De vering van de E-Orca is stuk...

Op de blog beweegt niet veel, ik weet het. Intussen ben ik een volgende fase van mijn leven ingegaan: pensioen 😎 't Is ongelooflijk, maar het lijkt alsof ik nog nooit zoveel te doen had.

Dat betekent ook dat de Orca helemaal niet meer noodzakelijk is, want die werd bijna uitsluitend voor woonwerkverkeer ingezet. 

Het probleem

Ik had het al een poosje gemerkt: de vering rechts deed het niet goed. De velomobiel helde over naar die kant, de vering piepte en werkte duidelijk minder goed dan links.

Na enkele maanden stilstand kwam het er eindelijk van: ik haalde de veerpoot eruit en demonteerde die. 

Dat valt eigenlijk wel mee:

• een afdekkapje bovenaan - dat de veerpoot vasthoudt - losmaken (twee kleine inbusboutjes)
• het wiel verwijderen
• de middelste spoorstang losmaken (want de bouten aan de onderkant van de veerpoot zitten hierachter)
• twee Torx bouten losmaken
• een reeks kabelbinders doorknippen (waarmee sensoren vastgezet zijn)
• de trommelremkabel afkoppelen

Het eerste dat opviel: onder rubberbalg die de binnenpoot afdicht, zat behoorlijk wat vuil. De afdichting is dus zeker niet dicht.

Als laatste stap moest de binnenveerpoot eruit gehaald worden. Met wat draaien en trekken lukte dat. Op die binnenveerpoot zit het dempingssysteem en daaronder zit de eigenlijke veer. 

De oorzaak van het euvel was meteen duidelijk: een gebroken veer.

Zo zag de veer eruit toen ik die eruit haalde

Dit is wat het eigenlijk moest zijn

Veel duidelijker kan het niet worden: gewoon gebroken. Voor veerstal van 2013 is dat na al die jaren niet verwonderlijk.

Nu moet ik dus een set nieuwe veren in huis halen, zodat ze links en rechts gelijk zijn. En dan de boel weer monteren.

In de verkoop?

O, ja: omdat ik de Orca eigenlijk al enkele maanden absoluut niet gemist heb, gaat die wellicht de deur uit. Zodra de vering hersteld is wel te verstaan. 

Veerpootmiserie (vervolg)

Gisteren probeerde ik met het verwarmen van de veerpoot met een verfstripper. Tevergeefse moeite: het deed niets, helemaal niets.

Ik legde het onding dan maar opzij, wegens andere geplande activiteiten en dacht na over mijn opties.

's Avonds heb ik het dan weer op een puur mechanische manier aangepakt: ik nam een 4,5 x 60 mm spaanplaatschroef en zaagde daarvan de kop af. De schroef werd in een boorverlengstuk geklemd en dan in het stuk plastic dat ik op de bodem van de veerpoot zag zitten gedraaid.

Meteen kwamen de plastic huls en veer uit de poot. Opgelost.

Ik vond echter verder niets dat de blokkage kon verklaren, dus heb ik het geheel weer in elkaar gestoken en op de fiets gemonteerd, want vandaag moest ik er weer mee op de baan. Er was geen tijd om verder uit te meten en te zoeken. Misschien is de veerpoot (binnen- of buitendeel) vervormd door de klap, misschien klemt het polyurethaanbuisje. Geen idee. Binnenkort moet het geheel dus weer uiteen. Moeilijk, want enerzijds moet eFAW elke dag veilig gebruikt kunnen worden en anderzijds loopt er een schadeclaim en zou ik mijn tijd niet moeten steken in het oplossen van een defect dat door een ander veroorzaakt is.

De boel is dus weer geassembleerd, maar veert nog steeds niet.

Veerpootmiserie

Sinds ik onbedoeld door een sleuf reed, zit de linkerveerpoot muurvast. Heel vervelend en zo merk je snel dat die dingen er niet enkel voor het comfort op zitten. eFAW danst als een jong veulen over een oneffen wegdek en sturen wordt een intensieve bezigheid. Zeer oncomfortabel en bovenal ronduit gevaarlijk, dus terwijl de procedure voor de schadeloosstelling loopt, moet het probleem aangepakt worden.

Daarom ging het linkerwiel eraf en werd de veerpoot verwijderd. 

Wiel en veerpoot verwijderd

 De veerpoot werd uiteengehaald, want die bestaat uit een onderste/buitenste en een bovenste/binnenste deel.

Veerpoot: onderste deel

Veerpoot: bovenste en onderste deel

Veerpoot: onderste en bovenste deel met toe te voegen stukken vooraan

Ergens onderaan in die veerpoot, een keer de bovenkant eraf gehaald is, vermoed ik nog een stuk plastic en een veer (vermoedelijk in stukken), maar die dingen zijn er niet uit te krijgen.
De veerpoot is gespoeld met ontvetter, er is gepoogd een eind conisch geslepen draadstang in het plastic te draaien en/of te smelten... allemaal tevergeefs: je ziet dat er wat zit, maar het raakt er niet uit.

Ergens onderaan in deze buis zit nog een stuk veer en een stuk plastic

Dit weekend wordt dat verder zoeken hoe dit, minstens tijdelijk, kan opgelost worden.Een keer die stukken eruit geraakt zijn, moeten een nieuwe korte veer en plastic huls erin komen, want zoals het nu is, kan het geheel nooit werken.

ophanging

Wat ik in eFAW dikwijls ervaar, is dat de achterste veerpoot het niet kan bijbenen. Bij opeenvolgende hobbels of putten danst de achterkant van de fiets in het rond. Dat betekent dat de achterband een groot deel van de tijd geen contact heeft met het wegdek en dus ook dat de aandrijving wegvalt. Comfortabel is het niet, maar je verliest ook nog eens behoorlijk wat snelheid.

Tot nu was daar geen echte oplossing voor. Je kunt wat experimenteren met smallere of bredere banden, met bandendruk en dergelijke, maar dat verandert niets aan de tekortkomingen van de veerpoot. En kijk: nu tovert Wim Schermer een nieuwe veerpoot uit zijn hoge hoed !

De prijs zal niet min zijn: op de site van Risse zie je dat de twee types respectievelijk $ 200 en $ 300 kosten. Aangezien de types voor de velomobielen aangepaste versies zijn, mag je vermoedelijk die prijzen in dollars rechtstreeks omzetten naar euro's en er nog wat bijtellen, vooral ook omdat het niet om grote aantallen zal gaan.
Anderzijds: indien de ingreep de wegligging verbetert en de tractieverliezen beperkt, is dit een zeer zinvolle uitgave !

Als de praktijktests uitwijzen dat deze demper een wezenlijk verschil maakt, zou het mooi zijn indien die als optie af-fabriek geplaatst zou kunnen worden.

En die prijs ? Als je leest wat velomobilisten uitgeven aan verlichting en andere verbeteringen, valt dit eigenlijk best mee.