Operatie 'lichtzwaard': gewogen en te licht bevonden

Misschien merk je het af en toe aan de blog: foto's maken hoort al jaren tot de favoriete bezigheden.

Als ik, met de decennia foto-ervaring in het achterhoofd, bekijk hoe het zuignap-fotostatief (waarop ik de lamp wil bevestigen) in elkaar zit, ben ik erg kritisch voor wat betreft de stevigheid en dus de levensduur van het speeltje.

Anderzijds: voor iets meer dan € 3 bij Dealextreme hoef je niet te klagen. Het is een poging waard, vooral omdat het ding toch werkloos lag te wezen.

Natuurlijk is het niet zo eenvoudig: een camerastatief betekent dat er een boutje op zit, met schroefdraad. Dat is - logisch, toch - geen metrische draad, maar een afwijkend formaat. Je kunt ook niet zomaar een fietslamp daarop schroeven, want een fietslamp heeft geen vatting zoals een foto- of videocamera. Er moet dus een verloopsysteem bedacht worden.

Jan trekt wat laden en kastdeuren open, waar een ruime voorraad 'ooit bruikbare rommel' in zit, alles fietsgerelateerd. Daar komen uit:

• een eindje aluminium buis, zelfde diameter als een fietsstuur
• een bout, net wat langer dan het buisje
• een metalen hoekprofiel, geschikt om aan één kant het buisje op te monteren en aan de andere kant het zuig-statief
• een eindje touw, geschikt als veiligheidslijn (waar leg je dat nu weer aan vast?)

Zo kan ik aan het knutselen slaan. Na maximum 10 minuten is de meccano-constructie gebruiksklaar. De test moest wachten tot vanmorgen, op weg naar het werk.

Na 100 m bewijst het veiligheidslijntje zijn dienst: de boel hangt naast de Orca te bengelen. Eerste halt dus: de zuignap weer bevochtigen en opnieuw vastzetten. Even trekken aan de constructie maakt duidelijk dat het het glasvezelvlak is dat buigt en dat de zuignap nu stevig vastzit. Ik zet weer aan, maar na een kilometer begeeft de constructie het. Ondanks de montage van de lamp zo dicht mogelijk bij het L-ijzer (om de hefboom zo klein mogelijk te houden) heeft de beugel het begeven, precies in de vouw.

Small Sun, houder en half hoekijzer

Gewogen en te licht bevonden. Letterlijk te licht, van constructie.
Het veiligheidslijntje bewijst dus voor de tweede keer zijn nut.

De boel wordt opgeborgen. Na thuiskomst wordt wel een nieuw hoekprofiel gefrabriceerd, deze keer uit steviger materiaal! Daar bovenop wordt het dubbel uitgevoerd.

Vandaag volgde een nieuwe test.De zuignap hield het. Het hoekprofiel ook. Maar:

• de constructie oogt lomp. Dat past niet bij de afwerking van de Orca.
• er lopen twee kabels vanaf de lamp naar binnen
• het geheel hindert mijn zicht
• door de grote lengte trilt de lamp voortdurend
• als ik de lamp langs het jaagpad inschakel (zonder tegenliggers), zie ik eigenlijk niet meer dan met de ingebouwde verlichting

Na één enkele woon-werk rit is het duidelijk: het sop is de kool niet waard. Dit biedt geen enkele meerwaarde. Toch niet in die mate dat ik het beetje extra licht de lompe constructie en alle bedrading ervoor tolereer. 

Proudly presented: Valenteyn Kobra

Voor trouwe volgers is dit geen nieuws: een korte geschiedenis van mijn Valenteyn Kobra.

Die heb ik aangekocht op 14 juli 2012 voor €100. De Kobra stond in een kelder, vol roest en uiteraard met lege banden.

