Ver weg

Halfweg 2011 reed ik een heel eind - pakweg 350 km - om eFAW (toen nog FAW) op te halen in het verre noorden, in Friesland.

Gisteren kwam Olivier eFAW ophalen om er nog een heel eind zuidelijker mee te trekken. Olivier woont namelijk in Nantes.



Frankrijk is een groot land, maar het begint de velomobiel nog maar net te ontdekken. In Nantes (300.000 inwoners) zullen er, met eFAW erbij, een drietal rondrijden.

Dat maakt dat eFAW nu ruim 1000 km zuidelijker rondrijdt dan waar de Alleweder ooit begon (in Dronten) en aan een vierde leven begint.

In Oliviers bestelwagen

Ik wens Olivier veel plezier met zijn nieuwe speeltje!

Binnenkort te koop

 Te koop

Dit valt binnen de lijn der verwachtingen: tegen het einde van het jaar (verwacht week 50) komt een Flevobike E-Orca in huis, dus kan dan beter iemand anders plezier hebben van eFAW. Een velomobiel stil laten staan en plaats laten innemen in de garage is niet erg nuttig.

Met andere woorden: eFAW kan zo rond de jaarwisseling de deur uit. Dat kan als een gewone Flevobike Alleweder, maar dan in een blauw jasje met reflecterende stroken. Dat kan ook als een bio-elektrische hybride met Cyclone-motor en LiFePo 24V/16 Ah accu.
Dat kan met een Shimano Nexus 7 achterwiel of met een NuVinci N360.

Wat zit er in ieder geval in:

• een comfortabel zitje met spanzitting
• een Flevobike velomobieldakje
• knipperlichten (gloeilampjes) met 12V oplaadbaar batterijpack
• 2 verschillende elektrische toeters
• Shimano PD-M520 klikpedalen
• een degelijk afdekzeil (niet meer het originele)
• banden vooraan Schwalbe Tryker (40-406) en achteraan Schwalbe Big Ben (55-406)
• een gebruikte reserveband (Vredestein Perfect Moiree 55-406)
• een reserve voorwiel
• Sigma BC 1609 fietscomputer
• steuntjes voor extra verlichting

De basis is een Flevobike Alleweder - kilometerstand onbekend, net als het bouwjaar (vermoedelijk rond 1996) - met Nexus 7. De opties zijn

• Cyclone motor (voor de trapas) en bijhorende LiFePo 24V 16 Ah accu (volledig in orde gebracht) met lader
• NuVinci N360 traploze versnellingsnaaf in een Ginkgo velg (Alienation) met Sapim Strong spaken
• een Cycle Analyst V2.3 computer (zinloos zonder e-drive)
• een BuM Cyo T senso plus (60 lux versie) met eigen stroomvoorziening (7,2 V)

In elk geval heb ik veel genoten van de ritten met de Alleweder en dat zal nog wel enkele maanden zo blijven. Wie het niet allemaal volgde: de geschiedenis van eFAW - sinds die in mijn bezit is - is terug te vinden op deze blog.


Wie interesse heeft, stuurt me maar een mailtje en dan zien we wel waar we uitkomen. Om een idee te geven: ik denk aan € 1000 als startprijs (zonder motor, met Nexus 7) en in de richting van € 1800 in de huidige configuratie (NuVinci en elektrische ondersteuning).

Bieden op de elektromotor en accu kan pas indien de Alleweder zonder die optie verkocht wordt.

Yes !!

eFAW rijdt weer!

Gisteren, na het werk, reed ik meteen door naar Fietser, waar eFAW op de "operatietafel" lag. Daar lag ie al sinds vorige week, toen ik de schade aan de rechterwielkast aan de buitenkant lamineerde. Gisteren was het de binnenkant die aan de beurt was: twee lagen carbon - waarvan één onder 45° - en een laag aramide, gecombineerd met epoxy, zouden de klus wel klaren.

Vanmiddag moest alles uitgehard zijn, dus was het moment gekomen om de zaak af te werken. Dat betekende alles netjes gladschuren op de randen, een zwarte beschermlaag spuiten in de wielkast - aramide en epoxy zijn niet UV-bestendig -, gaatjes boren waar nodig, de spoorstang vastzetten en het wiel monteren.

Het leukste nieuws was dat de sporing nog perfect was. Er diende niets bijgeregeld te worden.

Met een zeer wetenschappelijke methode - het geheugen - merkte ik dat eFAW heel wat stiller loopt. Heel wat piepjes en kraakjes lijken verdwenen te zijn. Dat is het probleem met zo'n defect: het is iets wat stilletjes ontstaat, beetje bij beetje. Eer je doorhebt dat er wat fout zit, is het al erg ver gekomen. Eerst een klein bijgeluidje, dan een tweede en een derde en... Tot je merkt dat de fiets niet meer rijdt zoals het hoort. Ondertussen ben je gewoon geraakt aan alle extra geluidjes. Je moet er bij wijze van spreken door zakken eer je beseft dat het niet meer in orde is.

