Radical banaantassen M: eerste ervaringen

Dat ging vlot: centen waren maandag van de rekening, dinsdagmorgen kreeg ik een seintje dat de tassen verstuurd waren (vanuit Nederland) en woensdag waren ze al in huis.


Als je dacht dat het zo eenvoudig zou zijn als "oude tassen eraf en nieuwe erop", dan heb je het fout. Banaantassen - toch die van Radical - steunen namelijk zowel op het zitje als op de bagagedrager, dus blijkt de zithoek en de hoogte van die drager nogal cruciaal te zijn. Zoals te verwachten is, was er dus wat fout met die onderlinge verhoudingen.


Een poos geleden heb ik mijn banden vervangen door bredere - Vredestein Perfect Moiree 47 mm - en toen bleek dat de afstand tussen de band en de pakdrager groter moest zijn, anders paste het achterlicht er niet meer tussen. Nu moet die drager weer naar beneden, waardoor ik in conflict kwam met datzelfde achterlicht...

Dus: de reflectoren moesten eraf en de beugels waarop die zaten moesten 90° verbogen worden.

Het achterlicht moest op de plaats van de reflectoren komen, de hele drager moest dan lager... Waartoe nieuwe tassen leiden kunnen ! Uiteindelijk zijn de reflectoren verwijderd en het licht verplaatst.

Op die manier bereikte ik uiteindelijk het doel en konden de tassen naar behoren bevestigd worden.

Vergeleken met de vroegere trekkingtassen hangen ze veel meer naar voor (normale tassen hangen ongeveer boven de achteras) en veel lager.
De invloed op de wegligging is zeer duidelijk: de trike heeft veel minder neiging om een wieltje te lichten in een snel genomen bocht en is spoorvaster. Dat laatste zou ook te maken kunnen hebben met het feit dat ik tijdens de aanpassingswerken de spaken van mijn achterwiel aanspande. Teveel parameters tegelijkertijd veranderen maakt het moeilijk om de invloed ervan te kennen...
Theoretisch zou er met de Radicals ook een aerodynamisch voordeel moeten zijn, maar daar merkte ik in de praktijk niets van. Wellicht is het verschil te klein om het te kunnen gewaarworden?


Wat de tassen zelf betreft: vergeleken met de Agu's die voordien aan de trike hingen, zijn ze veel minder vormvast (de versie 2011 heeft een schuimversteviging) en krijgen ze pas vorm door ze te vullen. Qua materiaal zijn ze, voor zover ik zie, te vergelijken. Beide merken gebruiken eenzelfde soort nylon weefsel en degelijke sluitingen. De praktijk bewees dat de Agu's jaren meekunnen, in weer en wind, zonder zichtbare slijtage. Radical heeft ook de reputatie bijna onverwoestbaar materiaal te maken (dat mag ook voor die prijs), maar dat valt nog af te wachten.


Qua volume lijken ze nogal gelijkend, met dat verschil dat de Radicals bestaan uit één volume per kant, terwijl de Agu's bestaan uit een hoofdvak en een aantal zijvakjes. Bij de nieuwe tassen zal ik dus moeten organiseren door het materiaal in plastic zakken te schikken.

schaamteloos

...reclame maken voor een verkoop.

Mirror (rode zeilen) en Optimist

Ik heb al een poosje een Mirror te koop staan, wegens geen tijd meer ervoor. Hier lees je er meer over.
Mocht je iemand weten die interesse heeft, laat het maar weten ! Ik vind het namelijk zonde om zo'n fijne boot de hele tijd werkloos op het droge te zien liggen, maar blijkbaar liggen houten rompen niet goed in de markt.

roadkill

Bij een ritje onlangs zag ik langs de berm een verdacht silhouet. Dat zette aan tot vertragen en uiteindelijk stilstaan, want het leek echt ongewoon.

Juist, ja: een dode reiger. Roadkill ? Niet echt waarschijnlijk, want deze lag langs mijn favoriete route: de Scheldedijk. Het lijkt me sterk dat een wandelaar of fietser hier schuldig aan zou zijn en ander verkeer is er niet.


Neen hoor. Voor de reden moet je naar boven kijken, denk ik.