De Kobra zoals hij uit de kelder kwam

Meindert Valenteyn is een Nederlander die occasioneel ligfietsen bouwde. De Kobra was ook zo'n uniek exemplaar, vermoedelijk op bestelling en op maat gebouwd, want er zijn geen afstelmogelijkheden voorzien. Dit is er een met een 451 voorwiel en een 622 achteraan. Het frame is uit staal gemaakt, met stevige driehoekverbindingen. Er is een monovork in gezet en voor de liggende vork achteraan is een oude voorvork van een "bukker" gerecycleerd.

Liggende vork: een gerecycleerde voorvork

Monovork vooraan, met ketting vlak langs het wiel

De geschiedenis van de fiets, zoals die me verteld werd, is dat deze gebruikt werd in de jaren '90 van de vorige eeuw voor indoorraces op kartingcircuits. De rijtechniek hiervoor is bijzonder, want doordat de ketting langs het voorwiel loopt, is de draaicirkel erg groot. We rekenden ooit eens uit dat de maximale stuuruitslag 15° bedraagt en dat betekent een draaicirkel zoals bij een Quest.

Fase 1

Juli 2012
In eerste instantie wordt de fiets weer rijdbaar gemaakt voor een test: de ketting wordt met fijne olie gesmeerd en het oppervlakkige roest komt er meteen af (diezelfde ketting ligt er nog steeds op) en de banden worden op druk gezet. De voorband, een oude IRC, is op: er zitten scheuren in de wangen. De testrit brengt enkele zaken aan het licht:

• de fiets is duidelijk te groot voor mij
• het enige kettingwiel in de hele kettinglijn maakt lawaai als een oude naaimachine
• de ketting loopt er voortdurend af
• de banden moeten dringend vervangen worden

Fase 2

Nog altijd juli 2012: de fiets is te groot voor mijn 1m70, dus moet ik zoeken naar middelen om er iets bruikbaars van te maken.

• Omdat het zitje niet verstelbaar is, knutsel ik iets met een aluminium balkje en steunen achteraan, zodat ik dichter bij de trappers zit. 
• Tegelijk vervang ik de originele cranks door 160 mm Miche Young exemplaren met een dubbel blad.
• Het kettinggeleidewiel is versleten, net als de lager erin. Beide worden vervangen.

Het zitje hoger plaatsen

Ook de achterkant moet vooruit bewegen

Nu kan ik fietsen met de Kobra in een voorlopig bruikbare configuratie. Het is niet ideaal, maar om te ervaren of die fiets gebruikt zal worden, is het voldoende.

Fase 3

September 2012
Het lijkt erop dat ermee gereden zal worden, dus worden een aantal elementen die aan vernieuwing toe zijn vervangen:

• Nieuwe achterderailleur (Shimano Sora)
• Een nieuwe voorband (Schwalbe Durano 28-451)
• Een nieuwe achterband (Continental Grand Prix 28-622)

In die configuratie wordt de fiets gebruikt gedurende de rest van dat jaar.

Fase 4: grote werken

In de winter van 2012-2013 wordt de Kobra gedemonteerd. Ik heb besloten dat er grotere ingrepen nodig zijn om de fiets echt praktisch inzetbaar te maken.

• het frame wordt net achter de bracketbuis doorgeslepen om de afstand tot de pedalen regelbaar te maken
• het frame wordt geschuurd, met roestwerende grondverf behandeld en dan herspoten
• het zitje wordt weer op de oorspronkelijke manier bevestigd
• de achterrem, die niet goed afgesteld kon worden, wordt vervangen door remmen met langere armen (Tektro)

De buis naar de bracketas wordt ongeveer 10 cm ingekort en op de bracketbuis wordt een nieuw stuk gelast, waardoor dit in het frame kan geschoven worden. Zo wordt de afstand tot de pedalen regelbaar zoals bij hedendaagse ligfietsen.

Frame op de werkbank: verstelbare trapboom maken

Wat het frame aangaat: nadat de originele laklaag afgeschuurd is tot op het blote metaal, komen er eerst twee lagen (roestwerende) metaal-alkydverf op. 

Alle lak verwijderd

Grondlaag in roestwerende verf

Dan trek ik met het frame naar Fietser.be, waar ik de spuitkabine kan gebruiken. Het frame wordt verder beschermd met twee lagen grondverf en tenslotte afgewerkt met nog eens twee lagen twee-componenten lak.