Het werk is net op tijd gedaan: op weg naar Fietser kwam een onweersfront langsdrijven en vielen dikke druppels op de poerdroge straat. De temperatuur was nog behoorlijk hoog, maar vanaf morgen zou het zowat 10° koeler moeten zijn. Tijd voor forenzen met de velomobiel dus!

Hoe zou het met eFAW gaan?

Ruim een week geleden meldde ik dat er een probleem was met de structuur van de FAW. De rechterwielkast heeft het opgegeven. Helemaal. Metaalvermoeidheid...

voorste hoek rechter wielkast

De binnenhoek vooraan is weg. Gewoon: weg. Daar is een gat van enkele vierkante centimeters. Een eind daarachter is het aluminium het ook aan het begeven. Daar is het gescheurd over een lengte van een vijftal centimeters.

De reden is wellicht dat dit een zwaar belast punt is, waar alle krachten van de spoorstang op overgezet worden. Aluminium is nu eenmaal niet veerkrachtig en op een gegeven ogenblik geeft het het gewoon op.

veel gaatjes en een grote scheur

Een eerste optie is de wielkast vervangen, maar dat impliceert dat eFAW zowat half uit elkaar moet. Dus koos Fietser (en ik) voor optie twee: de wielkast wordt met hedendaagse technieken hersteld. Er wordt aan de binnen- en buitenkant van de aluminiumplaat glasvezel en carbon op gelamineerd. Indien dat over een voldoende ruim oppervlak gebeurt, worden de krachten van de ophanging beter verdeeld. Het materiaal kan ook beter overweg met de trillingen en variërende belasting. Hierdoor zou eFAW, toch op die plaats, nog sterker moeten zijn dan origineel.

Puinhoop

Zoals ik onlangs meldde, was een versterkingsplaatje aan de rechterwielkast van eFAW spontaan uiteengevallen. Een nieuw plaatje was besteld en op enkele dagen geleverd door Velomobiel.nl.

Gisteren, onder een stralende zon, legde ik eFAW op zijn kant, haalde het rechterwiel eraf en toen zou ik de popnagels waarmee dat plaatje vast zit uitboren. Dan zag ik dat in de wielkast een extra versterkingsplaat zat.

Die hoort er niet, voor zover ik weet, dus is deze Alleweder ergens in het verleden al hersteld. Dat was keurig gedaan, maar helaas was ook deze plaat onderaan in de hoek gescheurd.

Plaatje aan de buitenkant gescheurd, plaatje aan de binnenkant aan flarden. Dat zag er niet goed uit. Tijdens het uitboren werd duidelijk dat het stuk ertussen - de oorspronkelijke, vrij complexe aansluiting tussen de wielkast en de romp - averij opgelopen had.

Het werk zal dus meer inhouden dan enkel een nieuw plaatje ertegen zetten, want de oorspronkelijke constructie heeft op dat punt geen sterkte meer. Dit is iets dat je niet oplapt, maar grondig moet aanpakken, anders krijg je binnen de kortste keren weer problemen en dit is structureel een belangrijk punt, dat zwaar belast wordt door de ophanging.

Het binnenste plaatje, of wat ervan overblijft, is net uit eFAW gehaald. Dat ziet er zo uit:
 

eFAW zal deze week niet meer rijden...

Altijd wel iets met eFAW

Zondag, tijdens de Gentse Buitenband, kreeg ik die opmerking van een andere velomobielrijder: "elke week lees ik wel een bericht over een herstelwerk aan de Alleweder". En ja hoor: het is weer zover. Deze keer is het een structureel probleem.

Sinds enkele weken hoor ik vanuit het vooronder een gepiep opstijgen als het wegdek er niet vlak bij ligt. Controle van de ophanging links en rechts wees niet op een probleem daar. Dan haalde ik de neus eraf: misschien was het de neus zelf die bewoog of een deel van de constructie erin (de motor zit daar en een systeem om verlichting te monteren), maar dat bleek ook allemaal muurvast te zitten.

Gisteravond, toen ik de ketting van wat verse olie voorzag, keek ik na of er niet weer wat popnagels zouden ontbreken bij een wielkast. Op dat moment merkte ik het volgende.

Een versterkingsplaatje, dat de wielkast verbindt met de rest van de stroomlijn en ook fungeert als ophangpunt voor de rechter spoorstang, is helemaal gescheurd. Hoog tijd voor een iets ingrijpender tussenkomst dus, maar daarvoor moet ik eerst over het juiste stuk beschikken. Dit is een zwaar belast deel van de structuur, waardoor het ook logisch is dat hier scheuren optreden. Als ik er niets aan doe, is de kans groot dat de hele wielkast het begeeft, zoals ik het zie.