Hoogspanningsleidingen. Verder moet je het niet zoeken. Dit exemplaar heeft niet de kans gekregen om van zijn (haar ?) fouten te leren. Jammer.

bagage en luchtweerstand

Sinds het begin rijd ik op de Gforce trike met een set fietstassen die ik nog liggen had: Agu Yamaska 435.

De tassen had ik van op de bukker. Ze zijn praktisch (veel vakken, alles is makkelijk te verdelen), behoorlijk waterdicht (voor als het echt giet, zitten er hoezen bij), met een makkelijke bevestiging (Clickfix) en heel degelijk. Eigenlijk zijn ze bedoeld als low-riders (tassen voor naast het voorwiel van een trekkingfiets).

Nadelen hebben ze ook, maar dan vooral in combinatie met een ligfiets. Vooreerst hangen ze eerder hoog, waardoor het zwaartepunt verhoogt. Hoe meer ze geladen zijn, hoe duidelijker dit wordt: de fiets wil de bocht niet meer in en heeft eerder de neiging om te kantelen dan om te draaien. Verder hangen ze ook redelijk breed, wat aërodynamisch niet zo interessant is. Je ziet dikwijls dat lage racers uitgerust worden met een staartpunt, precies om de wervelingen achter de fiets te vermijden. Deze tassen doen net het omgekeerde, maar dat zal wel geen spectaculair verschil zijn.

Dus is momenteel een set Radical banaantassen M onderweg.

Die hangen lager, eerder achter het zitje dan ernaast en dichter naar het midden van de trike, dus dichter bij het zwaartepunt.

Dat zou de wegligging moeten verbeteren (lager en centraler zwaartepunt), de luchtweerstand moeten verminderen (minder wervelingen achter de fiets) en ze zouden ook praktischer zijn: de voorkant van de tassen zit binnen handbereik. Daarmee zou mijn fotoprobleem (hoe kan ik aan mijn toestel) ook moeten opgelost raken. De Agu's hangen zo hoog, dat de bagagedrager niet meer bruikbaar is. Ook die beperking zou hiermee van de baan moeten zijn.

Aangezien de zijtassen voornamelijk op de zitschaal steunen, zou de invloed op de stabiliteit van het frame ook minder moeten zijn (de bagagedrager vormt een behoorlijke hefboom).

Afwachten tot ze aangekomen zijn en dan post ik het resultaat wel.

achternaafdynamo: ervaringen

Wie mijn blog geregeld leest, herinnert zich nog wel dat ik na een lange zoektocht uiteindelijk een Shimano naafdynamo voor het achterwiel kon bemachtigen.

In januari werd die ingespaakt in een nieuwe velg en meteen werd het nieuwe wiel in de fiets gezet. Sindsdien werkt mijn fietslicht continu (zoals in: altijd als ik met de trike rij).

We zijn ondertussen bijna een half jaar verder, dus kan ik al even mijn ervaringen met de naafdynamo kwijt. Die zijn heel eenvoudig: ik heb nog nooit gemerkt dat die er is ! 


Eerst nog even de configuratie meegeven:

• Shimano FH-C811 achternaafdynamo (maakte deel uit van de Cybernexus groep)

• B&M Lumotec IQ Cyo N plus (60 lux)

• B&M Toplight Flat plus

Er is (tot nu toe) geen lichtschakelaar aanwezig. Dat wil zeggen: het licht werkt gewoon altijd en doet dat feilloos. Weerstand ondervind ik niet. Die zal er wel zijn, want als er stroom geleverd wordt door een dynamo, betekent dat dat die energie nodig heeft daarvoor en die moet ik als fietser leveren. Maar ik merk er niets van.


In mijn hoofd heb ik cijfers als 4,5 V en 1,5 W als opgegeven spanning en vermogen. Hier en daar lees je dat zoiets niet voldoende is voor fietsverlichting. Wel, ik kan zeggen dat dit in de praktijk, met de hedendaagse LED-verlichting, absoluut geen probleem is. Zo op het oog merk ik geen verschil in lichtsterkte tussen de LumoTec 6 als stroombron en de naafdynamo. Zowel de koplamp als het achterlicht hebben een condensator ingebouwd, zodat er een standlicht beschikbaar is gedurende zo'n 5 minuten. Ook daarvoor levert de dynamo voldoende energie. Wellicht heeft dat mee te maken met twee feiten:

• de dynamo is ingebouwd in een 26" wiel, wat maakt dat de omwentelingssnelheid en dus de geleverde energie groter is dan in een 28" voor dezelfde snelheid
• we hebben het nog altijd over een ligfiets, waarmee gemiddeld sneller gereden wordt en de dynamo dus ook meer energie levert

(ik zou het eigenlijk eens moeten meten)


Ook wat de mechanische kant betreft (geluiden, speling, ...) zijn er absoluut geen klachten. 


