Lastig en prachtig

Na de vroegtijdig afgebroken eerste verkenning van de hillbilly toer, was het zaterdag het moment om de rest te verkennen. Het eerste deel fietste ik maandag; het laatste deel wandelde ik maandag, met de Seiran aan de hand.

Zaterdag (6 mei) reed ik met het busje tot in Brakel, waar ik kon aanpikken waar de tocht de vorige keer eindigde. Vanaf hier komt de rit in het 'pays des collines' (heuvelland), meestal langs heel kleine wegen.

ergens in Brakel

Het begon al goed: een track geeft geen richting aan, enkel een lijntje waar je moet rijden. Na een kilometer of twee had ik door dat ik op de terugweg van de track reed. Omdat de heen- en terugroute vrij dicht langs elkaar lopen, besloot ik door te steken naar de juiste kant.
Daarvoor moest ik door het Brakelbos rijden.

In deze tijd van het jaar zijn veel bossen schitterend: vers groen en de bodem bedekt met boshyacint. In België trekt iedereen dan naar het onder fotografen populaire Hallerbos (bij Halle, Brussels Gewest), maar datzelfde vind je eigenlijk overal.

Het Brakelbos: bospaden met een Seiran op Kojaks. Niet zo evident. Af en toe afstappen, wegens te modderig. Gelukkig maakt dit geen deel uit van de route.

Het weer was schitterend: een warm zonnetje, een droog wegdek en rustige weggetjes. Helaas moet je  af en toe erg drukke wegen dwarsen, waarop echt snel gereden wordt; recent kwam tijdens de Etixx Classic Tour een fietster om het leven bij zo'n oversteek. We zullen zaterdag hier en daar heel aandachtig moeten zijn!

Rijden over kronkelende heuvelwegen is iets helemaal anders dan kilometers langs rivieren en kanalen cruisen: continu schakelen, remmen, weer schakelen. Zware inspanningen afgewisseld met pijlsnel afdalen en met een (naar mijn gevoel) flinke hellingsgraad door de bochten zoeven.

Het verste punt: Saint-Sauveur

De straatnaam geeft het al aan: klimmen!

Daar is het doel

Zicht van bovenaf

Op de meeste plaatsen is het ook opvallend stil. Geen grote wegen, amper verkeer. Wat je hoort, zijn de geluiden van natuur en landbouw. Meer niet.

Zowat het slechtste stuk asfalt

Nog niet eens het steilste, maar wel een heel eind klimmen

Enkele cijfers:

• nieuw snelheidsrecord met de Seiran: 72 km/u (bergaf, dat spreekt voor zich)
• traagste klim: net niet omvallen; zo ongeveer 5 km/u
• 560 hoogtemeters 
• steilste aangeduide helling 8%, maar ik meen dat er nog steilere waren (tot 10 % schat ik)
• gebruikte versnellingen: alle 27 

Goed gepland - een ontspannend tochtje

Alsof al die woon-werk kilometers nog niet genoeg zijn! Met WOL - de West- en Oost-Vlaamse Liggers - wordt af en toe een ritje gepland. Dat gaat (min of meer) alternerend in Oost- en West-Vlaanderen door. Er wordt een kalender opgemaakt en elke maand is er wel iemand die een rit voorstelt. Als er tijd voor is, pik ik zo'n rit mee.

Op zondag 19 juni was het de beurt aan de Oost-Vlamingen. Dieter nam de taak op zich en tekende een tocht uit met vertrek en aankomst in Eeklo. Afgerond werd die 90 km lang.

Doe er nog de verplaatsing heen en terug naar Gent bij en je komt aan een respectabel aantal kilometers.
De planning viel bijzonder goed: in deze doorweekte junimaand bleek dat we er net die ene droge dag uitgepikt hadden. Echt warm was het niet en de zon scheen ook niet uitbundig, maar al bij al was het prima fietsweer.

De Orca bleef deze keer thuis en de Seiran mocht de honneurs waarnemen. Eén Ortlieb ligfietstas was ruim voldoende als opvang voor alles wat ik onderweg nodig dacht te hebben.