Het resultaat na assemblage

Nieuwe achterrem (Tektro)

Zicht op de voorvork

Nieuwe achterderailleur: Shimano Sora

Bij die gelegenheid zet ik het frame op de weegschaal: met 6,5 kg is het niet echt licht te noemen...

Bij de herassemblage wordt de ketting precies uitgelijnd. Dat was nodig, omdat ze om de haverklap afliep. Om dit verder te voorkomen, komt over de trekkende en weerkerende ketting een eindje kettingbuis, dat vastgelegd wordt aan het kettinggeleidewiel.

Daarmee hoort de aflopende ketting tot het verleden, of toch zo goed als.

Kobra in toeruitvoering

De originele bagagedrager wordt weer gemonteerd. Zo kan de fiets ingezet worden voor woon-werk verkeer: er kan een toptas op en ook de Radical M tassen kunnen eraan gehangen worden. Om dat laatste op een veilige manier te doen, zonder dat de rechtertas tegen de ketting hangt, verzin ik een afstandshouder.

Verder verloop

De originele pedalen hebben duidelijk geleden onder de opslag in een vochtige kelder: het spd-mechanisme is volledig verroest en reageert niet zoals het hoort. De merkloze pedalen worden eraf gehaald en vervangen door een setje Shimano PD-M 505.

Nieuwe pedalen

De fiets is echt als een klassieke racer geconcipieerd en ook dat heeft gevolgen. Nu ligt er achteraan een 28-622 Continental Grand Prix en die is eigenlijk net te breed. Als het wiel niet echt heel precies vastgezet is - het komt op 1 mm aan - sleept de band tegen de remhoeven.

Om de Kobra ook bij duisternis te kunnen gebruiken, bestel ik een Chinese sterke koplamp - een "Small Sun T013" van 1200 (Chinese) lumen - met extern accupack. Om die op de Kobra kwijt te raken, gebruik ik een gerecupereerde Minoura SpaceGrip.

Maart 2014: tijdens een ontspannen ritje geeft de freehub (vrijloopsysteem) er de brui aan. Dat gebeurt natuurlijk op het verste punt van de rit. Jan mag te voet naar huis, want er is geen verbinding meer tussen de cassette en het achterwiel.

Gesneuvelde Sachs freehub: moment om de hele as te reviseren

Ervaringen

De Kobra mag dan oud zijn - 20 jaar is niet min voor een racefiets -, hij rijdt wel prima. Beenhard, want ongeveerd, niet geschikt voor onverhard omwille van de dunne bandjes, maar gebruik hem op een asfaltweg buiten de stad en dan merk je waartoe zo'n ligger in staat is.

Kobra in woon-werk outfit

In 2013 reed ik er op één dag een tocht van 170 km mee. De verbindingsritten van thuis naar de start en nadien terug werden gereden aan een kruissnelheid van 30 km/u. Dat is prima vol te houden.

BBQ-tocht 2013: 170 km met de Kobra

Onder goede omstandigheden haal ik 35 km/u als kruissnelheid en de top ligt een eind boven de 50. Belangrijk is dat de fiets betrouwbaar is, dat er voldoende bagagecapaciteit is - de Agu toptas is voor woon-werk ruim voldoende - en dat het comfortabel fietsen blijft.
De fiets is zo eenvoudig van opbouw dat er weinig aan stuk kan. Met de betrouwbaarheid zit het dus wel goed.

Nadelen zijn er ook: het spartaanse karakter maakt dat het geen ideale toerfiets is. De dunne bandjes beperken het inzetgebied verder en omdat de ketting naast het voorwiel loopt, moet er geregeld afgestapt worden bij korte bochten.
Inherent aan een racefiets: geen spatborden, dus in de praktijk is dit een mooi-weer-fiets. Het is, door de opbouw, niet mogelijk om er spatborden op te monteren. Achteraan vangen de toptas en het zitje dit grotendeels op, maar vooraan is er niet veel aan te verhelpen, behalve een "moddervanger" op de onderbuis misschien. Om esthetische redenen laat ik het liever zo.