De Shimano HC-F811 heeft maar één belangrijk probleem: het ding is niet meer in productie, dus niet meer leverbaar...
De alternatieven: 

• voor sommige trikes kun je terecht bij Schmitt voor de (peperdure) SON-naafdynamo. Er wordt gegoocheld met de hoge efficiëntie, maar dat is relatief, vooral als je kijkt naar het opgenomen vermogen (ik heb geen exacte cijfers, maar we spreken wellicht over 0,5 W verschil). Het voordeel is dat de SON leverbaar is (belangrijk verschil uiteraard) en dat die in een enkelzijdig opgehangen 20" wiel kan gebruikt worden in bepaalde gevallen (ICE, HP Velotechnik).
• geen dynamo, maar accuverlichting. Dat is een keuze, maar niet de mijne: accu's hebben een veel beperktere levensduur dan een dynamo en werken minder efficiënt als het koud is (lagere capaciteit). Laat dat nu net samenvallen met de periode waarin je licht het meest kunt gebruiken...
• Sunup komt omstreeks deze tijd met een spaakdynamo op de markt, die makkelijk te monteren zou moeten zijn en een hoog rendement belooft. De vraag hier is vooral waar je die zal kunnen aanschaffen.

De naafdynamo doet dus gewoon wat hij moet doen, onopvallend en betrouwbaar. Hij is er en voor de rest hoef ik aan de verlichting geen aandacht meer te besteden.

Nevellandroute

Die tocht zat al een poosje in de pijplijn. Gisteren, zondag, reden we met een select clubje Gentse Liggers de Nevellandroute.
Het eerste afspraakpunt was de Topsporthal aan de Watersportbaan in Gent, waar ik Wouter, Filip, Paul en Geert aantrof. Samen reden we naar het startpunt: Bierstalbrug. Daar wachtten Jean-Marie en Stefaan ons op. Stefaan was met de Versatile van Ruiselede gekomen en reed dus met de enige velomobiel in het gezelschap. Normaal was Birger er ook nog bij geweest, maar hij had het nodig gevonden om even met een bukfiets te rijden. Daarbij werd zijn stelling "(buk)fietsen kan de gezondheid ernstige schade toebrengen" weer eens bewezen: een verzwikte enkel als gevolg van een valpartij stelde hem buiten strijd.
Mijn Gforce was de enige trike en verder waren er nog een reeks lage racers en Jean-Marie torende boven iedereen uit op zijn 2x 26" Challenge (type is mij onbekend).


De start werd even verlaat, want de voorband van Wouters Baron had schade overgehouden aan een klap die hij vroeger gekregen had: de binnenband puilde door een scheur in de wang naar buiten. Na een snelle bandenwissel volgden we de dijk van de vaart om het tempo van de groep te zoeken. Slingerend door het Nevelland, op een ondergrond wisselend tussen vlak asfalt, smalle paadjes in betonplaat, Vlaamse kinderkopjes een plaatsje in Parijs-Roubaix waardig en stukken onverhard, reden we richting Deinze. Daar, langs het zoveelste stuk vaart, konden enkele liggers niet weerstaan aan het RIS, met de Versatile voorop. Binnen de kortste keren waren ze aan de einder verdwenen. We vonden elkaar terug in Nevele, waar het tijd was voor de vloeibare (en andere) voeding.

Van die pauze werd ook gebruik gemaakt om het balhoofdlager van Pauls fiets bij te stellen: dat stond "iets" te strak afgesteld.

In Nevele hadden we bijna 2/3 van de rit afgelegd, dus ging het na de middagpauze met een flinke vaart - waar mogelijk - verder. Af en toe werd een afslag gemist, reden we bijna een erf op, moest er een eindje weergekeerd worden, maar uiteindelijk draagt dat maar bij tot de pret. Zo leer je vele kleine weggetjes kennen en merk je keer op keer dat er in Vlaanderen nog véél werk is aan de fietspaden !