Het was meteen de gelegenheid om wat te experimenteren: geen Garmin Oregon en geen Fuji X20 of andere digitale camera. Neen: de smartphone zou alle taken op zich nemen:

• OSMAnd als navigatieprogramma, met de tracks ingeladen
• in de Sony ZR zit ook een redelijke camera, dus voor foto's zou dat ook wel volstaan
• en jawel: ik kan er ook mee bellen en sms'en

Bijkomend experiment: via de B+M Luxos U zou ik de telefoon van de nodige energie voorzien. Die Luxos krijgt zijn stroom van de SP SD-8 naafdynamo en beschikt zelf over een usb-poort om andere toestellen te laden. Dat werkte prima, want de telefoon was 's avond nog helemaal geladen, ondanks een hele dag OSMAnd.

Om 8u30 vertrokken Ronny -met de roets-, Wouter -met een Quest- en ik -met de Seiran- voor de verbindingsrit van 25 km, slingerend omheen de N9. Dat is een saaie, lange, rechte weg tussen Gent en Eeklo, die je met de fiets mijdt als de pest. Liever langs de Lieve, van oorsprong een middeleeuws kanaal dat Gent met de zee verbond.

De telefoon was in een Minoura-houder op het stuur gemonteerd. Foto's maken deed ik - heel lui - vanuit die positie. Foto-app openen en een plaatje schieten. Dan staan er wel remkabels en benen op, maar het geeft wel ongeveer het beeld dat ik vanuit de fiets zag.

Tegen 10 werden we in Eeklo verwacht. Daar stond een bont gezelschap klaar: wat 'tupperware', nog een roets en een trike.
Erik had zijn Challenge Optima nog maar eens omgebouwd: een trike met drie 26" wielen zie je niet elke dag!

OSMAnd als navigatieprogramma... Het lukte niet zo goed. De tracks stonden in de juiste map, maar ik vond niet hoe ik een track kon kiezen. Blijkbaar werkt het niet zo: je maakt meteen alle tracks zichtbaar in een extra laag. Het duurde 20 km eer ik het door had. Zondag is tenslotte een rustdag, ook voor mijn hersentjes.

Nou ja, geen probleem: Dieter zou ons wel gidsen. Vanuit Eeklo ging het door het Meetjesland: vlak landbouwgebied dat aan beide kanten van de grens met Nederland ligt. Het werd dus een grensoverschrijdende fietstocht. Prima, want er was ook een Zeeuwse delegatie bij: Joop en Anita waren er wat graag bij.

Landbouwwegen op zondag, dat betekent amper verkeer. Af en toe een ingeslapen dorp en om ons wakker te houden, waren hier en daar een kasseistrook in de route voorzien.

Fietsen door Het Leen (Eeklo)

Naarmate de dag vorderde, zakte het tempo en verstilden de gesprekken. 100 km lijkt toch een soort grens te vormen. De Seiran vraagt ook wat meer energie dan de (ondersteunde) E-Orca. Anderzijds is zo'n open ligger veel aangenamer in gezelschap: je kunt tenminste elkaar verstaan. Een velomobiel is wat asocialer: gerammel van de ophanging, gekletter van de romp en als het weer niet meezit, sluit je jezelf op onder je dakje. Zo ben je verlost van het gekwetter van je medefietsers. Even een gebaar 'ik versta je niet' ontmoedigt je gesprekspartner al gauw, maar dat is niet de bedoeling van een groepsuitstapje.

Dicht bij het eindpunt namen Ronny, Wouter en ik afscheid: van daaruit was het makkelijker om terug naar Gent te rijden. Wouter gidste ons naar de Brugse Vaart, aan Mariakerke/Wondelgem. Daar gaf hij zijn Quest de sporen, want zijn einddoel lag een eind verder, bij Aalst. Met z'n tweeën fietsten/roetsten we langs gekende wegen terug naar huis.

's Avonds, thuis, merkte ik dat de zon toch onmerkbaar brandde: mijn schenen en gezicht hadden een ietwat rode kleur... 