Onmiddellijk stuurde ik de foto naar Velomobiel.nl en gisterenmorgen kreeg ik al een antwoord op mijn vraag: het nodige stuk wordt asap per post verstuurd. Met wat geluk kan ik het defect nog voor het weekend herstellen.

Zitje in eFAW

Op verzoek wat beelden van het zitje in eFAW, met ICE spanzitting over een vermoedelijk zelfgemaakt frame, overtrokken met glasvezel/polyester. Het geheel is relatief eenvoudig van concept, maar heel behoorlijk wat de ventilatie betreft. Ook op het vlak van ondersteuning heb ik niet te klagen. Een extra welving aan de onderrug zou nog beter zijn, maar dat is dan ook het enige.

Dit zitje was al gemonteerd toen ik eFAW in huis haalde, dus meer informatie heb ik er niet over.

Aan de rugzijde zijn heel wat spanriemen beschikbaar, zodat de spanning op diverse plaatsen goed in te stellen valt.

Het geheel is gemonteerd op aluminium U-profielen, die netjes binnen andere profielen vallen. Die laatste zijn met popnagels op de dubbele bodem vastgezet. In alle profielen zijn op verschillende plaatsen gaten geboord, waardoor het zitje in de lengte verstelbaar is. Omdat van de profielen op het zitje enkel de voorste gaten gebruikt worden, is het geheel meteen kantelbaar. Door het hele systeem is heel wat ruimte op de bodem beschikbaar.

Let op de tapijten op de bodem: tegenwoordig kun je bij elke VM-fabrikant Ventisit-bodemmatten bestellen. Deze houden vocht wel wat langer vast, maar tegen het rammelen van voorwerpen op de bodem werken ze even goed!

Fietsen in 2012 - deel 1

Voor de verschillende fietsen wil ik even overlopen wat er in 2012 veranderde.

Wat eFAW betreft, waren de grootste wijzigingen (elektromotor en velomobieldakje) in 2011 aangebracht, maar 2012 was het jaar van de verdere verfijning.

Nieuw achterwiel (25mm breed) met NuVinci N360 naaf

Vette PM 54-406 achteraan

Messing spaakringen op linkervoorwiel

Nieuwe ketting

Nieuwe lagers voor de kettingrol

19T kransje (is er ondertussen weer af)

Uiteindelijk was het vooral een jaar waarin veel gefietst werd. Dit jaar werd het woonwerkverkeer zo goed als altijd met de fiets gedaan, waarbij eFAW het leeuwedeel voor zijn rekening nam en dat was precies waarom de velomobiel in huis kwam. Voor 2013 is het voornemen dan ook: minstens evenveel woonwerkverkeer met de fiets, vooral met eFAW. De velomobiel bewees ruimschoots dat dit voor mijn route het ideale transportmiddel is: behoorlijk snel, geschikt voor bijna alle weersomstandigheden, goedkoop, milieuvriendelijk en prima voor de conditie.

Veerpootmiserie

Sinds ik onbedoeld door een sleuf reed, zit de linkerveerpoot muurvast. Heel vervelend en zo merk je snel dat die dingen er niet enkel voor het comfort op zitten. eFAW danst als een jong veulen over een oneffen wegdek en sturen wordt een intensieve bezigheid. Zeer oncomfortabel en bovenal ronduit gevaarlijk, dus terwijl de procedure voor de schadeloosstelling loopt, moet het probleem aangepakt worden.

Daarom ging het linkerwiel eraf en werd de veerpoot verwijderd. 

Wiel en veerpoot verwijderd

 De veerpoot werd uiteengehaald, want die bestaat uit een onderste/buitenste en een bovenste/binnenste deel.

Veerpoot: onderste deel

Veerpoot: bovenste en onderste deel

Veerpoot: onderste en bovenste deel met toe te voegen stukken vooraan

Ergens onderaan in die veerpoot, een keer de bovenkant eraf gehaald is, vermoed ik nog een stuk plastic en een veer (vermoedelijk in stukken), maar die dingen zijn er niet uit te krijgen.
De veerpoot is gespoeld met ontvetter, er is gepoogd een eind conisch geslepen draadstang in het plastic te draaien en/of te smelten... allemaal tevergeefs: je ziet dat er wat zit, maar het raakt er niet uit.

Ergens onderaan in deze buis zit nog een stuk veer en een stuk plastic

Dit weekend wordt dat verder zoeken hoe dit, minstens tijdelijk, kan opgelost worden.Een keer die stukken eruit geraakt zijn, moeten een nieuwe korte veer en plastic huls erin komen, want zoals het nu is, kan het geheel nooit werken.

afweging

De NuVinci naaf zit erin en werkt naar verwachting. Ik ben dus tevreden, ondanks wat ik meldde over de springerige ophanging achteraan.