Dunne bandjes, geen vering en een klein voorwiel maken dat je elke oneffenheid voelt. Soms geeft dat stevige klappen, maar gelukkig bleef dat tot nu zonder gevolgen (op één stootlek na).

Band vervangen na een stootlek

In elk geval: de Kobra is een leuke fiets om mee te rijden. Extra aangenaam is dat de oude glorie weer in gebruik is en toch redelijk ruim inzetbaar blijkt.

Lichtkanon

Naar aanleiding van de verblindende lichten van schepen, auto's en fietsers en de roep om een laserkanon om in de strijd te gooien, bedacht ik de volgende oplossing.

In mijn voorraadje fietsonderdelen ligt een oude Minoura SG-100N SpaceGrip: een stuk om extra accessoires op een fietsstuur te kunnen monteren.

Op de Kobra zit een Chinese "super"-lamp (Small Sun T013), die 1200 lumen genereert (volgens de gegevens): een echte schijnwerper, met een bereik van 500m.

Op de Orca zit al enkele maanden een aluminiumbuis achter de kap, waar knipperende lampjes op gemonteerd zijn om beter zichtbaar te zijn in het verkeer.

Het idee: wat als ik die Small Sun T013 lamp eens bovenop de Orca zou monteren? De lamp is bedoeld voor montage op een fietsstuur; op een horizontale buis dus. De Minoura SpaceGrip kan hier dienst doen.

De lamp kan bediend worden met een (draad-)afstandsbediening, maar het kabeltje is slechts 60 cm lang en wordt verbonden middels 2,5mm jack stekkers. 3,5 mm is courant: dat wordt gebruikt bij zowat alle hoofdtelefoons voor smartphones en andere audio-apparaten. Via Amazon vond ik wel 2,5 mm verlengkabels in diverse lengtes. Ik koos voor eentje van 2m. Voor pakweg € 3 werd het kabeltje thuis bezorgd. Zo kan ik de afstandsbediening makkelijk binnen bereik een plekje geven: vlak bij de andere lichtschakelaars leek me het meest logisch.

De SpaceGrip werd boven op de "mast" vastgezet.

De schijnwerper kreeg een plaatsje op de buis.

De bijhorende accuset werd achterin de Orca gemonteerd (zit in een waterbestendige neopreen behuizing, die met klittenband kan vastgemaakt worden op een buis).

Door middel van de verlengkabel werd de afstandsbediening in de buurt van de andere lichtschakelaars gemonteerd. 2m blijkt net voldoende te zijn...

Recent, langs het jaagpad, werd de constructie uitgetest.

De ingebouwde schijnwerper (Cyo E)

Small Sun T013

De opnames zijn gemaakt in de P-stand, waarbij het toestel grotendeels zelf de regelingen doet. Hierdoor is het verschil in lichtsterkte niet accuraat weergegeven, maar je krijgt wel een idee.

Conclusie: dat die lamp veel licht geeft, dat wist ik al van bij de aanschaf. Dat de lichtbundel concentrisch is, wist ik ook al. De lamp heeft drie standen: de hoogvermogensled (Cree XML-T6) aan; de twee laagvermogensleds (Cree XPE-R2) (andere kleurtemperatuur ook: geler) aan of alle drie de leds. Daarnaast is er nog een "strobe" stand, waar je in de praktijk niets mee kunt aanvangen, want dan lijkt de Orca op een voertuig van de nooddiensten (misschien wel handig om snel door een centrum te raken).

Zo lang er niets is dat het licht weerkaatst, wordt de route voor me duidelijk meer verlicht. Echter: zodra er een reflecterend bord of paneel opdoemt, wordt ik verblind door het weerkaatste licht. Doordat de lamp licht uit het centrum gemonteerd is - iets links van het midden - is er behoorlijk wat strooilicht op de linkerflank van de Orca. Dat licht vermindert dan weer het effect van de sterke lichtbundel die voor de velomobiel op het wegdek valt.
Het licht dat je op de foto op de neus ziet, merk ik niet vanuit de Orca.