Wat cijfertjes:

• vertrokken rond 8u30 en terug thuis tegen 16u
• 124 km afgelegd
• 2 Quests, 1 Quest XS, 1 Strada, 1 Thys 222 en een 209, een Challenge trike met drie 26" wielen en tenslotte een Challenge Seiran 24.   

Ontbijt

Ontbijten. De meesten onder ons doen dat elke dag.

Inleiding

Deze keer, dat was zaterdag 24 oktober, had dat ontbijt wel wat meer voeten in de aarde. Dat zat zo: Vlaanderen heeft zijn eigen Fietstelweek. Dit jaar lanceerde de Fietsersbond ter gelegenheid daarvan een app om ritten te registreren. De app werkte absoluut niet feilloos: hij crashte vaak, gaf er de brui aan als de rit te lang werd en de accu van de smartphone werd leeggezogen. Toch registreerden veel fietsende Vlamingen, waaronder ondergetekende, zich.

De Fietsersbond verbond er zelfs een competitie aan: per provincie kon je individueel en als groep inschrijven. Iemand van de Gentse Liggers nam het initiatief om een ligfietsgroepje aan te maken, waar ik me bij aansloot.

Nu zijn ligfietsers door de band anders dan de gemiddelde fietser: een ligfiets wordt heel vaak gebruikt om langere afstanden af te leggen. Als je dan als ligfietsers een groepje vormt en je kilometers registreert, heb je veel kans om ergens vooraan te eindigen. In dit geval eindigden we helemaal vooraan, met als resultaat dat de groep een ontbijt aangeboden kreeg. In mijn geval moest ik er niets bijzonders voor doen. Gewoon elke dag naar het werk rijden zorgt al voor 180 km per week. Daar kwam toevallig ook nog de havenrit met de Gentse Liggers bij, maar daar crashte de app op amper 1/3 van de rit.

Heenrit

Tot zover de lange aanloop. Omdat een West-Vlaamse ligger het groepje startte, was het in die provincie dat we wonnen. Het was dan weer logisch om het ontbijt ergens in West-Vlaanderen te houden en dus moest ik een eindje rijden om mee te kunnen aanschuiven.
Samen met Ronny reed ik naar Tielt. Omdat we nu eenmaal ligfietsers zijn, kozen we niet voor de kortste, maar wel voor een mooiere weg. Dat zoiets ongeveer 8 km extra betekent, maakt niets uit. Als je kunt kiezen voor 30 km langs een saaie, rechte weg rijden (de Kortrijksesteenweg van Gent naar Deinze en dan de gewestweg naar Tielt) of 40 km waarvan een groot deel langs een waterweg, weg van alle verkeer, dan kies je natuurlijk voor dat laatste.

Ontbijt om 8u30 betekent in dit geval om 7u vertrekken in Gent. Op een lege maag 40 km fietsen is uitgesloten, dus wat in Tielt wachtte, zou het tweede ontbijt worden. Dat deed me aan de Hobbits denken ;-)

Ronny's verlichting, ergens langs de Brugse Vaart

In en rond Tielt

Als je een ontbijt voor 11 personen meekrijgt en de groep blijkt uiteindelijk uit 8 man te bestaan, dan heb je een rijk gedekte tafel! 

De ontbijttafel (foto: Birger)

Ontbijten met een groep fietsers die per definitie veel kilometers afleggen - anders win je zo'n competitie niet -, maakt het vanzelfsprekend dat je na dat ontbijt een fietstocht maakt. De groep vormde een mooi overzicht van wat allemaal bestaat naast de gewone rechtopfietsen:

• twee trikes (een omgebouwde Challenge - 2 x 24" en 26" - en een Gekko)
• een hoge ligger (Challenge Chamsin)
• een roeifiets (Thys 209)
• drie velomobielen (2 Orca's en een Strada)

Voor de oplettende lezer: er staan slechts 7 fietsen vermeld, want de 8ste deelnemer was de wederhelft van initiatiefnemer Birger.