De mooiste fietswegen waren - behalve de jaagpaden - de rijvakken waar geen fietspad naast lag: daar konden we doorrijden op mooi aangelegd asfalt.

Dicht bij het eindpunt werd nog een laatste keer gepauzeerd.

Daarna ging het in één keer tot we weer aan ons vertrekpunt aangekomen waren. Van daaruit reden we met z'n vieren verder door Gent, waar de ene na de andere afhaakte op weg naar zijn eigen stek.

anuuzel menneken

Vanmorgen bij het opstaan verwelkomde een stralende zon aan een staalblauwe hemel me. Dit was duidelijk weer een dag waarop de woonwerk-rit zeer aangenaam zou verlopen. Na de nodige voorbereidingen - kledij voor op het werk wegstoppen, fietskledij aantrekken, proviand en fototoestel in de fietstas - liet ik me in mijn ligzetel zakken en zette aan.

Ik heb het al enkele keren laten vallen: het eerste deel van de rit - op dit moment tot aan de Schelde op de grens tussen Merelbeke en Zwijnaarde - is niet het aangenaamste. Als er al fietspaden liggen, bestaan die voor het grootste deel uit hobbelige, verzakte betonklinkers.

In dat eerste deel, nog in Gentbrugge, passeer ik een kruispunt waarvan ik weet dat het opletten geblazen is. Automobilisten hebben daar de neiging om geen rekening te houden met de andere straten, zeker niet als het om voorrang verlenen gaat aan fietsers.

Nochtans is het duidelijk. Dit is waar ik vandaan kom. Let op het verkeersbord aan de rechterkant (waar anders ?).

Van de tegengestelde kant kwamen twee auto's aangereden. Ik nam voor alle zekerheid maar aan dat ze linksaf zouden slaan (knipperlichten zijn natuurlijk niet nodig), maar reed "met rustige vastigheid" door. Niet te snel, zodat ik tijdig kon stoppen, maar tegelijk duidelijk aangevend dat ik dat niet zomaar zou doen.

De eerste auto, met een jonge kerel aan het stuur, raasde dwars voor me langs zonder ook maar blijk te geven dat hij me gezien had. De tweede automobilist kon niet dat niet zomaar en wilde me tot stoppen dwingen. Nou, mooi niet... Hij moest dus op de rem staan en blijkbaar is dat slecht voor de bloeddruk en de zenuwen, want er volgde getoeter en gegesticuleer van achter het stuur.

Met gesloten ramen is het moeilijk praten, dus ik stak even mijn armen op, als om te vragen "wat is het probleem ?". De man begon zijn deur open te maken, maar sloot die snel weer. Te gevaarlijk waarschijnlijk ? Dan ging zijn raampje naar beneden en een knalrode kop verscheen. Schuimbekkend, amper verstaanbaar in één of ander dialect vernam ik "awel, wa peisde gij wel ? Nog nie g'hoord van voorrang zekerst ?". Een paraplu had ik nog net niet nodig om de speekselvloed op te vangen. Zo te horen kwam de kerel van ergens in het Waasland of langs de Dender of Durme. Ik vermoed dat de verkeersregels daar anders zijn.

"Wel, meneer, wil u even tonen waar aangegeven is dat u voorrang heeft ?"

"Doa, doa stoat da plakkoat", wees hij ergens achter mijn rug. Tja, dat was dan weer iets nieuws: het bord dat hem voorrang zou verlenen (zie foto hierboven - meneer was fout) stond aan mijn kant...

"Gaan we dan even kijken naar dat bord meneer ? Ik denk dat u het fout heeft"

Dit was duidelijk teveel. De man raakte niet meer uit zijn woorden. Ik bond maar in, want het was toch hopeloos. Zijn laatste, doorslaggevende argument van zijn gelijk was een oprecht "anuuzel menneken" en met een stevige trap op het gaspedaal stoof hij achter me langs, op weg naar het volgende kruispunt waar hij ongetwijfeld ook weer voorrang had.

En het bord aan zijn kant ?

Dit is het