In de praktijk gaat het erom dat ik een verschil merkte tussen het rijgedrag met de Nexus en met de NuVinci. Een verschil dat terug te brengen is tot één factor: het hogere onafgeveerde gewicht. Dat wil niet zeggen dat eFAW plots onhandelbaar geworden is. Zeker niet. Op de dagelijkse woonwerkroute merk ik er niets van. Op slechte wegen, in bochten op kasseien bijvoorbeeld, kan het zijn dat de achterkant uitbreekt; dat eFAW wat sneller door de bocht gaat dan gedacht. Wellicht voelt het ook veel spectaculairder aan dan het is, maar het is ongevaarlijk.

Voor de rest werkt de NuVinci feilloos en bijna onmerkbaar. In het weekend liep de ketting wel een keer af, maar dat was het gevolg van iets te enthousiast over de kasseien te denderen in het stadscentrum.

Wim Schermer bood me meteen aan om een Risse Astro 5 te testen, waarvoor dank, uiteraard.

foto van blog Wim Schermer

De afweging die ik moet maken is de volgende: de Risse Astro 5 kost € 295 en eFAW kostte € 1.500. Dat maakt dat de veerpoot 20 % van de waarde van de fiets zou kosten. Jawel, de NuVinci was ook niet gratis, maar die was een oplossing voor een belangrijk probleem: het te kleine bereik van de vroegere naaf (die trouwens waarschijnlijk in een 28" wiel een nieuw leven krijgt in de dochter haar fiets). Is het de moeite om dat bedrag te besteden aan nog een wijziging ?

Een kennis met een recente Quest vind het verschil heel beperkt, maar geeft de Rissedemper het voordeel van de twijfel. Hij rijdt ook in Vlaanderen, dus de rijomstandigheden zullen nogal gelijkaardig zijn. Ook op andere blogs lees je dat: er is een verschil, maar dan vooral in extremere omstandigheden.

Het aanbod is verleidelijk: testen en indien het niet volstaat terugsturen. Maar dan: het werkt wel en de veerpoot wordt aangekocht. Dan is er een volgend euvel te verhelpen (bijvoorbeeld nieuwe voorwielen, ik zeg maar wat). Uiteindelijk blijft het een Alleweder met een paar miljoen kilometers (toch zeker ruim 100.000, schat ik zo) van minstens 15 jaar oud, wat ik er ook aan verander.

Zou ik er niet beter zo mee verder rijden en die € 300 opzij zetten ? Da's al in sommige gevallen 10% van de kost van een nieuwe velomobiel (Alligt A8 bijvoorbeeld). Of 5 % (Strada, WAW, ...) en da's ook niet niks. 

Zo'n Alligt velomobiel heeft ook het voordeel dat er een 20" achterwiel in zit. Dat betekent dat ik het wiel met de NuVinci zo kan overbouwen. (niet echt een argument, natuurlijk: de naaf in een 26" wiel overzetten is ook niet onoverkomelijk)

Upgraden: je kunt ermee blijven doorgaan, maar een oude fiets blijft uiteindelijk wat het is.

ritje WAW

Vorige week, na de herstelling van eFAW, maakte ik een heel kort ritje met een WAW, gewoon uit nieuwsgierigheid. Op pakweg drie kilometer kun je niet veel ervaren, maar enkele zaken waren wel heel erg manifest. Een WAW is lichter, veel lichter, dan een FAW. Daarnaast voelt ook de aandrijving veel efficiënter aan. Die beide zaken samen maken dat een WAW onvergelijkbaar veel sneller op tempo is en dat dit tempo ook veel hoger ligt.

Natuurlijk is het moeilijk vergelijken: een derailleursysteem tegenover een naafversnelling, naar schatting 15 kg minder gewicht (24 kg tegenover ongeveer 40), andere wielmaat achteraan, veel betere stroomlijn, ...

Ook praktisch scoort de WAW een pak hoger: er is gewoon veel meer bergruimte.

De besturing verloopt ook anders: waar eFAW gebruik maakt van de helmstok die je ook in de Quest, Strada en aanverwanten vindt, is de WAW uitgerust met twee hendels. Dit stuurt wat stroever, maar op hogere snelheid is het dan weer veel preciezer. Nog een voordeel is dat je armen in een natuurlijker houding blijven. Het leek me wel dat de draaicirkel van eFAW kleiner is.

De zitting lag veel platter, maar wel goed. Voor mij was het een heel behoorlijk zitje.

