Bandenwissel

De Seiran raakt stilaan aangepast aan mijn wensen. 

Afstelling

Na een week heb ik de helling van het zitje nog wat gewijzigd (iets rechter gezet) en de neksteun een centimeter lager gezet, omdat die teveel klappen tegen mijn hoofd gaf.
Dat rechter zitten is na een ritje van een goeie 60 km weer ongedaan gemaakt: ik zakte teveel naar voor/onder op het zitje. Of dat aan de vorm van het zitje ligt of aan het Ventisit kussen dat minder grip biedt, is moeilijk te zeggen. Het was in elk geval niet zo comfortabel.

Banden

De belangrijkst wijziging voor het comfort en rijgedrag was wel dat de 32-507 VeeRubbers vervangen werden door 40-507 Kojaks.

Kojak link, VeeRubber rechts

In vergelijking met ervoor is de Seiran een vliegend tapijt geworden. Bochten nemen gaat minstens even goed, maar het rijcomfort lijkt sterk verbeterd. In combinatie met de spatbordjes lijkt 40 mm toch wel bijna het maximum; wellicht kan 42 mm (of iets meer) ook, maar dan wordt het meten en passen om het spatbord perfect af te stellen zodat er geen contact kan ontstaan. Ik heb het nu, voor de Kojaks, al wat moeten bijstellen.
Rekening houdend met mijn voorliefde voor veldwegen zijn bredere banden welkom, zeker in de zomer op kurkdroge zandpaden.

Kojaks zijn niet altijd gelijk, zoals uit de volgende foto's blijkt.

Mijn exemplaren lagen al een poosje in het rek bij De Ligfiets en komen duidelijk uit verschillende generaties.
Er kwam wel een complicatie bij en een leerproces: na de bandenwissel bewoog de Seiran niet meer. De voorste schijf kwam namelijk permanent in contact met een remblok.

Muurvast

Dat betekende dus dat ofwel het wiel niet recht zat (was wel degelijk in orde) ofwel de remklauw opnieuw gecentreerd moest worden.
Gelukkig is er Youtube, waar ik duidelijke uitleg vond over het afstellen van Avid BB7 schijfremmen. Binnenkort zal ik de dikte van de remblokken ook even controleren.

Rijcomfort

Uiteindelijk is het belangrijkste het rijplezier. "Freude am fahren", zoals een automobielfabrikant het uitdrukt. Wel: de Seiran ligt me veel beter dan de Kobra, in die zin dat ik merk dat er veel meer kilometers mee afgelegd worden. Nu, met de nieuwe bandjes, zal dat nog meer het geval zijn. Mooi weer? Dan neem ik algauw toch de open ligger in plaats van de Orca, zelfs al doe ik langer over de rit. Het is een andere beleving en een beetje afwisseling is leuk. De Kobra is een prima lage racer, maar de Seiran is toch veelzijdiger.

Stabiliteit

De vorige eigenaar sprak vol bewondering over een vriend van hem, die het zelfs aandurfde om met één hand de Seiran te besturen. Zo'n opmerking werkt bij mij als een uitdaging. Jawel: het lukt zelfs om met de handen los te rijden! Niet echt comfortabel, niet echt lang (hooguit 100 m), maar hij is er stabiel genoeg voor (met de Kobra is dat niet mogelijk). Door de lange stuurstang merkte ik wel dat het gewicht aan het stuur dit sterk beïnvloedt: de gps eraan bevestigen is voldoende om dit niet meer te kunnen doen!

Snelheid

De conclusie blijft ongewijzigd. Challenge heeft blijkbaar op de 24" dezelfde cassette en kettingbladen gebruikt als op de 26", waardoor ik enkel het grootste voorblad gebruik en meestal in de drie hoogste versnellingen rij. Dat betekent 28 tot 33 km/u. Veel sneller lukt niet voor een langere tijd. Onlangs haalde ik wel kort een top van 42 km/u, maar dat hou ik niet vol. De Kobra is zonder enige twijfel sneller: 35 tot 40 was normaal, ook over vele kilometers.
Dit was trouwens te verwachten: de Seiran is een toerfiets, terwijl de Kobra als pure racer ontworpen werd.