alles dan in orde is - kabel getrokken, buitenkabel ingekort, kabel op lengte gezet en de kabelstops gemonteerd - blijkt de versnellingsnaaf er geen zin in te hebben. Er is geen beweging in te krijgen !
Dank zij wat hulp van het internet, een bankschroef en een kwartier wrikken sprong de naaf weer los en kon ik naar "full overdrive" raken. Blijkbaar kan die naaf het niet appreciëren om dik 20 km in het kleinste verzet te rijden ? Mijn knieën lieten die avond ook weten dat ze dat niet zo leuk vonden.
Zo kon ik de naaf uiteindelijk toch weer perfect afstellen. Gelukkig maar: deze week staken de eerste herfststormen de kop op. Maandagmorgen was het nog kalm, maar naargelang de dag vorderde, nam de wind in hevigheid toe, af en toe begeleid door striemende regen.
's Avonds, met de wind in de rug, ging het dan aan bijna 40 km/u huiswaarts. Da's snel, voor mij en de oude eFAW ! Gelukkig is de dijk breed, want af en toe had ik een flink eind nodig als een windstoot onverwacht van de zijkant op de fiets inbeukte. In het kleinste verzet zou het wat minder geweest zijn...
Ook de route begon er herfstachtig uit te zien.
Het weer belooft de komende week eerder ruig te zijn, dus zal het dakje eindelijk eens zijn waarde kunnen bewijzen.
Kijk: een fiets kun je ook voor andere dingen gebruiken dan om je te verplaatsen. Een Brit ontwikkelde een recyclagesysteem, aangedreven door een fiets.
Zo te zien kun je na het werk met diezelfde fiets terug naar huis rijden.
... of eerder: het gebrek eraan.
Over dit transportmiddel had ik het in het verleden al.
Die gebruik ik natuurlijk niet elke dag. Om naar het werk te rijden is dat helemaal niet nodig. Naar schatting zal de kar zo om de veertien dagen eens de weg opgaan. Voor de rest wordt die opgevouwen en in de garage (die deel uitmaakt van het huis) opgeborgen.
Heel erg handig is dat !
Ik heb de Croozer Cargo ook al eens vergeleken met mijn vorige fietskar: een Kidcar Combi. De prijs daarvan is grosso modo het dubbele, de kar kan niet zo compact weggeborgen worden, maar de kwaliteit van het materiaal is heel wat beter. Dat gaat dan zowel over het de materiaalkeuze, de constructie als het rijgedrag.
Vanmorgen had ik de kar weer eens nodig. Op het boodschappenlijstje stonden onder andere 3 kratjes Oxfam-fruitsap en 12 flesjes bier... (volgende week bouwen we een feestje). Dus haalde ik de opgevouwen kar uit zijn bergplaats en startte de assemblage. Daarbij merkte ik het volgende
Kijk: dat vind ik nu absoluut niet kunnen. De 40 jaar oude bukker van mijn jongste (neen, die jongste is geen 40) vertoont amper roest (de velgen al helemaal niet: die zijn in inox), geen enkele andere fiets - en die worden veel intensiever gebruikt - ziet er zo uit.
De kar zal het nog wel een poosje uitzingen, maar nadien wordt het wat anders. Zeker weten.