Qua rijgeluiden was er weinig verschil te merken. Andere geluiden natuurlijk, want een kunststof kast is niet hetzelfde als een aluminium doos, maar het volume was zowat hetzelfde. Ook het zicht was nogal gelijk, dank zij de deuk tussen de wielkasten.

Het grootste bezwaar tegen de WAW is het ontbreken van achtervering. Daar merkte ik niets van, maar het ritje (enkele keren langs het water heen en aan de overkant terug) ging uitsluitend over asfalt, met wat verkeersdrempels. Deze fiets was uitgerust met smalle racebandjes (1,75 vooraan en 1,50 achteraan), maar in combinatie met het voor mij heel fijne zitje viel het toch erg mee.

Een langere testrit dringt zich op.

Wat me ook opviel, is dat - voor zover mijn beperkte ervaring het toelaat om er wat over te zeggen - de huid van de WAW heel wat steviger aanvoelt dan die van de Quest. Die laatste lijkt me heel wat kwetsbaarder. Vermoedelijk heeft dat te maken met enerzijds de gekozen materialen en anderzijds het streven naar een zo laag mogelijk gewicht. Of er in de praktijk ook een verschil is, daar heb ik dan weer geen idee van.

In elk geval blijft de WAW een mogelijke opvolger van eFAW, een keer het zover is. Een belangrijk argument hierbij is dat de producent op enkele kilometers van mijn deur gevestigd is.

gevarieerde fietsweek

Maandag ging ik, zoals in een vorige post bericht, met de Trek hybride naar het werk. Dat was een paar jaar geleden en ik wist meteen weer waarom...

Dinsdag was eFAW weer aan de beurt. Zondag heb ik de aandrijving een "groot onderhoud" gegeven: ketting schoongemaakt en gesmeerd; kettingspanner van allerlei meuk ontdaan en de (korte) ketting tussen de motor en het kettingblad ook van olie voorzien. Het resultaat ? Sneller met minder inspanning ! Echt opvallend. Daar had ik dus te lang mee gewacht, hoewel het natte weer van de vorige week er wellicht ook voor iets tussen zit. Ik kon er flink vaart in zetten: 35 à 40 km/u over ruim 12 km met een A2 (daarna wordt het bebouwde kom), da's niet mis, denk ik. En heel wat beter dan vorige week.

Op woensdag was het thema: gecombineerd vervoer. Met de Birdy naar het station, met de opgevouwen fiets op de trein, overstappen in Gent Sint-Pieters en vanaf het station van Tienen naar het centrum met de Birdy. De informatie klopt: mits enige oefening vouw je de fiets op in pakweg een halve minuut, waarna je een net pakketje overhoudt. Niet zo compact als een Brompton, maar zeer hanteerbaar.

Van het net geplukt, maar het ziet er identiek uit.

Dit had ik eigenlijk al jaren moeten doen, in plaats van het koekblik te gebruiken voor die verplaatsingen. Dit is zoveel meer ontspannen, ondanks vertragingen en pannes: "Dames en heren, wegens een technisch defect zal deze trein voorlopig niet verder rijden" (en ja: ik zat op "deze trein"). Geen nood: lectuur doet de tijd vervagen.

Morgen weer een andere combinatie: met eFAW naar het werk, in de namiddag een verplaatsing met de auto en 's avonds weer met eFAW naar huis. De auto is in dit geval een noodzaak, want anders is het onhaalbaar.

Als het weer het toelaat, zal ik op het einde van de week eindelijk de Flevobike uitproberen. Dan heb ik ze allemaal gehad, voor zover ik weet.

evolutie

Ik bekeek nog even het beeld bovenaan de blog. Dat was mijn velomobiel in de staat zoals toen ik hem net gekocht had.

Ondertussen is er één en ander aan verbouwd; sommige zaken onderhuids, sommige zichtbaar. De meest ingrijpende wijzigingen zijn aan de buitenkant onmerkbaar (elektro-aandrijving), maar een aantal andere vallen wel degelijk op: het Flevobike velomobieldakje in het bijzonder. Let ook even op het Fibre Flare achterlicht en de Cyo T koplamp. De bult tussen de spiegels is een extra stroomlijn/afscherming voor de Cycle Analyst. Die laatste is wat mij betreft een must voor wie een elektromotor monteert !

Dus ging eFAW gisterenmorgen gewillig mee voor een fotoshoot onder een stralend zonnetje. Eén van de beelden zal binnenkort bovenaan de blog prijken.

Een andere evolutie: dinsdagavond maakte ik de versnellingsnaaf gedeeltelijk open en goot wat olie (Sturmey Archer Bicycle Oil) in de naaf, langs een opening bij de as. Gisteren merkte ik dat de olie resultaten had: het vogeltje was verdwenen. Toch moet de naaf volgende week binnen: een Nexus naaf is niet voorzien voor oliesmering, dus moet die degelijk nagezien en gesmeerd worden. Daar heb ik het nodige materiaal niet voor in huis.