Geel is dominant: gele clubkleding, gele Orca en gele Challenge trike

Birger maakte er een leuk tochtje van, dat iets langer uitliep dan gepland. Na de 42 kilometer op weg naar het ontbijt kwamen weer 55 kilometers bij op de teller. 

De rit leidde ons door het hart van West-Vlaanderen. De streek is tegelijk landelijk en dicht bebouwd. Nergens kon je rijden zonder in alle richtingen huizen te zien, maar tegelijk reden we voortdurend tussen weiden en akkers. Een versnipperd landschap heet zoiets. Typisch Vlaams. Op het eind langs de vaart na, slingerde de route continu door een golvend landschap. De hele tijd ging het bergop en bergaf. Nooit steil, maar ook nooit vlak.

Aan alle mooie dingen komt een eind

Na de rit schoven we weer aan om de rest van het ontbijt te verorberen. Dat was welkom, want er stond nog een rit naar huis op het programma.

Alweer ging het langs de 'toeristische route' en alweer stonden 42 kilometers op het programma. Ronny zou het wat kalmer aan doen. Dat betekent dat we een kruissnelheid van ruim 30 aanhielden.

Bijna thuis

Op de foto zie je beide Orca's in mooi-weer-configuratie: het dakje lieten we allebei thuis. Ook de schuimkap was er teveel aan. Het minivizier om de rijwind omhoog te leiden is ruim voldoende.
 
Op het einde van de dag reed ik nog om boodschappen met de Orca, waardoor het dagtotaal op 150 km kwam.

Officieus velomobieltreffen

Aan fietsen sleutelen kan leuk zijn, maar ermee rijden is nog veel aangenamer!

In de 'week van de vervoering' valt in veel steden en gemeenten in België een autovrije zondag. Al wat jaren wordt door de Gentse Liggers bij die gelegenheid een ritje georganiseerd. Op het eind strijken we neer op de stand van Fietser.be, waar de collectie velomobielen en ligfietsen allerhande meteen voor een volkstoeloop zorgt.

1. De rit

De Gentse Liggers evolueren. Dat was duidelijk te merken afgelopen zondag. Waar vroeger een collectie aftandse en zelfbouwligfietsen de rit meemaakte, was het deze keer een exclusieve aangelegenheid voor velomobielen. De velomobielen die meereden, vormden dan weer een atypische verzameling:

• 3 E-Orca's
• 2 WAWs (een Mk III en een 4.0)
• 1 carbon Strada

We hadden het weer mee. Er werd een stralende dag voorspeld en die kregen we ook. Geen wind, geen wolken. Meestal prima ondergrond.

Onze route voor die dag:

De rest van de rit wordt duidelijk met de foto's.

De snelle WAWs langs de Moervaart

Dit was een lastig stuk: de betonstroken waren net zo breed als het spoor van de velomobielen. Eén wiel in het gras was de zekerste oplossing.

Brecht probeert uit alle macht de Orca's bij te houden

De WAW Mk III deed het niet zoals het hoorde. Brecht zweette water en bloed, terwijl de Orca's bij wijze van spreken rondjes rond zijn bolide draaiden.

Rendez vous met Joop

Tegen de Nederlandse grens hadden we afgesproken met de enige 'buitenlander' in de groep (Joop woont in Philippine).

slingerend langs de landsgrens (Westdorpe)

Aperitiefpauze: hof met de Zwartrand (Sas-van-Gent)

Broerlief wilde de collectie velomobielen wel eens zien en aangezien de rit langs zijn erf passeerde, zijn we er even gestopt. Brecht kon meteen zoeken naar de remmende factor in zijn WAW.

Na wat zoeken brandde de lamp: na een jaar stilstand was het kettingvet compleet verhard. Een flinke smeerbeurt had spectaculaire resultaten. Je voelde tijdens het smeren de weerstand verminderen.
Hierna waren de Orca's op achtervolgen aangewezen.

Ook de poes vindt Orca's interessant

Vooral indien er eten in het bagagenet te vinden is!