Na een poos schakelde ik de schijnwerper weer uit en zette de rechter koplamp (een BuM Cyo E) aan, die ook recht vooruit gericht is. Die geeft minder licht dan de "kleine zon", maar de bundel is beter gericht, het lichtpatroon is functioneler als fietsverlichting en er is geen verblinding op de flank van de Orca aangezien de originele lampen in de neus zitten.

Mocht de lamp exact in het midden kunnen, dan zou dit wellicht beter zijn (geen reflectie op de flank), maar de lichtbundel blijft minder goed en er gaat teveel licht verloren. Maar om verblindende tegenliggers te wijzen op het probleem, zal het wel werken.

Dat heb ik dan ook al enkele keren toegepast op het ogenblik dat een "sportieve" fietser met een mountainbike of racefiets me verblindt. Dat doet die wellicht ook met zo'n goedkope Chinese lamp. Eerst geef ik een lichtsein met de "kleine zon" en als dat niet begrepen wordt, gaat die vol aan. Eens zien wie er eerst in het water belandt...

Wat ik ook bij gebruik op de Kobra al merkte: de meegeleverde 16850 accu's zijn rommel. Die kan ik natuurlijk wel vervangen door iets beters, want zoals het nu is, is de opgeven autonomie (3,5u) ver van realistisch: 1 uur benadert de werkelijkheid veel beter. De vraag blijft of dit de moeite is, aangezien de lamp zelden benut wordt.

oogverblindend

Vandaag was aangekondigd als een mooie najaarsdag: temperaturen tot bijna 10° C, droog en zonnig. Enkel de wind zou een spelbreker zijn, vooral 's morgens, met windsnelheden tot 25 km/u. Wel: ik heb het gemerkt. Met zo'n verwachting kon de Kobra weer van stal, maar die moest de hele heenrit opboksen tegen een strakke zuidenwind.

25 km/u haalde ik gemiddeld. Niet meer. Maar dat betekent dat ik tegen een windsnelheid van rond de 50 km/u moest duwen! Dat is hard werken en de normale 45 minuten werden ruim een uur eer ik op de bestemming aankwam.

Ik vertrek telkens rond 7u en bij aankomst tegen 8u begint de horizon in het oosten rozerood te kleuren. De hele trip langs het jaagpad - ruim 12 km - zorgt de Small Sun T013 voor licht. En met 700 tot 900 lumen zorgt die voor een bak licht!

Die lamp gaat pas aan op het jaagpad, want anders is die te fel voor tegenliggers. En dan kwam ik op het jaagpad... een auto tegen! Een controleur van de Vlaamse Gemeenschap, die het recht heeft daar te rijden, maar mij al van ver lichtsignalen gaf, vermoedelijk omdat mijn licht te fel was. Ik reed met de zwakste leds aan (2x Cree XP-E R2), maar omdat de man bleef aandringen, moest ik mijn licht dan maar uitschakelen, anders bleef hij mij verblinden... Gelukkig was het al aan het schemeren, zodat ik nog zag waar de berm begon.

Vanavond was de wind wat afgezwakt, maar nog nadrukkelijk aanwezig. Het verschil was dat die me deze keer een duwtje in de rug gaf. Hele kilometers aan 38 tot 40 km/u! Niet mis. Niet voor de oude Kobra en ook niet voor de nog oudere fietser erop. Zo'n lage racer heeft ook wel wat.

De komende dagen neemt eFAW de taak weer over voor de allerlaatste ritten, want daarna komt de E-Orca het werk overnemen.

1200 lumen

Na de beschrijving in een vorig bericht volgt het relaas van de praktijk.

Een eerste probleem: de handleiding...

Hoe zit het met jullie Chinees? Het mijne is niet zo goed... Gelukkig is een fietslamp; qua gebruik, is dat geen zo'n ingewikkeld ding.