Ondertussen is de nieuwe velg onderweg. Alles hangt nu af van hoe lang de besteltermijn voor de spaken wordt.

veerpoten

Hoe simpel de veerpoten van een Alleweder ook mogen zijn, er komt een moment dat eraan gewerkt dient te worden. Gelukkig zijn ze bij Flevobike zo vriendelijk om de oude Alleweder nieuwtjes op de site beschikbaar te stellen, zodat de nodige informatie te vinden is.

De basis is dit: ik merkte een poos geleden dat ik de linkervoorkant een aantal centimeters kon indrukken zonder enige weerstand te ondervinden. Dat vertaalde zich in een rammelende ophanging en dus wilde ik op zoek gaan naar de oorzaak hiervan.

Dit weekend was het uiteindelijk zover: het linkerwiel ging eraf en dan moest ik uitzoeken hoe die veerpoot eraf moest. Op eFAW zitten nog verzinkte draadstangen voor de besturing en nylon kogelkophouders (of hoe noem je dat ?). Volgens de instructies moet je die uit elkaar trekken, waarna de poot eruit kan.

de wielkast: wat achter een wiel zit

veerpoot verwijderd.

Van wanneer dateert deze Alleweder ? Volgens de informatie van Flevobike werden in '96 heel wat wijzigingen doorgevoerd. Als afdichting van de veerpoten werd overgestapt naar een plasticbalg in plaats van een eind binnenband. Hier zit binnenband, zo te zien: van voor '96 dus ? Maar de remtrommels en de manier waarop de remkabel geleid is dateert dan van na die periode: het zijn de voor toen nieuwe Sturmey Archer 70 mm trommels en een leiding die van bovenaf komt (geen waterinsijpeling). Gek hoor: in de informatie staat dat vanaf midden '96 inox draadstangen gebruikt werden - voordien verzinkt staal - en dat zowat op hetzelfde moment omgeschakeld werd naar Sturmey Archer trommelremmen. Op eFAW zitten dus de oude draadstangen en de recentere remmen...

Een keer de veerpoot uit de fiets verwijderd was, hield het openmaken niet veel in. Maar vanbinnen was het wel een verrassing !

gefragmenteerde veer

Volgens de schets in de instructies zit bovenaan een polyurethaan demperblok, daaronder een nylonbus en dan een veer. Voor die laatste zijn er drie varianten, met een verschillende veerspanning.

Wel: in eFAW zaten twee veren boven elkaar: een blauwe en een rode. De blauwe, de onderste, was compleet uit elkaar gevallen en was dus hoogstwaarschijnlijk de reden van de speling en het gerammel.

Geen probleem: naar Fietser.be is drie kilometer rijden, dus vervangveren (meteen ook maar eentje voor rechts) had ik snel. Ik vermoed dat iemand in het verleden koos voor een alternatief voor een progressief gewonden veer, door de karakteristieken van twee veren te combineren.

Na reinigen, ontvetten en opnieuw invetten werd alles opnieuw gemonteerd. Het moeilijkste was, zoals verwacht, de kogelkopjes weer in de nylonbussen persen, maar met enige volharding lukte ook dat.

Na 50 km testrijden lijkt alles nog te houden ook.

eFAW: versterkte motorsteun

Bij de eerste tests met de Cyclone elektromotor in eFAW bleek de steun niet stevig genoeg: de plaat boog onder belasting, waardoor de ketting minder gespannen stond en niet meer uitgelijnd bleef.


Een week later werd dit probleem aangepakt door middel van het oplassen van twee driehoeken.

Op de foto, van schuin boven genomen, zie je de bovenste driehoek. Het schuin lopende plaatje daarboven is een L-steun om de koplampen te stabiliseren.


Ondertussen, enkele weken en honderden kilometers verder, blijkt die oplossing beter te presteren dan verwacht. De motor werkt tot nu toe zonder ook maar één keer verdachte geluiden te laten horen, de ketting sleept niet meer en blijft op spanning. Mission accomplished.

de dokter zegt...

Gisteren reed ik even tot bij Fietser voor een diagnose van de FAW. Op zich rijdt die heel goed, maar die remmen, he. Als er in de regio één bedrijfje is dat ervaring heeft met velomobielen, dan is het Fietser: zij bouwen er tenslotte zelf ook en wel een model dat "iets" sneller is dan de mijne.

De A2 werd met veel enthousiasme de werkplaats binnengehaald en twee man doken erop en erin om na te gaan wat verbeterd kan worden. De "dokters" dus.