Zeldzaam zicht: een groepje E-Orca's

Mooie achtergrond, he? Het Hof met de Zwartrand is de oudste hoeve van Zeeland. Ze dateert van 1620.

3 E-Orca's met hun immer genietende eigenaars

Op naar de volgende stop

Door Zeeland is het zalig rijden. Hier waren we op weg naar Joops stulpje in Philippine, waar we mochten aanschuiven voor bier, soep en broodjes.

Klaar voor de terugweg

Min of meer langs de andere oever van het kanaal Gent-Terneuzen reden we terug naar Gent. Hier ging het grotendeels rechtdoor. Het tempo was er ook naar.

Een onverwachte gast op de WAW 4.0 van Mathias

De regel is "het tempo van de traagste". Dat bleek in dit geval ruim boven de 30 km/u te liggen. Een sprintje met Mathias bracht me tot maar liefst 51,4 km/u. Dat is heel ver onder wat Todd Reichert haalt, maar een E-Orca is dan ook niet bedoeld om snelheidsrecords te breken.

2. Show

Ergens in de namiddag hadden we afgesproken in een verkeersvrij gemaakte straat in Gent (Land van Waaslaan), waar voor ons een mooi plekje gereserveerd was.
Met een collectie velomobielen blijft je entree niet onopgemerkt. We weten al uit ervaring dat zoiets mensen aantrekt zoals stroop vliegen. Het duurde dan ook niet lang eer iedereen enthousiast uitleg kon geven.

Daar gaan we

 "Hoe snel rijdt dat?" en "Hoeveel kost het?" zijn de vragen waar elke velomobiel-eigenaar continu mee geconfronteerd wordt.

Ik wil er ook een. Liefst tegen gisteren!

Vooral jongetjes van pakweg 10 vinden velomobielen cool. Velonauten zijn tenslotte niets anders dan grote kinderen... Maar ook volwassenen, die milieubewustzijn en conditie hoog in het vaandel voeren, zien het wel zitten.

Ik heb ook een leuke fiets!

Als ik groter ben...

Mocht iedereen die "ik wil dat ook wel" de wens in realiteit zou omzetten, zouden de velomobielfabrikanten heel fabriekhallen in gebruik kunnen nemen.

Toen ik thuis aankwam, stond net geen 100 km extra op de teller. Met een bewogen gemiddelde van 25,5 km/u hadden we flink gereden.

Buitenband

Niet van Schwalbe, noch van Continental, Vredestein of een andere fabrikant. Neen: de Gentse Buitenband.

Dit evenement vond voor de 25ste keer plaats en de Gentse Liggers rijden wellicht al bijna even lang mee.

We hadden afgesproken om 9u op de startplaats in Wondelgem. Er zijn namelijk 4 startplaatsen, voor de gelegenheid uitgebreid met een vijfde in Gent centrum. Het is dan van belang om allemaal naar dezelfde plek te rijden.

Anne moet nog op het laatst de derailleur bijstellen

De tocht zelf is eigenlijk al jaren dezelfde, op wat kleine variaties na. Het gezelschap bestaat ook telkens uit dezelfde harde kern, aangevuld met wat andere liggers.

We vertrokken onder een mooi blauwe lucht, met een aangenaam zonnetje, maar stilaan trok de hemel dicht en rond 13u begon het te druppelen. Dat ging daarna langzaam over in echte regen. Omdat dit aangekondigd was, was het niet echt een verrassing.

Voor de rest laat ik de beelden spreken.

Veer van Terdonk. Onze geachte voorzitter in de ex-Ymte Quest special.

Eén van de korte eindjes onverhard. (jaagpad in Destelbergen)

Anne op de Seiran SL

Landelijke kronkelwegen en dus weinig kans om foto's te maken, want voor je het weet, beland je in een gracht bij alweer een bocht. Vandaar dat het aantal foto's nogal beperkt is.