De eerste plaatsing van het lichtgeheel op de Kobra was niet helemaal naar mijn zin: op de trapboom zit de lamp eigenlijk te laag naar mijn smaak. Een lage plaatsing betekent dat je ofwel de lichtbundel vlak voor je moet projecteren (op pakweg 10m) ofwel dat je de tegenliggers zal verblinden.

De Minoura Spacegrip kreeg dus een nieuwe plek: op de stuurpen. Hierdoor zit de lamp een 30-tal cm hoger en meteen kon de afstandsbediening - zonder verlengkabel - een plekje op het stuur krijgen, binnen handbereik. Ook de kabelspaghetti is compacter geworden. Veel beter!

 

Nu draait de koplamp mee met het stuur. Het (kleine) nadeel is dat de indicatie van de batterijspanning buiten het zicht valt.

Dan de titel: de technische specificaties van de lamp vermelden een lichtstroom van 1200 lumen indien de drie leds ingeschakeld zijn. In dat geval zou de autonomie 2u bedragen.

Nu is 1200 lumen enorm veel licht. Neem dat maar van me aan. Teveel van het goede eigenlijk. Verblindend veel. De merknaam "Small Sun" is wel erg goed gekozen. Gelukkig kan ik ervoor kiezen om enkel de beide R2 leds in te schakelen; die hebben een smallere, meer gerichte lichtbundel met een lagere intensiteit. De kleurtemperatuur is ook iets warmer.

2x R2 leds

T6 led

alle leds ingeschakeld

Op foto is het altijd moeilijk om de realiteit weer te geven. Wel is het duidelijk dat het contrast tussen wat verlicht en onverlicht is erg groot wordt.

Ik moet trouwens opmerken dat de afwerking van de lamp picobello is. De spiegelreflectoren zijn prima uitgelijnd, bijvoorbeeld.
Op het jaagpad, zonder tegenliggers, kan ik dan wel de hele reeks leds (1x XM-L T6 en 2x XP-E R2) inschakelen. Zo kan het licht tot 500m ver schijnen! Wellicht ben ik dan vanaf ruim een kilometer zichtbaar, waarschijnlijk zelfs van veel verder dan dat. De autonomie krimpt dan tot een povere twee uur. Herladen duurt langer dan de brandduur.

Conclusie: eigenlijk is dit van het goede teveel. Voor in de stad is zo'n lamp absoluut onbruikbaar. Niet alleen verblind je er elke tegenligger mee; de lichtsterkte zorgt ervoor dat je buiten de verlichte zone niets meer ziet. Bovendien: als het licht ergens op gereflecteerd wordt, verblind je ook jezelf! Er zou een dimmer ingebouwd moeten zijn, zoals op Europese acculampen van B+M of Trelock. Dat verklaart wellicht een deel van het prijsverschil.


Anderzijds: op echt onverlichte wegen, waarbij de kans op tegenliggers klein is, is die lichtsterkte dan weer prima. De afstandsbediening zorgt ervoor dat je het licht snel kunt omschakelen zonder het stuur los te laten. De "strobe"-stand wekt bijna de indruk dat je met een politievoertuig onderweg bent, vooral omwille van de lichtintensiteit. De geleverde lichtsterkte en de gerichte bundel maken dat je met een gerust hart aan +30 kunt fietsen. Je kunt ruim ver genoeg vooruit kijken.

Het licht is wat ik ervan verwacht had: een bak licht, prima voor verlaten gebieden, maar ongeschikt om je ermee in het verkeer te begeven.
Voor echt goede verlichting, functioneel, voldoende, degelijk en sociaal aanvaardbaar, moet je bij enkele Europese fabrikanten terecht. Dat danken we aan de technisch goed uitgewerkte en strenge Duitse normen op dit vlak. Daar betaal je dan wel de hoofdprijs voor. Hoewel: bij Rose is de prijs van de B+M Cyo's spectaculair gedaald. Dit is van het beste wat er op de markt is en nu voor een mooie prijs! Je hebt er wel een naafdynamo voor nodig.