Hun diagnose:

• met de snelheid is niets mis, want ik rijd er sneller mee dan één van hen toen hij er zelf nog een had, dus wat dat betreft is de fiets in orde.
• de remschoenen zijn te oud. Ze voelen bijna aan als rubber. Nieuwe remschoenen zijn dus een absolute noodzaak. De trommels zijn wel nog zo goed als nieuw.
• Tegelijk zullen we de remkabels vervangen, om de remmen zo direct mogelijk te laten werken.
• De ketting is ook "end of life", maar dat had ik al gemerkt. Die moet dus dringend vervangen worden.
• Het geleidewiel is op. Dat zullen we dan maar mee vernieuwen.

En terwijl ze toch de A2 nakeken, werd meteen de sporing geregeld: bleek 5mm uitspoor te hebben. Niets ergs, maar het kan maar meteen perfect zijn. Ook de kabel van de naafversnelling werd bijgesteld, waardoor de Nexus nu weer een Nexus 8 in plaats van een 7-versnellingsnaaf is. Fijn, want gisterennamiddag toerde ik met zoonlief in de Vlaamse Ardennen, waarbij we een klassieker - de Molenberg - beklommen. Dan kun je wel versnellingen (en liefst zo klein mogelijk) gebruiken ! De topsnelheid werd ondertussen verhoogd tot 55 km/u. Bergaf, wel te verstaan.

Volgende week ga ik weer naar Fietser en dan gaat de A2 onder het mes. Op dat moment zal de ketting vooraan nog wat afgeschermd worden met behulp van een eind kettingbuis en we zullen kijken wat er nog verbeterd kan worden. De FAW is tenslotte ongeveer 15 jaar oud en in velomobielland is in die tijd wel een en ander geëvolueerd, dus misschien, heel misschien, kunnen enkele van die verbeteringen ook gebruikt worden in een oudere fiets.

O ja: hun oordeel over de FAW. Het is zeker niet de snelste fiets, maar met voorsprong de comfortabelste.

woonwerk: eerste cijfertjes met de Alleweder

Vooreerst: dat een Alleweder, hoe zwaar ook, gestroomlijnder en daardoor sneller is dan een open trike, dat heb ik na twee keer woonwerk duidelijk gemerkt.

Met de Gforce haalde ik op de dijk (ruim 10 km lang) meestal een kruissnelheid van 27 km/u. Met naar schatting hetzelfde vermogen (daarvoor zou ik mijn hartslag moeten controleren, maar dat hoeft wat mij betreft (nog) niet) haal ik met de Alleweder een ruime 30 km/u. Gisterenmorgen lag de kruissnelheid zo om en bij de 31 en 's avonds reed ik tussen de 32 en 35 km/u. Dat daarbij een wielertoerist mij als gangmaker gebruikte, zou wel eens geholpen kunnen hebben  ;-) Dat dit sneller is dan met de Gforce, moge klaar wezen. Het is ook logisch: de stroomlijn maakt het verschil.

De teller was op 0 gezet (afstand, tijd en gemiddelde snelheid), dus de cijfers zijn die van één rit. Die teller is trouwens de verdwenen en miraculeus opgedoken Sigma BC1606 en vorige week is die geijkt met behulp van de gps.

Afgelegde afstand: 43,10 km

Triptijd: 1u35. Dat betekent iets meer dan 45 min enkel en dat is bijna een kwartier minder dan met de trike!

Gemiddelde snelheid: 27 km/u. De laatste 6km (of de eerste bij het vertrekken 's morgens) doen het gemiddelde sterk dalen, aangezien ik die in de bebouwde kom afleg, met veel stoppen en weer aanzetten. Vanavond zat ik aan 28 km/u toen ik aan het einde van mijn route langs de dijk kwam. Daarbij moet ik zeggen dat dit gemiddelde ook al de heenweg inhoudt. Het deel langs de bebouwde kom deed het dalen tot die opgegeven 27 km/u !

Daarnaast is het meenemen van de nodige spullen veel makkelijker: gewoon in de velomobiel gooien ! Anderzijds is het nodig om af en toe de accu te controleren. Anders: geen knipperlichten, geen koplamp(en) en geen claxon.

't Is ook veel warmer. Met deze kwakkelzomer niet direct een probleem, maar onder normale zomerse omstandigheden zou de trike toch wel eens een beter alternatief kunnen wezen.

testfiets 2 - of eigenlijk niet

Ik sprak af met een vriend om deze maand de efficiëntie van een velomobiel te testen: hij zou zijn nagelnieuwe CarbonQuest ter beschikking stellen. Helaas: omdat de machine ondertussen al te koop gesteld was, bleek die verkocht tegen dat ik uit vakantie terugkwam...


Dus toch geen tweede testfiets.


Maar dat betekent niet dat er niets kan veranderen ! In plaats van een testfiets komt er gewoon een fiets bij.