Kilometers afgelegd: 97

Voorbereiden op ligfietstreffen

Elk jaar houden de Gentse Liggers een treffen in het eerste weekend van mei. Als ik kan, neem ik eraan deel. Het is altijd gezellig om oude gekenden weer te zien en samen kilometers af te malen. Op die manier leer je ook elke keer nieuwe stukjes van het eigen land kennen.

Zo'n treffen duurt enkele dagen en je hebt meestal wat mogelijkheden voor de overnachting. Omdat ik graag kampeer, heb ik daar ook deze keer weer voor gekozen.

De weersverwachtingen zijn niet echt denderend, dus is de fietskeuze gauw gemaakt: het wordt de Orca. Voor de Seiran moet ik trouwens nog uitzoeken hoe ik de banaantassen eraan kan hangen. Wellicht zullen tasafhouders nodig zijn. Anders gezegd: er kan op dit moment niet genoeg mee op de Seiran en bij regenweer (voor zondag verwacht) is een velomobiel zonder twijfel aangenamer.

Kamperen betekent natuurlijk dat er extra spullen mee moeten: tent en grondzeil zijn daarbij het belangrijkste. Als je binnen wil overnachten, heb je evengoed een slaapmat en slaapzak nodig, dus dat maakt niet echt het verschil. Of eigenlijk ook wel: aangezien de nachttemperatuur nogal laag is, moet ik bepalen welke slaapzak er meegaat. De ene is een lichte en compacte donsslaapzak (Lafuma Warm 'n Light: 600g), maar die is slechts geschikt tot 5° C.

De andere is een oude slaapzak met kunststofvulling (holle vezel), maar die kan wel tot -10° C. Het gewicht van die laatste is meer dan het viervoud, net als het pakvolume. Als alles in de Orca moet, maakt dat een groot verschil!

30 cm lat erbij als referentie

Neem ik de Lafuma, dan weet ik van de grote trip vorige zomer dat het zeker geen probleem is om alles in de velomobiel te stouwen. Als ik die combineer met een biokatoen slaapzaklaken, geeft dat weer extra isolatie. Het voordeel van zo'n laken (mummiemodel) is dat het echt heel compact is. Het houdt de slaapzak ook netjes en omdat je een donsslaapzak niet graag wast, is dat mooi meegenomen. Thermische onderkleding kan ook helpen en die neemt veel minder plaats in dan die grote slaapzak. Eigenlijk valt daar dus niet over te twijfelen.

De andere zaken die wat volume innemen, zijn onder andere de Vaude Norrsken slaapmat en vooral de Vaude Mark II Light tent.
 
Nog eens als vergelijking: de winterslaapzak (2550g) versus de tent (3kg), slaapmat (600g) en slaapzak (ook 600g).

winterslaapzak versus tent, slaapmat en slaapzak

Handig, zo'n tent: heel compact op te rollen en toch een heel volume eens ze opgesteld is. Strikt genomen kan het natuurlijk nog veel compacter en lichter, maar ik hou wel van wat comfort en ruimte.

Orca, Cyclone en tent ergens langs de Normandische kust (juli 2014)

Verder moet ook de acculader weer een plekje krijgen, net als nog wat kleine zaken en een fleece trui voor 's avonds. Dat lukt allemaal wel zonder dat de Cyclone mee moet, maar ook dat blijft een optie.

Ver moet ik niet, want het treffen vindt plaats bij Aalst, op pakweg 35 km van huis. Ik sprak met Paul af, zodat beide Orca's samen naar daar rijden. De anderen uit regio Gent en verder westwaarts komen later.

Vrijdagnamiddag zullen we eerst even supporteren voor een wedstrijd van HPV Belgium in het nabije Affligem.

Ligfietsers.be - jaarlijkse BBQ-tocht

Deze keer dekte de vlag de lading niet: de weersomstandigheden waren veel te onzeker om af te sluiten met een barbecue. Die werd dus vervangen door... iets anders.

Er waren een tiental kandidaten die zich opgegeven hadden om mee te rijden, maar op het laatst haakten nog enkele nog af: geen zin in regen of andere redenen? Toen waren we nog met 8...