Nog eens: dat ik daar niet voor koos, is omdat het niet evident is om de Kobra met een dynamo uit te rusten. Wilde ik dat toch doen, dan liep de prijs hoog op. Te hoog voor de weinige keren dat de Kobra bij duister gebruikt wordt.

Zoeken naar licht

Het is weer die tijd van het jaar: als ik 's morgens rond 7u aanzet naar het werk, is het volslagen donker. Eerst is er nog een matige straatverlichting, dan volgt een onverlichte, modderige dreef, dan weer een kilometer of 6 verlichte stadsrand en dan 13 km onverlicht jaagpad.

Daar is maar één oplossing voor: verlichting op de fiets, die niet enkel dient om gezien te worden, maar vooral om de weg te verlichten. eFAW is al vanaf het begin uitgerust met een koplamp op de neus. Esthetisch is dit niet de elegantste oplossing, maar de hoogte van de lamp zorgt voor een beter zicht dan de ledspots die in de neus zaten bij de aankoop van de velomobiel. De Cyo T (60 lux) voldoet prima. De stroom komt van een batterijpack, bestaand uit 6 AA Eneloops (2000 mAh), die in de winter ongeveer wekelijks opgeladen worden

Als het mooi weer is (redelijk van temperatuur en vooral droog), wil ik de Kobra ook wel gebruiken voor woonwerkverkeer. Omdat het eens wat anders is, omdat de Kobra heel aangenaam rijdt en uiteindelijk ook niet trager is. Alleen: er zat/zit nog geen goede lamp op en dus is het praktisch niet haalbaar om die te gebruiken voor de zon op is. Als je aan +35 km/u over een onverlicht jaagpad sjeest, wil je echt wel minstens 100m voor je uit kunnen kijken.
De test met de WOWOW kopie van de Sigma Karma was een mislukking. Het dingetje is compact en licht (75g), maar is slechts een lampje om gezien te worden.

Nu is er een andere oplossing gevonden: een Chinese drievoudige fietslamp met Cree XM-L T6 en XP-E R2 leds. Het lampje levert tot 1200 lumen (geen idee van de lux-waarde) en zorgt dus voor een zee van licht.
De combinatie lamp (met houder), los accupack en afstandsbediening maakt het systeem wel wat onoverzichtelijk. Tot daar de theorie. Wat het in het echt doet, is pas te beoordelen als het lampje zijn lange reis gemaakt heeft: van Singapore naar België, dat vraagt wel even tijd (ongeveer een maand). Dit is wat ik mocht ontvangen.

Het geheel wordt geleverd met een oplaadbaar accupack. In de hoop dat de cellen lang meegaan, is dit een ecologische oplossing. Bovendien is het betaalbaar: € 60 vind ik redelijk. Voor die prijs heb je een lamp met een massieve aluminium behuizing, drie leds met spiegeloptiek, een batterijpack, de bijhorende lader, een afstandsbediening (met draad), een hoofdband (voor als je de lamp als hoofdlamp wenst te gebruiken) en een set rubberringen waarvan ik het doel niet kan raden. Kwaliteit en levensduur blijven afwachten.

Ik moest hiervoor van twee principes afwijken:

• geen naafdynamo mogelijk(enkelzijdige voornaaf) en de Sunup spaakdynamo kost meer dan deze lamp (en dan heb ik enkel een stroombron en nog geen licht), dus toch maar met oplaadbare batterijen werken.
• batterijlichten met afgekapte lichtbundel en hoge lichtopbrengst zijn moeilijk te vinden (eventueel de BuM Ixon-reeks) en de schakelaar zit op de lamp, wat op de Kobra minder ergonomisch is, dus is het een soort veredelde zaklamp geworden, met een concentrische lichtbundel. Het feit dat er drie leds in zitten met telkens een eigen reflector, maakt dat de lichtbundel wel in de breedte gespreid is. Je hebt a.h.w. drie zaklampen naast elkaar.