De vorm is erg karakteristiek en dus is het een zeer herkenbare velomobiel: een Alleweder. Van opzij zie je, als je enigszins vertrouwd bent met de diverse varianten van de Alleweder, om welk type het gaat.

Een Flevobike Alleweder versie 2 dus. Van achteraan is dat nog beter te zien. Die moet dateren van ergens tussen 1995 en 1998, vermoed ik.

Voor dit exemplaar verbrandde ik heel wat dieselolie, want ik ben er naar Friesland om gereden, waar ik door Gerrit en zijn eega erg gastvrij onthaald werd. Contradictorisch: bijna 800 km met de wagen om het ultieme ecologische voertuig op te halen. De aanhangwagen, nodig om de velomobiel mee te krijgen (hij paste er net in en is dus 2,55 m lang), hielp ook niet om het verbruik laag te houden. Dus reed ik bijna een tank leeg!


Deze FAW is, zoals de meeste ligfietsen en aanverwante, in de loop van de jaren stevig aangepast. De derailleur is vervangen door een Nexus 8 naaf. Fijn, want dat betekent veel minder onderhoud. Er zitten knipperlichten en twee ledkoplampen op en de eigenaar leverde me onder andere een massa reservebanden en een batterijlader en reservespaken en een voorderailleur (nu moet met de hand verwisseld worden van voorblad). Ook het zitje heeft niets meer te maken met het originele, maar de spanzitting maakt het wel comfortabel.

Het lijkt me bijna onvermijdelijk dat ik, als zoveelste eigenaar in de rij, ook voor een "personal touch" zal zorgen, maar eerst wil ik mijn Alleweder wat beter leren kennen.


Een aanpassing waar ik aan denk - maar eerst moet ik uittesten en uitzoeken of het een noodzaak zal zijn - is het toevoegen van een Flevobike velomobieldakje. De grootste rem is de kostprijs: € 199 voor een dakje is niet mis. Eerst uittesten zonder dus en zien wat dat geeft. Het is wel heel mooi afgewerkt en aangezien ik toch in Friesland was om de FAW af te halen, ging ik maar meteen bij Flevobike langs om te checken of het dakje wel past. Aardige mensen daar, lekkere koffie en zonder dralen werd een dakje uitgehaald, in elkaar gezet en gepast en jawel hoor: het past perfect !

Flevobike heeft ook een ruitje, maar door de "deuk" vooraan in de koets van de FAW en het grote zeil past dit dan weer niet.

Het dakje zou de Alleweder nog allewederder moeten maken.


Wat er misschien ook nog komt, is het vervangen van de Nexus 8 door een Alfine 11 naaf. Die draait, zoals een Rohloff, in een oliebad en is dus veel stiller. Daarnaast is het aantal versnellingen - de naam zegt het al - hoger en is het bereik groter. Ook hiervoor geldt: eerst uittesten en afwachten wat het doet.


Vanmorgen reed ik een dikke 10 km als eerste test. Voorlopige conclusies: 

• Dit wordt duidelijk warmer dan op de trike ! 
• Het rijcomfort is pakken beter, wegens rondom afgeveerd. Putten en bulten zijn veel minder voelbaar.
• De Gforce is leuker als speelgoed; de FAW lijkt meer geschikt voor woonwerkverkeer. Daarmee bedoel ik, op basis van die korte testrit, dat de gemiddelde snelheid op langere afstanden wel hoger zal liggen (maar het is geen Quest of WAW), maar dat ik omzichtiger moet zijn met verkeersdrempels en dergelijke. Met de trike spring ik letterlijk op en af bij drempels, met de FAW zat ik al tegen de grond ermee... 
• Ook in bochten wordt het voorzichtiger rijden, want naar binnen leunen hoort niet tot de mogelijkheden en de massa is zowat het dubbele.
• Bagage vormt geen probleem. De Radical tassen waren een mooie oplossing voor de trike, nu nog zoeken naar een efficiënte manier om de spullen in de Alleweder op te bergen. Er is plaats zat links en rechts van de zetel en ook erachter/eronder. Boven het wiel is er nog een bergruimte, maar da's hoog, dus beter voor lichte zaken zoals kleding en dergelijke. En de bagage blijft binnen de stroomlijn !
• O ja: die remmen... vreselijk ! Met de Gforce met hydraulische schijven stop ik zo snel dat het ding overkop kan gaan. Met de FAW moet heel erg geanticipeerd worden. Beide spelen duidelijk in heel verschillende categorieën. Ik zal de trommels eens openmaken. Misschien moeten ze, zoals indertijd met motoren met trommelremmen, wat opgeruwd worden ? Of moet ik wennen aan slechte remmen ? Ik dacht het niet.