Dat aantal slonk snel, want na 100 m maakte Paul een slippertje, waarbij een deel huid van zijn onderarm op het asfalt achterbleef. Ook zijn kledij kwam er niet ongeschonden van af en Paul besloot wijselijk om huiswaarts te keren. Toen waren we nog met 7...

Toen we aan het eigenlijke startpunt van de rit kwamen, bleek onze geachte voorzitter spoorloos te zijn. Nadat hij Paul wat assistentie verleend had, was hij in de achtervolging gegaan, maar helaas had hij daarbij de track in omgekeerde richting gevolgd.

Wachten op ...

 Een kwartiertje later kwam hij toch opduiken.

De rit begon echt niet goed, want Inge - die voor de eerste keer mee reed - kampte al na enkele kilometers met een lekke voorband.

Dat komt ervan als je vol overtuiging verkondigt dat je nog nooit lek reed. Gelukkig was de geachte voorzitter weer bij ons, want niemand kan een band zo snel wisselen als hij.Ondertussen zaten we al zowat een uur achter op het schema.

Na het wisselen van de binnenband konden we verder, om weer enkele kilometers verder halt te houden: een flinke bui verplichtte de ligfietsers om de regenkledij aan te trekken.

Ik was de enige die voor de velomobiel gekozen had. Eerst dacht ik nog: "Misschien was de Kobra toch een betere keuze geweest", maar na die eerste bui leek de Orca toch de juiste beslissing.

De buien zouden ons gedurende de rest van de dag geregeld afkoelen. We kregen evengoed zachte temperaturen en af en toe wat zon om de druppels te laten verdampen.

Scheldedijk, ergens tussen Gent en Zingem

Uiteindelijk kwamen we, tegen alle verwachtingen in, toch nog rond 13u aan ons eerste BBQ-alternatief.

Gastronomische ligfietsrit

In Zingem verlieten we de Scheldedijk, met de bedoeling om ergens rond Wetteren een heel eind stroomafwaarts weer aan de dijk te komen. Dat betekent dat we via Zwalm zouden rijden en Zwalm, dat staat voor "Vlaamse Ardennen". Hellingen dus.

Vooral voor een roeifiets blijken die hellingen wat moeilijker te nemen, maar iedereen raakte toch overal boven. Na deze klim was het heel wat makkelijker.

Die Vlaamse Ardennen mogen dan wat uitdagender zijn, het is toch wel een heel mooie streek om te doorkruisen.

Een eind verder kwam Paul ons tegemoet. Hij had de Fujin SL thuis gelaten en gekozen voor de Orca. Drie wielen maken een fiets stabieler. Zo waren we weer met 8.
 

Het plan was om via Massemen naar de Schelde door te steken, maar een criterium stak er een stokje voor. We besloten de route wat in te korten en die beslissing werd bezegeld door een wel heel flinke plensbui.

In Wetteren gingen we de dijk op om zo naar Gent terug te rijden, maar een eigenzinnige kettingrol was nu de spelbreker.

Terwijl gepoogd werd een tijdelijke oplossing voor het probleem te vinden, reed de rest van de groep verder. We waren nog niet van alle ellende verlost, want toen we met z'n tweeën de achtervolging inzetten, bleek er bij de anderen alweer een lek te zijn. Deze keer was de roeifiets het slachtoffer en uiteraard was het de achterband die eraan moest geloven.

Gelukkig is het onze geachte voorzitter die roetst en zoals we weten, kan niemand zo snel een band herstellen als hij. Het oponthoud was weer beperkt.

De route inkorten was duidelijk de juiste beslissing, zodat we nog voor donker terug zouden zijn. Vanaf hier ging het vlot verder tot aan het startpunt.

Daar veranderden nog enkelen van idee, waardoor we uiteindelijk met meer mensen in het Smulderke in Gentbrugge aan tafel gingen dan er meegereden hadden!

Enfin, ondanks de buien, lekken en andere hindernissen hadden we weer een aangename dag.
Uiteindelijk stonden er net geen 100 km op de teller.