In dit geval vond ik het kunnen, aangezien de velomobiel het primaire verplaatsingsmiddel blijft. De Kobra wordt in het duister eerder sporadisch gebruikt en dan is een prijzige oplossing - spaakdynamo + verlichting neigt naar € 200 - niet rendabel.

De lamp zelf is zeer verzorgd, met een behuizing uit stevig en massief aluminium.

Bovenop zitten drie leds die de batterijlading aanduiden.

 
De aanslutingen (voor accupack en afstandsbediening) zijn netjes afgewerkt. 

Het accupack (4x 18650 batterijen van 2200 mAh) is netjes verzegeld en zit nog eens in een neopreen hoes die met een stevige klittenband vastgezet wordt. Voor de verbinding zit aan dit deel een spiraalsnoer, dat via een waterbestendige schroefverbinding aan de lamp gekoppeld wordt.
 

Ook de afstandsbediening wordt met klittenband vastgemaakt en die beschikt ook weer over een spiraalsnoer.

Het enige wat minder vertrouwen inboezemt, is de klem waarmee de lamp op het stuur  vastgezet wordt: de verbinding tussen lamp en houder is nogal losjes. Waarom kan het niet meteen helemaal goed zijn?

Op de afstandsbediening zitten drie knoppen: de eerste dient bij kort drukken om te schakelen tussen continu verlichting en knipperen (alternerend de twee buitenste en de binnenste led) en bij lang drukken om het licht in en uit te schakelen. De twee andere doen allebei hetzelfde: schakelen tussen de twee buitenste leds (laag vermogen, iets lager gericht), de binnenste (hoog vermogen en grotere lichtbundel) of alle drie samen. Leuk extraatje: als het licht uitgeschakeld is, kun je die knoppen gebruiken om met het licht te knipperen, net als in een auto.

Met de afstandsbediening kan ik de lamp in- en uitschakelen en de modi wisselen al rijdend. Mocht die er niet bij zitten, dan zit de schakelaar (op de lamp) ruim buiten bereik.

De set werd gauw even op de Kobra gemonteerd voor een eerste indruk.

Zoals je ziet, is de plaatsing van de afstandsbediening nog niet optimaal: de spiraalkabel is niet lang genoeg om tot aan het stuur te raken. Geen nood: het gaat om een 2,5 mm stereo jackverbinding. Een verlengsnoertje moet te vinden of te maken zijn. Alleen is 2,5 mm niet zo courant: 3,5 mm stereojack vind je met hopen, maar 2,5 mm... Of ik zoek nog een ander plekje voor de lamp. Omdat dit een mooi-weer-fiets (vooral droog weer) is, is waterbestendigheid ook van minder belang, maar dat zit eigenlijk wel snor, zo te zien.
 
Wat dit in de praktijk geeft, komt in een volgende post.

Bij de zoektocht was het vooral verrassend hoe weinig goede verlichting te vinden is in de reguliere fietshandels. Daar vond ik vooral lampjes om de fiets zichtbaar te maken. Je moet wel op zoek gaan bij webshops en hopen dat je iets behoorlijks bestelt. Het is en blijft dus een gok.

Wat je nu meer en meer ziet, is dat compacte, lichte lampjes op de fietshelm gemonteerd worden. Dat is evident op een bukker, omdat de lamp dan op het hoogste punt zit en de lichtbundel geprojecteerd wordt waar je kijkt. Op een ligfiets is het minder, omdat je eigen benen voor (bewegende) schaduw zorgen kort voor de fiets. Op de Kobra is er nog een ander bezwaar: de helm komt in conflict met de hoofdsteun. Uitgesloten dus.

Waar ik nog eens mee zou willen experimenteren, is de verlichting bovenop de velomobiel plaatsen. Dat zou betekenen dat ik beter gezien wordt (zal zowat op ooghoogte zitten) en dat de projectie van het licht beter zou zijn: een betere hoek en groter bereik, maar dus een lagere lichtopbrengst per m². Dat wordt wel iets voor als de E-Orca er is (nog een goede maand te gaan).